Në debatin e programit Opinion të datës 24 nëntor 2010 munguan vetëm pjesëmarrësit e Big Brother për të kompletuar analizat historiografike në lidhje me islamizimin e shqiptarëve, pavarësinë e vonuar, flamurin, osmanizimin etj. Sigurisht që ndërhyrja më groteske ishte ajo e z. Zhej i cili pa respektuar periudhat historike, rajonet, situatat gjeopolitike, ngjarjet e konsumuara gjate periudhës skënderbejane etj, eksperimenton rolin e historianit në një stil shërbese fetare mbushur me boshllëqe shkencore. Në një çast ambienton Rikard Zemërluanin në Francë; ngatërron kryeministrin italian Crispi (me senatorin Crespi) dhe e vendos në një periudhe 50-70 vjeçare përpara pavarësisë së Shqipërisë në një kohë që Crispi drejtoi kabinetin qeveritar jo më tepër se 27 vite përpara 1912; cilëson si rast të veçantë ballkanik që Shqipëria hyri nën sundimin osman jo si shtet por e coptuar, duke nënkuptuar se popujt e tjerë ballkanike ranë në këtë sundim si shtete (konkretisht cilat?); vendos ‹‹piramida kokësh›› në shek. XVI dhe i lidh me shqiptarët duke “vjedhur histori” - në lidhje me këtë ngjarje duhen ankuar serbët dhe jo shqiptarët, më saktësisht për të ashtuquajturën Čele Kula e vitit 1809.


Përballë mesazhit pak rendësi ka e vërteta nëpër filma, gjatë të gjitha ndërhyrjeve objektivi përfundimtar është paraqitja e osmanëve vetëm si masakrues të shqiptarëve të krishtere, një teme kjo e konsumuar dhe aspak komode edhe për disa zëra të historiografisë së fqinjëve tanë. Më tej “shpata” osmane shërben për prezantimin e islamizimit si proces i dhunshëm. “Eksperti” nuk kursehet, në dy ndërhyrje, të evidentojë shkallën e lartë të rrënjosjes së katolicizmit në tokat shqiptare: kështu zbulojmë se në shekujt XVI-XVII ne ishim në shumicë katolik dhe në rajonin që shtrihej nga Lezha në Shkodër, Malësi dhe deri në Raguzë - një territor shqiptar, sipas Zhej - numri i katedraleve ishte ‹‹mbi treqind››.

 

Le të ndalemi pak tek kjo shifër e lexuar nga folësi gjatë qëndrimit në Romë. Fjala ‘katedrale’, që vjen nga greko-latinishtja dhe mund të shqipërohet si ‘vend uljeje’, gjatë paleokroshterimit filloi të identifikojë vendqëndrimin e ipeshkvit (peshkopit) në institucionin kryesorë të njësisë administrativo-fetare të quajtur dioqezë. Normalisht, vendi ku ndërtohet katedralja është kryeqendra e dioqezës. Sot Italia ka rreth 227 dioqeza dhe përfaqëson vendin e parë në botë për numrin e katedraleve me 269 ndërtesa të tilla (së bashku me ish katedralet, pa numrin elastik të bashkëkatedraleve), e ndjekur nga Brazili me 220, Shtetet e Bashkuara te Amerikës me 175, India me 108, Franca me 93, Spanja me 65, Polonia me 27 (të dhënat e numrit të katedraleve i përkasin vitit 1985). Siç vërejmë as Italia, vendi që nuk mund të identifikohet pa historinë e katolicizmit, nuk arrin në shifrën që Zhej ka lexuar: edhe pse nuk është pushtuar kurrë nga osmanët, pra nuk ka njohur shkatërrime kishtare, edhe pse katolicizmi (krishtërimi) është i njëtrajtshëm gjatë gjithë historisë së dy mijëvjeçarëve të fundit të gadishullit Apenin, nuk arrin numrin treqind. Komuniteti botërorë katolik numëron rreth 2675 katedrale, rreth 250 bashkëkatedrale (kisha që ndajnë rolin e katedrës), rreth 230 ish katedrale, të gjitha së bashku tejkalojnë shifrën 3000. Përqindja e katolikeve në botë, në krahasim me mesjetën, sigurisht që është rritur dhe njëkohësisht edhe numri i dioqezave dhe katedraleve. Si shpjegohet që rajoni nga Lezha në Dubrovnik, në mesjetën paraosmane, përqendron rreth 9% të katedraleve të shifrës ekzistuese sot në botë?

 

Z. Zhej përjashton mendjelehtësisht mundësinë e pranisë së ortodoksisë në këtë territor dhe sposton të gjithë shqiptaret nga Lezha në veri, pjesa e ngelur e territorit ka gjasa të mos jetë banuar nga shqiptarë. Në shekullin e X, gjatë sundimit të perandorit Leon VI, Lezha dhe Kruja ndodhen nën administrimin e mitropolitit të Durrësit: sipas Sbutega-s, ky qytet është epiqendra e Prevalit (Shqipëria e veriut dhe jo vetëm) me 15 dioqezat e kësaj njësie territoriale - duhen edhe 285 për të arritur në 300 - përfshi edhe Doklean mesjetare (një pjese e Malit te Zi aktual), ndërsa arqipeshkvia e Splitit shtrihet gjer në Risan, Kotor, Budva. Paraardhësi i tij, Leoni III, në vitin 732 i kishte bashkëngjitur Prevalin patriarkanës së Kostandinopojës. Me krijimin e mbretërisë se Dokleas dhe kurorëzimin e Mihajlit nga një mëkëmbës i Papës Tivari merr rolin e arqipeshkëvisë dhe nga veriu i Shqipërisë (të kufijve aktual) nën juridiksionin e Tivarit kalojnë Shkodra, Çasi, Ulqini, Drishti dhe Pulti, territore të sunduara nga dinastia Vojislavljevič. Konstatojmë se autoriteti i Papës në tokat shqiptare fillimisht është rezultat veprës së sllavëve të Dokleas, gjithashtu mësojmë se ky është numri maksimal i katedrale/dioqezave që përmban zona nga Drishti në Tivar, më në veri është e kotë të pretendojmë katedrale “shqiptare”, por edhe sikur të jenë te atilla, deri ne Dubrovnik, numri nuk kalon shifrën dhjetë, madje edhe sikur t’i bashkëngjisim të gjithë Kroacinë. Më vone do të rreshtohen si ipeshkvi katolike - njësi për katedrale të mundshme - edhe Balëzi (në afërsi te lumit Rrjodh, në Malësinë e Madhe) dhe Sarda apo Shurdha (ne liqenin e Vau Dejës). Sipas dokumenteve të vitit 1416, të cituara nga Jireček, Balëzi numëronte në këtë vit vetëm 25 shtëpi, Shurdha perëndon një shekull më parë. Sundimtarët e rajonit janë venedikasit dhe jo osmanet: është domethënës ky fakt pasi janë sundimtaret venedikas që forcojnë autoritetin papnorë, pas një periudhe të shkurtër mbështetjeje të misioneve nga mbretëresha serbe Elena që ndikoi ne përhapjen e katolicizmit në trevat shqiptare të veriut, dhe është periudha venedikase që regjistron dekadencën e dy ipeshkëvive të mësipërme. Është gjithashtu kalimi i Lezhës nën sundimin venedikas që shkëput këtë qytet nga administrata fetare ortodokse: jo më kot Shën Nikolla, të cilit i dedikohet katedralja e Lezhës, përfaqëson një nga shenjtorët më të dashur të botës ortodokse që ka influencuar kulturën fetare ballkanike; Shën Nikolla nga Anadolli, së bashku me Shën Gjergjin nga Palestina dhe Shën Sirgjin (martir në Re/osafa te Sirisë) dëshmojnë rrënjëzimin e ndikimit ortodoks oriental në trevat shqiptare, të asaj bote që Zhej e quan ‹‹orienti më i errët››.

 

Jo vetëm që prania e krishterimit bizantin është e dokumentuar në trevat shqiptare të veriut, por edhe rifuqizohet me sundimin serb, ndonëse ndikimi i Kostandinopojës është gjithnjë e më i zbehtë për shkak të tkurrjes së perandorisë dhe forcimit të Serbisë mesjetare. Ndërkohë Mali i Zi ortodoksizohet masivisht gjatë sundimit serb (shek. XII-XIV) - shenjtori sllavo-ortodoks Jovan (Gjon) Vladimiri është i dashur për popullsinë e rrethinave të Shkodrës, mbrojtësi i Durrësit derisa spostohet në Elbasan. Nga ana e saj Kisha serbe disponon dy dioqeza në bregdetin adriatiko-malazez: pjesë e tyre është edhe kisha e Sveti Vrači (dedikuar Shën Kozmait dhe Shën Damianit) në veri të Shkodrës. Edhe gjatë sundimin venedikas Shkodra ka mitropolitin ortodoks serb. Që ‹‹territori shqiptar është një zonë kufitare mes dy Kishave››, siç shkruan Di Miceli, nuk ka as më të voglin dyshim, me gjithë dëshirën e ngelur vetëm dëshirë për ta njëtrajtësuar me njërën apo tjetrën Kishë.

 

Kjo tablo demofetare e copëzuar përjashton mundësinë që shumica e popullsisë shqiptare të këtë qenë e drejtuar nga autoriteti papnor në shekujt vijues. Shkëputja e Dokleas nga ky autoritet zvogëlon më tej mundësinë e shtimit të numrit të dioqezave dhe katedraleve në një territor që shkon nga Lezha e sunduar nga Venediku, tashmë në një faze të re fetarizimi, drejt Dubrovnikut. Rajoni zgjerohet në rrethinat e Shkodrës, por ngushtohet përgjatë Adriatikut deri në Dubrovnik. Si është e mundur që ky territor të përmbledhë më shumë katedrale se zonat thellësisht katolike si p.sh Franca, Spanja, Portugalia dhe Austria, të marra së bashku, e di vetëm Zhej.

 

Shifrat e trilluara parapërgatitin terrenin në përshkrimin e islamizimit që, i kriminalizuar si shkatërrues edhe pse i asaj që nuk ekzistonte (pak rendësi ka sepse Zhej e shpik), shpallet fajtori kryesorë i vonesës së pavarësimit tonë sipas ekuacionit ‘feja e përbashkët me sunduesin asimilon’. Në parantezë, me gjithë zellin e zjarrtë të “specialistit” për të krijuar situata tragjike katastrofike dhe komplotiste (një model arsyetues i trashëguar nga enverizmi), duhet qartësuar se shqiptarët fituan pavarësinë pak më vone se popujt e tjerë të Ballkanit: 35 vite pas serbëve, malazezëve, rumunëve dhe bullgarëve, të lidhur ngusht me Rusinë dhe një moment të veçantë historik, sidoqoftë 80 vite përpara Bosnje-Hercegovinës të sunduar (pas 1878) nga austro-hungarezët, me besim fetarë të ndryshëm nga shumica boshnjake - këtu roli i fesë dhe fajësimi i sundimit osman nuk përputhen me shpjegimin e vonesës nga z. Zhej! Madje ne nuk ishim aq shumë të vonuar nga popuj perëndimore, pa fe dhe sundime orientale, si p.sh italianët që u pavarësuan gjysme shekulli përpara nesh dhe u bashkuan përfundimisht 41 vite përpara Shqipërisë.

 

Feja e përbashkët me sunduesin shpesh herë integron, e natyrisht kur është e ndryshme shërben si faktor dallues, por kjo nuk do të thotë që domosdoshmërisht në kushtet e besimit të njëjtë ka asimilim. Varet nga largësia me epiqendrën e subjektit sundimtar, kontakti direkt i të sunduarit me etninë e sunduesit dhe gjendja në minorancë e të parit përballë të së dytit, statusi i sundimit apo statusi i pushtimit, feja, gjuha, kultura, etnia, situata gjeopolitike, zhvillimi ekonomik (politik dhe shoqëror), forca e sunduesit, metodat e sundimit, kohëzgjatja e tij, gjithashtu edhe gjendja e të sunduari në të gjitha aspektet. Pa dyshim që feja është faktor i rëndësishëm në afrimin ose largimin mes sunduesit dhe të sunduarit, sidoqoftë nuk mund të reduktohet fenomeni tek feja: shqiptarët muslimanë të emigruar në Stamboll u turqizuan masivisht, shqiptarët (arbëreshët) katolik të emigruar në Itali (veçanërisht në territoret e Venedikut) gjatë shek. XV-XVI u latinizuan, përkundër shqiptarëve të trevave etnike që nuk u asimiluan në përmasa të tilla edhe pse me fe të njëjtë me sunduesin osman; nga ana tjetër, feja e ndryshme, dhe jo vetëm, me shumicën italiane ruajti identitetin e arbëreshëve ortodoks; kroatët edhe pse me fe të njëjtë me hungarezet nuk u deetnicizuan në favor të sundimtarëve, ndërsa vllahët ortodoksë të Hercegovinës u serbizuan aq sa të masakronin boshnjakët muslimanë në vitet ’90 të shekullit të kaluar në emër të lavdisë serbo-mesjetare; shumë shqiptarë ortodoksë u deshqiptarizuan në favor të etnive fqinje, por shumë të tjerë ruajtën dallueshmërinë shqiptare. Këta shembuj shërbejnë për të kuptuar se një element, në këtë rast feja, mund të prodhojë dy realitete plotësisht të ndryshme për shkak të ndërveprimit me elemente të tjera. Për misionarizmin propagandistik të z. Zhej, të kombinuar me njohuri mediokre në histori - të ekspozuara me seriozitet në pak minuta brenda dy orëve emision - feja islame, e përbashkët me sunduesin osman, është e vetmja pengesë e pavarësisë, çka nënkupton se një fe e ndryshme do të kishte përshpejtuar kurorëzimin nacional të popullit tonë, pra elementët e tjerë janë plotësisht të padukshëm.

