Është viti 2010, është në një farë mënyre vit historik për Shqipërinë dhe ka shumë sens bilanci kur bëhen 20 vjet nga shkrimi yt i parë në shtypin e lirë?
-Në shtypin e lirë bëhen 20 vjet që nga dita e parë, nga 5 janari i 1991, kur ka dalë gazeta “RD”. Përpara saj ka qenë nëse mund të konsiderohet kështu, një shtyp gjysmë i lirë, duket ndoshta pak paradoksale se çfarë mund të konsiderohet shtyp gjysmë i lirë në diktaturë, por bëhet fjalë për gazetën “Studenti” e cila ishte në një lloj periferie të vëmendjes së censurës së shtypit në atë kohë, kështu që kishte mundësi të botoje gjëra pak të guximshme, gjithmonë duke ditur që koncepti i guximit ka qenë i ndryshëm dikur dhe i ndryshëm tani, dhe kjo na kishte lejuar të ishim pak më të lirshëm, dhe nuk kishim hyrë akoma në atë që mund të quhet ingranazhi mbytës i censurës së asaj kohe, përveçse ishim akoma studentë. Kështu që bëhen pothuajse 20 vjet.

Do t’i kthehem historisë, por do të vijmë prap te nocioni i numërit 20. Këto dy dekada pak njerëz kanë pasur një karrierë të qëndrueshme, sidomos në një drejtim të cakuar. Kur e keni ndarë mendjen që do të merreni vetëm me gazetarinë, ose që gazetaria do të jetë përqendrimi juaj?

-Diku nga mesi i viteve ’90. Dukej sikur e kisha ndarë që në momentin e parë kur fillova të merresha me gazetari. Ishte një nga pasionet e mëdha në të cilat u futa, por vitet e para nga ’91-’94, dallimi midis gazetarëve dhe politikanëve ka qenë shumë më i pandjeshëm, domethënë një politikan ishte njëkohësisht edhe një gazetar. Politikanët bënin komente gazetash, shkrime dhe kjo ishte një tribunë ku mund të lançoheshe shumë më tepër sesa fjalimet publike. Atëherë televizionet pothuajse nuk ekzistonin. Pra mënyra e lançimit publik të tyre ishte nëpërmjet shtypit të shkruar, dhe po kështu mund të shihnit gazetarë që më shumë se gazetarë ishin opinionistë politik në njëfarë kuptimi. Ishte një miksim i çuditshëm, politikanët dhe gazetarët kishin të njëjtën ditëlindje, datonin që nga dhjetori i vitit ‘90 dhe përziheshin midis tyre. Shumë prej politikanëve ishin bërë të njohur përmes shtypit dhe shumë prej gazetarëve të shtypit interferonin në politikë. Diku nga mesi i viteve ’90, ky dallim filloi të bëhej i qartë, ai që ndiqte karrierë politike iu fut karrierës politike dhe ai që vendosi të merrej me gazetari u mor me gazetari. Këtu duhet të kihet parasysh një gjë që është dhe koncepti më pak i paqartë: shumica e gazetarëve, sidomos ato që merren me politikë, janë njerëz në politikë, pra janë gazetarë nuk janë të angazhuar politikisht, por mendojnë politikisht dhe veprojnë në shumë raste politikisht, por nuk kanë angazhim politik, nuk kërkojnë vota, nuk implementojnë idetë e tyre përmes ekzekutimit të pushtetit, por përmes ndikimit të pushtetit me idetë e tyre ose ndikimit të politikës me idetë e tyre. Pra të thuash sot se ky njeri është i politizuar është idiotësi sepse nuk ka asnjë nga gazetarët që unë njoh të mos ketë prirje politike, por mund të them se gazetarët mendojnë më shumë se sa 90% e parlamentit politikisht dhe në shumë raste iniciojnë zhvillime politike, më të rëndësishme se ato që inicion vetë politika.

Meqenëse e nisëm këtë diskutim, kjo është pak a shumë përfitim i modeleve perëndimore apo është një shmangie, gjë që ndodh dhe gjetkë ?

