Robert Frost (1874–1963).  Mountain Interval.  1920

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
 
Then took the other, as just as fair
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that, the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference

23 Komente

 Vallahin, jane nje cike te veshtira keto lloj poezish Millosh. Dun kohe, perkushtim dhe shume dashuri. Une nuk po e hap lojen njehere. Te del me mire me bo kritikun, mbasi te tjeret kane bo punen. smiley

ele mu sma majti, prandaj e hodha ketu te pellgu i peshkut, me kallamin e kritikut gati. smiley

Pa shaka, thjesht do ishte kenaqesi sikur nje pene e bukur ti jepte nje ngjyre shqipe kesaj poezie, nanji perkthim bicim Fjalet e Qiririt do ishte kryeveper per mendimin tim.

Si me sponde i kerkon honoraret ti PF po ec mo...smiley

 

 Ok, meqe do me e bo si team work, filloje duke e perkthy thjesht fjale per fjale, pa asnje lloj pretendimi poetik, dhe mundesisht duke futur ne kllapa edhe kuptimet e dyta e te treta te fjaleve kyce. Pastaj e lemojme pak e nga pak. Neser sidoqofte se sonte shkoi vone.

ja nje bocet per strofen e pare, meqe sa u zgjova

 

dy rruge sperdredhur ne te vjeshtes pyll

por ah sa keq, tek t' dyja s ecja dot

ne jete udhetari do t'ndjeke vec nje yll

ndaj hodha sy tek njera, gjer ku pamja mbyll

gjer ku me la te shihja ky pylli drizaplote

 Sol se dhe mu s'po me zika gjumi. ideja ime ishte kjo. Nxirret njehere kuptimi i poezise.

Dy rruge ndahen ne pyllin e verdhe                                     

dhe me vjen keq po nuk mund te shkoj ne te dyja                   

dhe duke qene nje udhetar, gjate qendrova  

dhe pashe poshte sa me larg qe munda                                    

atje ku perthyhej (humbte) ne shkurre                                    

 

Pastaj gjen rimat

 

Dy rruge ndahen ne pyllin e vjeshtak                                        a

keq me vjen pot te dyja t'i marr s'mund                                   b

dhe duke qene nje udhetar, gjate qendrova (ne prak)               a

me veshtrim e ndoqa rrugen pa cak                                           a

gjer atje ku pas shkurreve humb                                                 b

  Pastaj ritmin e keshtu me rradhe...nderkohe qe te gjithe punojne brenda nje projekti te perbashket e jo njeri gozhdes e tjetri patkoit. smiley  

 

Rruga që s'u mor

Dy rrugë gjarpëronin në një pyll të mollmë
Dhe më ndjeni që të dyja nuk munda t'i marr
Dhe rrugëtar i vetëm, gjatë u mendova
Dhe der atje ku zhdukej, njërën e vështrova
Deri tek përkulej nëpër shkurre e bar

Dhe mora atë tjetrën, borxh për të mos mbetur
E që mbase më mirë diti të kërkojë
Se ishte me bar dhe duheshe shkelur
Edhe pse të dyja dukeshin se qenë rjepur
Prej këmbëve të rrugëtarëve, thuajse njëlloj.

Dhe që të dyja atë mëngjes njësoj ishin prehur
mes gjethesh që ende asnjë hap s'kishte nxirë
Oh, të parën e lashë për një ditë tjetër!
Porse rruga në rrugë të tjera shpie, ndaj
Dyshova se ditë e kthimit s’kish për të mbërrirë.

Dhe do të tregoj me një psherëtimë
diku larg, mote e mote kaluar:
Dy rrugë gjarpëronin në një pyll, dhe unë-
Unë mora atë me më pak hapa mbi shpinë
dhe pa të, e gjitha ndryshe do kish shkuar.

 

Ju pelqen varianti im? :think:

Kjo pershtatje ne shqip eshte bere nga Aklli para nja dy vjetesh.

Kur per poezi dorjesh s'te vjen,  kerko ne gugell dhe te gatshme e gjen. smiley

 

Aklli, come out wherever you are. smiley

 

 

ne jete udhetari do t'ndjeke vec nje yll

Ky vargu shume i bukur komunisto dhe gjetje me vend si pershtatje. smiley

hehe, xhibo, sa e pashë, se ngela rrugëve dhe unë. rrofsh! rrofsh! : ) shumë besnik po më duket ky përkthimi im. po për ça më thirre, se s'e mora vesh? : )

kot mer jau per muhabet t ka thirr... se ka nevoje ujti per icik akell... o bo vapa modhe valla'i... si ke qen ti i here si ja kalove vitn e ri

Ooooo Mono, mirmroma juj! Gzuar vitin e ri! T'paska hudh përmbytja n'Gjermani?