 

Mendoj që shembulli vijues është mjaft interesant për të kundërshtuar këtë teori: bëhet fjalë për Irlandën e pavarësuar në vitin 1922. Pas revoltës së shtypur përfundimisht në Limerick (në 1691, ku mbrojtësit e kështjellës u masakruan) anglezët aprovuan disa ligje antikatolike që pengonin irlandezët të shprehnin lirshëm besimin e tyre. Kjo situate do të mbijetojë deri në Catholic Emancipation Act të vitit 1829. Diçka të tillë anglezët e kishin aplikuar edhe në territorin e tyre nëpërmjet Test Act (viti 1673) që përjashtonte katolikët nga të gjitha pozitat administrative dhe ushtarake për 150 vite. Kriza e gjysmës së shek. XIX përgjysmoi popullsinë irlandeze për gjysmë shekulli, nga tetë në katër milion banorë, si rezultat i vdekjeve dhe emigracionit. Sundimi anglez varfëroi më tej vendin në të gjitha aspektet: trashëgimi e sundimit është mosnjohja e gjuhës irlandeze origjinale (e zëvendësuar nga anglishtja) nga shumica e popullsisë aktuale. Cahill e krahason Irlandën nën sundimin anglez me një ‹‹vend i botës së tretë në kufijtë e Evropës››. E pra Irlanda nuk ishte e pushtuar as nga osmanet e as nga ndonjë pushtet oriental ‹‹ogurzi››. Feja e ndryshme e irlandezëve me anglezët, bota perëndimore dhe e krishterë ku ngjarjet zhvillohen, që të dy realitete vazhdimisht të pretenduara si të emancipuara nga Zhej, nuk arrijnë t’i sjellin pavarësinë Irlandës përveçse dhjetë vite më vonë se Shqipërisë dhe vetëm pesë vite përpara Arabisë Saudite. Ashtu siç pohova më lart vonesa të tilla apo përshpejtimet rrjedhin nga një polikromi faktorësh.

 

Ngelet jashtë këtij shkrimi shtjellimi i çështjes së islamizimit të shqiptarëve, pasi nuk meriton të trajtohet në forme replike me individë që i “qëndrojnë” historiografisë, siç thotë populli, ‹‹si shala gomarit››.

70 Komente

killing in the name of....

 

perderisa 'disa'duan ta shpallin atdhetarizmin [nacionalizmin per ata qe kane probleme me shqipen]si streha e fundit e maskarenjve  ,do te lulezojne talebanet katolike ,muslimane,ortodokse,gege,dhe toske,do permbytet shqiperia por qeveria do dergoje se pari ndihma ne afganistan .Rrofshi o globaliste se'ducja e ka shqiperine ne zemer' qe thua ti

Konstatojmë se autoriteti i Papës në tokat shqiptare fillimisht është rezultat veprës së sllavëve të Dokleas

Problem i madh me keto shkrimet shqiptare  qe kane shume te dhena brenda. 
Jane interesante deri ne momentin kur kap nje informacion te pasakte, dhe pastaj humbet besimi ne shkruesin e s'ia vlen me te vazhdosh leximin ! Une deri ketu vajta, po e le me kaq pasi  ky konstatimi lart eshte i pasakte,

Gjuhesia e ka vertetuar qe shqiptaret bashke me fjalet latine per sherbimet fetare e kane marre edhe krishterimin nga klerike latinfoles. Keta klerike latinfoles s'mund te kene qene te derguar te askujt tjeter vecse te Papes, pasi ishin latinfoles ne rradhe te pare, dhe pasi perpara vitit 1054 Papa ishte autoriteti me i larte kishtar, s'kishte tjeter.

Nga Historia dime gjithashtu qe sunduesi i pare Arber per te cilin kemi paksa te dhena  Dhimitri i Progonit ishte katolik dhe eshte kurorezuar si Mbret nga Papa Inocenti III. 

Qe shqiptaret  ishin se pari katolike, e me vone u bene edhe ortodokse e myslymane, eshte fakt i pakundershtueshem

the perfect crime...

para 1054 'skizmes' nuk kishte nkatolike e ortodokse per te krishtere

qe ishin nen autoritetin e ?

 

Sikur Zheji te kishte thene 30 katedrale e jo 300, ky shkrim do ishte rreth 47.3% - 49.6% me i shkurter (besueshmeria e intervalit = 95%). Dhe prap asesi nuk do provonte pyetjen  qe vec Zoti mund t'i pergjigjet ne menyre shterruese-fundore: cila do ishte differenca me realitetin te sotem shqiptar, sikur aty nga shek 14-15 ne anet tona ne vend te turkut te kumbisej nje tjeter fuqi e huaj edhe te rrinte pajdash nja 5+ shekuj te mire...

Lexuesit e temes i pershendes me vargjet popullore:

Plakë, leshëra kaçupe,
Kur t
ë shoh si derr me duke’…

Emo, kot per sport, ose kot per te shmitizuar paksa ket mitin e 5 shekujve smiley

Ne anet e tua nuk e dime po ne ato te miat (ne 3/4 e vendit dhe 90% te popullsise qe ndodhet ose ka zbrit nga mali 100 vitet e fundit)  nuk kane ndenje 5 shekuj, ndoshta nuk kane ndenje as edhe nje shekull

smiley

Edhe sikur. Edhe sikur. Kane ndenjur aty ku ngjizet mendimi avantgard i nje populli. Polis = Culture.

Mendimi avangard!!  hem a thua te jete edhe ky nje mit tjeter qe duhet shmitizuar smiley

Jo. Ne mendimin tim, jo. Casti kur kjo do kuptohet si e qysh, do jete si thirrje hyjnore per ne. E ke parasysh, si "the call" qe u vjen murgeshave, apo vetetima mbi Saulin. Problemi yne eshte kulturor. Me kot rreken me ideologji e krahe politik. Rrekjet behen sa tinezisht (per perfitim/sundim), aq dhe per mungese njohje apo short-cuts (pertaci neuronesh). Mostra perfaqesuese e te dhenave qe nxjerr kulturen si ndryshoren Nr 1, e cila percakton gjendjen tone ne kohe, kjo moster pra qe jane vitet e historise sone moderne, eshte aq e madhe sa nuk le piken e dyshimit apo pasigurise. Dhe kultura ka tregues te matshem. Sasiore gjeja. Prej ketej edhe percaktimi "avantgarde" - sepse kjo supozon edhe nje reargarde, si fhe stolat e mesit ne autobus. Asgje snobe, asgje percmuese ne termin kulture e perdorur si ketu. Thjesht nje perberese (konceptuale) e perparimit (progressit).

smiley

 

Me le pa studiuar, kam 2 ore qe po kerkoj te dhena per emisionet e metanit ne bote 30 vitet e fundit dhe s'kam gjet asgje deri tani qe ja ...  !!

Dakort, ne teori s'mund te pranoj se ekziston nje hierarki kulturash (herezi per shume vete),  por ke te drejte  realiteti tregon se kultura e shqiptarit  sot ka mangesi apo me mire ka ikur per lesh.

Faji i kujt eshte;  i menyres te jeteses ne qytetin osmano-bizantin apo i asaj te malsoreve ? Duhet menduar mire e gjate kjo pune, gjithsesi une jam ne krah te  malsorit gjithmone sido qe te veje rrjedha e mendimit . smiley

Cimo un kam ndegjuar nga Tyrk milet se "500 vjet na e moret shpirtin ju arnautet"

Kjo puna e 500 vjetshit po kthehet si ajo me pulen dhe vezen. Spo meret vesh kush ka bere ke.

Po mendoja te njejten gje.  Po sikur Zheji te kishte bere thjesht nje lapsus kishe/katedrale?  Se me demek katedrale tingellon me fancy.  

Dhe ne vijim mendimi mori dhene: sikur Zheji te kishte pare/lexuar "Pillars of the Earth" s'do e kishte ngrene kete kokrra ulliri smiley.  Do ia kursente ullirin fshatarit, qe do e bente vaj e ta vinte emoja ne trahanane qe e kishte lene thate.

Mori dhene po te them smiley

PS: kjo trajektore e mendimit m'u duk me e udhes se lemshi i artikullit.  (Jo se artikulli s'kishte pika interesante.) 

cila do ishte differenca me realitetin te sotem shqiptar, sikur aty nga shek 14-15 ne anet tona ne vend te turkut te kumbisej nje tjeter fuqi e huaj edhe te rrinte pajdash nja 5+ shekuj te mire...

Kjo është pyetje heretike, Emo. Po e bëre këtë pyetje, të akuzojnë si islamofobik.

 

Emi , ja një përgjigje e përafërt.

 

  cila do ishte differenca me realitetin te sotem shqiptar, sikur aty nga shek 14-15 ne anet tona ne vend te turkut te kumbisej nje tjeter fuqi e huaj edhe te rrinte pajdash nja 5+ shekuj te mire...                                                                                                                                                         Po të ishte Serbia apo Greqia do kishim fatin se do kishim një fe (të krishterë ortodoksë për kënaqsi të zhejit) dhe Shqiptarët dhe gjuha shqipe do ishin specie në ruatje si pasuri botërore .(ndoshta Zheji do kishte fatin të ishte tek kjo pjesë )Ka K.K që mund të  jenë dhe historianë apo amatorë ,sociologë etj që  e shohin islamizimin (unë do ta quaja ndryshim feje ) si diçka të keqe që na ka penguar( dhe përsa i përket përkrahjes së fuqive të  mëdha nuk është plotsisht  e vërtet&eumlsmiley duke fajsuar paraardhësit tanë duke ia mohuar plotsisht meritën që ndryshimi i fesë ka bërë të mundur ruajtjen e asimilimit nga ortodoksia sipas teorisë së asaj kohe (por përdoret edhe sot )kush është ortodoks është grek në jug e sllav në veri (pas shpalljes së pavarsisë së Greqisë me mijra shqiptarë ortodoksë u shkëmbyen me mijra shqiptarë të tjerë mysliman&eumlsmiley Problemi nuk është bardhë e zi po i thellë dhe shumëplanësh duket se paraardhësit tanë kanë qenë më të  vetëdijshëm se studiuesit tanë .Sot si është puna që feja nuk është në plan të parë ;pse nuk përparojmë e ecim me qëllimin që të arrijmë (afrohemi ) me kombet e zhvilluara i kemi të gjitha mundësitë dhe përkrahjen e fuqive të mëdha ?.Kjo po ka nevojë për mendime por mbi të gjitha veprimtari politike , sociale ,ekonomike, etj të të gjithë njerzve të ndershëm që në Shqipëri i quajnë budallej dhe të pazot në krahasim me hajdutët dhe gënjeshtarët politikë apo llapaqenët e tipit Zheji e kompani.

Flm. Parashtrimi me lart ka se brendshmi pikerisht problemin qe ju e thoni: po te ish feja faktor aq domethenes "dje", si shpjegohet qe nuk eshte sot. Une nuk besoj (se me te besuar shkon kjo pune) qe marja e vendimit per llojin e besimit te kete qene nje process qe kish te bente me mosasimilimin prej fqinjeve. Them qe ky ka qene nje proces utilitar (per utility theory & decision process, shikojme Morgenstern dhe Neumann), ku vendimi merrej mbi baze perfitimi vetjak. Theksoj fjalen "perfitim", pasi po te shkonte me pertej kesaj, nuk do ishte ky relacion i shqiptareve i shliret me fene (sidomos pjesa muslimane - kam bindjen e fituar thjesht prej vezhgimesh vetjake qe pjesa me e perkushtuar ndaj fese ne shqiperi eshte ajo me perkatesi ose origjine krishtere). Them qe "streha" nen Turqi dhe Islam si "me e vogla ndaj te keqiave" ne periudhen kur mund te flitej per pavaresira prej Portes (Turqia mori te tatepjeten, s'kish expertize ushtarake frenge qe e ndihmonte me dhe per kete flet me se qarti lufta pivotale dhe fatkeqesi-sjellese per ne ruso-turke), pra kjo "strehe" ka qene nje zgjedhje e mencur dhe konservuese per situaten prej shqiptareve (flet E. Durham mbi kete). Por kaq ama. Cdo gje me shume se kjo eshte partizane.