-Ne nuk jemi njerëz që kemi vepruar në bazë të modeleve perëndimore, i kemi adoptuar ato modele aq sa mund të adaptohen, domethënë terreni ynë ka qenë i lirë, i virgjër në një kuptim dhe ne kemi qenë të panjohur ose të paditur në shumicën e drejtimeve. Kur unë kam filluar të bëj gazetari, nuk kisha lexuar asnjë gazetë në jetën time. ”Zërin e Popullit” apo “Bashkimin”, në ato vite kur mund të ishin, unë nuk i lexoja sepse më dukeshin të mërzitshme, madje pjesën kryesore e filloja nga faqja letrare, pra lexoja poezi, tregime ose ndonjë kritikë, sepse edhe këto i lexoja shumë rrallë. Ne u futëm të bëjmë gazetari dhe mbi të gjitha të shkruajmë reportazhe, gazetari të mirëfilltë politike, artikuj problematikë pa pasur asnjë lloj modeli përpara nesh. Sot ndodh e kundërta, shumica e të rinjve kanë një model, mund të jetë një model që ata e tejkalojnë, anashkalojnë, por gjithsesi e kanë një model mbi të cilin mund të punojnë ose mund t’a tejkalojnë. Ky është avantazhi i tyre kështu që në një farë mënyre shtypi shqiptar është duke u modifikuar me kalimin e ditëve, por ky nuk është një problem që i ka ndodhur vetëm shtypit dhe nuk dua t’a marxhinalizoj. Ky ka qenë një problem që i ka ndodhur dhe politikës, politikanët shqiptarë nuk ishin njerëz që kishin eksperienca parlamentare, nuk ishin njerëz që kishin parë se si funksiononte një sistem demokratik, pra as nuk kishin pasur jetë të mirëfilltë politike. Kjo vlente për biznesmenët e parë që u hodhën në aventurën e biznesit pa njohur asnjë rregull të biznesit deri atëherë pothuajse nuk kishin njohur asgjë. Dhe disa nga fushat kryesore në Shqipëri, por nuk mund ta them këtë për fushën universitare, këto tre fusha: politika, biznesi dhe gazetaria ishin fusha krejtësisht të virgjëra, të cilat pa një traditë tentuan të ecin përpara dhe erdhën duke u modifikuar sipas modeleve perëndimore.

Le t’i japim një strukturë intervistës, fillimisht në pjesën e parë të merremi me Blendi Fevziun si gazetar dhe pastaj së fundi, te dilemat ose debatet e gazetarisë poltike dhe në fund fare për librin dhe efektin bilanc të këtyre 20 vjeteve. Çfarë ju shtyu, ndryshe nga disa kolegë të tjerë mes viteve ’90, të merrnit këtë drejtim, pra të ndanit mendjen për 20 vjetët e ardhshme për gazetari dhe ndoshta edhe për 20 të tjerat?
-E para, politika ishte një lloj pasioni, i cili ishte shumë interesant por e kuptoja që ishte shumë e vështirë. E dyta në balancin midis pasionit që vinte nga politika dhe pasionit që vinte nga gazetaria kjo e dyta dominoi. Ndjehesha shumë më mirë, shumë më komod, në këtë fushë, kisha më shumë hapësirë për t’u marrë me gjërat. Këtu ka ca gjëra që jo gjithmonë bëhen si pasojë e analizës, është një lloj instikti shpesh herë i pakuptueshëm, i cili të tërheq në një drejtim dhe të lë pas në një tjetër. Nuk duhet të mendohesh që gjithmonë gjërat bëhen në bazë të një analize të thelluar, që ti të jesh një ditë në kolltuk dhe vë në balancë dy drejtime dhe duhet të zgjedhësh një drejtim. Zakonisht gjërat dhe shumicën e vendimeve në jetë njeriu e merr në mënyrë instiktive dhe jo në mënyrë racionale. Besoj se kjo ka qenë edhe tek unë.

