Nga H. Belloc 

Në këtë kohë pashë para meje duke çapuar ngadalë për qefin e tij gjatë tatëpjetës siluetën e një njeriu. Ai ishte plot jetë, i shëndetshëm dhe i shtruar;  për petka kishte veshur veç rrecka, fytyrën e kishte të hapur e të e rrahur mirë nga dielli. Unë i zdrypa kalit menjëherë që të shkëmbeja nja dy fjalë me të, dhe duke e mbajt nga freri e lëshova atin përpara derisa e arrita.  Mbasandaj e pyeta se për ku qe nisur kështu, e meqë i njihja këto anë në pëllëmbë të dorës, nëse mund ta ndihmoje diqysh.

Mu përgjigj se nuk kish nevojë për ndihmë sepse ishte nisur si nëpër tym, e se kishte dalë nga rruga e madhe për nga kodrat ashtu kot e për qejf, e gjithashtu për të këqyrur çfarë kishte në anën tjetër. Ai më tutje më tha me një kënaqësi të dukshme (e me të folmen e një njeriu të lexuar), “Kjo me gjithë mend është një ditë për tu jetuar!”

Me vete mendova se ky ishte një shans i rrallë, nga ata për të më mos shpëtuar nga duart, se nuk të rastis shpesh fati të takosh poshtë një tatëpjete një njeri të edukuar, të rreckosur e të lumtur. Unë kështu ja hoqa frenin kalit dhe e lëshova të kulloste, dhe vete u ula në anë të udhës romake duke mbajtur në dorë kapistrën e gjokut e duke ja pastruar kaishin  me barin e shkulur. Zontnia u ul përkrah dhe nxori prej xhepit te tij një copë bukë dhe një kokërr qepë të madhe. Ne shkoqitëm në mes tonë ato çështje të cilat duhet të zënë kryesisht mendjen e njerëzimit: E kam fjalën për lumturinë e njeriut dhe fatin e shpirtit. Mbi këto çështje ai gjykonte drejt, me saktësi, e mençuri.

Si fillim i thashë: “Edhe unë po fluturoj nga gëzimi sot, dhe ç’është më e bukura, kur zbrita prej kodrës në Waltham u frymëzova dhe shkrova nja dy rreshta, i skalita në mendje, dhe përfundova kështu një pjesë që kisha dy vjet që po e ujdisja. Lumturia më erdhi lehte mbi supe, unë isha i shaluar, i veshur mirë, e me barkun plot: megjithatë edhe për një zotni si unë këto ditë janë shumë të papritura. Kam hasur vetëm në disa të tilla në jetë. Secila prej tyre e qartë dhe e spikatur, përnjëmend të rralla janë ato, dhe (për më tepër) kaq ndryshe në cilësi nga gjithë ditët e tjera.”   

“Ke të drejtë në këtë pikë”, mu përgjigj... Ato me të vërtetë janë krejt ndryshe nga ditët të tjera të përditshme të jetëve tona. Por mendoj se e ke gabim kur mendon se gjoku, teshat, ushqimi i mirë a të tjerat kane ndonjë lidhje me këto intervale kurioze kënaqësie. Pasuria e lehtëson paksa rrjedhën e ditës, varfëria i bën ato të vështira apo shumë më të vështira. Por asnjë varfëri nuk ka sjelle në vetvete dëshpërimin në shpirtin e njeriut - ata që vetë-vriten nuk janë as të varfër e as të pasur.  As pasuria nuk ha mundur të blejë orët të vyera të këtyre ditëve. Edhe unë sot jam i mbushur me shpirtin e tyre dhe vetë Zoti e di”, tha ai duke e ndarë qepën në dysh e që lëshoi kështu një erë të fortë, “ Zoti e di që un nuk blej dot asgjë.”

Më thuaj, vazhdova unë, “meqë ti mendon qe këto çaste vinë ashtu vetvetiu? A do e ndash me mua qepën.

“Me shumë kënaqësi” u përgjigj ai, “sepse asnjë njeri nuk mund të hajë i vetëm të gjithën  qepën; sa për atë çështjen tjetër mendoj se dera e qiellit është e hapur disa herë, dhe ajo dritë ndriçon tek ne poshtë veç për një çast ndemjet hapjes dhe mbylljes.” Ai e tha këtë në një mënyrë të kthjellet e të gëzueshme; sytë e tij të zez u ndriçuan dhe mjekra e tij e madhe u përkund pak nga një pullaz i lehtë. Pastaj shtoi “ edhe në qoftë se një burrë është rob i të mëkëmburve në qytetet e mëdha, (ata që janë nga më mizerjet e njerëzimit), edhe atij i vinë këto ditë. Edhe atyre pasanikeve e kane dreqin në bark dhe atyre që nuk kanë punuar një ditë në jetë të vet, e që fytyrat e të cilëve janë vulosur thellë me shpërthurje, edhe atyre i vinë këto ditë; Si the dhe ti, ato të vinë edhe ty duke punuar, (supozoj) në ankth si shumica e njerëzve. Ato më vinë gjithashtu mua që as nuk punoj as nuk kam njohur ankth për sa kohë që Anglia e jugut importon qepët pa problem.”

Mendoj se ke të drejtë i thashë. Dhe veçanërisht të përgëzoj që han qepët; ato kanë brenda gjithë mirësinë; ndihmojnë gjumin e mund të quhen mollët e kënaqësisë, apo frutat shoqëruese të njerëzimit.”

E kam thënë gjithmonë,” tha ai  me seriozitet, “kur çifti i tyre e lëshuan Kopshtin e Parajsës  ata fshehën e morën me vete një qepë.  Jam i prekur në zemër që kam hasur një njeri që i çmon dhe i do aq sa duhet, njerëz të tillë nuk i gjen kollaj.”

Pastaj ai me pyeti me një shqetësim të dukshëm: “A ka ndonjë han këndej rrotull ku mund të kalojë natën një njeri si un?”

Po” i thashë unë. “Në katundin Ducton është një han shumë i rehatshëm. 

A ke pare për të paguar? A mund të marrësh disa të holla nga te mijat?”

“ Mund të më japësh sa të mundesh”, u përgjigj ai me një zë të gëzuar dhe burrëror, i numërova paret dhe kisha vetëm 3 shilinga e 7 peni. Ja ku i ke i thashë, 3 shilinga e 7 peni.

“Faleminderit me të vërtetë tha ai, mbasi i morri groshët dhe i palosi me një mendile (se  nuk kishte gjë pos vrimave në xhepa).

“Dëshiroja” thashë me keqardhje, “që të takoheshim e të flisnim më shumë për këto gjëra. Biem dakord në shumë pika, dhe njerëz si ti  e un janë shpesh të vetmuar.”

Ai i ngriti supet dhe anoi kryet me një anë, duke më kërshëruar me sy. Pastaj tundi kryet bindshëm e më tha; “Jo, jo është e sigurt që ne të dy nuk do të takohemi më kurrë”. Dhe duke më falënderuar me gjithë zemër, ai morri për teposhtë me ngulm drejt shtegut për në Ducton; nuk do ta shoh më kurrë deri në Ditën e Gjykimit.

Piktura: “Natyre e qetë me qepë e shishe” Paul Cezanne

Përktheu vilage-bey 

 

 

1 Komente

 ç'ka, jo keq 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).