Filozofja franceze, Elisabeth Badinter, ka qenë një ndër të parat gra të lëvizjes liberale feministe të viteve ‘70. Në një intervistë të fundit ajo rrëfen për zhvillimet e lëvizjes feministe në Perëndim dhe vitet kur ajo nisi

 

 

Zonja Badinter, ju keni rritur tre fëmijë. Keni qenë një nënë e mirë?

Me thënë të drejtën, ashtu si edhe shumë nëna të tjera, kam qenë mediokre. Gjithmonë jam përpjekur të bëj aq sa mundesha për fëmijët e mi, por nga perspektiva e tanishme kam bërë shumë gjëra në mënyrë të gabuar. Me pak fjalë, do ta konsideroja veten si një nënë mesatare.

Ju jeni një nga pasueset e shkrimtares feministe dhe filozofes Simone de Beauvoir, e cila e ka refuzuar në mënyrë kategorike mëmësinë. A keni menduar ndonjëherë se ka pasur një kontradiktë mes të qenit feministe dhe nënë?

Jo, unë i kam dashur fëmijët e mi që të vinin në jetë dhe i doja që të lindnin njëri pas tjetrit. Isha ende studente në atë kohë dhe sa herë që më duhej të lindja, isha me provime. Unë isha shtatzënë kur jepja provimet me shkrim dhe lindja fëmijën pak para provimit me gojë. Kjo është arsyeja që shumë provime më është dashur t’i përsëris. I përkas një brezi grash që i quanin fëmijët një rrjedhë natyrale e jetës dhe martesës dhe nuk e mendonin nëse duhen apo jo, siç ndodh sot. Për më tepër, këto shtatzëni i mendoj si disa prej muajve më të bukur të jetës sime. Por një gjë nuk e kam bërë kurrë: nuk e kam pyetur kurrë veten nëse isha një nënë e mirë, nëse i bëja gjërat siç duhej për fëmijët e mi, siç bëjnë sot shumë gra.

Në një nga librat tuaj të fundit, “Konflikti: Gruaja dhe nëna”, ju shkruani se gratë e sotme janë nën një presion shumë të madh për të pasur fëmijë dhe nuk është më e mjaftueshme vetëm të jesh nënë, por duhet të jesh një nënë perfekte, që ushqen fëmijët për një kohë të gjatë me gji, që qëndron në shtëpi me fëmijët e saj për një kohë të gjatë dhe që i rrit me sa ka mundësi.

Aktualisht po jetojmë në një fazë të turbullt në zhvillimin tonë. Jemi duke përjetuar ripërsëritje të kohëve të shkuara. Në frëngjisht këtë fenomen e quajmë “l’enfant roi”, apo “fëmija është mbret”. Sipas kësaj pikëpamjeje, interesat e nënës janë shumë më të parëndësishme se ato të fëmijës. Ato gjithmonë janë të dorës së dytë. Dhe kjo sjell dëshirën e nënës për të pasur fëmijë perfektë. Shumë nga nënat e reja sot besojnë se nëse do të qëndrojnë në shtëpi dhe do t’u përkushtohen tërësisht dhe vetëm fëmijëve, fëmijët do të bëhen perfektë: do të rriten perfektë, do të kenë inteligjencë perfekte, të balancuar dhe në harmoni me natyrën. Unë kam dyshimet e mia në lidhje me këtë strategji dhe me rezultatet e saj.

Ju jeni një nga kundërshtaret e të ushqyerit të foshnjës me qumësht gjiri. Aktualisht sot gratë janë nën presion për ta bërë një gjë të tillë.

Unë mendoj se po u bëhet një presion shumë i madh përmes krijimit të ndjenjës së “fajësisë”.

Sipas jush, cila është ana e keqe e të ushqyerit me gji?

Ajo që unë mendoj është se bëhet fjalë për një zgjedhje shumë intime dhe personale të gruas, në të cilën nuk duhet që të ndërhyjë kush. Nëse një grua dëshiron që ta bëjë një gjë të tillë, është shumë mirë. Edhe në të kundërtën, nëse një grua nuk dëshiron që ta bëjë, është sërish mirë. Është shumë personale. Kjo nuk është një çështje me të cilën duhet të merren politikanët. Për fat të keq, Franca po zbaton direktivën e Organizatës Botërore të Shëndetësisë, sipas së cilës fëmijët duhet që të ushqehen në mënyrë ekskluzive gjashtë muajt e parë të jetës me qumësht gjiri dhe më pas u duhet filluar ushqimi shtesë. Kjo mund të vlejë për gratë e vendeve në zhvillim, që kanë pasur përvoja shumë problematike me qumështin pluhur dhe ushqimet shtesë për foshnjat. Por përse vallë duhet një gjë e tillë të aplikohet te gratë e Parisit dhe Berlinit?

