..e di, pas pak me duhet te nisem...e ti si gjithmone do te jesh ne ate binar me mua duke shtrenguar duart e mia, duke me perqafuar here pas here, duke kerkuar te ndeshesh veshtrimin tim, qe do jete si gjithnje i perhumbur ne piken ku shinat bashkohen me qiellin. do perpiqesh te kuptosh nese pas atij shikimi fshihet nje ndjesi kenaqsie, i natyrshem duke qene se rikthehem ne ate boten, per te cilen te flas gjithnje me aq shume entuziazem, apo dicka e ngjashme me lemshin qe shqeteson fytin tend. e nuk do te flasesh, ti nuk do te thuash asgje gjate gjithe asaj pritjeje vrasese, ndonese me urren e me do shume se kurre, ndonese nuk i fal vetes qe edhe kesaj here je serish aty, teksa konstaton se sado tashme nuk eshte hera e pare qe perjeton nje situate te tille, perbrenda eshte e njejta e zakonshmja shkretetire. pyetjeve te mia sporadike, ne tentative per te thyer ate heshtjen gerryese do te perpiqesh ti pergjigjesh me nje levizjeje koke, por ne fund kur zeri i ftohte i altoparlanteve do te lajmeroje, qe treni im eshte ne mberritje, nje lot kapricioz do te mposht barrierat e tua te brishta. e teksa do te rikutjosh se shpartalluese di te jete nganjehere nje ushtri lotesh, do te me hidhesh ne qafe, ne tentative qe te mos me lejosh te admiroj nje nga momentete mia te preferuara. ti nuk mund te imagjinosh sa e bukur je teksa perlotesh. do te me shtrengosh gjithnje e me fort, e me zerin tend te mallengjyer do te me pershperisesh " te urrej. e sheh si me ben te vuash?". Une do te hesht per nje cast, pastaj do te perseris mekanikisht " jane vetem dy jave. eshte hera e fundit te betohem". ti do te pohosh me koke, por te dy e dime qe keto jave do te duken te pafundme e qe nisje te mia e rrjedhimisht situata dhimbjeje identike do te na duhet ende te perjetojme, e paradoksalisht te dy e shpresojme dicka te tille, sepse kjo do te thote qe edhe pas disa muajsh do te jemi serish bashke. E sa me teper fishkellima e trenit do te afrohet, ti aq me teper do te me perqafosh, e une do te rikujtoj sa do te me mungoje neteve te mia tiranase, kaluar bareve e gotave te konjakut, aroma e trupit tend, gusheza jote, e cila duket si e krijuar qellimisht per te vendosur buzet e mia. Me pas zhurma metalike e deres se trenit qe hapet, do te na zgjoje nga ai moment, qe do donim te ishte i perjetshem, e do te fillojme te veshtrojme me zili, te gjithe ata udhetare qe zbresin. e po te jemi me fat, syte tane nuk do te ndeshin nje tjeter cift te rinjsh qe perqfohen te permalluar e te lumtur. "me duhet te shkoj" do te them une teksa do te te perkedhel faqet e skuqura nga te ftohtet e me te njoma se zakonisht. ti do te afrohesh e do te me puthesh, duke mermeritur "te dua, te dua, te dua shqiptar i mallkuar" e me pas do te jete i vetmi cast qe ti do te buzeqeshesh. " ta dish ti sa te dua une" do te mendoj, por nuk do te flas, tani jam une ai qe ka veshtiresi te artikuloj fjalet. me ankth do te veshtroj drejt asaj dere te mallkuar, e do ti afrohem, do te ngjis valixhet, e me pas do te hip edhe vete. e teksa do te veshtroj drejt teje, qe tashme as perpiqesh me te permbash lotet, do te shpresoj qe ai tren te niset sa me shpejt. por ia do te vonoje si gjithmone, do te vonoje aq shume, sa per mua eshte e paevitueshme te rezistoj te mos zbres edhe njehere pa te puthur edhe njehere per heret e fundit. e buzet e mia, kesaj here do te njomen jo vetem nga ato te tuat, por edhe nga ndonje lot qe perpiqet te me pershendese ne menyre te vecante. pastaj do te vrapoj e do te hip momentin e fundit. e ndersa menjehere dera do te mbyllet e une do te shoh se si do vazhdosh te levizesh buzet per te me thene pa ze "te dua" une do te ngjis duart e mia pas xhamit. ti do te fillosh te zvoglohesh gjithnje e me teper ne sfond, e pas nje casti do te zhdukesh..."te dua" do pershperis edhe une per here te fundit pakuptuar e do te largoj koken nga xhami. ngadale e me neveri do te shoh ne ka ndonje vend te lire, por edhe nese do ta gjej, do evitoj te perzihem me te tjeret...me pelqen te mos kem askend prane...teksa perlotem...

4 Komente

Déjà-vu, pika e forte dhe e dobet e kesaj pjese.

Ne disa pasazhe ndjenjat marrin aq shume perberjen e qullit sa lexuesi humbet kredibilitetin ne vertetesine e narratorit. Duke perdorur nuanca personale-pse jo, qofte dhe duke pershkruar njeri-tjetrin-pjesa behet me e besueshme.

Pastaj, Tedi, mbaje veten bre burre, largesia qenka trenore dhe jo avionore. smiley

 Tedi, akoma ajo e para eshte?

Miresevjen ted ! smiley

tani u bene 3 qe lotojn!!!!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).