Në fillimet e saj, gazetaria shqiptare kishte një infrastrukturë mjaft të dobët, ndërsa sot ka një infrastrukturë shumë më të madhe, madje edhe botimi i këtyre lloj librave është një dëshmi e forcimit të infrastrukturës. Megjithatë në qoftë se gazeta shqiptare është përforcuar si infrastrukturë, a është bërë më e lirë?
-Njëherë duhet të ndajmë dy gjëra, e para unë nuk jam dakord që infrastruktura mediatike është fuqizuar për të kaluar te botimet. Hopi i kalimeve të tilla i takon botës universitare, pra fuqizimi i universiteteve dhe krijimi i rrjeteve, siç është “UET PRESS”-i që ka lancuar, ka vlerësuar ose rivlerësuar atë që ka qenë produkt i gazetarisë. Në një farë mënyre këto botime vinin nga një sektor tjetër dhe jo nga vetë media. Padyshim ka ardhur deri tani edhe nga media, unë kam botuar deri tani disa libra që nga ’94, që kanë lidhje me gazetarinë, por që nuk kanë qenë pjesë e infrastrukturës gazetareske, por dëshirë e një gazetari për të lënë edhe një dëshmi në bibliotekë dhe jo vetëm në atë që shtypi lind në mëngjes dhe vdes në darkë. Por duke nisur që nga libri “Piedestali pa statuja”, duke ardhur deri tek i fundit, bota universitare ka sjellë një transformim krejt të ndryshëm në vitin e fundit dhe kam përshtypjen që do të sjellë duke pasur edhe firot e saj që do të kalojnë me kohën. Me kalimin e viteve do të sjellë një bibliotekë mediatike, që vjen nga mediat që është produkt i mediave, shumë të rëndësishme që do të jetë pjesë e bibliotekës politike në Shqipëri, shumë më të rëndësishme se ajo që ne kemi pasur. Kështu që nuk besoj se infrastruktura ka ndikuar, ajo është përmirësuar sidomos në atë që i takon televizioneve, ku rritja teknologjike dekadën e fundit ishte shumë e rëndësishme. Kemi një përmirësim besoj në shtypin e shkruar, por shtypi i shkruar vazhdon të jetë problematik në nivelin e shpërndarjes dhe kontaktin për të shkuar tek publiku. Në mënyrë absolute nuk e ka bërë më të lirë. Por këtu duhet të kemi parasysh dy gjëra: e para rritja e gazetarisë, zgjerimi i gazetarisë nuk i është përshtatur dot me kapacitetet universitare, pra universitetet nuk e kanë furnizuar dot me gazetarë dhe shumica e gazetarëve sot, siç nuk ndodh në asnjë vend të botës është nën moshën 25 vjeç, që unë nuk e quaj problematike, por është një lloj defekti, sepse tek ne nuk drejtuesit kryesore të mediave i ke tek të 40-at, ende një moshë shumë e re, kur në perëndim sapo ke nisur atë qe quhet “gazetaria e zyrës”. Kurse koncepti i lirisë është një koncept shumë më i deformuar në Shqipëri, një koncept që për mua ndryshe nga dhjetëvjeçari i parë 1990 – 2000, kur ishte pesha politike tani vjen nga pesha kryesisht e pronarëve, pra nga vitet 2000-2010 presioni i mediave vjen nga pronarët.

Pra janë bërë pronarët aktorët kryesore?
-Janë bërë aktoret kryesore të mediave, nuk kanë qenë më parë.Janë bërë më imponues. Por dhe gazetarët nga ana tjetër janë bërë më lehtësisht të pyetshëm në raport më ta, kur sfidën me politikën ata e fituan në njëfarë mënyre, pra gazetarët ose shtypi, i cili arriti t’a fitonte sfidën me politikën nuk arritën t’a përballonte sfidën e brendshme me pronarët e tij. Shpesh herë ne vendosemi në një laborator dhe i referohemi situatave të 10 apo 15 viteve më vonë, por duhet pasur parasysh që ky është një fenomen botëror sot. Domethënë problemet e “berluskonizmit”, Murdokut etj, janë fenomene që sot po bëhen më dominuese sesa censura apo mungesa e lirisë së shtypit, që vjen nga sistemet totalitare. Këto fenomene po kërcënojnë lirinë e shtypit botën demokratike në mënyrë indirekte që nuk është lehtësisht e shikueshme, por në rast se ne i referohemi disa prej modeleve të gazetarive fqinje ajo nuk është shumë e ndryshme nga këto, i referohem ketu Italisë apo vendeve të tjera. Nga ana tjetër, raporti me politikën unë gjykoj se është shumë më i hapur se sa më parë, në qoftë se 10 vjet përpara vitit 2000 opozita e asaj kohe nuk gjente asnjë dritare ku mund të lançonte idetë e saj, përveç në televizonin shumë modest që quhej TV Shijak, sot ka balancë absolute në qoftë se e konsiderojmë në raport me mundësinë e shprehjes, që maxhoranca dhe opozita kanë të njëjtën lehtësi për të mos thënë që opozita është edhe më shumë e favorizuar në gjykimin tim në raport me shtypin.