Pra ju e konsideroni aktin e të ushqyerit me gji të foshnjës një kthim pas në rrugën e çlirimit të gruas?

Më lejoni t’ua përsëris. Unë mendoj se është shumë mirë nëse një grua vendos me vullnetin e saj të lirë që ta ushqejë fëmijën me qumështin e gjirit, por theksoj se është një zgjedhje që i takon asaj ta bëjë. Për shumë vite unë kam vëzhguar me shumë shqetësim një rikthim pas të lëvizjes feministe. Sipas direktivave të reja, gratë nxiten që të qëndrojnë në shtëpi pas lindjes për një kohë sa më të gjatë. Ata thonë se nëna duhet që ta ushqejë me gji fëmijën, për shkak se qumështi i gjirit i mbron ata nga alergjitë, astma dhe vetë gratë i mbron nga kanceri i gjirit. Të gjitha këto na çojnë në të shkuarën. Të gjithë po përpiqen që të rizgjojnë instinktin mëmësor te gratë, por gratë nuk janë shimpanze.

Nuk mendoni se jeni duke e ekzagjeruar pak?

Ajo çka po përshkruaj është shenja e parë e një tendence alarmi. Nëse do t’i merrnim seriozisht të gjitha këto rekomandime, ku do të shkonim vallë? Gratë do të detyroheshin sërish që të qëndronin me zor në shtëpi. E si mund të punojnë ato në rast se supozohet që ta ushqejnë fëmijën me gji për 6 muaj, apo edhe për më gjatë? Çuditem që edhe gjatë krizës ekonomike ka gjithnjë e më shumë gra që vendosin të qëndrojnë në shtëpi. Dhe nuk bëhet fjalë vetëm për gra të pakualifikuara, por për gra shumë të kualifikuara, të cilat duan vetëm që të jenë nëna të mira.

Jo çdo grua do që ta çojë më tej çështjen e emancipimit me t’u bërë nënë.

Sigurisht, por ka dhe dy gjëra të tjera që e shqetësojnë çdo grua në Perëndim. Së pari, gjysma e çifteve ndahen brenda periudhës nga tre deri në shtatë vjet nga martesa. Kjo do të thotë që gruaja që ka kaluar 7 vjet pa një punë stabël në tregun e punës, e ka të ardhmen ekonomike në rrezik të madh dhe befas do të ndihet vetëm duke rritur fëmijën, dhe tani edhe pa bashkëshort. Së dyti, pjesëmarrja aktive në rritjen e një fëmijë, flas nga ana e prindit dhe e nënës, zë një periudhë kohore 15-vjeçare, ndërkohë që mesatarja e jetëgjatësisë së një gruaje është rreth 80 vjeç. A mos vallë një grua duhet të heqë dorë nga jeta dhe objektivat e jetës së saj vetëm për një periudhë 15-vjeçare? Nëse ajo e bën e lirë këtë zgjedhje, shumë mirë; por do të vijë koha kur do të ndihet vetëm. Ajo duhet t’i bëjë vetes pyetjen: Çfarë do të ndodhë pasi të kem rritur fëmijën, nëse i dedikohem kësaj gjëje me kohë të plotë? Çfarë do të ndodhë kur të më ketë lënë ndoshta burri dhe fëmijët të kenë ikur në shkollë? Çdo të bëhet me mua atëherë?

Ju jeni duke folur për një peizazh shumë gri, të paktën për Francën, vendin tuaj. Shkalla e lindjeve në Francë është ende shumë e lartë, madje më e larta në Europë. Mesatarisht gratë franceze kanë dy fëmijë, ndërsa në vende të tjera të zhvilluara të Europës shifra është më e vogël. Dhe gratë vazhdojnë që të punojnë me kohë të plotë edhe pasi sjellin në jetë fëmijët.

Gratë franceze kanë fëmijë sepse është më e lehtë për to që të jenë nëna dhe njëherazi të punojnë dhe të bëjnë gjëra të tjera. Ato nuk e kanë problem që t’i lenë fëmijët në duart e të tjerëve dhe për këtë nuk fajësohen as nga nëna e tyre dhe as nga vjehrra. Në Francë nuk shihet me sy të keq fakti i të lënit të fëmijës në duart e dikujt tjetër gjatë orëve të punës, apo të qejfit të nënës. Ajo çka unë mendoj, që nuk është e mirë, është inkurajimi i tyre që të rimarrin një model të ri të mëmësisë në emër të së mirës së fëmijës. Ky është shndërruar në një argument kundër shoqërisë egocentrike e materialiste të konsumit.

