Këtu mund të postoni citatet, paragrafet, e më thatë-ju thashë, nga letërsia shqiptare dhe e huaj.

 

303 Komente

Pas një copë herë të gjatë, ai e vështroi Fermina Dasën, në vezullimin e lumit iu duk si fantazmë, me një profil statuje që ëmbëlsohej nga një shkëlqim i vakët kaltërosh, dhe zbuloi se ajo po qante në heshtje. Por në vend që ta ngushëllonte ose të priste që t’i shteronin lotët, siç donte ajo, e pushtoi frika.

-Mos do të rrish vetëm? – e pyeti.

-Po të qe ashtu, s’do të të kisha thënë të hyje Brenda, - i tha ajo.

Atëherë ai zgjati gishtërinjtë e kallkanosur në errësirë, kërkoi verbër dorën e saj dhe e gjeti që po e priste. Të dy qenë aq mendjekthjellët, sa t’ia pohonin vetes në një çast -vetëtimë, se asnjëra nga ato duar eshtake të plakura nuk ishte ajo dorë që e patën përfytyruar përpara se ta preknin. Por, një çast më vonë, ato duar u bënë vërtet ashtu siç i patën përfytyruar. Dhe kur ajo zuri t’i fliste për të shoqin e vdekur, në kohën e tashme, sikur të qe gjallë, Florentino Arisa e kuptoi se edhe për Ferminën kish ardhur ora që ta pyeste me dinjitet, me madhështi e me një dëshirë jete të pamposhtur, se ç’do të bënte me atë dashuri që i kish mbetur pa zot.  

 

 

 Dashuria ne kohen e koleres...

Nuk e di sa here e kam lexuar kete liber smiley

edhe unë. smiley

une ne subkoshience e njesoja veten me Fermina Dasen ;p

nejse, heren e pare qe e lexova isha vetem 13 vjec smiley..fshehurazi...kete dhe ``Shtepia e Shpirtrave``

femije te mireinformuar smiley

 

unë me të birin e tranzitossmiley

smiley kam qeshur me fte tani

si perfundim ku dole me afer smiley ?

Vuaj bir mund të thoshte tranzitua se nuk do kesh më nge të vuash kaq lirshëm. smiley

great worlds...dhe sa te verteta,rrofsh Jeru ..me ktheve ne pafajesi per nje moment..sa me mungon luksi i te vuajturit kot per qejf smiley

Helmeri – Nora, ç'janë këto fjalë?

 

Nora – Po, pikërisht kështu është, Trovald. Kur isha në shtëpinë time, te babai, ai më nguliste në kokë të gjitha idetë e tij e kështu unë mendoja ashtu si mendonte ai; po të kisha, rastësisht, ide të tjera, unë i fshihja, sepse e dija që atij nuk do t’i pëlqente një gjë e tillë. Ai më quante “kukulla ime e vogël” e luante me mua ashtu si unë luaja me kukullat e mia. Pastaj erdha në shtëpinë tënde... me ty...

 

Helmeri – Ç’janë këto shprehje për martesën tonë?

 

Nora – (Pa u tronditur) Dua të them se atëherë, nga duart e tim eti, kalova në duart e tua. Ti çdo gjë e rregullove sipas shijes sate, e kësisoj unë nuk pata shije tjetër përveç sates, o, mbase, thosha kështu sa për sy e faqe, nuk e di mirë...  Më duket se nganjëherë mendoja si ti, nganjëherë bëja sikur mendoja. Duke sjellë në mend të kaluarën, mua më duket se kam jetuar sinjë njeri varfanjak, që fiton ditë për ditë kafshatën e gojës!... Mua më jepnin për të ngrënë, për të pirë, më vishnin, kurse detyra ime ishte që të zbavitja, të të kënaqja ty, Torvald. Kështu ka kaluar jeta ime. Kështu ke dashur ti. Ti dhe babai im jeni shumë fajtorë para meje. Në qoftë se unë nuk jam e zonja për asgjë, fajin e keni ju!

 

Helmeri – Nora! Sa fjalë pa mend po thua! Sa mosmirënjohëse po tregohesh! Nuk paske qenë e lumtur ti këtu?

 

Nora – Jo, kurrë. Kam pandehur se kam qenë e lumtur, por në të vërtetë nuk kam qenë kurrë!

 

Helmeri  - Nuk ke qenë e lumtur!... Nuk...

 

Nora – Jo! Kam qenë vetëm e gëzuar! Dhe ti ke qenë kurdoherë i mirë dhe i dashur me mua. Por shtëpia jonë ka qenë vetëm një dhomë e madhe plot lodra për të kaluar kohën! Në shtëpinë time, të babai, mua më kanë trajtuar si njëkukull të vogël. Këtu, te ti, si në kukull të madhe. Kurse fëmijët kanë qenë kukullat e mia! Mua më pëlqente kur ti luaje dhe zbaviteshe me mua, ashtu si atyre u pëlqente kur unë luaja dhe zbavitesha me ta. Ja, kjo ishte martesa jonë Torvald.

 

Shtëpi kukulle - H.Ibsen 

Përktheu Gjergj Zheji

Helmeri - (Pa dridhje qerpikësh) Nora, me ty deri në vdekje!   smiley

...

Jeru faleminderit për temën, vërtet! smiley

haha smiley... faleminderit ajku, faleminderit edhe për gëten. po tretem për një përkthim të mirë të ndonjë cope nga Verteri... ke?

E kemi si kallëp, të tërin, po në gjermançe ama. Ose:

Oh, would I could describe these conceptions,
could impress upon paper all that is living so full and warm within me,
that it might be the mirror of my soul, as my soul is the mirror of the
infinite God! O my friend--but it is too much for my strength--I sink
under the weight of the splendour of these visions!

 

http://www.gutenberg.org/catalog/world/r...

smiley

Nora - (pa ia bere syri terr) - K'put qafen, Helmer!

 

@jeru, verterin nga fundjava. po s'e pati sjelle ndonje tjeter me pare. smiley

"Këtu mund të postoni citatet, paragrafet, e më thatë-ju thashë, nga letërsia shqiptare dhe e huaj."

 

why??

smiley

ti i kishe vene nje yll kesaj teme?

jo

mfal qe s'te ndihmova dot.. vazhdon investigimi?

smiley

jo me, kot t'pyta, ngaqe ishe komentuesi i pare jo-autor smiley

mire, smiley se mos merzitet edhe jerua qe kemi dal ktu tek kopshti i saj duke luajtur top.

uots dhe point? smiley

 Rri dhe vështroj brengën e botës, dhe shtypjen e turpit;

Dëgjoj ngashërima të fshehta prej djelmoshave

Në luftë me vetveten, të penduar për punët e tyre;

Shoh ndër të varfër nënën përdorur keq nga fëmija,

Tek po vdes e neveritur, e trembur, e dëshpëruar;

Shoh gruan e përdorur keq prej të shoqit –

Shoh mashtruesin e pabesë të vajzave;

Vë re tërbimin exhelozisë e të dashurisë së shkelur-

Ndërsa qëndroj i fshehur – i shoh këto pamje në botë;

Shoh rrëmujën e luftës, murtajën, tiraninë – shoh të burgosur e dëshmorë;

Vë re urinë në det – detarët duke hedhur short

Se kush duhet të theret që të shpëtojnë jetën të tjerët;

Shoh se si njerëz krenarë poshtërojnë punëtorët, të varfërit, zezakët e të tillë;

Të gjitha – poshtërsinë dhe agoninë pa fund, e vë re duke ndenjur;

E shoh, dëgjoj, e hesht.

 

Walt Witman

 

Nice to meet you. smiley

Jeru, rrofsh per idene. me duket nje tip guide shume interesante per libra qe s'i kemi lexuar, por qe mund dhe t'i humbasim ne morine e shume te tjereve.

 hm, Ana mendohet më shumë si exchange sesa guide. Po të kesh ardhur tek e7e, ca kohë më parë ne i lexonim njëri-tjetrit pjesë që na kishin pëlqyer.

Meri Morison

Robert Burns 

O Meri, eja në dritare;

Është ora jonë e dëshiruar!

Ç’kushtojnë mijëra thesare

përpara syve të adhuruar!

Mundim të madh do të duroja,

si skllavi që duron i strukur,

kur zemrën tënde ta fitoja,

moj Meri Morison e bukur!

 

Dje me muzikë e me vjoli,

ndër djem e vajza kërcimtare,

mendimi im më shkoi tek ti,

unë isha atje, po s’ndieja fare:

kish plot me nur sa s’bëhet më,

po unë thashë: “Nuk ka, jo,

si Meri Morison asnjë!”

 

O Meri, do ti ta mundosh

atë që zbret për ty në varr?

Do shpirt e zemër t’i coptosh

për fajin se të do me zjarr?

Në s’më pranon si dashuror,

trego për mua pak mëshirë!

Ti s’mund të kesh një shpirt mizor,

moj Meri Morison e mirë.

 

Përktheu Dhori Qirjazi

O Jero, kush eshte autori tek citati i pare? nuk di te shkruaj ai me duket.

Dashuria ne koherat e koleres, - Markezi.

hmmm... kete romanin e pata blere e desha ta lexoja por pastaj ma mori njera sma solli me. po pse shkruaka kaq keq ky? smiley

 

 

Nëse gjykohet hollë, nuk ia vlen të dalësh i pari në një garë. Lavdia e të qenit kalorësi më i mirë i një krahine, sjell mjaft gëzim, kur banda muzikore fillon të luajë, por nuk e mënjanon dot brerjen e ndërgjegjes mëngjesin e nesërm.

Zilia e kundërshtarëve, njerëz dinakë dhe me mjaft ndikim, na hidhëron, ndërsa përshkojmë me kalë rrugën e ngushtë në drejtim të sheshit, që pak më parë ishte i zbrazët, duke lënë mënjanë disa kalorës, të cilët duken të vegjël në skaj të horizontit.

Shumë ndër miqtë tanë, nxitojnë të tërheqin paratë e fituara nga bastet dhe pas krahëve tanë dëgjohen brohorimat e tyre nga sportelet e largët; por miqtë tanë më të mirë nuk kanë vënë bast mbi kalin tonë, duke patur frikë se mos na mbanin inat, nëse do të kishim humbur; e meqë kali ynë ka mbërritur i pari dhe ata nuk kanë fituar asgjë, kthejnë kokën mënjanë, kur u dalim përpara dhe shëtisin shikimin përgjatë tribunave.

Kalorësit që nuk kanë fituar, mbështetur në takëmet e kuajve, kërkojnë të vlerësojnë fatkeqësinë e tyre dhe padrejtësinë, që në njëfarë mënyre u është dashur të pësojnë, dhe marrin një qëndrim të shlodhur, sikur do të duhej të fillonin një garë të re, vërtet serioze, pas asaj loje fëmijësh.