 Këtë dhe unë e besoj por më pëlqen dhe ajo që thashë më lart pavarsisht se ka qenë rrjedhojë e përfitimim (thelë mbi bisht); psh në Shpat të Elbasanit deri në kohë të pavarsisë kishte familje me dy emra njëri mysliman për rregjistrat e shtetit dhe një ortodoks në rregjistrat e Kishës .

Vete emri i perzjere i Vaso Pashes, apo edhe ai i Gjergj Elez Alise kane nje kumt profetik perbrenda.

e kishes lindore [kostandinopojes]perandoria romake lindore dhe vatikanit roma perendimore

Or tej nje kishe kishte para skizmes te 1054. Vete skizme dmth ndarje ne dysh. Pergjigja ishte Papa, e sa per kulture jo para 1054 qe autoriteti me i larte ishte Peshkopi i Romes por edhe pas 1054 e akoma sot, Kisha Ortodokse njeh ne teori  perparsine honorifike te peshkopit te Romes perpara te gjithe te tjereve, por nuk e quan valide perderisa te dy kishat jane te ndara.

 Sot Italia ka rreth 227 dioqeza dhe përfaqëson vendin e parë në botë për numrin e katedraleve me 269 ndërtesa të tilla

  

Sqarim: Ka 227 katedrale, 129 bashkëkatedrale dhe 32 ish-katedrale.  389 gjithsej.

Referenca-  http://www.gcatholic.com/churches/data/c...

Per çeshtjen e Katedraleve, kam pershtypjen se eshte nje lapsus, ku Artur Zheji e ka ngateruar me termin Kisha. Keshtu qe autori kundershtues ketu Doan Dani (shyqyr qe nuk eshte Don Zhuani) eshte nxituar ne kete çeshtje. Sa per idete e tjera qe Dani hedh ketu, ka disa pasaktesira, si psh, kur flet per çeshtjen e rritjes se rolit te katoliçizmit e berjes se shqiptarve katolike nga "sllavet Dokleas" dhe mbreteresha serbe Elena (ndonse kjo ishte ortodokse). Sipas Danit i bika qe kur nje mbreteri e huaj sllave pushton tokat shqiptare, qenkan dhe keta shqiptare sllave. "Sllaveve te Dokleas" !!!.  

  Me poshte Dani, thote se shenjat e Bizantit shihen ne veri nga serbet, apo perforcohen nga keta, nderkoh qe me siper thote se serbet ndikuan per forcimin e rolit te papatit, pra katoliçizmit. 

Autori harron (ndoshta nga padituria, jo qellimisht) se Shqiperia nga shekulli i pare deri ne te 3 , filloi te krishterohej, dhe kish lidhje me Romen. Biles emrat katolike i ndeshim kudo nga veriu deri ne jug. Aty nga shekulli i 9-10-11 filluan shum zona nga jugu te ortodiksoheshin (ortodoks) nga ndikimi i Kostandipojes, ndikim qe vazhdoi deri ne shek. 12-13. Me vone ngjarjet morren tjeter rrjedhe. Po dilte nje superfuqi e re, Turqia, apo Otomanizmi siç quhet nga historianet.  

Ne te vertete mendoj se Zheji ishte personi qe foli me mire nga te gjithe ne ate emision.

Ishte Zheji ai qe tha i pari se nje nga faktoret kryesore te voneses te shpalljes te pavaresise ishte se Shqiperia siperkunder Serbise dhe shteteve te tjera ballkanike nuk kishte mbeshtetjen e fuqive te medha, te asnje fuqie te madhe.

Te jesh historian si Milo apo i apasionuar mbas polikes dhe historise sic ishte ai panel dhe mos te permendesh si FAKTIN KRYESOR te vonese mos pasjen e aleateve te fuqishem nderkombetar do te thote qe ai panel eshte i perbere nga injorante mendjelehte.

Shumica e tyre permendnin faktin qe shumica ( KU SHUMICA DREQI TA HAJE? CILA SHUMICE NA QENKA KJO?) e shqiptareve ishin myslimane prandaj donin te rrinin me turqine. Edhe nje amator qe e njeh qofte ne siperfaqe historine e Shqiperise e di qe shqiptaret nuk kane qene kurre ne shumice mysliman, pervec nje pjese te konvertuar gjat shekullit 18-te. Per hir te vertetes kjo. Biles edhe te konvertuarit ishin ne shumice bektashinj, pra jo ne fene e Turkut.

Nuk i falet sidomos nje historiani te thote qe faktori kryesor i voneses ishte mos pasja e nje kishe kombetare tek shqiptaret, dhe qe pasja e kishes ishte vendimtare tek krijimi i shtet-kombeve te tjera ballkanike. Nje mendim i ndare nga i gjith paneli ky, qe tregon se c'fare niveli njohurie nen-mesataren kane mbi kete teme te gjith te pranishmit ne ate panel. Eshte fakt i pamohueshem historik qe kisha, ne vecanti ajo greke dhe serbe ISHIN KUNDER PAVARESISE TE KETYRE SHTETEVE, DHE KUNDER NDARJES TE KETYRE POPUJVE NGA PERANDORIA OSMANE, DHE KUNDER ME FORCE.

Ka vetem nje arsye perse keto shtete moren pavaresine para Shqiperise dhe vetem nje, qe eshte vullneti i fuqive te medha nderkombetare ne vecanti i Rusise. Dhe ka nje dhe vetem nje arsye qe Shqiperia e fitoi pavaresine, dhe eshte fakti qe ishte i vetmi popull ne ballkan me nje identitet etnik- fisnor te qarte. Te ben cudi fakti qe ka historian? shqiptar? qe ve ne dyshim keto dy fakte.

autori i ketij shkrimi i ve shume rendesi lapsuseve historike te Zhejit. por nuk duhet te harroje qe Turi para se te shkoje ne emision i fut nja 2 dopjo per te zgjidhur gjuhen dhe per te c'lidhur nyjet e mendjes! prandaj me shume indulgjence ndaj kesaj deleje te ndare nga tufa!!

Ka dy kqyrje konfliktuale mbi lidhjen mes nacionalizmit dhe religjionit duke i parë këto dy faktorë herë si alternativë të njëra tjetrës(përjashtuese) herë si organikisht të lidhura. 

Disa historianë si  Hroch, Smith dhe Hutchinson thonë se feja pati një rol vendimtar në formimin e kombeve moderne (psh Hroch tek libri i tij « Natyra e kombit ». Hrochi dalloi nevojën për lidhje gjuhësore dhe religjioze, duke mundësuar një shkallë më të lartë të komunikimit shoqëror brenda grupit sesa jashtë tij sjell në formimin e shteteve moderne. Identiteti etnik është më i fortë tha ai, kurdoherë që mbështetej në institucione eklesiastike (po aty faqja 96) dhe përmend shumë raste mbi rolin e klerikëve në formimin e grupeve patriotike në Europë, në gjallimin e konceptit të kombit në Europë. Smith insistoi në rëndësinë e lidhjeve paramoderne (siç do e shpjegoj më poshtë&nbspsmiley, duke përfshirë edhe religjionin, ndërsa autori i fundit, Hutchinson  tek libri i tij mbi gjallërimin galik dhe krijimin e shtetit kombëtar irlandez futi konceptin e nacionalizmit kulturor, i cili ishte përgjigje e një krize identiteti të ulur këmbëkryq, mes shtresave të arsimuara, shtresa të tronditura prej impaktit që pati modernizimi mbi statusin e rregullit tradicional. Kështu pati shumë intelektualë në Ballkan dhe Europë, me të përbashkëtën: përjekje energjike intelektuale dhe sofistikim i nevojshëm në akomodimin e vlerave tradicionale në konceptin e kombformimit. Ndonëse roli i religjinionit ishte deciziv pra, në vendosjen e bazave të shtetit modern, Shqipëria (shiko Stavro Skëndi : Rilindaj Kombëtare Shqiptare 1878 - 1912), Ivo Banac "Pushteti konfesional dhe eksepsioni: Dubrovnik",&nbspsmiley dhe disa shtete të tjerë ballkanikë ishin përjashtim.  Shkëmbimet mes Greqisë dhe Turqisë në vitet 20 bëheshin mbi baza religjioze dhe jo gjuhësore. Kjo nuk përjashtonte as popullsinë rome, që nuk ishin as greqishtfolës e as turqishfolës. Sllavët e jugut po ashtu ishin të ndarë në linja konfesionale që luajtën rol kyç në formimin e identiteve kombëtare. Shembulli më teshtitës është përdorimi i termit "musliman" për boshnjakët, qoftë edhe ateistë gjatë sundimit komunist. >>

Identiteti religjioz luajti një rol vendimtar në lindjen dhe konsolidimin e ideologjisë kombëtariste për tri arsye:>>

1. Roli dhe fuqia e institucioneve eklestiake përmes sistemit të miletit. >>

2. Revolucionet : revolucionet u bënë pika reference për asimilimin e grupeve me të njëjtën fe, pavarësisht ndryshimeve gjuhësore. Shembuj: arvanitasit në greqi, deri në njëfarë shtrirje kurdët në turqi, vllehët kudo që kishte popullsi ortodokse. >>

3. Nevoja për të legjitimizuar kontrollin e qëndrave kombëtare mbi zonat e prapambetura fetare (si rezultat i modernizimit të pabarabart&eumlsmiley. Mardin zhvilloi një model qendër - periferi për të shpjeguar sesi feja shërbeu si instrument për një kohezion në qendër në mesin e elitave osmane dhe në të njëjtën kohë si një lidhje e rëndësishme ndërmjet qendrës dhe periferisë. Futja e reformave laike në Turqi, zhbëri lidhjen fetare mes elitës dhe shkëputi qendrën nga periferia.Periferia vazhdoi të mbetet besnike ndaj islamit si parim i legjitimimit të pushtetit.>>

Tani, pavarësia u perceptua nga udhëheqjet e lëvizjeve për pavarësitë përkatëse si restaurim i shteteve para-otomane. Meqë shtetet mesjetare të Ballkanit në mënyrë të përsëritur kishin kaluar nëpër periudha të rritjes perandorake dhe shpërbërjes feudale, kufijtë nuk ishin shumë mirë të përcaktuara. Si rregull, çdo bashkësi nacionale synoi rivendosjen e shtetit të saj përkatës mesjetar  në madhësinë e tij maksimale, e cila rezultoi në reklamime për të njëjtin truall dhe konflikte kufitare. Përveç ish-madhësisë, popujt e Ballkanit kërkuan të rikthenin përbërjen etnike të popullsisë të shteteve të tyre të mëparshëm. Meqë feja ishte një nga karakteristikat kryesore dalluese të identitetit kombëtar, ish- komuniteti fetar duhej rivendosur sa më mirë.  Kështu, për të rivendosur gjendjen e mesjetare, duheshin eleminuar minoritetet etnike dhe fetare që erdhën në ekzistencë pas pushtimit osman. Në disa raste, identiteti i këtyre minoriteteve u “rindërtua” në mënyrë që të inkorporohej dhe asimilohej nga shumica. Grekët etiketuanën bashkë-besimtarët sllavomaqedonas si grekë sllavofonë, dhe që atëherë i trajtojnë si etnikisht grekë. (kujto ngjashmërinë me praninë e priftërinjve në shpalljen e pavarësisë së Epirit të veriut, (artikulli "Kisha jonë" i paradisaditësh) dhe pretendimet e deritanishme greke). Turqit në Greqi u quajtën grekë myslimanë. Përpjekja për t’i paraqitur bosnjakët si serbë ose kroatë muslimanë dështoi.

Viktimat kryesore të të krishterëve të Ballkanit për të restauruar shtetet e tyre mesjetare qenë ato komunitete që qenë të ndryshëm si etnikisht ashtu edhe fetarisht nga shumica: shqiptarët dhe kosovarët – duke mos qenë as grekë, as sllavë dhe as të krishterë ortodoksë. Ndërsa Islami ishte futur në Ballkan si pasojë e ardhjes së turqve, nuk pati më vend në Ballkan për shqiptarët dhe turqit muslimanë. Një barrierë e dyfishtë etnie dhe feje e bëri shumë të vështirë ndërtimin e identitetit të tyre që t’i “bënte, konceptualisht, të padukshëm” në shumicë. Të gjitha luftrat për pavarësi në Ballkan (revolta Serbe 1804 – 1830, Lufta Greke për pavarësi 1821-30, dhe lufta ruspo-turke në 1877-1878) u shoqëruan me masakra dhe internime të popullsisë muslimane. Gjatë luftës së pare botërore, jo vetëm turqit muslimanë por edhe shqiptarët ishin viktima. Spastrimi etnik i boshnjakëve në BiH dhe shqiptarëve të Kosovës është një vazhdim i kësaj metode kombformimi.