Kush do të ishte një nënë e mirë, sipas idesë suaj?

Besoj se një nënë e mirë është ajo që arrin që të krijojë dhe mbajë një distancë të vogël mes vetes dhe fëmijës, pra as shumë afër dhe as shumë larg. Është ajo nënë që i jep fëmijës çka i nevojitet dhe që di të jetë edhe e pranishme, edhe të mungojë për t’iu kushtuar vetes dhe “rritjes” së saj. Por, fatkeqësisht, kjo është e rrallë.

 

20 Komente

...pjesëmarrja aktive në rritjen e një fëmijë, flas nga ana e prindit dhe e nënës, zë një periudhë kohore 15-vjeçare, ndërkohë që mesatarja e jetëgjatësisë së një gruaje është rreth 80 vjeç. A mos vallë një grua duhet të heqë dorë nga jeta dhe objektivat e jetës së saj vetëm për një periudhë 15-vjeçare? Nëse ajo e bën e lirë këtë zgjedhje, shumë mirë; por do të vijë koha kur do të ndihet vetëm. Ajo duhet t’i bëjë vetes pyetjen: Çfarë do të ndodhë pasi të kem rritur fëmijën, nëse i dedikohem kësaj gjëje me kohë të plotë? Çfarë do të ndodhë kur të më ketë lënë ndoshta burri dhe fëmijët të kenë ikur në shkollë? Çdo të bëhet me mua atëherë?

kjo eshte ti hipesh trenit me bindjen qe heret a vone do perplasesh. I want back the berlin wall

?

kjo eshte te jesh realiste qe s'mund te jesh dot VETEM nene ne jete, qe s'mund te jesh dot VETEM bashkeshorte, prandaj ben mire te jesh EDHE vetvete.

megjithate per debat mund te them qe ka shume nena qe, kur e kuptojne kete, tentojne te behen nena trefish, dhe buna vershon mbi shkoder.

Tu as prepare a manger. Tu m'apportes a manger. Tu me/te donnes a manger. Mais tu me/te donnes trop, comme si tu voulais me remplir toute entiere avec ce que tu m'apportes. Tu te mets dans ma bouche et j'ettouffe.

(me falni per mungesat e thekseve)

cfare eshte vetvetja?

e mire sol, ke te drejte, give me a train and let me hit the damn wall.

Do besh kalama? smiley

jo ne cdo tren behet nje kalama

ahahahahahaha smiley.

jo, dmth aahahhaha me gjithë zemër. aahahahhaha for real.

eh c'me kujtoi kjo... smiley

risky business:

urdhno

ps. u plakem mer... a do vdesim pa hyp i her ne tren thua...

pps. trop, o pasuri nacionale!!! per 1 minut me fillon mbledhja thot outlooku... s'dome dit per trena. por jo me larg se dje mora vertet tren pas nje kohe shume te gjate... linja "Q", shkova pas rrruges 14 union square... lafayette str... cheers me i llaf!

me koke murit nuk i bihet, po me grushta po ama... sic tha ai mesuesi te ai filmi

Nejse, c'eshte vetvetja pos te qenit i angazhuar, i apasionuar, i afruar, i perfshire, brenda tjetrit (tjereve), c'eshte vetvetja ne mos te vendosurit ne perdorim (mirebesim) te tjetrit, c'eshte vetvetja pos dashurise?

Nuk ma rrok dot mendja kete veten indiferente, qe deshiron te jete e distancuar nga femija, nga prindi, nga dashnori, nga dashurite e nga urrejtjet...