Shumë zonjave, fituesi u duket qesharak, sepse i rritet mendja pa shkak, megjithatë, nuk ke se si të sillesh me shtrëngimet e vazhdueshme të duarve, përshëndetjet, përkuljet, shenjat nga larg; ndërsa të humburit shtrëngojnë buzët dhe rrahin lehtë qafat e kuajve të tyre, që hingëllijnë vazhdimisht. Madje në fund, fillon të bjerë shi nga qielli i vrenjtur.

 

Franz Kafka 

Përktheu Erion Kristo

 

---------------------

Ana H. ti duhet të kesh po ashtu shumë materiale, të lutem silli. smiley

 

Për Peshkun, Qëllimi i kësaj këtu, është të lexojmë ato që nuk i kemi lexuar, ose të zgjedhim pjesë të bukura të atyre që i kanë lexuar të gjithë.

 

 

 

kjo ishte pjese e bukur..

p.s. kafka po ben moral?

Jero, seriozisht, mund te na sjellesh ndonje liber te plote ketu? Na e sill copa-copa, me kapituj psh. Zgjidhe vete ndonje liber qe te ka pelqyer dhe qe ja vlen ta lexosh. Sinqerisht e kam, nuk po tallem.

qe njera ne nje program anglez per problemet shoqerore qe po i shkakton alkoli anglise. edhe kjo pesoi si gjendje shooku kshtu sa i pa dmth pasojat negative tek robt qe jetonin rrugve edhe sdomos ne statistika te krimit. mirepo ngaqe e kishte me koke poshte apelin e vetes, dmth 'derr llape' ne radhe te pare, 'koke e zgjuar' ne radhe te dyte.. atehere i dukej cik si jashte vendi te thoshte kjo se c'fare duhej te behej me alkolin. kshtu qe kur donte te thoshte se shpresonte te merreshin masa kundra problemit, tha "une shpresoj, ne menyre gjenuine, se dicka ka per t'u bere"..

po ti zotrulso, e kishe genuine kerkesen? e di dmth se e kishe sinqerisht edhe s'po talleshe.. po a e kishe genuine? smiley

shqip... nuk jam shume i thelle ne letersi. - romane-poezi kryesisht. do lexoja gjithmone me qejf  ndonje liber me aventura, ndonje liber studimesh shkencore... kerkesen e bera pikerisht ashtu si e kam shprehur. nuk besoj te kete dy kuptime aty. nese dikush sjell ketu nje liber qe e ka lexuar dhe qe mendon se ja vlen ta lexojme dhe ne te tjeret, une si injoranti me i madh ketu, do perpiqesha megjithmend ta lexoja. Te pakten nga ana ime, une vetem do perfitoja. une nuk eshte se s'kam lexuar hic, po kur te programojne coku e ben se ja ke edhe detyrim vetes.(meqe e kerkova vete) pra merre si te duash, ne dac si thirrje per ndihme nga une, ne dac si kerkese te sinqerte per te ndare dicka. tjeter gje nuk di ca te them... komentin persiper e kuptova gjysma-sjysma. sorry.

smiley

no problem se edhe une shaka po (mundohesha te) beja. po deshe liber me aventura lexo Mark Twain.

po me referon nje autor qe e kam lexuar me shume qejf. smiley

po e pata fjalen me shume mos na sillte ndonjeri ndonje liber ketu... kopi/pejst ndonje liber qe ja vlen. smiley gjithsesi rrofsh qe e bere hazer ate koment para se te zinte myk. smiley

 rrofsh. smiley

Murtaja  (Kamy) e kemi patur edhe tek klubi i peshkut

Në të gdhirë ata zhyteshin përsëri në botën e murtajës, pra, në rutinën e jetës së përditshme.

Ju do të pyesni: kujt i përngjanin këta të vetmuar, të mjerë? Përgjigjja është e thjeshtë: ata i përngjanin askujt! Ose, nëse doni të mësoni diçka më shumë, ata i ngjanin të gjithë njerëzve, kishin një fizionomi fare të përgjithshme. Njësoj si tërë qytetarët ata nuk e çanin për asgjë kokën dhe po njësoj si ata ndizeshin për pakogjë. Çdo ditë që shkonte i bënte ata më kritikë dhe më shumë gjakftohtë. Edhe më të mençurit prej tyre mund t’i shihje, për shembull, tek silleshin si gjithë të tjerët dhe lexonin me radhë gazetat, ose tek përgjonin me ankth radion, sikur dëshëronin të kapnin ndonjë fjalë, e cila do t’u jepte mundësinë të besonin se murtaja mori fund, ose tek pushtoheshin nga shpresat e rreme apo makthet e kota gjatë leximit të disa shkrimeve, ku gazetarët hidhnin shkel e shko hipotezat e tyre duke gogësirë me mërzi. Kohën që u mbetej e shkonin me nga një krikëll birrë në dorë, shpesh u bënin edhe shërbim të sëmurëve, dembeloseshin apo, në të kundërt, dërrmoheshin në punë, rendisnin skeda, apo dëgjonin gramafonin, pa u dalluar fort nga shoshoqi. Me një fjalë, ata kishin humbur aftësinë për të zgjedhur. Murtaja i kishte paralizuar mendjet e zgjuara. Kjo dukej krejt qatë kur shihje se asnjëri nuk pyeste më për vlerat e veshjeve që mbain apo për ato të ushqimeve që blinin. Ata mund të pranonin fare qetë çdo gjë që u jepej...

 

 

Shqipëroi Vladimir Bako

"He covered page after page with wild words of sorrow and wilder words of pain. There is a luxury in self-reproach. When we blame ourselves, we feel that no one else has a right to blame us. It is the confession, not the priest, that gives us absolution."

- The Picture of Dorian Grey - Oscar Wilde

Yet each man kills the thing he loves
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!

Some kill their love when they are young,
And some when they are old;
Some strangle with the hands of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.

Some love too little, some too long,
Some sell, and others buy;
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.

In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.

And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie:
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.

And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!

The Ballad of Reading Gaol Oscar Wilde (fragment)

Kujt i intereson t'a lexoje te gjithe, ja nje link

http://www.poetry-online.org/wilde_the_ballad_of_reading_goal.htm

 kuull kris. smiley

Qiej mermeri

Qiej mermeri
pa peshë,
dallëndyshe kundër rrymës
pa mbërritje.

Pleq ripërtypës kujtimesh
pa tym,
aerobi pemësh bri rrugëve
pa erë.

E bardha bëhet e kaltër,
e zeza mbetet pa bojë.
Zaret janë hedhur,
jeta është lojë.

Pikat e shiut, lotë virgjëreshe,
prishen në shtratin e lumit,
avullojnë të mistershme,
si britma pa dënesë.

E bardha ngjyhet me të kuqe,
e zeza ndërron bojë.
Në kurthin e ditës,
jeta është lojë.

Frederik Rreshpja

 

Kater keshilla vetes 

Mos u bej poet nese s'mund te lindesh
Me secilin varg, te lindesh ne secilen fjale
Ngrehu mbi veten ne do te rrokesh freret e ererave
Te shkelesh shpergajt e merise dhe shterngatat e gjakut tend
N'se dashurohesh dashurohu n'flake e n'vale
Jo n'sy te kalter se behesh det i cmendur pendimi
Mos u bej poet nese s'mund te vdesesh
per secilin varg,te vdesesh per secilen fjale.

 azem shkreli

so you want to be a writer?   by Charles Bukowski  
if it doesn't come bursting out of you
in spite of everything,
don't do it.
unless it comes unasked out of your
heart and your mind and your mouth
and your gut,
don't do it.
if you have to sit for hours
staring at your computer screen
or hunched over your
typewriter
searching for words,
don't do it.
if you're doing it for money or
fame,
don't do it.
if you're doing it because you want
women in your bed,
don't do it.
if you have to sit there and
rewrite it again and again,
don't do it.
if it's hard work just thinking about doing it,
don't do it.
if you're trying to write like somebody
else,
forget about it.

if you have to wait for it to roar out of
you,
then wait patiently.
if it never does roar out of you,
do something else.

if you first have to read it to your wife
or your girlfriend or your boyfriend
or your parents or to anybody at all,
you're not ready.

don't be like so many writers,
don't be like so many thousands of
people who call themselves writers,
don't be dull and boring and
pretentious, don't be consumed with self-
love.
the libraries of the world have
yawned themselves to
sleep
over your kind.
don't add to that.
don't do it.
unless it comes out of
your soul like a rocket,
unless being still would
drive you to madness or
suicide or murder,
don't do it.
unless the sun inside you is
burning your gut,
don't do it.

when it is truly time,
and if you have been chosen,
it will do it by
itself and it will keep on doing it
until you die or it dies in you.

there is no other way.

and there never was.

La via che hai percorso non era dritta ma piena di bivi, ad ogni passo c’era una freccia che indicava una direzione diversa; da lì si dipartiva un viottolo, da là una stradina erbosa che si perdeva nei boschi. Qualcuna di queste deviazioni l’hai imboccata senza accorgertene, qualcun’altra non l’avevi neanche vista; quelle che hai trascurato non sai dove ti avrebbero condotto, se in un posto migliore o peggiore; non lo sai ma ugualmente provi rimpianto. Potevi fare una cosa e non l’hai fatta, sei tornata indietro invece di andare avanti. Il gioco dell’oca, te lo ricordi? La vita procede pressapoco allo stesso modo.

*

Lungo i bivi della tua strada incontri le altre vite, conoscerle o non conoscerle, viverle a fondo o lasciarle perdere dipende soltanto dalla scelta che fai in un attimo; anche se non lo sai, tra proseguire dritto o deviare spesso si gioca la tua esistenza, quella di chi ti sta vicino.

*

I giovani non sono naturalmente egoisti, così come i vecchi non sono naturalmente saggi. Comprensione e superficialità non appartengono agli anni ma al cammino che ognuno percorre. Da qualche parte che non ricordo, non molto tempo fa ho letto un motto degli indiani d’America che diceva “Prima di giudicare una persona cammina per tre lune nei suoi mocassini.” Viste dall’esterno molte vite sembrano sbagliate, irrazionali, pazze. Finchè si sta fuori è facile fraintendere le persone, i loro rapporti. Soltanto da dentro, soltanto camminando tre lune con i loro mocassini si possono comprendere le motivazioni, i sentimenti, ciò che fa agire una persona in un modo piuttosto che in un altro. La comprensione nasce dall’umiltà non dall’orgoglio del sapere.

*

Ogni volta in cui, crescendo, avrai voglia di cambiare le cose
sbagliate in cose giuste, ricordati che la prima rivoluzione da fare è
quella dentro di se stessi, la prima e la più importante. Lottare per
un'idea senza avere un'idea di sé è una delle cose più pericolose
che si possa fare.