Le të kalojmë edhe njëherë te pronësia, si aktor i ri i kësaj dekade, në lirinë e shtypit në Shqipëri dhe aktor i rëndësishëm edhe në raport me zhvillimet. Si mundet që koorporata e gazetarëve t’ia dalë mbanë edhe në raport me pronarët dhe s’ja doli me politikën. Çfarë ndodh? Pse?
-Unë e konsideroj diçka shumë të vështirë këtë. Jam shumë skeptik në këtë pikë, nuk ekziston një koorporatë gazetarësh, dhe e dyta nuk ka ekzistuar ndonjë frymë bashkëpunimi në Shqipëri, fryma e fundit e bashkëpunimit, aq sa mund të quhet është ajo e viteve 1994- 1995- 1996, kur gazetarët në bllok reagonin drejt një kërcënimi politik që ishte më evident dhe më i dukshëm. Raporti me pronarët është shumë më i padukshëm, i pakuptueshëm nga publiku. Shumica e gazetarëve janë më komodë të konformohen me pronarin sesa të luftojnë për ta bindur pronarin të respektojë të drejtat e tyre. Nga ana tjetër, unë mendoj se nëse gazetaria do të ishte pak më e lirë, më pak e ndikueshme, pronarët do të kishin pasur edhe përfitime më të mëdha, pavarësisht se më afatgjata kurse këto janë përfitime më të vogla. Megjithatë ky është ende një fenomen që duhet paraprirë. Më ka ndodhur disa herë me disa gazeta, gjë që s’më kish ndodhur kurrë më parë, që kryeredaktorët e tyre botojnë lajme që s’janë të vërteta dhe kur i kam thënë që kjo s’është e vërtetë, njerëzit kanë thënë se s’kam çfarë t’i bëj pronarit, ti e di tani si është kjo punë. Unë këtë nuk do t’a kisha thënë kurrë dhe askush nga ne nuk do t’a kishte thënë kurrë, deri para disa vjetëve diçka e tillë, ndërsa sot e shoh si një justifikim gati- gati legal, për këtë them se më duket e pamundur të këtë një ndërhyrje në komunitetin, është justifikim legal, mua kështu më kanë thënë.

Por edhe ju në “Klan” keni pasur kufizime, më kujtohet edhe në lidhje me ju, p.sh Berisha ka pasur një periudhë konflikti me “Klanin”, edicionin e lajmeve. Nano nuk erdhi në intervistën e fundit, nuk kanë kaluar pa incidente doja të thoja?
-Incidente të kësaj natyre ka pasur në mënyrë të vazhdueshme, ne po diskutojmë për momente strukturore. Është tjetër gjë që në momente të caktuara kishte ulje-ngritje, si ajo që ndodhi kur Berisha për rreth 3 muaj pati, një moment që nuk çonte njerëz në “Opinion” dhe rreth një vit bojkotoi ndaj “Klanit”, për arsye të qëndrimeve. Nano nuk erdhi në intervistën e fundit, jo vetëm në 2005, që quhet e fundit, por edhe në vitin 2001 në zgjedhjet lokale, nuk erdhi për arsye të xhelozisë në raportin me Ramën apo me Metën. Kështu që këto janë gjëra të momentit, ne po diskutojme strukturimin e plotë të emisionit që do të thotë në përgjithësi, ti mund të shkruaje çdo gjë dhe unë shkruaja çdo javë 4 faqe në revistën “Klan” dhe një editorial që në pjesën dominuese të tyre ishin politike dhe asnjëherë nuk të thoshte dikush që për arsye se ti ke shkruajtur këtë unë nuk vij në emision.

