trestudibacon.gif

 

Vesha të bardha. Ishte i bardhë pikapi. Ia kishte ngrënë kokën qeni dhe nuk luante më. Revolveri ishte i zi dhe i vërtetë. Aparati fotografik i zi. Dita shkëlqente. Edhe unë.

Libri ishte i Mirko Iliadit, magji metafizike. “Zeron dhe pafundësinë” gjithashtu i kishte shqyer qeni. Ekzistencializmi leckë. Shpërndarë në çdo cep të dhomës, ca fletë edhe në terracë. Atje ai i dha revolverin. Vendose në tëmth, kam dëshirë të të bëj një fotografi të këtillë. Dhe e shkrepi. E mbaj gjithmonë mbi shkrimoren time. Mjaft e arrirë. Vdekja e pritshme, vetëvrasja, shend e verë. E bukur dita, i bukur fustani i bardhë dhe supet e lakuriqtë. Por, së brendshmi, errësira.

Në çastin e fotografimit, për të dalë sa më natyrshëm, mendoi të tërhiqte këmbëzën. Nuk e  bëri. Sikur të kishte fishekë? Poza qe fiksuar ende pa menduar kësisioj, pasi, kur e mendoi, nuk buzëqeshi më, përfytyroi pikërisht rrokopujën që e shtëna do t’i shkaktonte brenda kokës dhe u trondit kryekrejt.

- Është e mbushur? – pyeti. E dëgjoi shkrepjen e aparatit dhe tanimë e kishte larguar prej tëmthi revolverin.

Jorgoja me një lëvizje të prerë i rrëmbeu armën dhe hyri brenda me atë ecje disi të kalamendur, as më i nxituar e as më i plogësht nga ç’i ishte bërë zakon, hapi një sirtar, e hodhi brenda, e mbylli sirtarin dhe futi çelësin në xhep. Për një kohë të gjatë këtë skenë ajo e pa në ëndërr në shumë variante. Është një ëndërr që ngjet me profeci shajnore. Kur Jorgoja u rrëzua nga terraca dhe vdiq, në ëndërr ajo pa se ishte ndodhur edhe vetë në terracë. Pa kodrën e Likavitosë që gjithë nxihej. Së tejmi u bë krejt e zezë dhe filloi të nxirrte tym. I ktheu shpinën, sepse kishte frikë. Atëherë vuri re se po mbante revolverin në duar. U tremb edhe më shumë. Mbylli sytë dhe e flaku pas vetes, në ajër. Jorgoja kishte rënë në shpinë.

Revolverin e hodhi sërish së bashku me galloshet e Koralias në një bimsë. Nuk dëgjoi zhurmë dhe u përkul për të parë ç’bëheshin sendet që kishte flakur. Pa ujë. Bimsa ishte pus dhe kishte brenda foshnja të mbytyra, të cilat i shihte qartazi, ndonëse ndodhej aq lart. Deshi të bërtiste, të kërkonte ndihmë, por si në të gjitha ëndrrat nuk doli zë, atëherë ndjeu se po i rrëzoheshin edhe sytë brenda në pus porsi dy vezë, vetëm e bardha e kokërdhokëve, dhe preku gropëzat me gishtërinj për t’u bindur. Ishin të zbrazëta. Porse ende nuk shikonte. Shikonin sytë e saj tek u aviteshin gjithnjë e më tepër foshnjave të mbytyra. U zgjua kur ata ranë mbi ujë.

Nuk ia doli të sillte ndërmend se ç’gruaje i përkisnin galloshet dhe as nëse ishin vërtet të ndonjë gruaje. Në fotografinë e së përditshmes me trupin e të vdekurës, pikasi edhe njërën galloshe. Ishte ajo, kishte atë fjongçen e veçantë përanash. Por nuk e kishte parë kurrë Koralian të mbante të tilla këpucë.

Njerëzit e brezit tim nuk vdesin nga vdekja natyrore. Pothuaj asnjë. Sipër djepeve tanë nuk u ulën fatat. U ulën vrasësit. Bëhej edhe lufta botërore atëherë. Gjer më vonë, ende vinte erë gjak. Në vendin tonë përherë vjen erë gjak. Zhabat këlthasin nga thellësia e sterrës. Edhe hëna është në sterrë, edhe peshqit e artë, Thanoja e pikturon vdekjen si hënëzhabë dhe shkruan me shkronja të mëdha “Konjak me shtatë yjë”, pastaj pret thela nga hëna dhe i flak në sterrë. Atëherë zhabat shndërrohen në revolverë dhe sillen të gjitha mefshtë, por vendosmërisht sipër tij.

