6

Mos e lejo dimrin të vrasë bukurinë,
por mbështille me ngrohtësinë e verës;
Bukuria është thesar i çmuar, ruaje
të mos vetëvritet përdore mos ngurro;
nuk është si borxhi që s’ke ta paguash;
Por të njohësh veten dhjetë herë më shumë
ta shtosh e aq më shumë të lumturohesh,
Nuk ka ç'të bëjë vdekja atëherë;
A mundet ajo të nënshtrojë
bukurinë e shumëfishuar?

7

Vërtet, kur dielli lind,
rrezeve të tij homazhe u bëjnë;
u falen si të ishte madhëri,
që me fuqinë e një të riu
ngjitet shkallëve të suksesit.
Dhe vazhdojnë ta adhurojnë,
i bëjnë edhe pelegrinazh;
por kur kalon mesin e ditës,
dhe nga maja më e lartë
fillon të varet poshtë,
ata që e kishin adhuruar
me shpërfillje tani e shohin.

8

Pse e trishtuar kjo muzikë
që del prej zemrës tënde?
E ëmbla t'ëmblën nuk lufton,
gëzimi sjell gëzimin - A e di?
Kur pa dashuri pret atë që të do,
ti vetëm gëzon armikun tënd.
Kur tingujt e ëmbël të shqetësojnë,
qëllimisht e bëjnë për të ndëshkuar.
Përse nuk u bashkohesh? – kënaqësinë
vetëm kurrë s'ke per ta ndjerë.

55

Mermeri e as shtatoret
nuk rrojnë dot sa fjalët,
që më qartë kuptohen,
sa më shume kohë kalon.
Kur luftra të ndizen,
statuja të rrëzohen,
themele të përmbysen;
Fjalët e gdhendura
në kujtesën e gjallë,
nuk i pret shpata
as zjarri s'i prek.
Me vdekje do përplasesh,
Nëpër errësirë do kalosh
Por udhë, vend e rast
të bësh mirësi do gjesh.

Përshtati: Astrit Lulushi

Marrë nga Albania e vogël, Gusht 2009

 

11 Komente

Keto sonete lexohen vetem ne origjinal. Perkthimi shqip nuk eshte fare ne forme soneti, aq me teper qe ne shqip ngjan si nje poezi qe mund ta krijoje cdo shkrimtar i rendomte.

me mire keshtu se  athere kur perkthyesit tentojne t'i rimojne, them une

Ja origjinalet:

VI

Then let not winter's ragged hand deface,
In thee thy summer, ere thou be distilled:
Make sweet some vial; treasure thou some place
With beauty's treasure ere it be self-killed.
That use is not forbidden usury,
Which happies those that pay the willing loan;
That's for thy self to breed another thee,
Or ten times happier, be it ten for one;
Ten times thy self were happier than thou art,
If ten of thine ten times refigured thee:
Then what could death do if thou shouldst depart,
Leaving thee living in posterity?
Be not self-willed, for thou art much too fair
To be death's conquest and make worms thine heir.

 

VII

Lo! in the orient when the gracious light
Lifts up his burning head, each under eye
Doth homage to his new-appearing sight,
Serving with looks his sacred majesty;
And having climbed the steep-up heavenly hill,
Resembling strong youth in his middle age,
Yet mortal looks adore his beauty still,
Attending on his golden pilgrimage:
But when from highmost pitch, with weary car,
Like feeble age, he reeleth from the day,
The eyes, 'fore duteous, now converted are
From his low tract, and look another way:
So thou, thyself outgoing in thy noon
Unlooked on diest unless thou get a son.

VIII

Music to hear, why hear'st thou music sadly?
Sweets with sweets war not, joy delights in joy:
Why lov'st thou that which thou receiv'st not gladly,
Or else receiv'st with pleasure thine annoy?
If the true concord of well-tuned sounds,
By unions married, do offend thine ear,
They do but sweetly chide thee, who confounds
In singleness the parts that thou shouldst bear.
Mark how one string, sweet husband to another,
Strikes each in each by mutual ordering;
Resembling sire and child and happy mother,
Who, all in one, one pleasing note do sing:
Whose speechless song being many, seeming one,
Sings this to thee: 'Thou single wilt prove none.'

 

 LV

Not marble, nor the gilded monuments
Of princes, shall outlive this powerful rhyme;
But you shall shine more bright in these contents
Than unswept stone, besmear'd with sluttish time.
When wasteful war shall statues overturn,
And broils root out the work of masonry,
Nor Mars his sword, nor war's quick fire shall burn
The living record of your memory.
'Gainst death, and all oblivious enmity
Shall you pace forth; your praise shall still find room
Even in the eyes of all posterity
That wear this world out to the ending doom.
So, till the judgment that yourself arise,
You live in this, and dwell in lovers' eyes.

Nese babai para s'te la,

nese nena me libra s'te ushqeu,

historine e letersise

prape do ta kesh bere ne gjimnaz.

Hape pra tekstin

tek faqja 105,

lexo dy fjale

te gatshme per Shejkspirin.

Por njeri i dlire ne qofsh

nxito anglishten te mesosh,

eshte pune me bereqet.

smiley Pershtatja e cilit sonet eshte kjo Trop?

ky ishte vetem kopjim i stilit lulushian, ideta jane origjinale te miat, copyright smiley - duhet te kisha shkruar nje dedikim, a nje nentitull: 'lulushiane'.

Kur ke Shejksbeer te shkoç,

i vetem te mos piç

Përse nuk u baçkonesh te tjereve?

– kënaqësinë veçëm nuku ke per ta ndjer'.

 

Dedicato a tutti quelli che... non hanno bevuto ancora niente! smiley

 

5 yje, pune e paqme...

Kjo qenka teme kukamcefti. Ku i kini sonetet, gjeneraaaaal?

Përkthimin e saktë, brilant dhe më të hajrit të soneteve e ka bërë Kristaq Traja...

Nga soneta e nëntë:

 

Ke frikë se syt' e vejushës  do mbushen me lot

që beqar ti mbetesh e s'do t'martohesh kurrë?

Ah, nëse do vinte që t'vdisje fëmijë pa bërë dot

e gjithë bota do të të qante si grua pa burrë;

do jetë bota e veja jote që përjetë do vajtojë

që ti trashëgimtarë të tutë nga pas nuk le

ndërsa çdo vejushë tjetër mund të rishikojë

n'sytë e t'bijve, e shëmbëlltyrën e të shoqit gjen atje

Shiko, ajo që dorlëshuari harxhon nëpër botë

ndërron veç vënd, sepse bota sërish do ta gëzojë;

por shpërdorimi i bukurisë mbaron në ktë tokë

duke e mos e përdorur, kush e ka, do e shkatërrojë

Nuk ka dashuri për të tjerët në zemrën e atij

që i bën vetvehtes një krim kaq të zi

Is it for fear to wet a widow's eye

That thou consumest thyself in single life?

Ah! if thou issueless shalt hap to die.

The world will wail thee, like a makeless wife;

The world will be thy widow and still weep

That thou no form of thee hast left behind,

When every private widow well may keep

By children's eyes her husband's shape in mind.

Look, what an unthrift in the world doth spend

Shifts but his place, for still the world enjoys it;

But beauty's waste hath in the world an end,

And kept unused, the user so destroys it.

No love toward others in that bosom sits

That on himself such murderous shame commits

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).