 

*

Quando davanti a te si apriranno tante strade e non saprai quale prendere,
non imboccarne una a caso, ma siediti e aspetta .
Respira... aspetta e aspetta ancora.
Stai ferma, in silenzio, e ascolta il tuo cuore.
Quando poi ti parla, alzati e và dove lui ti porta.

 

Va dove ti porta il cuore - Susanna Tamaro

Kur koka ty te zjen
Më mirë s’ke ç’të presësh
Në s’dashuron dhe në s’urren
Më mirë le të vdesësh

goethe 

spo e gjeja dot ne gjermanisht.
 

Die Verändrung, ach, wie groß!

Liebe! Liebe! laß mich los!

 

(me zë të lart&eumlsmileysmiley

tausend dank!

goethe......... 

 ... Ai që vrojton nga jashtë, për të mësuar se ç’ndodh pas një dritareje të hapur, s'arrin të marrë vesh kurrë aq shumë gjëra, sesa ai që arrin të shohë matanë një dritareje të mbyllur. Nuk ka objekt më të thellë, më misterioz, më intrigues, më të errët e më verbues, sesa një dritare e ndriçuar zbehtë nga drita e mekur e qiririt. Ajo që arrijmë të shohim mes dritës së diellit, është gjithmonë më pak interesante sesa ajo që ndodh pas xhamave të një dritareje. Në atë katror të errët e njëkohësisht të ndritshëm, jeton vetë jeta, ëndërron jeta, vuan jeta...

Në një dritare të tillë, nën harkun valë-valë të çatisë, unë shoh një grua të varfër, të moshuar, me rrudha, e cila nuk del kurrë jashtë, por rri gjithmonë përkulur mbi diçka. Nga fytyra, veshja, lëvizjet e gjestet e saj, pa ditur pothuajse asgjë tjetër, kam arritur të njoh historinë apo më mirë të them legjendën e saj, të cilën më ndodh shpesh t’ia rrëfej vetes duke qarë...

E them se sikur të kisha qenë edhe unë një plak i tillë i gjorë, do kisha dashur të kisha bërë të njëjtën jetë si të saj.   kështu, pastaj, vete e bie të fle, krenar që kam jetuar e vuajtur në dhimbjen e të tjerëve. Ndofta ndonjë nga ju do pyesë: Po ti, nga je i sigurt që ajo çka përfytyron të jetë e vërtetë?... Por ç’rëndësi ka e vërteta që ndodh jashtë meje nëse ajo me historinë e saj më ka bërë të jetoj, të ndiej se ekzistoj e të di se kush jam?

 

Dritaret - Sharl Bodler

 NE MUNDSH’

 >>

Ne  mundsh ta ruash aresyen, kur bota humb fillin>>

E fajin ty ta hedh, dhe vetes ti besosh,>>

Sa here tek ti dyshohet e s’te perfillin>>

Por edhe dyshimet drejt ti gjykosh>>

Ne mund te rrish ne pritje, nga pritja pa u lodhur>>

E kur t’urrejne, urrejtje te mos t’ushqesh,>>

Madje, ndaj shpifjeve te rrish pa folur, >>

Me thjeshtesi, me to pa rene ndesh.>>

 >>

Ne mundsh, t’mendosh, por jo gjer n’shkaterrim >>

Te enderrosh, por jo si rob enderrimesh>>

Dhe t’i trajtosh njelloj e pa dallim>>

Ngadhnjim e shpartallim, burim mashtrimesh>>

N’durofsh dot qe theniet e tua te drejta>>

Ne kurthe per trutharet, kopuket te ti kthejne>>

T’i shohesh te thyera gjerat me te shtrenjta, e prape ti ndertosh>>

Me vegla qe nuk vlejne>>

 >>

Ne mund, fitoret qe ke korrur, ti shijosh>>

Si ne kumar, ne nje te vetme loje, >>

Te rrezikosh, te humbesh e prape ti fillosh>>

Dhe humbjen kurre te mos e zesh me goje.>>

Ne i detyrofsh dot muskul, nerv, e puls e zemer>>

Te te sherbejne, dhe kur gjithçka te duket e kote>>

E te qendrosh, kur s’ke asgje me, veç vullnetit>>

Qe vetem fjalen “Qendro” gjithmone te thote>>

 >>

Ne mundsh te flasesh me maskarenj, por nderin tend ta ruash>>

E t’ecesh perkrah mbretit pa krenari qe te verbon, >>

Nese armiku apo miku s’te bejne dot te vuash>>

Dhe gjithkend e çmon, por veç sa meriton>>

Ne mundsh t’i mbushesh ti minutat, aq te renda, me vepra qe peshojne>>

Dije dhe mos ki asnje dyshim>>

T-BR">Se e jotje do te jete bota, me ç’ka brenda>>

L">Dhe burre do te jesh O biri im! >>

Gesang

(später: Mahomets Gesang)

Ali.
Seht den Felsenquell
Freudehell,
Wie ein Sternenblick!

Fatema.
Über Wolken
Nährten seine Jugend
Gute Geister,
Zwischen Klippen
Im Gebüsch.

Ali.
Jünglingfrisch
Tanzt er aus der Wolke
Auf die Marmorfelsen nieder,
Jauchzet wieder
Nach dem Himmel.

Fatema.
Durch die Gipfelgänge
Jagt er bunten Kieseln nach,

Ali.
Und mit festem Führertritt
Reißt er seine Brüderquellen
Mit sich fort.

Fatema.
Drunten werden in dem Thal
Unter seinem Fußtritt Blumen,
Und die Wiese lebt von
Seinem Hauch.

Ali.
Doch ihn hält kein Schattenthal,
Keine Blumen,
Die ihm seine Knie’ umschlingen,
Ihm mit Liebesaugen schmeicheln;
Nach der Ebne dringt sein Lauf
Schlangewandelnd.

Fatema.
Bäche schmiegen
Sich gesellschaftlich an ihn;
Und nun trit er in die Ebne
Silberprangend.

Ali.
Und die Ebne prangt mit ihm!
Und die Flüße von der Ebne,

Fatema.
Und die Bächlein von Gebirgen
Jauchzen ihm, und rufen:

Beyde.
Bruder!
Bruder, nimm die Brüder mit!

Fatema.
Mit zu deinem alten Vater,
Zu dem ewgen Ocean,
Der mit weitverbreit’ten Armen,
Unsrer wartet,
Die sich, ach! vergebens öffnen,
Seine sehnenden zu fassen.

Ali.
Denn uns frißt, in öder Wüste,
Gierger Sand; die Sonne droben
Saugt an unserm Blut;
Ein Hügel
Hemmet uns zum Teiche.
Bruder!
Nimm die Brüder von der Ebne!

Fatema.
Nimm die Brüder von Gebirgen!

Beyde.
Mit zu deinem Vater! mit!

Ali.
Kommt ihr alle!
Und nun schwillt er herrlicher;
(Ein ganz Geschlechte
Trägt den Fürsten hoch emporsmiley
Triumphirt durch Königreiche;
Giebt Provinzen seine Namen;
Städte werden unter seinem Fuß!

Fatema.
Doch ihn halten keine Städte,
Nicht der Thürme Flammengipfel,
Marmorhäuser, Monumente
Seiner Güte, seiner Macht.

Ali.
Zedernhäuser trägt der Atlas
Auf den Riesenschultern; sausend
Wehen, über seinem Haupte,
Tausend Segel auf zum Himmel
Seine Macht und Herrlichkeit.
Und so trägt er seine Brüder,

Fatema.
Seine Schätze, seine Kinder,

Beyde.
Dem erwartenden Erzeuger
Freudebrausend an das Herz!

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832)

 

Kasapi - Alina Reyers

 

Thika u fut me delikatesë në muskul, pastaj e preu tej e përtej, e drejtuar nga një dorë profesionisti. Copa e mishit u përkul dhe ra butësisht mbi kërcu.

Mishi disi i errët mori dritë sapo ra në kontakt me thikën. Kasapi vuri pëllëmbën e dorës së majtë mbi copën e gjerë të tulit dhe me të djathtën preu disa feta të tjera. E ndjeva masën e ftohtë dhe elastike të mishit dhe në pëllëmbën time. Pashë thikën që u fut në mishin e butë e kompakt, dhe e hapi sikur të shikonte një plagë. Metali rrëshqiti brenda trashësisë së errët të mishit në një kohë që tehu dhe anët e thikës shëndrisnin.

Kasapi i mori copat njëra pas tjetrës dhe i vuri pranë mbi një trung. Ato ranë me një zhurmë të shurdhët, si zhurma që bëjnë buzët kur puthin një copë dru.

....

Era e ëmbël e mishit të freskët më ra në kokë. Duke e parë nga afër, nën dritën e një mëngjesi vere, që futej brenda nëpërmjet vitrinës së gjatë, kishte ngjyrë të kuqe të ndezur, të bukur. Kush ka thënë se mishi të ngjall trishtim?

 

 

Përktheu Daniel Nikolla

 

IT WAS the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way- in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only 

 

Charles Dickens - A tale of two cities

Nese eshte perkthyer ne shqip, jeni te lutur qe ta sillni ketu. 

freakin 'ell mate... mind boggling! smiley

Une nuk kam shume kohe, tha ai. Perseri e pashe ate ne sy. Nuk kishte me pike dyshimi: Ishin syte e idhullit tim. Dhe pergjigjja e tij: Une nuk kam shume kohe. Sa shume dyer hapte kjo pergjigje. Sa shume rruge u hapen pas kesaj pergjigje e u bene menjehere te dukshme ... Une nuk kam shume kohe, me duhet te coj me karroce kufomat nga siper poshte. Une nuk kam shume kohe, duhet te marr fryme, ha, pi, fle. Une nuk kam shume kohe, me duhet te leviz me ritmin e ingranazheve te panumerta. Une nuk kam shume kohe, une jetoj. Une nuk kam shume kohe, une po vdes.  (Bolano, 2666, nga gjermanishtja, smr)

Fourtysix & Two-TOOL

My shadow's
Shedding skin and
I've been picking
Scabs again
I'm down
Digging through
My old muscles
Looking for a clue
I've been crawling on my belly
Clearing out what could've been
I've been wallowing in my own confused
And insecure delusions
For a piece to cross me over
Or a word to guide me in
I wanna feel the changes coming down
I wanna know what I've been hiding in
My shadow
Change is coming through my shadow
My shadow's shedding skin
I've been picking
My scabs again
I've been crawling on my belly
Clearing out what could've been
I've been wallowing in my own chaotic
And insecure delusions
I wanna feel the change consume me,
Feel the outside turning in
I wanna feel the metamorphosis and
Cleansing I've endured within
My shadow
Change is coming
Now is my time
Listen to my muscle memory
Contemplate what I've been clinging to
Forty six and two ahead of me
I choose to live and to
Grow, take and give and to
Move, learn and love and to
Cry, kill and die and to
Be paranoid and to
Lie, hate and fear and to
Do what it takes to move through
I choose to live and to
Lie, kill and give and to
Die, learn and love and to
Do what it takes to step through
See my shadow changing,
Stretching up and over me
Soften this old armor
Hoping I can clear the way
By stepping through my shadow,
Coming out the other side
Step into the shadow
Forty six and two are just ahead of me

Nena e tij i ishte drejtuar askujt tjeter por vete Göthes se si duhet t’i edukonte bijte e saj.