Kjo e dyta nuk eshte vetvetja reale, kjo eshte vetvetja telefonike, duke patur parasysh perkufizimin qe jep chuck palahniuku : "People used what they called a telephone because they hated being close together and they were scared of being alone."

sol mos te drejtohej gje ty irisi me pyetjen e saj? smiley

me duket sikur we're splitting hairs. behet fjale per njeriun shumedimensional dhe puna jashte shtepise eshte nje nga dimensionet, perkundrejt njeriut full-time mom apo full-time wife. s'e kuptoj dot pse po bejme llogje.

nuk ka sesi te jesh edhe nene e mire edhe te ruash distancat njeherazi

"Për fat të keq, Franca po zbaton direktivën e Organizatës Botërore të Shëndetësisë, sipas së cilës fëmijët duhet që të ushqehen në mënyrë ekskluzive gjashtë muajt e parë të jetës me qumësht gjiri dhe më pas u duhet filluar ushqimi shtesë. Kjo mund të vlejë për gratë e vendeve në zhvillim, që kanë pasur përvoja shumë problematike me qumështin pluhur dhe ushqimet shtesë për foshnjat. Por përse vallë duhet një gjë e tillë të aplikohet te gratë e Parisit dhe Berlinit?"

S'qenka per ne Shqiperi ky mesazhi i k'saj.

Titulli është, çudi çudi, i pasaktë. Autorja thotë në paragrafin e fundit: 

Besoj se një nënë e mirë është ajo që arrin që të krijojë dhe mbajë një distancë të vogël mes vetes dhe fëmijës, pra as shumë afër dhe as shumë larg. Është ajo nënë që i jep fëmijës çka i nevojitet dhe që di të jetë edhe e pranishme, edhe të mungojë për t’iu kushtuar vetes dhe “rritjes” së saj. Por, fatkeqësisht, kjo është e rrallë.

Ai epiteti i vogël nuk është kot, zoti redaktor i mençëm i gazetës Shqyp. 

 

Per ata qe kuptojne frengjisht, ja nje interviste e Badinter per kete ceshtje, por jo vetem. Me pak a shume te njejtat pika si me siper, por shume me te zgjeruara dhe te vena ne nje kontekst social me te plote.

«La femme réduite au chimpanzé» 

Elisabeth Badinter dénonce une offensive réactionnaire faisant de la maternité le Saint-Graal de la femme.

 

Par CHARLOTTE ROTMAN

Elle parle de «guerre idéologique souterraine», de «retour en force du naturalisme», de «culpabilisation des mères». Pour avoir observé les femmes autour d’elle, scruté les pratiques de la prosélyte Leche League (1) engagée dans une «bataille du lait», épluché les recommandations de certains pédiatres et des théoriciens de «l’instinct maternel», décortiqué le féminisme, Elisabeth Badinter décrit l’émergence d’un nouveau modèle, qui fait de la maternité le cœur de l’identité féminine. Dans son dernier opus intitulé le Conflit, la Femme et la Mère qui paraîtra vendredi chez Flammarion et fait déjà polémique, la philosophe analyse cette menace. Le livre est dédié à «Robert».

Qu’est-ce que la «bonne mère» aujourd’hui ?

C’est une mère qui revient aux fondamentaux. Elle allaite pendant six mois, ne met pas son bébé à la crèche ou pas trop tôt, parce qu’un bébé a besoin d’être avec sa mère et non dans un nid à microbes, elle se méfie de ce qui est artificiel et a des préoccupations écolo. Le petit pot est devenu un signe d’égoïsme, on revient à la purée écrasée par maman. Une bonne mère est constamment à l’écoute doit veiller au bien-être physique et psychologique de l’enfant ; c’est un full time job. J’oublie de dire que comme elle allaite à la demande, il est recommandé de mettre le bébé dans le lit conjugal. Cela nie l’intimité des adultes et exclut le père.

Il y a aussi un regret à voir la femme quitter son foyer, sa place naturelle est à la maison. On comprend qu’elle doit aller travailler, mais il faut qu’elle se débrouille pour être là quand les enfants arrivent de l’école. La «bonne maternité» impose des nouveaux devoirs qui pèsent sur celles qui ne les suivent pas. C’est une représentation à rebours du modèle qu’on a poursuivi jusqu’à présent, qui rend impossible l’égalité des sexes et malvenue la liberté des femmes. C’est un retour en arrière. Les femmes vont-elles se laisser convaincre de réendosser ce modèle-là ?

Quelle «révolution silencieuse» s’est passée sous nos yeux ces trente dernières années ?

La crise économique a rendu le travail plus dur, plus précaire, plus stressant. Les femmes sont les premières touchées : elles ont fait des études, cherchent du travail, sont sous-payées et jetables comme des Kleenex. C’est l’origine du bouleversement. Dans les années 90, la droite a proposé une allocation maternelle qui a renvoyé les femmes à la maison avec comme seul potage un demi-Smic. En même temps, on a assisté à la remise en cause du consumérisme. L’idée s’est imposée qu’on faisait fausse route dans la course aux ambitions inutiles et qu’une autre vie, plus conforme à la nature, était possible. Beaucoup de femmes ont été sensibles à ce discours. Et se sont dit : «Et si je prenais comme objectif de m’occuper de mon petit enfant, bref, d’être la mère idéale ?» Cela s’accompagne d’une critique générale du progrès scientifique, de la science «vendue à l’industrie». On s’est également précipité pour instaurer un principe de précaution. Tout cela a engendré de nouveaux comportements, de nouvelles peurs, propices à un retour aux fondamentaux.