Duke qenë se humbën pjesën më të madhe të popullsisë jo – turke dhe jo-muslimane, perandoria osmane dhe më vonë republika turke, përdori të njëjtat praktika për të krijuar një shtet turk homogjen. Trajtimi i armenëve dhe kurdëve në Anatoli janë shembujt më famëkeq. Megjithatë, identifikimi i kombësisë dhe përkatësisë është më pak e dukshme në interpretimin kemalist mbi identetin kombëtar sesa në vendet e krishtera të Ballkanit.

Q;
mso-fareast-language:FR">>>

 

Na bere nje postim mbi teorite e nacionalizmit dhe fese ne pergjithesi, duke vajtur nga franca ne greqi, por nuk the asgje mbi temen ne fjale, dhe na bere kot te harxhojme njaca minuta qe te lexuam dhe njaca minuta qe te kthejme pergjigje si pasoje.

Shqiptaret dhe Kosovaret? Ca qe kjo?

Shumice myslimane? Te lutem shume a mund te me thuash sa shqiptare ka pas ne ate periudhe dhe sa prej tyre ishin myslimane ose me fene  e pushtuesit dhe sa ishin te krishtere ose me fe ndryshe nga pushtuesi?

E kam thene edhe me siper tek postimi im, feja ne ballkan ishte vetem vegel ne duart e rusise dhe fuqive te tjera per te krijuar zona influence, dhe ky eshte fakt historik per kedo qe ka njohuri mesatare ose edhe me pak mbi historine e asaj periudhe.

Shqipetaret ishin i vetmi popull ne ballkan qe kishin identitet etnik-fisnor dhe de-facto perkatesi kombetare ne ballkan historikisht , ndoshta qe nga koha e ilireve deri tek shpallja e pavaresise pa nderprerje.

 të ngelet hatri mos të merrem me ty?

faleminderit.

As nuk dua te merresh me mua, e as nuk merresh dot, thjesht na ke sjell nje carcaf me zhgaravina aty me siper, qe me bere te harxhoj kot edhe tre postime per pasoje. Nqs mban ndonjecik pergjegjesi per c'far shkruan merru me debatin jo me mua, nqs s'ban pergjegjesi per c'far shkruan ashtu sic edhe besoj eshte ne te vertete lere fare, por mos prit qe mos te kete reagime ndaj brockullave.

 Lexo poshtë Ora. Natën e mirë.

PS: Me ty nuk merrem, jo se nuk mbaj përgjegjësi për ato që shkruaj, por ngaqë druaj se edhe po të lexosh sqarimet, nuk të sqaroj dot.

Me duket se ke marr persiper te mi harxhosh te gjith fisheket sot.

Une kam bere vetem nje pyetje besoj shume qarte tek replika ime, dhe kam ngritur vetem nje ady pika, besoj shume shqip dhe qarte. Nqs nuk je sqaruar ashtu sic duket nga postimi i meposhtshem qe ska lidhje fare me repliken time, megjithate me drejtohet mua me pergjigje per pyetje te cilat nuk i kam drejtuar dhe probleme qe nuk i kam ngritur. Nqs ke deshire te sqarosh pozicionin tend pergjigju pyetjes time. Kaq, asgje personale. nqs pergjigjesh te kthej pergjigje here tjeter se per sot me mbaruan  fisheket me duket. Naten e mire.

 ora, paske një durim për t'u admiruar. përgëzime. unë komentin tim fillestar (atë të gjatin) e bëra pa lexuar çfarë ishin shkruar përpara. komentin tënd tjetër e lexova dhe kuptova se ti nuk më  kishe kuptuar fare. prandaj, u përpoqa të të jepja në një guackë arre (siç thotë inglizi) idenë kryesore të komentit tim.

e kam të vështirë të vazhdoj të merrem me replika komentesh, për një arsye shumë të imët: më duken boshe dhe më mungon dëshira. edhe njëherë suksese dhe natën e mirë.

Viktimat kryesore të të krishterëve të Ballkanit për të restauruar shtetet e tyre mesjetare qenë ato komunitete që qenë të ndryshëm si etnikisht ashtu edhe fetarisht nga shumica: shqiptarët dhe kosovarët – duke mos qenë as grekë, as slave dhe as të krishterë ortodoksë.

 

keta te dytet nuk jane shqiptare d.m.th. se une nuk kam degjuar te thone p.sh. shqiptaret dhe leberit

 e drejtë. por duke i ndarë sipas zonave të "influencës" së persekutimit- (shqiptarët prej grekërve dhe shqiptarët e Kosovës prej sllavëve): lapsus shpejtësie sepse siç shihet më poshtë përherë jam referuar si "shqiptarët e Kosovës"... faleminderit.

Prape gabim, shqiptaret e veriut thuaj prej sllaveve dhe te jugut prej grekerve, jo te kosoves dhe shqiperise. Besoj lapsus perseri.

Ora nuk të ndihmoj dot. Kur përpiqesh të bëhesh interesant, je fantastik. Por, nëse do të merresh vërtetë me këtë punë, po: shqiptarët e Shqipërisë, shqiptarët e Kosovës, shqiptarët e Maqedonisë, shqiptarët e Çamërisë, klasifikuar sipas zonës prej nga persekutoheshin: siç kemi mollë Korçe, Peshkopie, etj etj / Më thjeshtë se kaq e kam të pamundur vlla.

vendos ‹‹piramida kokësh›› në shek. XVI dhe i lidh me shqiptarët duke “vjedhur histori” - në lidhje me këtë ngjarje duhen ankuar serbët dhe jo shqiptarët, më saktësisht për të ashtuquajturën Čele Kula e vitit 1809.

Po nuk i di mirë ti Dan gjërat, se për këtë ngjarje ka të dhëna historike, madje edhe këngë (greqisht). Ka ndodhur në Peloponez ku grek e turq u bënë bashkë për të përzënë shqiptarët që andej.

Kënga pak a shumë thotë:

të bëhemi bashkë turq edhe raja

dhe shqiptarët të përzëmë jashtë nga Moreja.

Pastaj me kokat e prera të shqiptarëve ndërtuan një kullë. Më vonë e prishën kullën, sepse ishte vendosur Veli pasha si biçim administratori i zonës, dhe e bënë këtë që të mos ofendohej ai. Edhe Pukëvili nëse nuk gaboj pohon se e ka parë këtë kullë dhe dëshmon për të.

 

njecik googllim ,autori po flet per nje tjeter kulle kafkash

Po lëre mo, mos më trego guglin mua.

Shif këtu paragrafin:

vendos ‹‹piramida kokësh›› në shek. XVI dhe i lidh me shqiptarët duke “vjedhur histori” - në lidhje me këtë ngjarje duhen ankuar serbët dhe jo shqiptarët, më saktësisht për të ashtuquajturën Čele Kula e vitit 1809.

Ky pra, autori, thotë se Zheji ka thënë që "piramida e kokave" ka ndodhur si ngjarje në shek XVI. Dhe unë e vërtetoj, se po, ngjarja e përshkruar nga unë ka ndodhur në vitin 1770. 

Tani ka dy zgjidhje për këtë autorin:

- ose është injorant, në kuptimin i paditur, madje as merr përsipër të kontrollojë burimet, apo vërtetësinë e atyre çka thotë Zheji, çka e bën ditëshkurtër.

- ose është mashtrues. E lidh qëllimisht me një ngjarje që ka lidhje me serbët dhe kokat e serbëve. Si për ta anatemuar Zhejin.

Nuk përjashtohet që të jetë edhe injorant, edhe mashtrues.

 

 Jo për të mbrojtur autorin që s'jep asnjë bibliografi por dhe pak i shpërndarë .

1770 është shekulli i 18  dhe jo 16 ( 200vjet për të një ngjarje janë shumë )

Drejt. Po ska vend ku ta mbrosh autorin. Duhet parë vetë Zheji sesi e tha.

Se psh Zheji mund të ketë thënë vitin, dhe të ketë qënë autoroja që ka ngatërru shekullin.

 Mirë mirë Ora se po ta them, mos u mërzit smiley: ideja e komentit të gjatë ishte që në Shqipëri islami jo vetëm që nuk vonoi (siç thotë Zheji) pavarësinë, pavarësi e ardhur si rrjedhojë llogjike e depërtimit të ideve revolucionare iluministe që frynin nga perëndimi në formën e organizimit të Rilindjes Kombëtare, por mbroi rreptësisht identitetin shqiptar nga asimilimi ortodoks i passhpërbërjes së perandorisë otomane. Këtë nuk e them unë, që të merremi vesh, por e thonë studiues e historianë të kësaj pune, që të mos më akuzoni për anti-islamofobi (do thoshte Xhibi) smileysmiley

Nqs shohim historine pak kohe perpara pushtimit osman,  shqiptaret katolike dhe ortodokse ishin populli i momentit ne Ballkan, kishin 4 shekuj qe vetem zgjeroheshin e asimilonin te tjeret, tokat e qyetet e tyre per 4 shekuj mund te jene shumezuar me 10. Pra nuk ishim ne qe rrezikonim asimilim te metejshem por fqinjet. 

Ndersa pas renies se perandorise ata qe u asimiluan, u asimiluan pasi   ndodheshin brenda territoreve te shteteve fqinje nacionaliste, e jo per shkak te besimit.

Pra nga do qe ta kapesh ,    shume me mire  ishim perpara se Turqia te na pushtoje por edhe nqs Shqiptaret do ishin vetem katolike e ortodokse  shume me mire do ishin prape e nuk diskutohet qe do pavaresoheshin me shpejt te ndihmuar nga Austriaket e Italianet ose te pandihmuar fare . Do te ndodheshin nen çadren e nje shteti kombetar shqiptar dhe nuk do asimiloheshin ata qe u asimiluan ne judg e veri

Nuk kam asgje kunder myslymaneve, por kjo eshte e verteta e duhet pranuar megjithese mund te jete e hidhur

 ore të jetë për mua, unë kam vite që lutem mbase na pushton Zvicra përshembull ... smileysmiley

Shpresoj qe lutja jote mos te realizohet. Tongue

Une nuk po bej lutje por studime krahasuese e jo spekullim  sic behet ne tezat e tua Tongue

Qe prej hyrjes ne histori te Arberve shek X e deri ne shek XIV, territori i tyre eshte zgjeruar 10 here.

Nqs ne shek XIV faktorin Turqi e heqim nga ekuacioni me nje estimation te shpejte me MCO (moindre carre ordinaire) se di si i thone shqip, i bie qe per 4 shekujt e tjere trendi te jete nje zgjerim edhe 10 here te tjere,  fqinje te tjere do asimiloheshin serisht. smiley Keshtu i bie vertet dhe ky eshte fakt shkencor Tongue qe te vish rrotull sa te duash e si ben dot gje, se leviz dot. Pastaj me tej,  fakti qe rezistenca me e forte ndaj Osmaneve u be ne anet tona vulos  besueshmirene e studimit

Studimi i dyte, pak a shume e njjta metode po nje here tjeter se vajti ora per pune te tjera smiley

Enj,nese eshte e mundur te na tregosh se me c'mekanizem ndodhi ky superzgjerim . Ne 'histori e Arberve shek X-XIV' nenkupton prinicipaten e Arberit apo gjithe hapesiren shqipfolese?

Po flas ne pergjithesi per marrje ne zoterim te territoresh e qytetesh, nga nje klase fisnike arbere apo nga fise te medha. Per hapesiren shqipfolse eshte veshtire te behen krahasime te sakta me shekullin e X, pasi nuk ka te dhena. Megjithate s'ka dyshim se ne mesjeten e hershme arberit ishin nje popull shume i vogel dhe per nje moment mund te kene qene vetem disa mijera vete, thote Malcolm.