Ka një dinamikë marrëdhëniesh që lidhen përgjithësisht me televizionin “Klan”, kryesisht rreth jush në raport me qeveritë në këtë dekadën e fundit. A është ky treguesi i raportit të ri media- politikë në Shqipëri me shfaqjen e televizioneve të mëdha. Që do të thotë një televizion i “madh” para zgjedhjeve të mbështetet në një kah të caktuar politik ose opozitar, sipas rastit, kam parasysh këtu të gjithë skemën e mediave shqiptare?
-E para këtë mos ia kërkoni të gjithë mediave. Kjo vjen nga pjesa më e madhe e pasionit të politikës për t’i pozicionuar mediat. Në këtë drejtim, në mënyrë absolute unë gjykoj që fajin kryesor e ka Edi Rama, i cili është njëri që e kap paniku kur noton në ujëra të pakthjellta dhe do që ti këtë gjërat me thikë dhe do t’i përdorë. Unë e njoh shumë mirë në këtë drejtim, pasi ka qenë njëri i afërt me mua, kam punuar dhe nuk dua të flas se si funksiononte në këtë drejtim dhe ky ka qenë defekti që i ka pozicionuar mediat. Kjo ka çuar në atë që quhet pozicionim i parë. Tani përsa i takon pozicioneve që lidhen me televizionet ,e para unë nuk jam që televizionet të gjykohen “on block”, kjo nuk ndodh në asnjë vend të botës. Televizionet gjykohen nga edicioni i lajmeve, nga emisione të caktuara që mund të jenë politike, argëtuese, kulturore ose të aktualitetit. Kështu që në këtë drejtim duhet t’i adresojmë gjërat më konkretisht. “Klani” ka pasur një raport të vështirë me opozitën e Berishës në pjesën e parë të saj, ka pasur një raport shumë të vështirë me Fatos Nanon si kryeministër, ka pasur dhe një raport shumë të mirë me Berishën dhe shumë të mirë më Ramën në fillimet e tij dhe pastaj më problematike me Ramën, duke nisur nga zgjedhjet lokale të 2007.

Nesër kur Rama të jetë potencialisht në qeveri do t’i ketë të mira me Ramën?

-Kjo nuk është një gjë që dihet dhe nuk varet shumë nga qëndrimet e një televizioni apo një tjetri, e dyta kam përshtypjen se në Shqipëri është krijuar një lloj xhelozie midis vetë televizioneve, një xhelozi idiote, absurde. Kam përshtypjen se lidhet me një mungesë profesionalizmi të fortë ku secili televizion e sheh veten më mirë, duke qenë afer një politikani. Dhe tentojnë të krijojnëe balanca politike që për mendimin tim janë krejtësisht absurde, që do të thotë që në qoftë se në një moment “Klani” ka një raport të mirë politik me PD duhet me patjetër që televizioni tjetër për balancë të lidhet me krahun tjetër. Kjo është idiotësia më e madhe që unë kam parë në jetën time, pa lidhje. Dhe po të them edhe njëherë nëse më pyet mua direkt, kjo është përgjegjësia direkte e Rames, që funksionon ne këtë mënyrë. Nuk ka qenë i tillë Nano, ju kujtoj që “Tema” ishte me agresive ndaj Nanos dhe ai i dha një interviste “Temës” ne 2004. Unë kam qenë shumë agresiv me Nanon, agresivitet personal përveç emisionit dhe ai ka ardhur në momente të caktuara për të folur në të. Ky është një problem që lidhet kryesisht me Ramën më mënyrën se si ai i koncepton mediat dhe kjo është një gjë që unë e di shumë mirë, por natyrisht për arsye të një korrektese e kam ruajtur. Po do ta gjeni në mënyrë shumë të spikatur në ditarin tim kur t’a botoj.