Selon vous, ce contexte a favorisé l’idéologie de la nécessité de l’allaitement maternel.

On est passé de : «Vous avez le droit» d’allaiter, à «Vous devez». Les pressions d’ordre moral ont remplacé un choix légitime, sous la houlette de la Leche League. Je pense que la philosophie naturaliste au nom de laquelle on impose cela est dangereuse. Car elle ne laisse plus de place à l’ambivalence maternelle. Elle impose une conception unifiée des femmes. Nous pouvons toutes, nous devons toutes faire la même chose. C’est une réduction de la femme au statut d’une espèce animale, comme si nous étions toutes des femelles chimpanzés. Puisque c’est la nature qui l’impose : nous avons les mêmes réactions, les mêmes devoirs. La liberté de dire non est évacuée. Pour la Leche League il n’y a pas de prétexte recevable pour refuser d’allaiter, il faut persister. Il n’y a jamais aucun motif de dire non.

Vous écrivez : «dans une civilisation où le moi d’abord est érigé en principe, la maternité est un défi, voire une contradiction»…

C’est une situation schizophrénique. Ces trente dernières années, on a assisté à une montée de l’individualisme, de l’hédonisme, du moi d’abord. Cela rentre en contradiction avec l’impératif de plus en plus lourd qui est de faire passer l’enfant d’abord : depuis que les femmes bénéficient de la contraception, on doit tout à l’enfant qui n’a pas demandé à naître, comme allaiter à la demande. Sous-entendu celles qui ne le font pas sont coupables, égoïstes. De la montée de l’individualisme et de l’accroissement des devoirs maternels naît ce conflit interne à chaque femme et qui a aussi des conséquences sociales fantastiques. Car les sociétés oublient que les femmes possèdent une petite bombe atomique : celle de ne pas faire d’enfant. En Allemagne, Italie, Espagne, quand la société fait peser sur les épaules de la femme tout le poids de la maternité sans l’aider, les femmes font moins d’enfants ou pas du tout.

Selon vous, une «offensive naturaliste» est menée par une «sainte alliance des réactionnaires». Laquelle ?

Il y a une coagulation de l’écologie, de la Leche League, du féminisme naturaliste et du discours des spécialistes du comportement qui s’appuient les uns sur les autres. Le plus intéressant est de voir comment les militantes de la Leche League et les féministes différentialistes se sont retrouvées pour revaloriser la maternité, et en faire le cœur de l’identité féminine. Ces féministes veulent construire une société plus apaisée grâce aux vertus maternelles, dont les valeurs sont opposées au machisme. Les militantes de la Leche League pensent que la femme est naturellement mère, c’est donc un retour à une tradition millénaire. Mais les deux mouvements ont fait un bout de chemin ensemble et se sont emparés des théories du «lien» qui donnent aux hormones du maternage un rôle déterminant. Pour eux, l’amour maternel est la conséquence de nos hormones.

Quels sont les signes de la maternité écolo ?

Le meilleur exemple est celui des couches jetables. C’est tout à fait révélateur d’un état d’esprit que je redoute. Nathalie Kosciusko-Morizet a proposé une taxe sur les couches jetables, sans se soucier du travail que cela impose aux mères. Et contrairement à ce que pense Cécile Duflot, ce ne sont pas les hommes qui vont se précipiter en rentrant du travail pour aller mettre les couches à la machine. De même, il y a une méfiance vis-à-vis de la péridurale comme si en ôtant la souffrance, elle ôtait la valeur authentique et originelle de la naissance. La pilule est mal vue, car elle contrecarre un processus naturel. De même, il faut donner à l’enfant les fruits de la nature, lui épargner l’artificiel, le chimique, comme le lait artificiel.

Pour vous le bébé est devenu «le meilleur allié de la domination masculine».