Nje cift vellezerish, iu pergjigj ky, ne te cilin kaq bukur shprehet shumellojshmeria e aspiratave, ku pra mundesite e shumta per veprim dhe shijim jane bere nje realitet shembullor, kjo ne fakt eshte nje shfaqje teatrale, fascinuar, per ta mbushur shqisen me shprese dhe shpirtin me shoshitje te ndryshme. 

Kete fjali nuk e kuptoi askush. As nena, as maxhordomi i saj Kunth, nje zoteri i dobet me veshe te medha. Ai mendon se e kupton, tha me ne fund Kunth, behet fjale per nje eksperiment. Njeri do te edukohet si njeri i kultures, tjetri si njeri i shkences. (nga gjermanishtja, smr)

 

Daniel Kehlman, Die Vermessung der Welt (Matja e botes)

Metamorphosis - Gjergj Fishta

 Qe besa, or burra, 

Nuk dij kah t'çajë, 

Mbasi do t'thirret 

Sod derri dajë... 

Me anmiq t'Shqypnís 

Un pa u frigue 

Mjaft jam, i mjeri, 

Kacagjelue. 

Pse kam pasë thânun 

Deri sivjet: 

Lum aj qi shkrihet 

Per atme t'vet; 

Edhe kam pritun, 

Mbas ktij mendimi, 

Trimnisht per atme 

Ç'farë do ndeshkimi.

Por tash, t'a dini 

T'tânë rreth e çark, 

Se mue m'ka hi 

Sod lepri n'bark. 

M'âsht bâ shtupë zêmra, 

E m'la trimnija, 

Si jam tue njoftun 

Se ç'm'qet Shqypnija... 

Po, po; kujdesi 

Për Gegë e Toskë 

Mue sod m'ka hjedhun 

Si hút n'ketë prroskë, 

Kû, ndêjë harû 

Si dac n'govigj, 

M'janë bâ, qe besa, 

Kërçikët si vigj, 

E shtati tjeter 

Porsi degë pishe, 

Thue se kam hanger 

Haram gjâ kishe. 

Si me pasë lé 

M'ndo'i knetë n'Zejmên, 

A me pasë ndêjun 

Tue tredhun qen. 

Ehu! t'kishe shkue 

Pak mâ kadalë, 

S'kisht' kênë nevoja 

Me tjerrë ktû fjalë; 

Përsè ishe màjun, 

Si mâjet njala, 

E punue m'kishte 

Kuleta e fjala; 

Porsi njatyne, 

Qi ndêjë n'Shqypní, 

Kujtojn se gjinden 

Shi n'Australi; 

E per dhé t't'Parvet 

S'u bjen nder mend 

Me sa per kpurdha 

Qi bijn n'dervend. 

Ata, eh t'paça! 

Kanë spaten n'mjaltë, 

E si balona, 

Per ditë mâ t'naltë: 

Per ditë t'u mâjun, 

Si mâjet njala, 

U punon m'shekull 

Kuleta e fjala. 

As per punë t'ême 

S'kanë t'lodhët, hae i keq, 

Me sá druen halen 

Se i therë n'perpeq. 

E pse, pra, t'rrekem 

Pa i bâ gjâ kujë? 

Persè t'a mbajë 

Un shatin n'ujë? 

A thue dishroni 

Prej ktyne s'ligash 

Gjithmonë me m'pamun 

Si t'pimun shtrigash? 

Ehu jo, bre burra, 

S'kam lé per s'teprit!... 

Mâ mirë u rrnueka 

Me zêmer t'leprit... 

Kam dá, t'a dini, 

Me vjetë t'sivjetit 

Me u shporrë Shqypnijet, 

Me kênë i vetit. 

E dij se kini

Ju t'gjith me m'shá, 

E se me m'thirrun 

Mâ s'kini vllá; 

Por n'dashtë; le t'thohet 

Se dredhoi Leka, 

Veç kurr mos t'thohet 

Se ka mbetë Leka. 

T'a dijë Shqypnija 

Prá, e sheklli mbarë, 

Se mâ mbas sodit 

Uu s'jam Shqyptár

A ndiet, Zotni, 

Qi rrini m'shkam? 

Un mâ me sodjet 

Shqyptár nuk jam. 

M'thirrni si t'doni 

U tham:

Urdhno! 

Zulù m'a njitni... 

Shqyptár, por, jo. 

Per mue Shqypnija 

Kufij mâ s'ká, 

Nuk kam kund atme 

As fis, as vllá, 

Fis kam mâ t'fortin 

E vllá bujarin, 

Per atme barkun, 

Per erz kam arin. 

Prandej, mbas sodit, 

Kur t'm'leverdisin 

Un kam me shndrrue 

Sá herë t'due fisin. 

Kshtû, kam me rá 

Un n'mbramet Grek, 

Kam me ndjehë n'nesret 

Shkjá ja Zejbek. 

Dér sod kjeç dhanun 

Per gjuhë shqyptare: 

Por shka, me sodjet, 

Per mue dalët fare. 

Per mue janë baras 

Si bukë si pane, 

Por due qi gjindja 

Pa tê t'mos m'lâne. 

Persè veç shqypja 

Do folë n'Shqypní, 

(Si duen me thânun 

Nji palë zotn&iacutesmiley

Kur me 'i gut'n Morgen! 

A kali imera! 

Me 'i dobra vecer! 

A buona sera! 

Mue punët të tana 

M'hecin për fille, 

E dér morrizi 

M'qet drandofille?

... Luftët e Kastriotit 

E t'Dukagjinit 

Un kam me i mbajtun 

Per dokrra hînit. 

Sot per mue Leka 

E Skanderbegu 

Janë Palok Cuca 

E Jaho Begu. 

Mâ s'kam me i qitun 

Zavall un krés 

Per krena t'vendit 

As per t'parë t'fés; 

Kushdo per mue 

Le t'jét i pár: 

T'jetë dreq me bryna, 

Por jo Shqyptár. 

Pse krejt sod jeten 

Un ndrrue e kam, 

Kam lé per s'dytit: 

Shqyptár mâ s'jam. 

E prej se s'dytit 

Kam lé sivjèt: 

Kurdo t'pagzohem 

A t'm'bâjn synèt, 

Un due t'm'a njesin 

Pantaleone 

Pse mbarë bjen fjala 

Me napolione. 

Pantaleone, 

O 'i tjeter êmen 

Qi t'dáj se mashkull 

Nuk jam, as fêmen: 

Taman si duhet Shqyptari t'jét, 

Qi don me pasun 

Kuleten xét. 

Tash bjer kavallit, 

O barku i êm, 

Porsi bylbyli 

Qi kndon mbi gêm! 

Persè me sodjet 

Nji jetë e ré 

Do t'xâje filli 

N'Shqypní per né. 

Per né xén filli, 

Po, koha arit, 

Sod qi i rám mohit 

Rodit t'Shqyptarit. 

O i lum ti i lumi, 

Si padishà 

Tash ké m'u lkundun 

Mbi ndo'i sofá. 

Per né mbas sodit 

Per çdo punë t'liga 

Nuk do t'na marre 

Mbi shekull friga. 

Kemi per t'kênun 

Si hy mbi tokë, 

Kem' per t'zotnue 

Pa dhimbë mbi shokë, 

Kemi me shkelun 

Mbi rrashtë t'Shqyptarvet, 

Tue lànë mbas krahit 

Burrnín e t'Parvet. 

Tjerët kanë m'u ushqye 

Me lakna t'veja. 

Me shllinë (n'i paçin, 

Medjè, dhênt plleja), 

Ti ké me rrue 

Bibâj e pata, 

E makerona 

Edhe sallata. 

Tjerët kanë me shkimun 

Edjen me hirrë; 

Ti, veç a mundesh 

Shampanjë e birrë. 

Pa lodhë na menden 

Per dhé e gjuhë t't'Parit, 

Kem per t'kênë çmue 

Prej zogjsh s'Shqyptarit. 

S'ka per t'ngranë palla 

Pse t'digjet ara 

Ase mos t'gjindet 

Kund rrushit fara. 

Kúr per tý greza 

Bâjn malit bungat 

E mjaltë per tý 

Kullojnë dér cungat. 

Ehu! dy germaza 

Sod kjeçë tue dashtë 

E 'i plandc lastiket

Krejt mbrendë e jashtë: 

Kjé at-herë tu' u zgjâ 

Ti sá koteci, 

E tu' u kuqë hunda 

Mue m'kje si speci. 

Oh! Kúr t'xâsh filli 

Me vû ti strehë, 

Sa t'u ngjatjetat 

Ké per t'i njehë! 

E ka me u gjetun 

Ndo'i farë Orfeut 

Qi lavdet t'ua 

T'i a kndojë dheut. 

E ti, tue qeshun 

Kangë e kangtár, 

Tash mban perkthesen:

Nuk jam Shqyptár 

Mandej, kúr plakun 

E lodhë prej vjamit, 

Ké m'u dá shekllit, 

(Per sherr t'Adamit), 

Njata qi zhaben 

N'ketë jetë t'a rrasen 

Kshtû kanë me t'shkrue 

Mbi vorr ty rrasen: 

"Ktû njaj fatbardhi 

Âsht tue pushue 

Per Fé e per Atme 

Qi pat jetue." 

A thue se âsht vorri

Bash i Spartanvet 

Qi n'Thermopila

Bânë báll Persjanvet... 

Prá, bjer kavallit, 

O barku i êm, 

Porsi bylbyli 

Qi kndon mbi gêm!

Saharaja - Vilson Blloshmi (1948 - 1977)

(Për këtë poezi, u pushkatua Vilson Blloshmi)

 Saharaja, larg është Saharaja,

Saharaja shkëmb e rërë e gurë,

Që ka shok veç emrin e saj

Dhe ngaqë s'sheh ëndrra, s'sheh as drurë.

Saharaja s'di të ëndërrojë.

Ajo bluan gurë me mend' e saj...

Saharaja s'ka këngë të këndojë,

Saharaja s'ka as lot të qajë.

Saharaja nuk ka miq e shokë,

Saharaja nuk ka bijë, as bir.