Me c'mekanizem u be e gjithe kjo ?  Ne fillim ishte dekadenca e fqinjeve, renia e  perandorise Bullgare, e asaj Bizantine nga kryqtaret, dhe me pas e Serbeve. Shto epidemite e shek XIII-XIV qe nuk preken zonat malore, termetet qe shkaterruan Durresin, lufterat e tjera e me radhe  Ne te njejten kohe ishin vete Arberit qe u fuqizuan vete gradualisht e krjuan ushtri gjithnje e me te forta derisa arriten ne shek. XIV shtrirjen qe ne njohim, nga tokat e Balshajve ne veri ne Mal te zi e deri ne Lepanto (jugu i Principates te Artes) , Athine e disa ishuj te Egjeut ne jug. Ekzistojne shkrime e deshmi qe tregojne si ka ndodhur konkretisht, si jane marre ne dorezim zona e qyetete  si psh. ajo e Beratit ne shek. XIII apo te tjere. Duhen lexuar  

Padyshim qe ne mesjeten e hershme Arbrit ishin nje fis, jo popull qe numeronte disa mijra vete, pasi ishin vetem nje nga fiset ilire shqipfolese. Vetem mbas kurorezimit te skenderbeut si prijes i luftes anti-osmane moren emrin arber te gjitha fiset ilire, pasi luftuan te gjitha nen drejtimin e deres te arbrit, qe ne hapesiren ku mbizoteronte krijoi shtetin e arbrit, qe ishte shtet i ndertuar nga beselidhja e fiseve ilire shqipfolese. Fisi ilir i arbrit qe udhehiqej nga dera e kastrioteve eshte nje fis ilir i dokumentuar ne hartat dhe shkrimet me te vjetra ku latinisht shkruhej albani,greqisht alvanoi, ose dhe arbanoi, apo derivate te tjera te te nejtes fjale por qe nenkuptonin po kete fis qe vetquhej arber ne shqip.

Nuk duhet ngaterruar termi arber para luftes skenderbegiane me termin arber-arberesh, arben,arvanit  mbas luftes skederbegiane, pasi i pari nenkupton vetem njerin prej fiseve ilire shqipfolese kurse i dyti nenkupton te gjitha fiset ilire qe luftuan dhe u inkorporuan nen pushtetin dhe drejtimin e shtetit te arbrit, dhe qe mbarrten prej asaj periudhe duke pervetesuar identitetin arberor, dhe duke u identifikuar nga te tjeret si te tille.

 

Psh para luftes te skenderbeut fiset shqipfolese nuk identifikoheshin te gjitha si arber, por sipas emertimeve fisnore apo te deres prijese te fisit, arbrit (albanet) ose kastriotet.

 Islami jo vetem qe vonoi pavaresine e Shqiperise, por na katandisi dhe kokoshi nje thele. Ishte politika e P.O. qe e la vendin pa shkolla dhe gjuhe te shkruar; e para kjo. Ishte politika e P.O. qe falte toka shqiptare e shtrenguar nga Rusia; e dyta kjo. Ishte myslymanizmi qe na beri aq te pakendshem ne syte e perendimoreve; e treta kjo qe vazhdon edhe sot.... 

Aleate kishte populli shqiptare, austro-hungarine por pashallaret shqiptare kishin per aleat te pare P.O. dhe islamin bashke. ky ishte fataliteti i popullit shqiptar, qe kreret nuk ishin ashtu sic duhet te qene (kjo vazhdon edhe sot) e ndiqni te ashtuquajturin parlament shqiptar, te cilin Lubonja me sarkazem do qe ta dubloj.

Fatkeqesisht te jesh i ndryshem nga perendimoret, jeta te behet e veshtire. Populli shqiptar ishte i ndryshem per arsye qe rrjedhin prej mijra vjetesh, s'mjaftoi kjo por ky popull duke mos kuptuar strategjite e reja gjeopolitike beri gabimin fatal  dhe i shtoi si nje atavizem, vetes se tij fene e pushtuesit. te atij pushtuesi qe e gjithe europa, ku bente pjese ky popull, e percmonte dhe e urrente. Bashke me kete fe te re, shqiptaret moren dhe percmimin e europianeve dhe lenies pas dore. Dhe kete lenie pas dore e pame me fitimin e pavaresise te fundit, e pame gjate viteve te komunizmit dhe e shohim edho sot si te fundit vizitore te rregullt (me viza) ne token e ndaluar  qe quhet europe...

 Paradoks eshte kjo historia jone e care me shpate ne dore.(300 kryengritjje ne 400 vjet !!) 

Shqiptaret ishin te fundit ne Ballkan qe shpallen mevetesine.Ky eshte FAKTI.

Shqiptaret u konvertuan ne shumice ne myslyman.Ky eshte FAKT. Por vete konvertimi si fenomen nuk eshte se gjendet vetem tek shqiptaret dhe nuk eshte shenje dobesie ne karakter. E gjithe mesjeta e hershme eshte histori konvertimesh. Tek shqiptaret rrethanat historike kane ndikuar ne nje myslymanizim me masiv. Nje numur i konsiderueshem i historianve  pranojne se ky konvertim nuk eshte bere aq me dhune sesa nen dikimin e faktoreve te tjere.Po te ishte bere me dhune konvertimi, nuk do kishte mbetur shenje kishe  e kembe katoliku  ne dheun arberor.Te qenurit nen morsen e ortodoksise serbo-greke ka qene nje faktor kryesor i ketij konvertimi masiv. Prania e nje popullsise homogjene muslymane ne skajet e trojeve etnike (Kosove-Cameri ) eshte sinjifikativ.

Tre fetarizimi sigurisht qe ka qene nje nga minuset me te medha te shqiptareve.Religjioni dhe kompaktesia fetare ne Greqi dhe Serbi kane qene faktor deciziv per ngjizjen e vetedijes kombetare.

Enigmatike mbetet mbijetesa dhe ruajtja e etnise ne kushet e trefetarizmit dhe sidomos kur gjuha si shenje e kombit mbeti e pa shkruar.  Si ka mundesi qe nje popull me rrenje iliro- pellazgjike (sic!) , te mbetej  pa nje kulture shkrimore ne gjuhen e tij te dallueshme nga te tjeret  dhe nga ana tjeter  te mbijetoje kaq mrekullisht? Me shpate ne dore? Ky eshte mit. Fakti eshte gjumi pese shekullor ne preher te Baba Sulltanit.

Nga kjo pikpamje duket me shume se hyjnore vepra e Naimit me shoke. Eshte e barasvlefshme me kthimin e kujteses te nje te demtuari ne tru ku erresira i duket normale. Dhe me kthimin e kujteses gjeja e pare qe kerkon eshte drita.

Dhe ketu ka perseri nje  paradoks: Nqs sot ka nje rryme ne bymehje te katolikocentrizmit si shpetimatar i kombit,  e verteta eshte se Rilindja u be kryesisht prej elites myslymane(bektashinjve)  dhe ortodokse te jugut. Nqs katolicizmi mbeti si fortesa e vetme e qendreses kunder myslimanizmit perse nuk u deshmua edhe si inicues dhe mbartes i nacionalizmit ?

 

Shqiptaret ishin te fundit qe shpallen mevetesine, ky eshte fakt, dhe eshte fakt gjithashtu qe arsyeja e vetme per kete ishte mosmbeshtetja nderkombetare per kete akt, si perkunder mbeshtetjes me arme, llogjistike, dipllomaci e c'do menyre e vendeve te tjera ballkanike, kryesisht te sllaveve nga Rusia dhe Grekerve nga perendimi.

Dihet nga historia qe shqiptareve nuk ju mungonte as identiteti i fuqishem etniko-gjuhesor pasi ishin lehtesisht te dallueshem nga cdo etni tjeter, dhe fetarisht neglizhente si asnje etni tjeter ne ballkan, dhe as vullneti per tu ngritur kunder perandorise pasi e kishin bere kete gje sa here e ndjenin te nevojshme atehere kur popujt e tjere nuk dinin si mbahej pushka. Fakt ky.

Nuk eshte fakt qe shqiptaret u konvertuan masivisht, eshte manipulim faktesh. Fakt eshte qe shteti i ardhshem shqiptar mbeti me nje shumice NOMINALISHT muslimane.

Trefetaria ishte nje minus e ndoshta nje plus per shqiptaret pasi qe treguan se jane i vetmi popull ne ballkan i ndertuar mbi parime demokratike, per respektimin e pakicave etnike dhe fetare, SI ASKUND TJETER NE BALLKAN. Plus qe ishte po ajo trefetari qe demonstroi realisht qe kombi shqiptar nuk ishte krijese artificiale e fuqive te medha qe tek kombe te tjera perdoren lenden ngjitese, por proces krejt i natyrshem i nje popullsie me gjuhen zakonet e traditat e veta pavaresisht perkatesive fetare.

 

Fakti qe gjuha shqipe nuk shkruhej ka edhe per atribut luften e paepur te sulltaneve kunder gjuhes dhe taditave shqiptare, pasi qe e vetmja gjuhe ne ballkan qe nuk lejohej me ligj, deri aty sa kunder gjuhes shqipe bashkepunonin greket, sllavet dhe turqit. Ky eshte fakt. Ne krahun tjeter nje GJUHE HYJNORE NUK SHKRUHET, KENDOHET.

Shqiptaret pavaresisht perkatesise fetare sebashku kane vendosur te jene komb, nuk ka qene vendim i njerez perkatesi mbi nje perkatesi tjeter, madje te gjykosh duke u bazuar ne perkatesite fetare je shume larg te vertetes shqiptare. Sic thashe kombi shqiptar nuk pati nevoje per lende ngjitese, dhe eshte kjo qe i mundon shume historian, shume politikberes, propaganden greko-sllave, dhe deri tek debilat cmitizues te Shqiperise sot, pra ishte nje proces krejt i natyrshem per nje popull qe lende ngjitese kishte vete identitetin fisnor, gjuhen, doket dhe zakonet qe i vinin qe nga lashtesia.

@ Ora:Fakti qe gjuha shqipe nuk shkruhej ka edhe per atribut luften e paepur te sulltaneve kunder gjuhes dhe taditave shqiptare, pasi qe e vetmja gjuhe ne ballkan qe nuk lejohej me ligj, deri aty sa kunder gjuhes shqipe bashkepunonin greket, sllavet dhe turqit. Ky eshte fakt. Ne krahun tjeter nje GJUHE HYJNORE NUK SHKRUHET, KENDOHET.

Ora , historia dhe patetizmi jane dy gjera krejt te ndryshme.Edhe mua me rriten supet qe flas nje gjuhe hyjnore por ceshtja eshte se mbrothesia e nje kombi mbi toke nuk arrihet me frymen hyjnore. 

Sigurisht qe Porta e Larte i dhe nje status te privilegjuar Patrikanes Ekumenike/Kishes Greke si kundershtuese e Vatikanit dhe kete status Kisha greke e perdori edhe per te penguar hapjen e shkollave shqipe .Po , pa me thuaj, perpara se turqit te poftiseshin ne Ballkan, ky popull i lashte e vital a e shkruante gjuhen e tij? Se deri ke formula e pagezimit kemi mbrit.Me tej , nuk ka asnje gjurme. Po si nuk ka nje fije leter e shkruar ne kete gjuhen hyjnore ? Mire se ketu cdo gje e shkretoi turku, po ajo aristokracia arberore qe mergoi ne Itali pas motit te Skenderbeut,  nuk mori me vete ndonje deshmi te gjuhes se shkruar ??

Do me thuash se gjuha e kultures ishte latinishtja. Po dhe per fqinjet ishte latinishtja por gjuhen e tyre e shruanin ama.

Edhe kjo puna e trefetarizmit , e tolerances fetare apo bashkejeteses mes tre besimeve po fryhet shume dhe po kthehet ne nje mit modern.Sigurisht shqiptaret kane nje qasje pragmatiste ndaj feve por dhe aq tolerante nuk kane qene mes tyre.Nuk ka patur perplasje te pergjakshe por fanatizemi nderfetar historikisht e ka holluar kohezionin kombetar.

Sa per ate te gjuhes ta kam dhene mendimin tim, me shume se aq nuk mund te them, sepse nuk di. Nje gje e di ama qe si popull nuk kemi asnje mangesi ne krahasim me popuj te tjere, sidomos, sidomos me grek dhe serb.

Tani se si shpjegohet fakti qe nje popull qe e shkruan gjuhen nuk ka as tradita e as doke te pakten 1/10 e asaj qe kan shqiptaret edhe se si shqiptaret qe nuk e shkruajne gjuhen kan tradita, kanun, lahute, polifoni dhe folklor aq te pasur ma shpjego ti, por para se te quash patetizem ate qe kam thene mbi gjuhen e kenduar dhe ate te shkruar, qe eshte nje besim shume i lashte i qyteterimeve te vjetra. Per gjuhen kaq di te them.

Kurse sa per trefetarizmin, nuk eshte mit, por fakt historik qe Shqiperia eshte i vetmi vend ballkanik i krijuar mbi parime demokratike duke respektuar pakicat fetare dhe etnike. Ky eshte fakt apo jo?

 Historia jone duhet pastruar nga mitet dhe postulate qe nuk i qendrojne se vertetes.Shumica e tyre e kane rrenjen ne levizjet nacionaliste te popujve te ballkanit ne shek XIX.

Miti #1.Shqiptaret u konvertuan me force ne muslimanizem..."

