Nga filmi "Odisea"

 

 

Vetëm Laerti dhe Argosi, më presin cdo ditë. Im Atë dhe Qeni. Kurse unë i sillesha vërdallë ishullit pa vendosur akoma nëse duhet të kthehesha. Sidomos kur morëm vesh se ç’pësoi i ziu Agamemnon.

Por atij mirë ti bëhet! Duan kujdes këto punë. Nuk kthehesh aq befasisht në shtëpi mbas njëzet vjetësh. Gjërat kanë ndryshuar. Armiqtë e mi kanë bërë për vete gjithë oborrin. Shumë shtetasve të çliruar nga taksat ka filluar t’u pëlqejë anarkia.

Prandaj u mblodhën këtu në Itakë. Kujtojnë se meqë ishulli është i vogël dhe pallati im veror akoma më i vogël do të jetë më kollaj për t’u mbrojtur nga mëria ime dhe e tim biri. E vetmja gjë që do t’i shpëtojë jetën sime shoqeje është im bir. Nuk dua të bëhet nënëvrasës, qoftë edhe tërthorazi. Ndryshe do të na fshijë kolera si Tebën. Nuk bëhet shaka me Zotat. Pa nënë s’ka familje, thonë ata, nuk ka njerëzim. Dhe pa njerëzim nuk ka Zota.

Shyqyr që i mbusha mendjen Kalipsosë të mos më ndiqte nga mbrapa. Ama ç’të qarë që beri kuçka! Ç’lot! Thua të më donte vërtet, apo i ishte mërzitur jeta si aktore endacake dhe me të marrë vesh kush isha filloi të shihte ëndrra me pallate, shërbëtore dhe pishina. Herën e fundit kishte ardhur drejpërdrejt nga shfaqja, me rrobat e rolit të Nimfës në trup. O ç’të qarë! Sikur ishte në skenë. Por unë nuk mund te shfaqesha përpara shtetasve të mi me Qirqen, Kalipsonë dhe me pesë fëmijët tanë të jashtëligjshëm. Pesë fëmijë!! Do të kishim edhe problemin e trashëgimisë së fronit. Le që Qirqja mund t’i kthente te gjithë në derra. Siç na kthehu edhe neve. Ç’farë derrash që ishim! Gjithë ditën e ditës vetëm verë, mish, gjumë e dashuri. Ky bark i varur më ka mbetur kujtim i asaj kohe. Oh, ç’dashuri që dinte të bënte Qirqja. Magji e shkuar magjisë! Ty do të të kthej në kalë arab race, i kish thënë Evrilokut duke parë gjithë epsh kofshët e tij të gjata dhe të derdhura.

 Ku na katandisi dëshira për plaçkë e lavdi! U sollëm kaq vuajtje trojanëve dhe shkatërruam mbretëritë tona. Akili vdiq, Agamemnoni po ashtu. Menelau u njollos përjetësisht si brinjar. Këngët e para qarkulluan që kur ishim akoma poshtë mureve të Trojës. Sa gjuhë premë e sa sy verbuam por prapëseprapë këngët vazhdonin. Ca nga to veç ishin me të vërtetë të goditura. Më kujtohet njëra:

 

 ”Ky Menelau, plak i mbaruar

fushën e Helenes pse nuk e ka lëruar?

Këtij Menelaut, kush ja ka fajin

kandilit të Helenes pse nuk ja hedh vajin?”

 

Versioni zyrtar i Homerit u lexohej ushtarëve kryesisht gjatë kohës që ata flinin në mënyrë që vargjet të depërtonin në mendjet e tyre në mënyrë të pavetëdijshme. Por edhe sot akoma tek-tuk dëgjohet ndonjë kukurisje e mbytur kur recitohet “Iliada” nëpër shkollat e Greqisë.

 Unë nuk e pashë tim bir të rritet për hir të Greqisë. Më hëngri shpirtin edhe Penelopa. Ç’do të thonë të tjerët? Je apo s’je helen dhe pallavra të tjera si këto. Ajo ma ka fajin. Nuk i mjaftoi që më degdisi mua, por nisi edhe tim bir detrave. Gjasme për të më gjetur mua. E vërteta është se donte të kish duart e lira për të bërë ato turpe që bën në pallatin tim.

Nuk martohet me asnjërin sepse mbas njëzet vjetësh çmon më tepër se kurrë lirinë që i dha mungesa ime. Herën e fundit e pashë të përqafuar në verandë me Evriadhin, kurse Pisandrua i binte ne qafë skllaves time më të dashur, Ethrës. Ethra, mbas njëzet vjetësh, është akoma më e bukur, akoma më e dëshirueshme. Vërtet, sa vjeç është Ethra tani? Mbase tridhjetë e katër. Të shumtën tridhjetë e gjashtë.

 I shkreti Telemak! Ç’hoqi për fajin tim! I pari që do të paguajë për vuajtjet e tij do të jetë Antinoi. Megjithëse krushqia që kam lidhur me Alkinin e feakëve do t’i dalë për mbarë. Përvec Sqerës, do t’i bjerë në pjesë edhe goxha nga tokat përballë të barbarëve, plot desh të majmë, vreshta e ullinj. Pa llogaritur nurin hyjnor të Nafsikës. Një vajzë si ajo të më kish dhënë Afërdita. Pa ndihmën e saj nuk do të kisha siguruar dot asgjë. As komandot feakas të Alkinit, as poetin e verbër Dhimodhokun, që ka marrë përsipër anën më delikate të operacionit “Ithaka”: përjetësimin – shih ç’fjalë që gjeta - e ngjarjeve, ashtu siç duhet, në mënyrë që në jetë të jetëve unë, im bir dhe për fat te keq edhe ime shoqe, të jemi mbretërit e Ithakës, Lefkës, Kefalinisë dhe Zakinthit. Mbas martesës së Nafsikës me Telemakun do t’i shtohet kurorës tonë edhe Sqera. Ku i dihet deri ku mund ta çojë mbretërinë time Telemaku. Laerti i shtoi mbretërisë sonë tokat rreth Akelout, unë i shtova Itakën e vogël dhe kështu me radhë. Tani është radha e tim biri.

Duhet patjetër të fle. Nesër është dita e madhe.

Evmeu e ndërroi kordën e harkut prej dejëza demi, kurse Telemaku, të cilit i premtova se nuk do të bëj djem të tjerë me Penelopën, ka mbledhur armiqtë e armiqve të mi rreth vetes duke u premtuar toka dhe skllevër. Thjesht këto duhet të mbeten midis nesh.

Të tjerat i di Athinaja që i ka premtuar Dhimodhokut sy në shkëmbim të eposit tim.

 

* Moderimi i Peshkut

3 Komente

E qëruar shumë si pjesë. E kthjellët. Detajet janë të ujdisur, nuk ka shumë rokoko. Ideja e një bote plot interesa është dhënë që në dy fjalitë e para : Vetëm Laerti dhe Argosi, më presin cdo ditë. Im Atë dhe Qeni. - Më pëlqeu shumë.

Do shkruaj prapë.

 Versioni zyrtar i Homerit u lexohej ushtarëve kryesisht gjatë kohës që ata flinin në mënyrë që vargjet të depërtonin në mendjet e tyre në mënyrë të pavetëdijshme. Por edhe sot akoma tek-tuk dëgjohet ndonjë kukurisje e mbytur kur recitohet “Iliada” nëpër shkollat e Greqisë.

 

Sepse me kujton historine zyrtare te Shqiperise dhe jo vetem kjo pjese

 Puna eshte se neve kur na lexonin versionin zyrtar,nuk flinim.Benim sikur flinim.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).