Unë vitin e ri e prita me zor se po më zinte gjumi, pashë një fishekzjarre të ngordhme që hodhën komshijt, dhe nani-nani derisa filloi koncerti i Vjenës. : )

 

p.s. më pëlqen shumë kjo strofa e rudetës më poshtë.

isoj isoj ene knej... ja ka rras ene i bore ene kto katnaret s dine se si me ja bo se s jon msu... o paralizu gjith shteti per i gisht akell

kryp! kryp! - thuju katnarve t'tu...

N'dysh 'dahet rruga n'pyllin e xverdhun n'vjeshtë,

n'shpirt, qi n'të dyja s'muj me shkue, m'pikë si plum,

aty qindroj, si udhtar i stërvitun qi ka ecë pareshtë

njanën prej tyne e kqyr gjer ku munem n'heshtë

n'kufijt e larg't t'shkurrnajës, atje ku shiqimi hum.

 bravo rudeta, fantastike te ka dale, me shume force.

 

ps: po s'pertove dhe tre te tjerat  smiley 

pf, e shkruajta qe ishte bocet, edhe pse do t'i rrija pershtatjes time. ne raste poezish te tilla, ku ritmika e muzikaliteti jane pjese perberese e vepres, si dhe ku idiomatika eshte me e rendesishme per kontekstualizimin se sa vete fjala, atehere mendoj se pershtatjet vyejne, e iu duhet krijuar nje fare lirie. Poezite ruse psh une i gjej ne anglisht ne variante teper te ndryshme nga njera tjetra (aq sa thua qe s behet fjale per te njejten hera heres). Po keshtu per poezite perse etj etj... psh, kam masnavine e Rumiut ne shtepi, e kam anglisht, e kam dhe spanjisht, versionet jane teper, por teper te ndryshme. Dhe jam i sigurt qe dhe persishtja po aq ndryshe eshte nga te dyja ne te shprehur. Por ruhet fryma, konteksti, muzikaliteti etj...

Megjithate muhabet i gjate, une s'jam i zanatit smiley

 Sol, nuk ka rregulla sigurisht, por sa me shume t'i rrish prane elementeve te origjinalit, aq me mire eshte.  Te tjerat pastsj jane si ne muzike

Fragment Malor

(featuring R Frost) 

...dhe boj cfare te kesh qejf. Arti eshte per te sjelle kenaqesi, perfshi edhe pornografine artistike. smiley

Jo se varianti jot i poezise eshte i keq e!

dy rruge u degezuan midis drureve te verdhe

e une smunda te dyja ti shkoj

ne vetmine time qendrova i menduar

dhe pash tutje sa rruga me lejoj

deri sa u drodh ne shkure e ne driza;

 

dhe mora tjetren, po aq te dredhur

dhe per ate pune ndoshta me ndjellese

se bari i saj dukej i pashkelur

edhe pse per nje kalimtar

ato ishin te dyja percjellese

simas variantit tem:

Ne pyllin e verdhe dy rruge u ndane

njera perketej e tjetra matane,

njeren prej tyre me duhet te zgjedh,

nje pale kembe kam diku do ti hedh,

(me nje pale corape vec njeren mund te bredh)

U ndala perketej, edhe sodita

deri ku humbi me sy e shetita

Pastaj per matane udhen e mora

mos del per me mire ndaj dhe e zgjodha

kishte shume bar qe rrinte perdredhur

ndonese edhe matane askush nuk kish shkelur

te dyja rruget u gdhine ate mengjes

e per matane vazhdova serbes

mbi gjethe qe kurre sishin bere te zese

E dija mjaft mire se rruga te ndjell

dhe kthim mbrapa ne mend nuk sjell

uuuuuuuuuuuuuuuuhhhhhh po ju them

sa te jemi ketu te gjith den baba dem

me mesu anglishten eshte gje me mend

per rreshtat e fundit perkthimi ska vend:

I took the one less traveled by

And that has made all the difference.

je i keq Myllosh, dhe shume i idhet... Hahahaha, dont quit your day job, your night one either smiley

rri qe s'rri, e kishe bere nje variant bejte per kete poezi edhe ti

10 vjet do zeja e perkthimit ta mori veten nga kjo goditje

naten dhe ne kohe te keqe... pikrisht kur kishim ra n'dafina me mor nji nap.

Millosh, ja per ty kjo; se c'me thot i menie qe do e pelqesh si per mirmjes.

From the Kentucky coal mines to the California sun, you got me all figured out emigrant. Cheers and thanks per pershnetjen, me loved it!

Dy rrugë u dyjarën në t'verdh' pyllnajë
e keq se s'mund t'i merrja të dyjave ndaj
udhëtar i vetëm qeshë e gjatë ndenja në skaj
e pashë njërën syresh aqsa sytë munda t'i mbaj,
der'ku në nëntokë, rruga bënte bark.

Më pas mora tjetrën, sa të drejtë, të dlirë
e duke pasur mbase shpërblim më të mirë
ngase me bar qe përplot, e lypte ta shkelnin
ndonëse sa për atë, njerëzit që venin
barabar rrugët i patën zhveshur.

kaq.
 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).