Fakt eshte se ata u konvertuan me deshire sepse muslimanet mund te benin karriere ne ushtrine turke  si nizame.Nizamlleku ishte pune fitimprurese.Fakti qe ne muslimane u shnderruan kryesisht zonat te cilat ishin te varfra dhe nuk kishin burime te tjera jetese tregon per kete.P.sh si shpjegohet qe fshatrat e fierit ruajten fene e krishtere ndersa fshatra te veriut te cilat edhe sot e kesaj dite jane teper te veshtira per tu arritur u konvertuan ne muslimane?

miti #2.Katolicizmi eshte feja e Europes duke pohuar rrenjet tona katolike ne jemi popull europian.Shkaku i prapambetjes sone eshte se  ne nderruam fene dhe se europa eshte bere kjo qe eshte sot sepse ruajti fene katolike?!!!..."

Tragjikisht bartes te ketij pohimi idiot me permasa monumentale behen edhe mendje te medha te kombit tone si I Kadareja.Fillesat e perparimit europian jane kur feja u nda nga shteti dhe papes se romes iu tregua vendi duke ia kufizuar autoritetin vetem brenda vatikanit.Vetem atehere morren hov shpikjet e medha qe paraprine revolucionin industrial.Koha kur katolicizmi sundonte europen ishte nje nga kohet me te erreta , me te  egra e me te ndyra te historise se njerezimit kur shkencetaret digjeshin te gjalle per pohimin se toka rrotullohet rreth diellit.

Miti #3.Pushtimi turk frenoi perparimin e ballkanit se shoqerite e ballaknit ishin te perparuara.

Ne fakt sipas Noel malcolm shteti turk kishte nje organizim me te larte me nje sistem te nderlikuar ligjesh e rregullash krahasuar me ballkanasit te cilet ishin fshatare te lire.

Mit#4.

"..Historia e popullit tone nen pushtimin turk ishte histori 500 vjecare  lufte e panderprere per liri e pavaresi.Me shpalljen e pavaresise morri fund nata e gjate e pushtimit osman..."

Kur paska qene  keshtu pse shpallesi i pavaresise se shqiperise I Qemali vetem 4 vjet perpara ne 1908 ne cilesine e kryetarit te parlamentit turk u perpoq ti zgjaste jeten perandorise turke?

Kur paskemi qene armiq te thekur te turqve pse garda personale e sulltan Abdyl hamitit nje   njeri teper paranojak qe s'ia kishte besen askujt perbehej nga 2000 shqiptare komandant i te cileve ishte Isa Boletini?

tek 1-shi konceptet force dhe deshire jane shume te vagullta dhe te interpretueshme sipas midese se gjithkujt.

2-shi ka dy pjese: fjalia e pare eshte ok. Fjalia e dyte eshte e padegjuar, te pakten prej meje. Prapambetja ne kutimin qe i eshte dhene aty merret si shkalle zhvillimi industrial, dhe vertet nuk kam degjuar ndonjehere per lidhje direkte midis fese, ciladoqofte kjo dhe ketij zhvillimi. Qe nuk e kam degjuar une, kjo nuk do te thote qe nuk eshte thene vertet. po pate reference, kjo do ndihmonte ne besueshmerine e kesaj.

3-shi eshte bullshit. Nuk vlen te merresh me te.

4-a eshte pa lidhje. Dmth sec lidhje kane kryengritjet shqiptare antiturke (sadoqofshin keto, se edhe ketu ka ekzagjerime e shtremberime sa te duash, jam i ndergjegjshem) me detyrat e Ismal Qemalit apo garden e Abdyl Hamitit, ku mund te bente pjese jo vetem Isa Boletini, por edhe gjyshi i Mujo Ulqinakut, si dhe stergjyshi i Ciljetes, ket mbetet me e kuptu.

Alba tek numri 1, referohu tek libri I Peter Bartl I perkthyer ne Shqip I cili I mbeshtetur ne burime te Vatikanit ve re se zona te tera ne Veriun ku Zheji ka numeruar 300 katedralet kishte zona te tera qe kishin vite pa personel kleri, aty ku kishte kler nuk dinin te kryenin ritualet etj. Noel Malcolm mbeshtet kete qendrim duke shtuar se ne periudhe ku feja sherbente per te shpjeguar boten, jeten dhe vdekjen, dhe kleri lidhte martesat e ritet e varrimit, popullsia kishte nevoje te mbushte vakumin e lene nga neglizhenca katolike. Kete e perforcojne dhe shenimet e E. Durhamit per fillimin e shek 20. Bartl shton rolin e dervisheve e sidomos bektashive ne zonat rurale ku teqet ndertoheshin 6 ore ne kembe nga njera tjetra ku te mund te ndalonin per te pushuar udhetaret dhe ekzpozoheshin dhe me idete e urdherit mistik, I cili nuk eshte shqiptar sic konsiderohet shpesh gabimisht, por nje sinkronizim perso_- turk.

Per piken 3 e mbeshtet dhe Mark Mazoveri tek 'Short History of the Balkans' me shifra per ritjen e zhvillimit bujqesor etj qe perforcon idene e zhvillimit ekonomik per te cilin flet dhe ti pas leximit Malcolmit

 Alba2265 jam dakord me ato që thua vetëm tek ai miti 4 duhet të kesh parasysh që në 1908 I.Qemali ishte deputet. Kryetar ka qenë 1 ose dy ditë në 1909, kur pastaj dëbohet nga Stambolli.

Këtu, gjendet një informacion shumë interesant për Isa Boletinin dhe kontekstin historik:

... 

Issa spoke again of the Albanians’ relations to the Turks. They—he was speaking for his kind— admired the Sultan and did not wish to leave his rule. What else for them was there, but to be dominated by Serbs and Montenegrins?

 Ke te drejte Jerusalem.

Noel Malcolm mund te thote cte doje por fakti eshte qe Turqia na la ne shqiptareve vetem ca xhami dha hamame e asgje tjeter. As kulture, as art, as edukim, hic vec injorance dhe prapambetje qe na shoqeron edhe sot, ndaj ishim te fundit qe lame komunizmin, te fundit per viza, te fundit per BE. Ne kohen kur pushtues bie fjala si Austro-Hungarezet linin prapa ne tokat qe pushtonin nje fare kulture dhe ndertesash moderne per kohen neve morrem vec varferi dhe sherr nga turku. Shqiperia dikur kishte qendra si Voskopoja me universitete, turku na la trashegimi vec shallvaret dhe tespiet.

Nje tjeter fallsitet qe ngrihet eshte se feja islame na rujati nga ekspansioni sllav e grek. Po ne fakt nuk na ruajti, Cameria u morr nga greku kur turku i ngrejti kembet nga dielli, Kosova e nje pjese e shqaiperise lindore (meqedoni) nga sllavet, dhe po mos te kishin qene austriaket e italianet ter shqiperia do ishte ndare, te ishte per turkun sdo kishte fare shqiperi.

Me e thene troc kur kemi nderruar fene jemi treguar komb me moal te bjerrur dhe te squllur. Edhe historia tregon se kete dobesi e gabim e kemi paguar gjithnje e vazhdojme ta vuajme sot. Kushdo qe i ben apologji pushtimit turk e bene se akoma se ndihet i lidhur me fene e tyre, jo se ju hap barku per ate vend.

 

"Me e thene troc kur kemi nderruar fene jemi treguar komb me moal te bjerrur dhe te squllur. Edhe historia tregon se kete dobesi e gabim e kemi paguar gjithnje e vazhdojme ta vuajme sot....  "

Kolia, i cili filo-musliman nuk  eshte, duke kujtuar episodin e Patrikut te Romes se Re (ky eshte titulli, dhe jo te Konstandinopojes) qe iu fal Mehmet Pushtuesit dhe i dha bekimin; si edhe konvertimin e shqiptareve ne shkembim te se drejtes te mbajtjes se armeve dhe privilegjeve te tjera ; konstaton se:

Disa popuj falen lirine, ne shkembim te fese.

Shqiptaret falen fene, ne shkembim te lirese me te madhe te mundshme.

Disa konstatime te vogla:

1- Shteti Otoman ne shekujt e pare ishte mjaft me i perparuar, i drejte, dhe efikas se sa perandoria e Romes se Re (termi Bizant u krijua nga europerendimoret dhe nuk ka asnje dokument ku te permendet)

2-Shqiptaret ne pergjithsi ne shek X-XV ishi UNIT. Qe do te thote qe ndiqnin ritin Lindor ("Bizantin&quotsmiley por njihnin autoritetin e Papes. Prandaj edhe arbereshet sot e kesaj dite mbajne ritin Lindor, prandaj edhe Kastrioti gjithmone kerkoi ndihme nga Papa, dhe asnjehere nga Patriku.

3-Qendresa e rrepte karshi pushtimit ne fillim, si edhe proceset e ndryshme asimiluese (fetare, ofiqore, etj) cuan ne mosnjohjen e Shqiptareve si "milet", dhe jo mungesa e kishes Kombetare, sic thote Zheji. Per rrjedhim, edhe ndalimi i gjuhes. 

Fakti eshte se shqiptaret u ndergjegjsuan mjaft vone per nevojen e shkeputjes nga Perandoria Osmane. Te njejtat sherbime ushtarake ofronin ne perandori edhe detaret greke, edhe egjyptianet e Mehmet Aliut dhe Ibrahimit. Nderrimin e krahut qe ata e realizuan ne 1820-1830, ne e beme me 1905-12. Shum vone tashme!

"HISTORIA E GJERGJ KASTRIOTIT-SKENDERBEUT, Kryezotit te Arberise" e Nolit duhet te mesohet permendesh nga te gjithe shqiptaret. Aty jepen pergjigjet e argumentuara deri me nje dhe te dokumentuara, ndaj tezave te cdo Schmid-i apo schmidoidi vendas. Si edhe per mjaft aspekte te jetes se Arberise te shek XV

 

Excerpts from John Fraser "Pictures from Balkans", ed. 1906

pp 241 -243

At other places the road was through a defile, just wide enough at the bottom for the horses to find a tread, and rising slantingly to a dozen feet above the head. Now and then were patches of cobbled way, which seemed to begin anywhere and end nowhere. These were remnants of two thousand years ago, when the Romans were in possession of the country. All through Albania we came across pieces of Roman way. Sometimes we lighted upon them abruptly, and lost them with equal abruptness. Occasionally they led to a precipice side and then disappeared, telling that the country had altered somewhat since they were built. Frequently the modern track diverged from that made by the ancient conquerors; but up a hillside could be seen the stone path like a broad, grey ribbon stretching over the hills. Broken and hazardous as was the route I happened to be following, it was the highway across Albania, running from Macedonia to Durazzo on the coast; and along it, though now deserted, a mighty army of long dead and forgotten had travelled in the story of over twenty centuries.
The Turks had done nothing to improve this road. It was just as Nature and the Romans had left it. At one place we seemed to make a sharp drop amongst black rocks. The winding, zig-zagging track had been worn for so many hundreds of years that a channel was cut out of the rock which was knee-deep when walking. Though the place was just a mass of knuckled rocks, it would have been impossible even for a blind man to miss his way, so well had the feet of countless generations worn the path.
That path led into the valley, where flowed the muddy Skumbi River, purling on its way toward the Adriatic. It led also to a bridge, built by the Romans, well arched, and as serviceable to-day as it was when they used it.
I saw a number of these Roman bridges in Albania. Some were useful as ever they were; some were in part decayed, with slabs and boulders gone into the stream; others had broken in twain. But I never saw a bridge which the Turks had repaired. There were great sections of ancient bridges, partly stretching over rivers as though appealing to one another to be joined. The mending would not have cost much; would often have saved making detours of miles to find a fordable point. Not in a single place did I see a piece of road that was serviceable in joining one town with another.
I did see roads, however, which were monuments of futility. Between the Skumbi bridge and Elbasan the country is fairly level. Here were evidences of heroic, but silly, efforts to make a way. The authorities gave instructions to all the inhabitants of the region that they were to give four days' work a year to provide a good road to run from Elbasan to Struga. At the present pace it will not be accomplished for four thousand years, and will then not be any good. I saw this road-making going on, but only in those places which happened to be the easiest to travel over. The ground was smooth and level. It looked quite nice. A little rain, however, would turn the whole thing into slush. Then would come a mile or two of district where the people had not done their four days' work, and no vehicle could possibly travel along. Then there would be a mile of road made by the Government: plenty of earth thrown up like a railway embankment, with chiselled granite culverts, which were quite needless because they allowed escape for tiny streams you could jump across at their worst, and now all dry. Turkish officials at Elbasan were pleased with this "carriage way," as they love to call it. They overlooked the fact that before the carriage way could be reached from Struga there were some forty miles of wild mountains, and before it could be reached from the Elbasan side the Skumbi River had to be forded at least five times, and the route along a hillside was no wider than a footpath. When I suggested that the difficult, rocky parts should be attacked, the invariable reply was, "Yes, but that is the hardest part, and so we don't do it."