Sidoqoftë jemi në një situatë absurde, ku një politikan i një krahu nuk shkon në një televizion dhe një politikan i një krahu tjetër nuk shkon në një television tjetër, kjo shfaqje e jashtme është simptomë e çfarë lloj sëmundjeje?
-E para duhet t’i ndajmë sepse ka disa dallime në mënyrën se si shkohet apo nuk shkohet në një televizion. Këtu diskutohet se Berisha nuk ka shkuar në “TOP Channel” jo se nuk i ka dhënë intervistë” “Top Channel”-it sepse në zyrën e tij i ka dhënë disa herë intervistë, por për asye të një incidenti që është krijuar në vitin 2005 kur “Top Channel” ftoi Nanon dhe Berishën pa i njoftuar për një debat. Unë këtë e gjykoj një gabim që vjen në radhë të parë nga arroganca e mediave dhe do ishte mirë të flisnim pak për arrogancën e mediave. Mediat nuk mund të diktojnë njeri, nuk mund të ngrejnë apo të ulin njeri, nuk mund të bëjnë kryeministër, nuk mund të heqin nga kryeministër njeri, dhe kjo mendësi që ekziston te shumë prej kolegeve të mi, mua më duket absurde, mund të jetë një fakor shumë i rëndësishëm për të vendosur, për të të rritur popullaritetin për të dëmtuar, por janë ato që vendosin. Dhe kjo është dëshmuar në disa raste në Shqipëri kur rreshtimet e mediave nuk kanë luajtuar ndonjë rol diskriminues në asnjërën prej tyre. Në këtë aspekt mënyra se si ka funksionuar në 2005 “Top Channel” me Berishën për mua ka qënë krejtësisht absurd. Nga ana tjetër gjykoj se kryeministri duhet të jetë më i gjerë në gjykimin e tij, mund t’a tejkalojë faktin, se ai ka dhënë disa intervista dhe të gjata “Top Channel”-it, mos gaboj edhe kur kemi qënë në Strasburg, edhe kur është kthyer nga Luksemburgu, ka qënë një intervistë mbi një orë. Problemi i Ramës është një problem që nuk lidhet me këtë, por lidhet me frikën që Rama ka se mos prish balancat brenda mediave, është person i tillë që do t’i ruajë, është person që shantazhohet lehtë, ky është difekti më i madh i tij dhe ky është cenimi më i madh që mund të ketë në karakterin e tij si politikan, sepse është njeri i shantazhueshëm. Kur dikush i bën shantazh mund t’ia kthejë menjëherë mëndjen. Një nga shfaqjet që Rama nuk arrin të shndërrohet në një lider real është fakti se nuk merr dot vendime autonome, dhe është një njëri që nën presionin e të tjerëve i modifikon qëndrimet e tij.
Psh, mund t’ju kujtoj dy nga këto aspektet, pasi unë jam një ndjekës i gazetarisë suaj nga pozitat e kolegut: “Fitoi Meta, fitoi Klani” gjatë KPD së famshme të 2001?
Nuk është e vërtetë, kjo deklaratë nuk është kështu.

Apo një artikull te revista “Klan” dikur , “Berisha, koha për të ikur nga politika” … Do të doje të mos e kishe bërë ?
-Jo nuk ka qenë “Berisha pse nuk iku”, po ka qenë “Përse Berisha iku nga zgjedhjet e 2000” dhe unë i qëndroj akoma asaj ideje, ka qenë një ide që Berisha ndërtoi fushatën e tij 2000 mbi denoncimin e fortë të korrupsionit, mbi idenë e ruspave të kthimit të pronave, e cila krijonte një situatë psiqike të vështirë për një Shqipëri që vinte nga ’97 dhe nuk mund të përballonte më një situatë tjetër problematike dhe një Shqipëri ku dhe ai që kishte më pak mundësi kishte një biçikletë ishte i lumtur t’i jepte biçikletës së tij dhe jo të hynte në pjesën tjetër. Raporti me Metën ka qënë diçka tjetër unë kam thënë që ka pasur një mbështetje të televizionit “Klan” i cili i ka qëndruar një linjë luajale e që lidhej me situatën para zgjedhjeve, ku është mbështetur Meta në fushatën elektorale. Arroganca është gjë tjetër dhe nuk shfaqet

Grupi i “Klanit”, në bazë të suksesit, ka pasur praninë e shumë emrave, që i shohim relativish të larguar si gjeografikisht, qoftë në ekranet e tjera: si Bushatin apo Shkullakun. Është kjo një pjesë e deformimeve të lirisë së shtypit në fund të dekadës së dytë të tranzicionit?