Pas kësaj ëndrre vendosa ta gris fotografinë. Ajo e ka fajin. Ajo bëhet shkak. Në skenarin e tij Jorgoja përçonte gjithë dëshirën për vetëvrasje, një vetëvrasje që s’guxonte ta kryente. Kur pa prehjen, rrëzëllitjen e “vetëvrasjes”, u qetësua, nuk u tremb më. Dhe unë gati njëlloj. Vezullim.

Si u kthyem nga varrimi i Helenës, e grisa. Kjo ishte. Nuk do ta shoh më atë shajni. S’pranoj.

Helena ishte mjaft e qetë, por Dhimitri më i vdekur se ajo. Ndjehej i shkretë dhe qante. Qanim edhe ne të tjerët. Të gjallin. Shkretan. Fillikat. E vdekura e qetë, shpërfillëse. Ne, brezi arrëthyes i jetës, me vrasësin thellë vetes, secili të vetin dhe të gjithë një vrasës të përbashkët, të cilin e ndjekim pas me një patllake. Kur dështojmë, hapim krahët, pandehim se kemi flatra e fluturojmë. Flatra nuk kemi dhe thyhemi.

Kaq fillikat ndjehet Dhimitri, saqë sodit me admirim foshnjat e mbytyra. Ato nuk e dinë dhe as do ta njohin vetminë ndonjëherë.

Përbrenda, ti e di që je vetëm. E di, por shmangesh. Pa flatra s’mund të fluturosh. Thyhesh.

 

Tatiana Grici Milieks

Një tregimtare e shkëlqyer, përherë tronditëse, mjeshtre e një tragjizmi të përkorë, Tatiana Grici Milieks spikat ndër prozatorët më të shquar grekë të këtij shekulli. U lind në Thisio më 1920. Studimet e larta i kreu për gjuhë-letërsi franceze. U shfaq në letërsi në vitet ’40 me tregime të vetat dhe të përkthyera. Përmbledhjen e parë e botoi në vitin 1947 dhe që atëherë, gati çdo dy-tri vjet është paraqitur me nga një libër. Ka punuar si redaktore e rubrikave letraro-artistike në titujt më në zë të shtypit të përditshëm grek si dhe ka bashkëpunuar me revista letrare në Greqi e Qipro. Është nderuar me çmime dhe është përkthyer në shumë gjuhë. Tregimin e mëposhtëm e ka shkruar në zgrip të hovit të saj krijues.

 

 

Përktheu: Romeo Çollaku

 

Marrë nga Mehr Licht! Nr. 24. Tetor 2004

4 Komente

Kjo eshte nje nga menyrat per vetevrasje kolektive, akt per te cilin kam folur se fundmi me dike. smiley

Pavaresisht ketij detaji, tregimi ia vlen nje lexim po aq sa nje meshe, nje takim ne aeroport etc. smiley

p.s. Po te lexohet se prapthi te vetevraret jane edhe me shume nga sa duken ne fillim.

Zgjidhje interesante imazhi. Kur e kam pare ne Tate Modern me ka ngjalle shqetesim dhe ankth.

Tani tema eshte vetvrasje, kurse ne "Tre Studimet per Figura ne Kembet e Kryqit", Francis Bacon mundohet te shprehi dhembjen/trmerrin e vrasjes se nje profeti.

Vrasja dhe vetvrasja kane procese te ndryshme vaji/trishtimi e zije.

Te tre figurat ne kompozim nuk do kishin te njejtin expresion nqs do te kishim te benim me nje vetevrasje.

 

 

Village-bey, per mua imazhet s'duhet te ilustrojne deri ne fund tekstin se c'u pa pastaj. I pranevura sepse ishte figura qe m'u krijua ne mendje. Domethenia qe artisti i jep vepres s'eshte e thene te perputhet me tonen.

Une thashe interesante, jo e gabuar, biles i dhashe 5 petlla prurjes.

  

Lucas Cranach (1472-1553), The suicide of Lucretia, 1538
 

 

Thashe interesante sepse mendova se po luaje me religiozitetin.

Vrasja e nje profeti vajtohet nga besimtaret,

Kurse ne rastin tone vetvrasja e nje "poeti!" konsiderohet mekat nga feja por vajtohet me te njejtin intesitet nga te ngjashem "shpirtra te trazuar".

Zgjedhja e imazhit mbetet interesante.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).