Saharaja është një copë tokë,

Thonë se dhe me natën s'shkon mirë.

Natës s'i pëlqen në Sahara,

S'i pëlqen të ketë veç gurë për shtrojë;

Fjalë e dashuri e njerëz s'ka;

Perç' e saj e zezë s'ka ç'të mbulojë.

As dhe një s'e di si është kandisur

Me kët' plagë mbi shpinë rruzullimi,

Por se thonë në botë është stisur

Kur i duhej njerëzisë mallkimi.

Kur ai për keq e mban në gojë,

Saharaja e mban vesh e qesh.

Saharaja fillon të gëzojë,

Kur ne mallkohemi mes nesh.

E kur bie ndrojtur rrez' e diellit

Dhe mbi gurët e pamyshkët ndrit,

I ngjan vello savani i qiellit,

Shkretëtirës shket e shkrepëtit.

Prandaj, kur urrejtjen e fortë e nxehur

Mbi dikë mallon e shfryn e shan,

Që nga skuta del kujtimi i dehur

Dhe thërret menjëherë Saharanë.

Kur mallkimi shfryn e kur kujtimi

Në pusin e harresës tret...

Kur hyn dielli e kur hesht thëllimi,

Shkretëtirë e shkretë mbetet shkretë

 

.... in memoriam

Është pranverë e vitit 1976. Kishte kohë që Partia dhe Sigurimi i Shtetit kishin vënë në shënjestër të ndëshkimit, dy poetët e rinj dhe të talentuar, Genci Lekën dhe Vilson Blloshmin... I pari vihet në pranga Bedri Blloshmi, 25-vjeç, vëllai i Vilsonit, poetit që do të pushkatohej më pas. Ajo ditë, 1 prill 1976, shënon vënien në pranga të Bedriut, i cili do të dënohej për akuzat e mësipërme, jo pak, por 25 vjet heqje lirie.

Vilsonit i thonë se je djalë inteligjent, di gjuhë të huaja. Duam bashkëpunimin tënd. Të shkosh jashtë, në Belgjikë te daja yt dhe të punosh për ne. E ka marrë në pyetje vetë Kadri Hazbiu, ministri i Brendshëm. Kjo torturë vazhdon dy muaj rresht. Nuk e torturojnë, por e masakrojnë. Kur vjen në Librazhd, krahun e majtë e ka të mpirë. Nuk e urdhëron dot. E merr me dorën tjetër që ta vërë mbi tavolinë

25 ditë pas arrestimit të Vilsonit, te qendra e fermës shtetërore arrestojnë Gencin. Fillimisht i thonë se, kur ke shkruar parullat propagandistike në muret e godinave të fermës, emrin e Enver Hoxhës e ke bërë me bojë të zezë. Genci do të jetë te qelia nr.1. Pas tij, te 2-shi është Bedriu. I treti në radhë, është Vilsoni.

Vilson Blloshmi dhe Genc Leka, lindën në muajin Mars. Vilsoni, lindi më 18 mars të vitit 1948, ndërsa, Genci më 23 mars të vitit 1941. Që të dy ishin nga i njëjti fshat, nga Bërzeshta e Librazhdit, që të dy ishin poetë. Ashtu siç kishin lindur në të njëjtin muaj, ata patën të njëjtën vdekje dhe në të njëjtën natë. Vilson Blloshmi dhe Genc Leka u pushkatuan mesnatën e 17 korrikut të vitit 1977, për të vetmin “faj”, se kishin lindur poetë.
 

"The Sound Of Silence"

Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of
a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one deared
Disturb the sound of silence.

"Fools" said I,"You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the signs said, The words of the prophets
are written on the subway walls
And tenement halls.
And whisper'd in the sounds of silence. 

DASHI DHE E BIJA

Tek shiste libra ne çair

Dashin cyt nje dite e bija

-Dreri, babi, shkruan me mire

Perse kafshet blejne nga dhija?

 

-Te paaftit parallije

Ia venitin driten yllit,

Pallmat e kerriçit bije,

Mbysin zerin e bilbilit...

 

Ketu e hapa faqen qe me mengjes te libri qe me sollen:Fabula te zgjedhura Pellumb Velo

ku je

ku jam kur të duhem
kur trishtimi zgërdhihet ku jemi

brenda mureve të rrënuara
drita e qiririt si nuse rrin
tymi sillet si në valle
në natyrë çdo gjë e shtrirë e shkrirë

nën çatinë tashmë të djegur
strehimi nuk ka vend
rrugës plot plagë u nisa
e kur të duhem ku jam

çdo udhë e shtrembër duket
bërtitje e sharje gjithkah
vloj e shaj me të tjerët
shpresat si lavire ikin

hije jam nëse dita larg është
në tokë i shtrirë i shkrirë s’dua të jem
në udhë në frymë në plagë
kur të duhem ku jam
ku je e ku të kam

ibrahim bakiji-----??
 

 

 

Il piccolo principe - Antoine de Saint Exypery

kapitulli - xxI

In quel momento apparve la volpe.
"Buon giorno", disse la volpe.
"Buon giorno", rispose gentilmente il piccolo principe, voltandosi: ma non vide nessuno.
"Sono qui", disse la voce, "sotto al melo..."
"Chi sei?" domando' il piccolo principe, "sei molto carino..."
"Sono una volpe", disse la volpe.
"Vieni a giocare con me", le propose il piccolo principe, sono cosi' triste..."
"Non posso giocare con te", disse la volpe, "non sono addomestica".
"Ah! scusa", fece il piccolo principe.
Ma dopo un momento di riflessione soggiunse:
"Che cosa vuol dire <addomesticare>?"
"Non sei di queste parti, tu", disse la volpe, "che cosa cerchi?"
"Cerco gli uomini", disse il piccolo principe.
"Che cosa vuol dire <addomesticare>?"
"Gli uomini" disse la volpe, "hanno dei fucili e cacciano. E' molto noioso! Allevano anche delle galline. E' il loro solo interesse. Tu cerchi delle galline?"
"No", disse il piccolo principe. "Cerco degli amici. Che cosa vuol dire "<addomesticare>?"
"E' una cosa da molto dimenticata. Vuol dire <creare dei legami>..."
"Creare dei legami?"
"Certo", disse la volpe. "Tu, fino ad ora, per me, non sei che un ragazzino uguale a centomila ragazzini. E non ho bisogno di te. E neppure tu hai bisogno di me. Io non sono per te che una volpe uguale a centomila volpi. Ma se tu mi addomestichi, noi avremo bisogno l'uno dell'altro. Tu sarai per me unico al mondo, e io saro' per te unica al mondo".
"Comincio a capire" disse il piccolo principe. "C'e' un fiore... credo che mi abbia addomesticato..."
"E' possibile", disse la volpe. "Capita di tutto sulla Terra..."
"Oh! non e' sulla Terra", disse il piccolo principe.
La volpe sembro' perplessa:
"Su un altro pianeta?"
"Si".

"Ci sono dei cacciatori su questo pianeta?"
"No".
"Questo mi interessa. E delle galline?"
"No".
"Non c'e' niente di perfetto", sospiro' la volpe. Ma la volpe ritorno' alla sua idea:
"La mia vita e' monotona. Io do la caccia alle galline, e gli uomini danno la caccia a me. Tutte le galline si assomigliano, e tutti gli uomini si assomigliano. E io mi annoio percio'. Ma se tu mi addomestichi, la mia vita sara' illuminata. Conoscero' un rumore di passi che sara' diverso da tutti gli altri. Gli altri passi mi fanno nascondere sotto terra. Il tuo, mi fara' uscire dalla tana, come una musica. E poi, guarda! Vedi, laggiu' in fondo, dei campi di grano? Io non mangio il pane e il grano, per me e' inutile. I campi di grano non mi ricordano nulla. E questo e' triste! Ma tu hai dei capelli color dell'oro. Allora sara' meraviglioso quando mi avrai addomesticato. Il grano, che e' dorato, mi fara' pensare a te. E amero' il rumore del vento nel grano..."
La volpe tacque e guardo' a lungo il piccolo principe:
"Per favore... addomesticami", disse.
"Volentieri", disse il piccolo principe, "ma non ho molto tempo, pero'. Ho da scoprire degli amici, e da conoscere molte cose".
"Non ci conoscono che le cose che si addomesticano", disse la volpe. "Gli uomini non hanno piu' tempo per conoscere nulla. Comprano dai mercanti le cose gia' fatte. Ma siccome non esistono mercanti di amici, gli uomini non hanno piu' amici. Se tu vuoi un amico addomesticami!"
"Che cosa bisogna fare?" domando' il piccolo principe.
"Bisogna essere molto pazienti", rispose la volpe. "In principio tu ti sederai un po' lontano da me, cosi', nell'erba. Io ti guardero' con la coda dell'occhio e tu non dirai nulla. Le parole sono una fonte di malintesi. Ma ogni giorno tu potrai sederti un po' piu' vicino..."
Il piccolo principe ritorno' l'indomani.
"Sarebbe stato meglio ritornare alla stessa ora", disse la volpe.
"Se tu vieni, per esempio, tutti i pomeriggi alle quattro, dalle tre io comincero' ad essere felice. Col passare dell'ora aumentera' la mia felicita'. Quando saranno le quattro, incomincero' ad agitarmi e ad inquietarmi; scopriro' il prezzo della felicita'! Ma se tu vieni non si sa quando, io non sapro' mai a che ora prepararmi il cuore... Ci vogliono i riti".
"Che cos'e' un rito?" disse il piccolo principe.
"Anche questa e' una cosa da tempo dimenticata", disse la volpe. "E' quello che fa un giorno diverso dagli altri giorni, un'ora dalle altre ore. C'e' un rito, per esempio, presso i miei cacciatori. Il giovedi ballano con le ragazze del villaggio. Allora il giovedi e' un giorno meraviglioso! Io mi spingo sino alla vigna. Se i cacciatori ballassero in un giorno qualsiasi, i giorni si assomiglierebbero tutti, e non avrei mai vacanza".
Cosi' il piccolo principe addomestico' la volpe.
E quando l'ora della partenza fu vicina:
"Ah!" disse la volpe, "... piangero'".
"La colpa e' tua", disse il piccolo principe, "io, non ti volevo far del male, ma tu hai voluto che ti addomesticassi..."
"E' vero", disse la volpe.
"Ma piangerai!" disse il piccolo principe.
"E' certo", disse la volpe.
"Ma allora che ci guadagni?"