-Zoti Shkullaku nuk ka pasur probleme me lirinë e shtypit, ishte vendim personal për t’u larguar në Kosovë, dhe që natyrisht, pasi të përmbyshë atë do të kthehet prapë në televizionin “Klan”. Problemi me Bushatin ka qënë një incident për të cilin unë vazhdoj të kem keqardhje, në radhë të parë si gazetar, por në radhë të dytë edhe si një prej miqve të mi më të afert. Na lidhin shumë vite që nga shkolla ku ne nuk mendonim se do të ishim gazetarë dhe studionim për Letërsi, sepse ndanin pasionin për letërsinë më shumë se sa pasionin për gazetarinë. Atë e konsideroj një humbje të madhe për “Klanin” por mendoj se është e riparueshme, dhe mendoj se me përjashtimin e disa hatërmbetjeve që kur përzihem me profesionin janë me të forta, në rastet kur profesioni është thjesht profesion dhe miqësia thjesht miqësi, mendoj se kishte një zgjidhje, por nuk mendoj se kjo ka ngushtuar lirinë e shtypit, sepse ngushtësia e lirisë së shtypit është një fenomen i plotë, nuk është një fenomen që ndodh vetëm në “Klan”, apo në “TOP” apo në një seksion të caktuar. Unë dyshoj që ngushtimi i lirisë së shtypit vjen në radhë të parë nga shtypi i shkruar dhe pak nga televizionet, sepse televizionet nga vetë natyra kanë më pak qëndrime, kanë të përfshirë më shumë njerëz, ndikimi i pronarëve në televizone nuk është aq ndikues se vetëm dy tre televizionë ke ndikues, ka më shumë te gazeta ku ka më shumë pronarë, sa për të marrë një leje ndërtimi blejnë një gazetë, shkojnë përplasen andej këtej,i vënë gjoksin gjërave. Pastaj shkon në sistem, fenomeni domino-ndjek gjtihë shtypin dhe unë vazhdoj të kem bindjen që nëse do të punosh në “Klan” punohet në mënyrë shumë më komode se në televizionet e tjera.

5 Komente

filluan te intervistojne njeri-tjetrin keta, tani ?

Seriozisht?  smiley

 ....Sepse me kujtoi nje drame humoristike korçare.. Ne te cilen ka kete shprehje:

 " Une ja bej Harzikos  dhe Harzikua ma ben mua.."

 Degjoni si thote Blendi...!..." Eshte nje lloj instikti, shpesh here i pakuptushem qe te  terheq ne nje drejtim dhe te le pas ne disa te tjere.." Dhe neve duhet ta kuptojme se medemek ishte instikti qe e "hoqi" Blendin nga politika dhe e "perplasi" ne gjirin e ngohet te gazetarise....!Amani more vellezer ju bej rixha  ne cilen dite e keni imagjinuar Blendin te  "hequr" nga politika? Apo dhe  Çilin?

  Se pari  qe duhet thene,  eshte qe nejrezit  kane llogjiken dhe mu per kete arresye  nuk  ecin ne jete  me instikte.

  Se dyti, Blendi  me shume se cilido, ne kete Kryeqytet, ka ecur per 19 vite rresht, sipas nje llogjike  te kronometruar,  politiko -ekonomike.Ja ka arrire, mbi te gjitha ne saje te sherbimit  qe i ka bere  vetem POLITIKES.Te jeshe ne sherbimte saj dhe ta quash vehten jashte politikes une vetem ne kete interviste po e kendoj .Se ja  edhe  Çili, 'jashet politikes e quan vehten...duke qene  Antar I Keshillit Kombetar te PD-se 

 Vend Çudirash ky yni.Dhe kjo  gazetaria e HARZIKOS

Ka nxjerre dhe nje liber fantomasi, ky klon i bruno vespes..

Nejse, edhe gazetaret Vip-a kishim manget pas politikanve te tille.

Unë dyshoj që ngushtimi i lirisë së shtypit vjen në radhë të parë nga shtypi i shkruar dhe pak nga televizionet, sepse televizionet nga vetë natyra kanë më pak qëndrime, kanë të përfshirë më shumë njerëz, ndikimi i pronarëve në televizone nuk është aq ndikues se vetëm dy tre televizionë ke ndikues, ka më shumë te gazeta ku ka më shumë pronarë, sa për të marrë një leje ndërtimi blejnë një gazetë, shkojnë përplasen andej këtej,i vënë gjoksin gjërave.

 

Dengla  e ca denglash!  Si televizionet, si gazetat kane qendrime e qendrime te prera.  Laro Sokol Balla, laro dhe ti! Na thuaj njehere nga te vjen ajo rroga 20 000 euroshe ne muaj e pastaj hajde flasim ne mundet gje politpronaret...

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).