 

 Ky John Fraser'i një shqiptarofob dhe mizantrop i cili i ka pikturuar shqiptarët si tërësisht primitivë dhe mizorë, tek ky libri të cilin mund ta gjeni të gjithin këtu. Veçoj një kapitull:

Pictures from the Balkans 
Fraser, John Foster 
 

CHAPTER XXIV. THE ALBANIANS.

Albanian Ferocity and Chivalry - A High Sense of Honour - Language - Religion - Customs - Lack of Unity - Outrages

THE Albanians may be divided like the Scotch. The Highlands of the North are inhabited by clans; in the more fertile Lowlands of the South the clan system disappears.

And as the Scots, centuries ago, whatever their differences were, met on common ground in hatred of the English, so the Albanians find unity in one sentiment - hatred of the Slavs.

The surrounding nations have been so afraid of them - because of their ruling, inextinguishable passion for fighting - that Albanians have been much left to themselves. The absence of roads, the perilous mountain passes, the tribal jealousies have made each little region, clasped in nigh impenetrable mountains, self-contained.

A fierce chivalry is everywhere. A woman can travel safely in Albania because she is weak. The Albanian, however, would no more hesitate to shoot a man for a fancied insult than he would hesitate to shoot a dog that barked at him. There is a stern independence.

The Albanian has no art, no literature, no

 
A GROUP OF ALBANIANS.

 
257

national politics, no "Albanian cause," no individuality as an Albanian in contradistinction to neighbouring races - except that, above all, his honour is sacred. But within his honour is included much. He is not a thief - though he is entitled to the belongings of the man he kills. He will not take the advantage of robbing a man who is gunless. That touches his honour. He will not touch a woman, for by the law of tradition he is entitled to shoot a man who interferes with his womenkind. So he keeps both his eyes and his hands off the women of others. It is not fear of consequences that makes him moral - the whiz of bullets is no deterrent to the Albanian - but his honour is touched by the reflection that in attacking a woman he is attacking somebody who cannot retaliate.

Again, an Albanian's word is even better than his bond. My experience showed that when an Albanian said "I'll do it," he never failed in the performance. He will lie volubly in endeavouring to obtain the better of a bargain, because he is convinced that you also are lying, and that, therefore, you and he are on equal ground. When the bargain is made he is on his honour, and for his own sake, not for yours, he is honest.

The language is formless and bastard. There is a national alphabet, but it is hardly ever used. In one part of the country Latin characters are employed, whilst in another part Greek characters are common. In some districts much Italian is incorporated into the language, in other districts much Greek, and in others much Slavonic. The conse-

 
258

quence is that Albanians living fifty or sixty miles apart have the greatest difficulty in understanding one another. Further, there are marked racial differences between the Gheg Albanians, who live in the wild north, and the Tosk Albanians of the less rugged south. You would conclude they were different nationalities. So they are. Indeed, it would be quite easy to prove that the Albanians are not one people, but half a dozen peoples. They are the children of desperate races, defiant and outlawed, who were neither exterminated nor absorbed by the conquerors, but retained their independence by secluding themselves in the fastnesses of the Albanian mountains.

The tribes of Albania have no common religion. Some are Moslem in faith, and some Christian. There are both faiths to be found in the same clan. The most important of the northern tribes, the Mirdites, is Christian: Roman Catholic. Down south the Albanians are Christian, and, being contiguous to the Greek frontier, favour the Orthodox Church. The Moslem Albanian is influenced by his Christian neighbours. He drinks wine, and is particularly fond of beer - I was able to get bottled lager from Munich - and he swears by the Virgin.

The Albanian is ignorant and superstitious. He believes the hills are inhabited by demons, and is convinced that the foreigners, especially the Italians, only want to push out the Turks to get possession of the country themselves. They hate dominance, and would rather have the purely nominal rule of the Turk than the stringent rule they might expect

 
259

from Italy or Austria. The agriculture is poor, and is pursued with no intention further than to supply immediate needs. There are no manufactures, except the little silk-weaving at Elbasan. As for trading, it is not understood.

The customs of the Mirdites and of the Tosks vary considerably. The Mirdites attempt some semblance of government, but all that is done is decided by the chiefs of the more powerful clans. Their laws are Spartan-like, and often cruel. A curious thing is the practice of having adopted brothers. Two men swear to be brothers. The relationship is regarded as so fraternal that the children of either are not allowed to come together in marriage. The Tosks are more industrious than the Mirdites, and some of their Beys rise to comparative wealth.

Though the Albanian would like to throw off even nominal subjection to Turkey, it is this subjection which prevents the whole land becoming a cock-pit of murder and pillage between the clans, and it also keeps off the Italians, who certainly would like to capture the country. So Albania does not count for much in the Balkan problem. Of course, in a general Macedonian uprising the people could and would harry the Turks. But as they cannot combine, they have no political influence.

It would be strange if in so warlike a land there were not outrages. The first consul sent by Servia to Pristina was murdered by the Albanians within six months because he refused to take his departure at their behest. Because of personal dislike they expelled the Turkish governors of Pristina and

 
260

Prisrend. The Turkish authorities took no notice. Three noble Albanians at Nich, after a copious dinner, took their guns, and started firing upon the farmers. One was killed outright, and another wounded. Some days afterwards two of them violated the pregnant wife of another farmer. They gathered the children round a large fire, made them sit down, and then, arming themselves with shovels, threw the embers upon their arms and legs. Sofia, an Albanian bandit, chief of a band of ten men, demanded from the Mayor of Doumuntzé 575 francs for the ransom of the village, in default of which the village would be burnt. Sofia had exacted the same amount of ransom the previous year. At the same time he invited a rich man whom he had carried off the year before to pay a second ransom of 575 francs under pain of death. Finally, the Mayor, under pain of death, had to supply fifty dozen Martini cartridges. In a vineyard near Uskup a Christian passed by a band of fifteen Albanian Moslems who were smoking and drinking coffee. Said one of them, "Suppose we kill him?" The Christian was killed. 
 

_____________________________________________________________________________

 

Nga i njëjti libër i të njëtit autor, serbët janë pikturuar si njerëzorë, europianë etj :

http://www.promacedonia.org/en/jf/jf_2.html

 

veçoj një pjesë ku autorit i duket tërheqëse gjaku i derdhur (i shqiptarit)

There is a little picture gallery in Belgrade, where are a few good pictures and many indifferent. But there are some on view' which, from their subject, would be excluded from any Western gallery. They are very "bluggy" pictures. The place of honour is given to a big canvas representing a grey ledge of rock in the Albanian mountains where an Albanian has been decapitated, his head placed between his legs, whilst his wife and child stare distractedly at the gazeless eyes. There is a plenitude of "purple patch" in the picture. Another scene is that of a woman just ending the operation of cutting a man's throat. The eyes of the dead man are repulsive, the skin has the sallowness of death, the throat-well, the custodian put his finger on it and told me it was very

 
34

fine. The attractiveness of these pictures - if attractiveness is the proper word - is in the gore.

 

So much for the turkish romance!

Sjell ndermend shume te njohur pune indiane (nga India) - po te merresh me statistike ne Shtetet, nuk ke nga shkon perpa u perplas me indiane (dhe kineze) - dhe habitem nga fakti qe si ka mundesi qe deri tani asnje, as edhe nje kokerr prej tyre, "sa per ere" kur i thone, nuk me ka fol me simpati per anglezet kolonizues. ASNJE per be! Ankohen, rendisin fakte, nuk duan te dine per hekurudha, per anglishten qe e kane gjuhe te dyte, fare! I thashe nje here njerit, boll mer u ankove, se ti po flet per nje vend qe ishte "Mbretersha e detrave", po une cfare duhet te them per "Te semurin e Bosforit"?

Nejse, u msum me kto thagmat turqeni-levdonjese, me sakt u mpim, s'bon mo pershtypje.

Cimo, me vjen keq miku im qe e rendon veten duke hulumtuar ne shkrime te 1906's.

 Ska nevoj per hulumtime akademike apo shkrime udhetaresh, faktet flasin vete, perandoria pervecse Hamameve, Xhamive dhe Cesmave nuk la gje tjeter.

Ah po la dhe nja dy medrese ku u mesohej njerezve qe bicikleta eshte veper e shejtanit se per ndryshe si shpjegohet qe njeriu te rri me dy rrota dhe te mos rrexohet, patjetr qe ka pune magjie. Harram Bicikli!!!!!!!

 

Të flasësh me kompetencë për ngjarje historike, të zhvendosura disa qindra vjet larg ekzistencës sonë, më duket ndërmarrje pak e guximshme. Unë nuk jam historiane, por nëse do të komentoja mbi këtë temë, do të komentoja nisur vetëm nga NDJESITE që më shkaktojnë disa fakte historike. Në mjaft tekste të historisë (duke nisur që nga ato që kemi mësuar në shkollat e mesme), na është paraqitur si Fakt i pakundërshtueshëm se shqiptarët u konvertuan masivisht në fenë myslimane, në KEMBIM të përfitimeve ekonomike. Më kujtohet gjëja e parë që kam menduar që kur kam dëgjuar këtë fakt. E PASTAJ? C’do të thotë të konvertohesh në KEMBIM? Unë mendoj se konvertimi i mirëfilltë është ai me zgjedhje të lirë. Sot është e sanksionuar liria e besimit. Që do të thotë cdokush ka të drejtë të përzgjedhë fillimisht të besojë, ose të mos besojë fare. Ka të drejtë të besojë në fenë që i pëlqen atij. Ka të drejtë të manifestojë besimin e vet, individualisht dhe kolektivisht. Kam përshtypjen se me përjashtim të Greqisë, lejohet dhe prozelitizmi. Pra, veprime, që kanë si qëllim që nëpërmjet forcës së bindjes, të të bëjnë të ndryshosh fenë.

Nëse dikush konvertohet i shtyrë nga motive ekonomike, apo për të fituar një status të privilegjuar shoqëror, cfarë ndodh me besimin e atij vetë, apo të të afërmve të tij. A shndërrohet feja e përzgjedhur prej tij në BESIMIN E TIJ TE VERTETE. Unë nuk e mendoj kështu. Madje, unë mendoj se shqiptarët e kanë zgjedhur konvertimin si një mënyrë maskimi për të krijuar njëfarë komforti psikologjik përballë një kundërshtari që NUK E KANE DASHUR. Shqiptari vështirë se e fal dashurinë e vet, aq më tepër i imponuar. Ky ështe mendimi im. Nëse ka vendosur të përqafojë besimin e një kombi tjetër, këtë ju siguroj nuk e ka bërë aspak sepse ka DASHUR pushtuesin. Pra, nuk e ka bërë as se ka dashur vetë FENE (përderisa e ka bërë në këmbim të përfitimeve), nuk e ka bërë as pse ka dashur pushtuesin (sepse vështirë se bie dot në dashuri me pushtuesin). Atëherë, përse e ka bërë. Unë mendoj se paradoksalisht, e ka bërë për të mbrojtur vetëveten. Dhe sigurisht, që jam pro kësaj!. Mbrojtja e vetëvetes është instikti primar i njeriut. Edhe sot e gjithë ditën, shqiptarët e emigruar në Greqi kanë filluar të ndërrojnë emrat, besimin, të flasin në një gjuhë të ndryshme, etj. cfarë ndodh me ta? A e humbasin ata identitetin e tyre shqiptar? Në asnjë mënyrë jo! Identiteti i shqiptarëve është shumë më i ndërlikuar dhe mendimi im është se nuk anulohet nga një deklaratë joautonome e marrjes së tipareve (sic???) të një kombi tjetër. Është thjesht një kamuflim për të siguruar mbijetesën. Feja e mësuar (e induktuar) e jo e përqafuar vullnetarisht, është si një mish i huaj që nuk kthehet dot në emërues identiteti.>>

 Sepse me krijohet pershtypja qe ky, Dani eshte lodhur  te beje nje gje te mire, por ne fakt ka shpelare disa pako gje, "te pegera te Zhejit" me  ..ujet e holle te tij.

Dani ka plotesisht te drejte per  ish Kryeminsitrin e pare te shtetit italian, shqiptarin  Crispi.Se eshte interesant por shume e vertete qe edhe shteti i pare italian edhe ai grek, kreyministrat i paten  shqiptare.( Gjon Kapodistra).

Me tej, kur  "na haberis Dani"... se  shqipateret   autoritetin e Papes e paskane  marre prej skllaveve..... gati na bie zali.

Vetem kjo me tregon se asnjeri prej te dyve nuke ditka se cili ishte perandori i pare i krishtere dhe nga  cili vend ishte.Kane degjuar keta kopetentet ndonjehere  se kush ishte... Konstandini i Madh.......nga ILIRIA ?