Le pauvre bébé, malgré lui, tient sa mère prisonnière : la mère est au service des besoins de son enfant, elle doit se plier à ses horaires, il trône parfois dans le lit conjugal. C’est la mère la plus impliquée, cela donne au père l’autorisation morale de ne pas s’en mêler. Les hommes n’ont même pas eu à lever le petit doigt. Le bébé est devenu le maître et il justifie l’inégalité du partage parental. L’exclusion des pères est ainsi légitimée, alors que de plus en plus de jeunes pères éprouvent du plaisir à s’occuper de leur bébé.

Je crois que le thermomètre de la domination masculine demeure l’écart de salaire homme-femme. Or il y a une hypocrisie à gémir sur les écarts salariaux et en même temps à détourner les yeux de l’inégalité majeure : celle de la non-répartition des tâches familiales et domestiques, qui continue à occasionner une concurrence déloyale entre homme et femme. Les hommes sont pardonnés par avance de continuer à ne rien faire à la maison.

Comment résoudre ce conflit ?

La majorité des Françaises concilie la maternité et la vie professionnelle, elles sont nombreuses à travailler à temps plein quand elles ont un enfant. Elles résistent au modèle de mère parfaite, mais pour combien de temps ? D’autant qu’on assiste à un règlement de comptes entre générations. Certaines filles disent à leurs mères : «Je ne serai pas comme toi à courir entre le travail et les enfants, toujours pressée, et stressée, heurtée au plafond de verre». J’ai l’impression qu’aujourd’hui, on est peut-être à un tournant.

(1) La Leche League (ligue du lait en français) est une association fondée il y a plus de cinquante ans par des mères de famille de la banlieue de Chicago (Etats-Unis) désireuses de faire partager leur expérience positive de l’allaitement. Présente en France depuis 1979 , elle informe et soutient les allaitantes.

po pse talleni me artikuj te tille, o njerez te mire?

Për fat të keq, Franca po zbaton direktivën e Organizatës Botërore të Shëndetësisë, sipas së cilës fëmijët duhet që të ushqehen në mënyrë ekskluzive gjashtë muajt e parë të jetës me qumësht gjiri dhe më pas u duhet filluar ushqimi shtesë. Kjo mund të vlejë për gratë e vendeve në zhvillim, që kanë pasur përvoja shumë problematike me qumështin pluhur dhe ushqimet shtesë për foshnjat. Por përse vallë duhet një gjë e tillë të aplikohet te gratë e Parisit dhe Berlinit?"

 

Ky "problemi i qumeshtit te gjirit", me kujton problemin e mbajtjes se femijes (bebe) ne nje dhome me prinderit ose jo. Badinter, me siguri eshte per mos mbajtjen e femijeve ne nje dhome me ate te prinderve (sikurse ndodh ne me te shumten e rasteve, - flas gjithmone ne Perendim, publikut te se cilit edhe i adresohet Badinteri), nderkohe qe po ne Perendim kane filluar te qarkullojne teorite sipas se cilave duhet me i mbajte ne te njejten dhome : jo me larg se dje, nje kolegia ime punes me fliste pikerisht per kete, dhe me thosh qe i ishte kthyer tradicionalitetit. Koleget ju hodhen ne fyt, ndersa une u mjaftova me nje "Oh, po u shqiptarizoke !" (edhe pse, kisha shume deshire ti thoja : "Ne fakt, ke te drejte !!&quotsmiley. Por kisha frike se do me keqkuptonte e do ta merrte thjesht si çeshtje folklorike...
Me siguri, zonja Badinter, edhe per kete muhabet, do thosh se "Kjo mund të vlejë për gratë e vendeve në zhvillim, që kanë pasur përvoja shumë problematike me banimin dhe mungesen e hapsirave te domosdoshme per bebet. Dhe do shtonte :  Por përse vallë duhet një gjë e tillë të aplikohet te gratë e Parisit dhe Berlinit?"

Une them se ky eshte nje "faux vrai problème", pra nje problem i vertete koti. Zonja Badinter, te pakten per rrjedhoje llogjike, eshte kthyer ne burg te liberalizmit te saj feminist. Te pakten !
Me te gjithat gjasat, grate e vendeve ne zhvillim (per te perdorur terminologjine e zonjes) e kane më mire se ato te vendeve te zhvilluara. Problemi i vertete eshte se po shkojne, per dreq, drejt modelit te atyre te Parisit apo Berlinit... 

 

lere se me ngriti nervat ai tipi, pa le kur qeshte nga vete-kenaqesia, sikur kishte bere gje te madhe shume

lere pastaj kjo gazetarja, kur pyeste gruan e  pare, e cila dukej se qe viktima e vetme ne ate histori: a jeni shoqe ? smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).