"Ci guadagno", disse la volpe, "il colore del grano".
Poi soggiunse:
"Va' a rivedere le rose. Capirai che la tua e' unica al mondo. Quando ritornerai a dirmi addio, ti regalero' un segreto".
Il piccolo principe se ne ando' a rivedere le rose.
"Voi non siete per niente simili alla mia rosa, voi non siete ancora niente", disse. "Nessuno vi ha addomesticato, e voi non avete addomesticato nessuno. Voi siete come era la mia volpe. Non era che una volpe uguale a centomila altre. Ma ne ho fatto il mio amico ed ora e' per me unica al mondo".
E le rose erano a disagio.
"Voi siete belle, ma siete vuote", disse ancora. "Non si puo' morire per voi. Certamente, un qualsiasi passante crederebbe che la mia rosa vi rassomigli, ma lei, lei sola, e' piu' importante di tutte voi, perche' e' lei che ho innaffiata. Perche' e' lei che ho messa sotto la campana di vetro. Perche' e' lei che ho riparata col paravento. Perche' su di lei ho uccisi i bruchi (salvo i due o tre per le farfalle). Perche' e' lei che ho ascoltato lamentarsi o vantarsi, o anche qualche volta tacere. Perche' e' la mia rosa".
E ritorno' dalla volpe.
"Addio", disse.

"Addio", disse la volpe. "Ecco il mio segreto. E' molto semplice: non si vede bene che col cuore. L'essenziale e' invisibile agli occhi".
"L'essenziale e' invisibile agli occhi", ripete' il piccolo principe, per ricordarselo.
"E' il tempo che tu hai perduto per la tua rosa che ha fatto la tua rosa cosi' importante".
"E' il tempo che ho perduto per la mia rosa..." sussurro' il piccolo principe per ricordarselo.
"Gli uomini hanno dimenticato questa verita'. Ma tu non la devi dimenticare. Tu diventi responsabile per sempre di quello che hai addomesticato. Tu sei responsabile della tua rosa..."
"Io sono responsabile della mia rosa..." ripete' il piccolo principe per ricordarselo.

Ditvjeshtë

Zot, erdhi koha! E madhe ishte vera.
Shtri hijen tënde mbi të diellit orë,
ler anekënd shpenguar të fryjë era.

Urdhëro të fundit fruta që të piqen;
Dhuro për to dy ditë nga të jugut.
Detyroi të arrihen, pastaj të fundit
ëmbëlsi të tyre, në verë të rëndë përndiqe.

Kush s'ka një strehë tani, as do ndërtojë më kurrë.
Kush vetëm është tani, ashtu do mbetet prapë,
pagjumë do lexojë, do shkruaj letra gjatë,
andej-këtej do bredhë nëpër rrugë,
shqetsuar do shkelë ku gjethet janë tharë.

Rainer Maria Rilke

përk 12.09.09 (tsr)

(nuk mbajme pergj. per perkthimin smiley

CRYSTAL

It's a long time since we saw each other and I feel
I am forgetting you. The memory of you
Dies in me day by day,
The memory of your hair
And everything about you.
Now I'm looking everywhere
For a place to drop you
A line, a verse, or crystal kiss -
And so depart.

If no grave will receive you,
No marble nor crystal sepulchre -
Will I have to keep you always with me
Half-dead and half-alive ?

If I can't find a chasm to drop you into
I'll look for a lawn or field
Where I will scatter you softly
Like pollen.

Perhaps I'll trick you into an embrace -
And go away irrevocably
And neither of us will know the other.
This is forgetting isn't it?

 

Kadare

Kënga e këngëve që është e Salomonit.

 

Më puth me të puthurat e gojës së vet! Sepse dashuria jote është më e mirë se vera.

Nga aroma e vajrave të tua të këndshme emri yt është një vaj i parfumuar i derdhur; prandaj të duan vajzat.

Tërhiqmë te ti! Ne do të rendim pas teje! Mbreti më çoi në dhomat e tij. Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi te ti; ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën. Kanë të drejtë që të duan.

Unë jam e zezë por e bukur, o bija të Jeruzalemit, si çadrat e Kedarit, si perdet e Salomonit.

Mos shikoni se jam e zezë, sepse dielli më ka nxirë. Bijtë e nënes sime janë zemëruar me mua; më kanë caktuar të ruaj vreshtat, por vreshtin tim nuk e kam ruajtur.

Thuamë, o ti që të dashuron zemra ime, ku e kullot kopenë dhe ku e lë të pushojë në mesditë. Pse vallë duhet të jem si një grua e mbuluar me vel pranë kopeve të shokëve të tu?

Në rast se ti nuk e di, o më e bukura e grave, ndiq gjurmët e kopesë dhe kulloti kecat e tua pranë çadrave të barinjve.

Mikesha ime, ti më ngjan si pela ime midis qerreve të Faraonit.

Faqet e tua janë të bukura me ornamente, dhe qafa jote me gjerdane margaritaresh.

Ne do të bëjmë për ty gjerdane të arta me tokëza prej argjendi.

Ndërsa mbreti është ulur në tryezë, livanda ime përhap aromën e saj.

Kënaqësia ime është një qeskë e vogël mirre; ajo do të pushojë tërë natën midis gjive të mia.

Kënaqësia ime është për mua një tufë lulesh alkane në vreshtat e En-gedit.

Ti je e bukur, mikja ime, ja, je e bukur! Sytë e tu janë si ato të pëllumbeshave.

Sa i bukur je, i dashuri im, madje dhe i dashurueshëm! Për më tepër shtrati ynë është blerosh.

Trarët e shtëpive tona janë prej kedri dhe tavanet tona prej qiparisi.

*    *    *

Unë jam trëndafili i Sharonit, zambaku i luginave.

Si një zambak midis gjembave, ashtu është mikesha ime midis vajzave.

Si një mollë midis pemëve të pyllit kështu është i dashuri im midis të rinjve. Kam dëshëruar shumë të rri në hijen e tij dhe aty jam ulur, fryti i tij ishte i ëmbël në gojën time.

Më çoi në shtëpinë e banketit dhe flamuri i tij mbi mua është dashuria.

Më mbani me pite rrushi, më përtërini me mollë, sepse unë vuaj nga dashuria.

Dora e tij e majtë është poshtë kokës sime, dora e tij e djathtë më përqafon.

Ju përgjërohem, o bija të Jeruzalemit, për gazelat dhe sutat fushave, mos e ngacmoni dhe mos e zgjoni dashurinë time, deri sa kështu t'i pëlqejë

Ja zëri i të dashurit tim! Ja, ai vjen duke kërcyer mbi malet, duke u hedhur mbi kodrat.

I dashuri im i përngjan një gazele apo një dreri të ri. Ja ku është prapa murit tonë, shikon nga dritaret, hedh vështrime nëpërmjet hekurave të tyre.

I dashuri im më ka folur dhe më ka thënë: "Çohu, mikja ime, e bukura ime, dhe eja!

Sepse, ja, dimri ka kaluar, shiu pushoi, iku.

Lulet duken mbi tokë, koha e të kënduarit erdhi, dhe në vendin tonë dëgjohet zëri i turtulleshës.

Fiku nxjerr fiqtë e tij të papjekur, vreshtat në lulëzim përhapin një aromë të këndshme. Çohu, mikja ime, e bukura ime, dhe eja.

O pëllumbesha ime, që rri në të çarat e shkëmbinjve, në strukat e rrëmoreve, ma trego fytyrën tënde, më bëj ta dëgjoj zërin tënd, sepse zëri yt është i këndshëm dhe fytyra jote është e hijshme".

I zini dhelprat, dhelprat e vogla që dëmtojnë vreshtat, sepse vreshtat tona janë në lulëzim.

I dashuri im është imi, dhe unë jam e tij; ai e kullot kopenë midis zambakëve.

Para se të fryjë flladi i ditës dhe hijet të ikin, kthehu, i dashuri im, dhe sillu si një gazelë o një drenushë mbi malet që na ndajnë.

 

*    *    *

Mbi shtratin tim gjatë natës kërkova atë që dashuron zemra ime, e kërkova, por nuk e gjeta.

Tani do të ngrihem dhe do të shkoj rrotull nëpër qytet, nëpër rrugët dhe nëpër sheshet do të kërkoj atë që do zemra ime. E kërkova, por nuk e gjeta.

Rojet që sillen nëpër qytet më takuan. I pyeta ata: "A e patë atë që do zemra ime?".

Sapo i kalova, gjeta atë që do zemra ime. E shtrëngova fort dhe nuk kam ndërmend ta braktis deri sa ta çoj në shtëpinë e nënes sime dhe në dhomën e asaj që më ka ngjizur.

Ju përgjërohem, o bija të Jeruzalemit, për gazelat dhe sutat e fushave, mos e ngacmoni dhe mos e zgjoni dashurin time deri sa kështu t'i pëlqejë.

Kush është ajo që vjen nga shkretëtira, si kollona tymi, e parfumuar me mirrë dhe temjan dhe me lloj-lloj pluhurash aromatikë të tregëtarëve?

Ja shtrati i Salomonit, rreth të cilit qëndrojnë gjashtëdhjetë njerëz guximtarë, trima të Izraelit.

Të gjithë përdorin shpatën, janë të rrahur në çështjen e luftës; secili mban shpatën në ijë për tmerret e natës.

Mbreti Salomon i ka bërë vetes një lektizë me dru Libani.

I ka bërë kolonat e saj prej argjendi, shpinzën e saj prej ari, ndenjësen prej purpuri; pjesa e brendëshme e saj është qendisur me dashuri nga bijat e Jeruzalemit.

Dilni, bija të Sionit, soditni mbretin Salomon me kurorën me të cilën e ka kurorëzuar e ëma, ditën e dasmës së tij, ditën e gëzimit të zemrës së tij.

*    *    *

Sa e bukur je, o mikja ime, sa e bukur je! Sytë e tu prapa velit tënd janë si ato të pëllumbeshave; flokët e tu janë si një kope dhish, që kullosin në malin Galaad.

Dhëmbët e tua janë si një kope delesh të qethura, që kthehen nga vendi i larjes; të gjitha kanë binjakët e tyre dhe asnjë prej tyre nuk është shterpë.

Buzët e tua janë si një fije e kuqe flakë, dhe goja jote është e këndshme; tëmthat e tu prapa velit tënd janë si një thelë shege.

Qafa jote është si kulla e Davidit, e ndërtuar për një armëri; mbi të cilën janë varur një mijë mburoja, të gjitha mburojat të njerëzve trima.

Të dy sisët e tua janë si dy kaproj të vegjël, binjake të gazelave, që kullosin midis zambakëve.

Përpara se flladi i ditës të ndihet dhe hijet të ikin, do të shkoj në malin e mirrës dhe në kodrën e temjanit.

Ti je e tëra e bukur, mikja ime, dhe nuk ka në ty asnjë të metë.

Eja me mua nga Libani, o nusja ime, eja me mua nga Libani! Shiko nga maja e Amanas, nga maja e Senirit dhe e Hermonit, nga strofkat e luanëve dhe nga malet e leopardëve.