 Perjudha nden pushtimin Otoman, duhet analizuar jo vetem  ne te zeze, sa i perket  prevalencave  per pavarsi.Nuk duhet hapur aqe shume krahu sa te marre perpara edhe ato qe nuk ka pse te rrafshohen.Nuk duhet kuptuar e njeta gje si pushtimi otoman dhe  islamizimi. 

Veç nej gje ma besoni! Dy jane intelektualet me "te guximshem" si kopetente te gjerave qe nuk ja u dine radhen: Zheji dhe Pirro Misha.Degjoni keta dhe nuk ka pse kerkoni gjinine e sosfisteve..!  

 

FMG Home PageJoining the FMGFoundations (Journal)Library CatalogueMenu by Milonic

 

 

XImageTransform.Microsoft.randomdissolve(duration=0.3); border-left: #296488 1px solid; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; width: 254px; padding-right: 0px; background: #9fdaff; visibility: hidden; border-top: #296488 1px solid; top: 584px; border-right: #296488 1px solid; padding-top: 0px; left: 251px">   v1.4 Updated 12 February 2009  ALBANIA  RETURN TO CONTENTS  TABLE OF CONTENTS  INTRODUCTIONChapter 1.            Family of PROGONChapter 2.            LORDS of EPIRUS (ANGELOS)A.       LORDS of EPIRUS (ANGELOS)THEODOROS I 1215-1230MIKHAEL I 1204-1215MIKHAEL II 1231-1267, NIKEPHOROS 1267-1296, THOMAS 1296-1318NIKEPHOROS 1267-1296, THOMAS 1296-1318B.       LORDS of EPIRUS (ORSINI)NIKOLAOS 1318-1323, IOANNES 1323-1335, NIKEPHOROS II 1335-1339, 1341-1349, 1355-1358, SYMEON 1349-1355Chapter 3.            THOPIAChapter 4.            ARANITIChapter 5.            MUSAKA (MUSACHI)Chapter 6.            KASTRIOTI   INTRODUCTION  The Bulgars in the 5th century, and the Slavs who started their incursions into the Balkans in the 6th century, had changed the ethnic structure of the Balkan peninsula by the end of the 7th century.  Croatia, Serbia, Dalmatia, Bosnia, Montenegro, and parts of Macedonia lost their Illyrian language and were Slavicized.  The Albanians remained the only direct descendants of the ancient Illyrians.  The name from which "Albania" later evolved is first mentioned in the 2nd century AD by the geographer Ptolemy of Alexandria, who refers to the "Albanoi" tribe which inhabited what is now central Albania.  The name spread to include the rest of the country as "Arbri" and, finally, "Albania".  The origin of "Shqipria", the Albanian name for the territory which was used by the 16th and 17th centuries, is unknown but probably derives from "shqipe" (eagle) which became the country's national symbol.  Part of the Roman Empire from earliest times, Albania remained under Byzantine rule until the fall of the empire in 1204, although the Albanian population settled in remote mountain regions where Byzantine jurisdiction was nominal.  During the 10th and 11th centuries, Durrës (Durazzo) and its castle of Kanina were attacked by the Bulgarians (989-1005), the Normans (1082-1083 and 1185), and Venice (1205).  There was no centrally organised state in the territory, which was controlled by tribes whose chieftains ruled different mountainous areas.  The area north of the Drin River was oriented towards Serbia and Zeta, while that to the south centred around Dürres was subject to Greek influence[1].  The first Albanian feudal state was declared at Krujë (Kroja) by the Archon Progon around 1190, and lasted until the mid-13th century when the country relapsed into disunity.  The leading families of the Albanian feudal nobility were the Thopia, Balša, Shpata, Muzaka, Araniti, Dukagjini and Kastrioti, the first three of which became rulers of principalities which were practically independent of Byzantium.  Under the terms of the treaty under which the Venetians and the Crusaders agreed to partition the Byzantine empire before the fall of Constantinople in 1204, Albania fell to Venice.  However, the Venetian republic only established direct rule in Dürres.  Mikhael Angelos, illegitimate son of one of the last Byzantine governors of Epirus and relative of Emperor Isaakios II, became ruler of Epirus and established a powerful new force in the western part of the former Byzantine territories which came to equal in strength the newly established Greek empire at Nikaia.  Mikhael recognised the suzerainty of Venice in 1210, but captured Dürres in 1213 in breach of his treaty obligations.  His successor, and legitimate half-brother, Theodoros Komnenos Doukas Angelos, concentrated his attention mainly on Thessaloniki, where he declared himself emperor in 1225.  The Bulgarians defeated Emperor Theodoros at Klokotniça in 1230, after which his empire was dismembered.  His nephew, Mikhael [II] Komnenos Doukas Angelos, whom Theodoros had exiled in 1214, succeeded in Epirus under Bulgarian suzerainty.  Mikhael reasserted his autonomy in 1240, although prolonged disputes with the emperors at Nikaia enabled local Albanian lords to enjoy another period of relative freedom from their foreign conquerors.  The Albanian territories of Valona, Durrës, and Berat formed part of the dowry of Helena Doukaina Angelina, daughter of Despot Mikhael [II], when she married Manfred King of Sicily in 1259.  After her husband was killed by the Angevins at Benevento in 1266, Helena was imprisoned in Naples by the new Angevin king.  Dürres submitted to Charles I King of Sicily in 1272, but during the following decades the sovereignty over Albania switched between the Angevins, the Byzantines, and the Serbs.  Philippe Prince of Tarento [Anjou-Capet] assumed the titles Despot of Romania, Lord of Albania and of Vlakia in 1309, but Stefan Uroš II King of Serbia adopted the rival title of king of Albania.  After the Serbian empire collapsed following the death of Stefan Dušan in 1355, the local feudal lords reasserted their power in Albania, the Thopia and Dukagjini ruling in the north, the Muzaka and Shpata in the south.  The first count of Albania of Albanian origin appears to have been a knight named Casnesio, son of Blada Blavist (Blevisti), recorded as count in 1304.  His son Guglielmo was marshal of Albania in 1304 and was awarded the title protosébastos, succeeding as Count of Albania in 1318.  On his death in 1328, Guglielmo's territories fell to the Thopia family, who controlled the area between Mati and Skhumbi in central Albania, in the hinterland of Dürras, based at Matija.  Tanish Thopia's position as Lord of Matija was confirmed by Robert King of Naples in April 1338.  Andrea Thopia’s son Karlo played a leading role in the coaIition which defeated Nikephoros [II] Angelos Orsini, Despot of Epirus, at the battle of Achelaos in 1358.  Karlo captured the fortress of Kroja and occupied Dürres and Elbasan.  At the height of his power, his territory comprised Matija, Kroja, Petrella and Elbasan, and the area around Skutari.  In 1366, he became a citizen of the republic of Venice.  The Kastriota family became the dominant force in the coastal areas of Albania in the late 14th century.  Gjon Kastriota was Lord of Matija and Dibra.  In 1407, he was recorded as “dominus satis potens in partibus Albaniæ” and in 1410 as “dominus partium Bosniæ”, as a vassal of Venice.  Gjon Kastriota changed religion depending on his current masters.  From 1407, as an ally of Venice, he was Catholic.  After concluding an alliance with Serbia in 1419, he converted to Orthodoxy.  In 1430, he converted to Islam as the ally and vassal of the Turks.  After the Ottomans confiscated part of his property in 1438, he reconverted to Catholicism and became a citizen of Venice.  Although the Ottomans defeated the Serbs and Albanians at the battle of Kosovo 15 Jun 1389, the first Ottoman occupation of Albania did not occur until 1415, and only lasted a short time.  Resistance to Ottoman occupation was led by Gjergj Arianiti, whom Pope Eugene IV took under his protection in 1433.  In 1451, Gjergj Arianiti's eldest daughter, Andronika, married Gjergj Kastriota, fourth son of Gjon Kastriota, who converted to Islam in 1430 and adopted the name Iskander-bey.  Gjergj Kastriota fought against the Persians, and was awarded the title "Skender-beg".  In 1444, he became Captain-General of the League of Alessio, formed by all the noble Albanian families, and was recognised as leader of Albania in 1455 by Gjergj Arianiti.  The final Ottoman occupation of Albania began in 1478.  As will be seen below, it has been possible to verify only a small part of the information about the ruling families of Albania against primary source documentation.  Chapter 2 of this document has been reviewed in detail by Morris Bierbrier, who has made additions where indicated.  I am very grateful for his helpful collaboration.

por mbroi rreptësisht identitetin shqiptar

 

"Pjesëtari i një fisi në Shqipërinë e Veriut në radhë të parë është shqiptar. Ai kurrë s’i ka përvetësuar mësimet e kristianizmit, as ato të islamizmit (flas vetëm për masat). Krishti dhe Muhamedi janë dy "gomerë magjikë" mbinjerëzorë, çdonjërin nga të cilët, po ta zbutësh, mund të bëjë çudira." — Edit Durham

Klyshet e turkut gjithmone mundohen  ta nxjerrin jashte memorjes historike 2 mars 1444 -en ...deri aty sa nuk ka asnje feste kombetare te ligjeruar akoma ne formen institucionale shteterore ...nen gjurmet e diktatorit Hoxha qe e percaktoi festen e flamurit ne Vlore bashke me Pavarsine nderkohe qe ne shume vende percaktohen si festa te ndara  ....ne data te ndryshme ..

http://www.youtube.com/watch?v=054dHmvQj2s

E ka fajin Xheji apo i kemi permendoret e Gjergj Kastriotin ne mes te Tiranes , Krujes , Lezhes , Prishtines , Shkupit ... ne Itali dhe me gjere i kemi thjesht per relike te heshtura sa per p.... ne syte e botes ...

ps. T`ju bej nga nje dhurate une kameleoneve ...

http://ithelegend.com/store/products/CONQUEROR.html

 

 Jemi qe jemi a nuk kujtojme ca gallata?  Do ti sjell nga anglishtja nepermjet guglit:  (Njeri nga mbreterit e shumte te Persise, superfuqise se dyte te botes se vjeter pas Romes),

Prandaj, sa kohë vazhdoi, atij ju rrit gjithnjë e më shumë ankthi për të zhdukur kujtesën e së kaluarës me një fitore të madhe dhe sinjal shumë te forte kunder pushtuesve. Ai, pra, pas disa viteve  vendosi per riperteritjen e luftes. Ajo ishte e kotë që shefi (fetar) Mobed ishte kundër për këtë qëllim,  ishte e kotë që këshilltarët e tij kërkonin tja kthenin mendjen atij, Bahram, u deklarua kundër shkeljes se traktatit, edhe pse ushtarët nuk e tregonin veten të gatshme për të luftuar, Perozes kishte zgjedhur, dhe nuk do të ishte kthyer nga zgjedhja e tij. Ai mblodhi nga të gjitha pjesët e perandorisë një forcë te veteraneve, që arrijnë, thuhet se, 50 deri 100.000 burra, dhe 500 elefantë, vuri drejtimin e çështjeve të gjykatës në duart e Balas (Palash), djali i tij apo vëllai, dhe pastaj marshuan mbi kufirin veri-lindor, me vendosmërinë për të sulmuar dhe të mposhtur Ephthalites ose te zhdukej vete në përpjekje.

Sipas disa shkrimtarëve Orientale ai u përpoq ti shpëtonte akuzës si shkeles i angazhimeve të tij me një dredhi kurioze. Kushti i saktë i betimit të tij për Khush newaz-, mbreti Ephthalite, kishte qenë se ai kurrë nuk do të marshonte me forcat e tij pertej një shtylle të caktuar te cilen mbreti kundershtar e kishte ngritur për të shënuar vijen kufitare ndërmjet zotërimet te Persise dhe Ephthalite. Perozes bindi veten se atij do ti mjaftonte të respektojë angazhimin e tij në qoftë se ai e mbante ate ne leter, dhe në përputhje me rrethanat ai uli shtyllën, dhe e vendosi atë mbi një numër karrosh, të cilat ishin ngjitur sebashku dhe te terhequra nga 50 elefante ne frontin e ushtrise se tij.   Keshtu, ai futet thelle duke pushtuar vendin e Ephthalites dhe nga ana tjeter ai, kurre "nuk e kaloi pertej" shtyllen per te cilen ishte betuar se nuk do ta kaloje. Ne gjykimin e vet ai e mbajti zotimin por jo sipas keshilltareve te tij.    (perkth. me anen e guglit nga libri i George Rawlinson - The seven great monarchies of the ancient eastern world)

Kush nuk ka degjuar per Lek Dukagjinin qe i beri te njejtin rreng betimi Skenderbeut por me forme tjeter, let me know, i will tell you.

 

  

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).