Ti më ke rrëmbyer zemrën, o motra ime, nusja ime; ti më ke rrëmbyer zemrën me një shikim të vetëm të syve të tu, me një gushore të vetme të qafës sate.

Sa e kënaqshme është dashuria jote, o motra ime, nusja ime! Sa më e mirë se vera është dashuria jote dhe aroma e vajrave të tua të parfumuara është më e këndshme se gjithë aromat!

Nusja ime, buzët e tua pikojnë si një huall mjaltë, mjaltë dhe qumësht ka nën gjuhën tënde, dhe aroma e rrobave të tua është si aroma e Libanit.

Motra ime, nusja ime, është një kopsht i mbyllur, një burim i mbyllur, gurrë e vulosur.

Filizat e tua janë një kopësht shegësh me fryte të zgjedhura me bimë të alkanës me nardo,

me nardo dhe kroko, kanellë dhe çinamom, me të gjitha llojet e drurëve të temjanit, të mirrës dhe të aloes, me të gjitha aromat më të mira.

Ti je një burim lulishtesh, një pus ujërash të freskëta, rrëkesh që dalin nga Libani.

Zgjohu, o veri dhe eja, o jugë; fryj mbi kopshtin tim, dhe aromat e tij të përhapen! Le të hyjë i dashuri im në kopshtin e tij dhe të hajë frytet e zgjedhura!

*    *    *

Hyra në kopshtin tim, o motra ime, nusja ime, mblodha mirrën time me balsamin tim, hëngra huallin tim me mjaltin tim, piva verën time me qumështin tim. Shokë, hani, pini; po, dehuni, o të dashur!

Unë flija, por zemra ime përgjonte. Dëgjoj zërin e të dashurit tim, që troket dhe thotë: "Hapma, motra ime, mikja ime, pëllumbesha ime, e përkryera ime, sepse koka ime është gjithë vesë dhe kaçurrelat e mia gjithë cirka të natës.

E hoqa rrobën time, si mund ta vesh përsëri? I lava këmbët, si mund t'i fëlliq përsëri?

I dashuri im e vuri dorën te vrima e derës, dhe të përbrëndshmet e mia u ngashërryen nga ai.

U ngrita për t'i hapur derën të dashurit tim, dhe nga duart e mia pikoi mirra, nga gishtërinjtë e mi mirra e lëngët, që rridhte mbi dorezën e bravës.

Ia hapa të dashurit tim, por i dashuri im ishte tërhequr dhe kishte ikur; zemra ime ligshtohej kur ai fliste. E kërkova, por nuk e gjeta; e thirra, por ai nuk m'u përgjigj.

Rojet që sillen nëpër qytet më gjetën, më rrahën, më plagosën; rojet e mureve më çorën velin.

Unë ju lutem shumë, o bija të Jeruzalemit, në rast se e gjeni të dashurin tim, çfarë do t'i thoni? I thoni se jam e sëmurë nga dashuria.

Çfarë ka më tepër i dashuri yt se një i dashur tjetër, o më e bukura midis grave? Çfarë ka i dashuri yt më tepër se një i dashur tjetër, përse përgjërohesh kështu?

I dashuri im është i bardhë dhe i kuq, ai dallon ndër dhjetë mijë veta.

Koka e tij është ar i kulluar, kaçurelat e flokëve të tij janë rica-rica, të zeza korb.

Sytë e tij janë si ato të pëllumbit pranë rrëkeve të ujit, të lara në qumësht, të ngallmuara si një gur i çmuar në një unazë.

Faqet e tij janë si një lehe balsami, si lehe barërash aromatike; buzët e tij janë zambakë, që nxjerrin mirra të lëngët.

Duart e tij janë unaza ari, të stolisura me gurë të çmuar; barku i tij është i fildisht që shndrit, i mbuluar me safire.

Këmbët e tij janë kollona mermeri të mbështetura në themele ari të kulluar. Pamja e tij është si Libani, madhështore si kedrat.

Goja e tij është vetë ëmbëlsia; po, ai është tërheqës në çdo pikpamje. Ky është i dashuri im, ky është miku im, o bija të Jeruzalemit.

*    *    *

Ku shkoi i dashuri yt, o më e bukura midis grave? Ku shkoi i dashuri yt, që të mund ta kërkojmë bashkë me ty?

I dashuri im zbriti në kopshtin e tij, në lehet e balsamit për të kullotur kopenë në kopshtet dhe për të mbledhur zambakë.

Unë jam e të dashurit tim dhe i dashuri im është imi; ai e kullot kopenë midis zambakëve.

Mikja ime, ti je e bukur si Tirtsahu, i hijshëm si Jeruzalemi, e tmerrshme si një ushtri me flamuj të shpalosur.

Largo nga unë sytë e tu, sepse më turbullojnë. Flokët e tu janë si një kope dhish, që kullosin mbi malin e Galaadit.

Dhëmbët e tua janë si një kope dhensh, që kthehen nga vendi ku lahen; të gjitha kanë binjakë dhe asnjëra prej tyre nuk është shterpe.

Tëmthat e tu prapa velit tënd janë si një rriskë shege.

Aty ka gjashtëdhjetë mbretëresha dhe tetëdhjetë konkubina, si dhe vajza pa numërim.

Por pëllumbesha ime, e përkryera ime, është e vetme; nëna e ka të vetme, e përzgjedhura e saj që e ka pjellë. Vajzat e kanë parë dhe e kanë shpallur të lume, po, edhe mbretëreshat dhe konkubinat, e kanë lavdëruar.

Kush është ajo që shfaqet si agimi, e bukur si hëna, e pastër si dielli, e tmerrshme si një ushtri me flamuj të shpalosur?

Unë zbrita në kopshtin e arrave për të parë bimët e blerta të luginës, për të parë në se hardhitë ishin në lulëzim dhe shegët kishin bulëzuar.

Nuk e di si, por dëshira ime më vuri mbi qerret e popullit tim fisnik.

Kthehu, kthehu, o Shulamite, kthehu, kthehu, që të mund të të admirojmë. Çfarë shikoni te Shulamitja? Si një valle me dy grupe?

*    *    *

Sa të bukura janë këmbët e tua në këpucë, o bija e princit! Pjesët e rrumbullakta të ijëve të tua janë si stolira, vepër e dorës së një artisti.

Kërthiza jote është një kupë e rrumbullakët, ku nuk mungon kurrë vera aromatike. Barku yt është një tog gruri, i rrethuar nga zambakë.

Dy sisët e tua janë si dy kaproj të vegjel, binjake të gazelave.

Qafa jote është si një kullë fildishi, sytë e tu janë si ato të pellgjeve të Heshbonit pranë portës së Bath-Rabimit. Hunda jote është si kulla e Libanit, që shikon në drejtim të Damaskut.

Koka jote lartohet mbi ty si Karmeli dhe flokët e kokës sate janë purpur; një mbret u zu rob i gërshetave të tua.

Sa e bukur je dhe sa e hijshme je, o e dashura ime, me të gjitha ëndjet që siguron!

Shtati yt është i njëllojtë me atë të palmës dhe sisët e tua janë si vile.

Kam thënë: "Do të ngjitem mbi palmë dhe do të kap degët e saj". Qofshin sisët e tua si vilet e rrushit, aroma e frymës sate si ajo e mollëve,

dhe të puthurat e gojës sate si një verë e zgjedhur, që zbret ëmbël për të kënaqur dëshirën time, duke çikur shumë lehtë buzët e atij që fle.

Unë jam e të dashurit tim dhe ai më dëshiron.

Eja, i dashuri im, le të dalim nëpër fusha, ta kalojmë natën nëpër fshatra!

Të çohemi shpejt në mëngjes për të shkuar në vreshtat dhe për të parë në qoftë se vreshti ka lëshuar llastarë, në se kanë çelur lulet e tij dhe në se shegët kanë lulëzuar. Aty do të jap dashurinë time.

Madërgonat përhapin aromën e tyre dhe mbi portat tona ka fryte të zgjedhura të çdo lloji, të freskëta dhe të thata, që i kam ruajtur për ty, i dashuri im.

*    *    *

Ah, sikur të ishe ti si një vëllai im, që mënd në gjitë e nënës sime! Duke të gjetur jashtë do të të puthja, dhe askush nuk do të më përçmonte.

Do të të çoja dhe do të fusja në shtëpinë e nënës sime; ti do të më mësoje dhe unë do të të jepja për të pirë verë aromatike, lëng nga shega ime.

Dora e tij e majtë qoftë nën kokën time dhe e djathta e tij më përqafoftë!

O bija të Jerzalemit, ju lutem shumë, mos e shqetësoni dhe mos e zgjoni dashurinë time, deri sa kështu t'i pëlqejë.

Kush është ajo që del nga shkretëtira duke u mbështetur tek i dashuri i saj? Të kam zgjuar nën mollën, ku nëna jote të ka lindur, ku ajo që të ka lindur të ka nxjerrë në dritë.

Më vër si një vulë mbi zemrën tënde, si një vulë mbi krahun tënd; sepse dashuria është e fortë si vdekja, xhelozia është e ashpër si Sheoli. Flakët e saj janë flakë zjarri, një flakë që përvëlon.

Ujërat e mëdha nuk do të mund ta shuajnë dashurinë, as lumenjtë ta përmbytin. Në rast se dikush do të jepte tërë pasuritë e shtëpisë së tij në këmbim të dashurisë, do të përbuzej me siguri.

Ne kemi një motër të vogël që ende nuk ka sisë; çfarë do të bëjmë për motrën tonë ditën që do të flitet për të?

Në qoftë se është një mur, do të ndërtojmë mbi të një pallat prej argjendi; në qoftë se është një portë, do ta forcojmë me dërrasa kedri.

Unë jam një mur, dhe sisët e mia janë si kulla; prandaj në sytë e tij jam bërë si ajo që ka gjetur paqen.

Salomoni kishte një vresht në Baal-Hamon; ai ua besoi disa rojtarëve, secili prej tyre duhet t'i çonte si fryt të tij një mijë sikla argjendi.

Vreshti im, që është imi, ndodhet para meje. Ti, Salomon, mbaji një mijë siklat dhe rojtarët e frytit të tij marrshin dyqind.

Ti që banon në kopshte, shokët po dëgjojnë zërin tënd; bëj ta dëgjoj edhe unë.

Eja shpejt, i dashuri im, dhe ngjaji një gazele apo një sute në malet e aromave!

 E dua fort kete liber smiley

 

 toshkëz o toshkëz me emër peshku 
toshkëz o toshkëz 
o fshat dyfeku 
që s'të kam parë fare 
veç kam parë vajzën lozonjare 
almën që s'është më fshatare 
toshkëz-toshkëz me kasht' e baltë 
toshkëz moj 
me hu e lopatë 
po të këndon ervini i ngratë 
ndryshe nuk e qasin gratë 
toshkëz o toshkëz 
përparimtare 
me çizme e shami basme 
shami basme nëpër gardhe 
gardhet janë nëpër ugare 
ugaret plot me fshatare 
të turpshme që punojnë 
punojnë që të rrojnë 
të rrojnë që të punojnë 
e jetë të gëzojnë 
toshkëz 
me gardhe e varre 
toshkëz 
s'ke male fare 
toshkëz 
plot me traktorë 
plot kombajna e zetorë 
brigadierë e revizorë 
shefa, dizenjatorë 
stallierë, viça e lopë 
kryetarë e agronomë 
kapistra, shalë, hamshorë 
pula, qena e milorë 
plot mullarë hamullorë 
kallamishte e piktorë 
plot flamurë tranzitorë 
dhe mësues provizorë 
që nga shkodra gjer në vlorë 
toshkëz 
toshkëz me lëndina 
me lëndina e kodrina 
dele tulla edhe shina 
duhan rrugë e makina 
rendimente e vitrina 
pIepa thana qepë vidha 
e kuti me aspirina 
që të mos na dhembë kaptina 
ka më pas xhama e tjegulla 
por edhe vreshtë edhe pjergulla 
plot bute e fuçia 
rroftë vera! lart rakia! 
pellgje pellgje edhe çezma 
që në verë i zë lemza 
plaka plaka pleq shumë 
që i hyjnë gjithkujt në punë 
toshkëz me zhaba 
toshkëz pa kishën 
kishëzën e prishëm 
toshkëz me kanalin 
kanalin s'e ndalin 
pengesat që dalin 
për toshkëzën këngë thur tërë jetën 
o toshkëz... 
o t... shkë...to...ëz t

 ugaret plot me fshatare 
të turpshme që punojnë 
punojnë që të rrojnë 
të rrojnë që të punojnë 
e jetë të gëzojnë 

Rrethi vicioz i te shkretit njeri ne socializem, kapitalizem, apo c'do izem tjeter qe ka te beje me ekonomine.

In solitude, we are apt to feel too strongly whatever relates to ourselves: we are apt to over-rate the good offices we may have done, and the injuries we may have suffered: we are apt to be too much elated by our own good, and too much dejected by our own bad fortune. The conversation of a friend brings us to a better, that of a stranger to a still better temper. The man within the breast, the abstract and ideal spectator of our sentiments and conduct, requires often to be awakened and put in mind of his duty, by the presence of the real spectator: and it is always from that spectator, from whom we can expect the least sympathy and indulgence, that we are likely to learn the most complete lesson of self-command.

 

Adam Smith, "The Theory of Moral Sentiments", 1759

"over-rate" qe ne 1759? aj sej, hell nou! impossibell!

"Animula vagula, blandula, hospes comesque corporis, quae nunc abibis in loca
pallidula, rigida, nudula, nec ut soles, dabis iocos..."

                                                                                       P. Aelius Hadrianus, imp

'Infant Joy' by William Blake

"I have no name;
I am but two days old."
What shall I call thee?
"I happy am,
Joy is my name."
Sweet joy befall thee!
Pretty joy!
Sweet joy, but two days old.
Sweet Joy I call thee:
Thou dost smile,
I sing the while;
Sweet joy befall thee!

me jete te gjatë smiley

Rrofsh, FH! smiley

te te rroj djali Teuta. me jete te gjate!!!smiley

Faleminderit,, Belul! smiley

Teuta me jete te gjate, dhe u rritte me bab e me nene smiley

Love is present in full.

In these eyes
In these words
In the brief silence between them is love.
And even before the two of us were born,
I was waiting for you! Waiting for you!
Waiting for you!

Ktheva koken, mbajta hapat:
binin tjegullat, binin traret,
binte qielli i nje nate dashurie.
Atje mbi papafingo, prane yjeve e pata puthur,
shemben yjet tani, behen pluhur.
Dritare s'ka, ka sy te zgavert,
s'ka mure me plasaritje te etshme,
skelete fjalesh ne gjysmerresire,
skelete enderrash, premtimesh te neserme.
Ngrihet tymi si nje mjegull e bardhe,
nje grusht eshtrash te nje nate germadhe.
Ne cep te rrenimit
dy burra po pine qete-qete cigare.
Ej, ju atje! Nuk degjoni si ulerijne brenda meje xhindet,
edhe pak e llava do te dale jashte meje si tek vullkanet.
Mos u kthe ne kujtim, i thashe
mos u kthe ne harrim, me tha;
botes i falem nje nate dashurie
dhe kjo s'eshte pak.
Nje nate. Dhe cfare nate!
Dora mbi sup,
hena mbi mal,
qielli i kalter i botes mbi krye...
Mbajeni, mbajeni!
Ajo po bie...po bie....
Dhe ishte nje nate e paemer,
sic ishin te paemert yjet.
Kini meshire, mos e shembni ate nate!
Eshte renkimi im apo klithma e saj?
Kini meshire, kini meshire!
Ajo ishte nje nate dashurie
qe kurre s'duhej te kish gdhire.
Kini meshire,
ne mos po atje nen gure,
nen peshen e nates se shembur do te shembem,
i vrare jo nga urrejtja, po nga dashuria,
qe, perjetesisht quhet dhembje............
aragraph;mso-element-anchor-horizontal:&#xd;&#xa;margin;mso-element-top:-8.15pt;mso-height-rule:exactly"> 

 Dashuria eshte e gjitha ketu,
Tek keta sy,
Tek keto fjale,
Tek paksa heshtje midis tyre eshte dashuria,
Edhe atehere kur te dy s'kishim lindur,
Te prisja! Te prisja!
Te prisja!
 

***
kur bie shi humbasin gjurmët
kur duken gjurmët s’bie shi;
në cilin shpirt plagosen udhët
nga gjurmë shiu që le ti?
kafe “Royal”, 22 Qershor ‘99
 

XHEVAHIR SPAHIU

 Mbaj mend që dashuria e madhe dhe suksesi i madh janë gjithmonë të lidhura me rreziqe të mëdha.

Nëse humbet, mos e humb asnjëherë leksionin.

Ki respekt për veten tënde, respekt për të tjerët dhe merr përgjegjësi për veprimet e tua.

Mbaj mend që të mos marrësh atë që do, është ndonjëherë një fat i madh.

Mësoi mirë rregullat, në mënyre që të mund t‘i thyesh ato.

Mos lejo asnjëherë që një zënkë e vogël të shkatërrojë një miqësi të madhe.

Nëse vë re se ke bërë një gabim, merr menjëherë masa, që ta korrigjosh atë.

Kalo cdo ditë pak kohë vetëm.

Priti ndryshimet me krahë hapur, por mos i largo nga sytë vlerat e tua.

Mbaj mend që ndonjëherë heshtja është përgjigja më e mirë.

Jeto një jetë të mirë dhe të ndershme. Kur te plakësh dhe të mendosh prapa, do ta shijosh edhe një herë.

Një atmosferë e dashur në vendlindje përbën themelin e jetës tënde.

Në zënkat me të dashurit e tu, fol vetëm për situatën aktuale. Lëre të kaluarën të qetë!

Ndaji njohuritë e tua me të tjerët. Kjo përbën një mundësi të mirë për të krijuar pavdekësi.

Ji i kujdesshëm me tokën. Shko njëherë në vit në një vend, ku nuk ke qenë kurrë më parë.

Mbaj mend që marrëdhënia më e mirë është ajo, ku partneri e do tjetrin më shume nga sa ka nevojë për të.

Mate suksesin me atë c‘ka të duhej të jepje për të.

Përkushtoju dashurisë dhe gatimit me të gjithë zemër.

 

Dalai Lama, 2001.

Një atmosferë e dashur në vendlindje përbën themelin e jetës tënde.

 

 

Time

And an astronomer said, "Master, what of Time?"

And he answered:

You would measure time the measureless and the immeasurable.

You would adjust your conduct and even direct the course of your spirit according to hours and seasons.

Of time you would make a stream upon whose bank you would sit and watch its flowing.

Yet the timeless in you is aware of life's timelessness,

And knows that yesterday is but today's memory and tomorrow is today's dream.

And that that which sings and contemplates in you is still dwelling within the bounds of that first moment which scattered the stars into space.

Who among you does not feel that his power to love is boundless?

And yet who does not feel that very love, though boundless, encompassed within the centre of his being, and moving not form love thought to love thought, nor from love deeds to other love deeds?

And is not time even as love is, undivided and paceless?

But if in you thought you must measure time into seasons, let each season encircle all the other seasons,

And let today embrace the past with remembrance and the future with longing.

Kabir

 Far out in the uncharted backwaters of the unfashionable end of the western spiral arm of the Galaxy lies a small unregarded yellow sun.

      Orbiting this at a distance of roughly ninety-two million miles is an utterly insignificant little blue green planet whose ape-descended life forms are so amazingly primitive that they still think digital watches are a pretty neat idea.

      This planet has - or rather had - a problem, which was this: most of the people on it were unhappy for pretty much of the time. Many solutions were suggested for this problem, but most of these were largely concerned with the movements of small green pieces of paper, which is odd because on the whole it wasn't the small green pieces of paper that were unhappy.

      And so the problem remained; lots of the people were mean, and most of them were miserable, even the ones with digital watches.

      Many were increasingly of the opinion that they'd all made a big mistake in coming down from the trees in the first place. And some said that even the trees had been a bad move, and that no one should ever have left the oceans.

      And then, one Thursday, nearly two thousand years after one man had been nailed to a tree for saying how great it would be to be nice to people for a change, one girl sitting on her own in a small cafe in Rickmansworth suddenly realized what it was that had been going wrong all this time, and she finally knew how the world could be made a good and happy place. This time it was right, it would work, and no one would have to get nailed to anything.

      Sadly, however, before she could get to a phone to tell anyone about it, a terribly stupid catastrophe occurred, and the idea was lost forever.

      This is not her story.

      But it is the story of that terrible stupid catastrophe and some of its consequences.

      It is also the story of a book, a book called The Hitchhiker's Guide to the Galaxy - not an Earth book, never published on Earth, and until the terrible catastrophe occurred, never seen or heard of by any Earthman.

      Nevertheless, a wholly remarkable book.

      In fact it was probably the most remarkable book ever to come out of the great publishing houses of Ursa Minor - of which no Earthman had ever heard either.

      Not only is it a wholly remarkable book, it is also a highly successful one - more popular than the Celestial Home Care Omnibus, better selling than Fifty More Things to do in Zero Gravity, and more controversial than Oolon Colluphid's trilogy of philosophical blockbusters Where God Went Wrong, Some More of God's Greatest Mistakes and Who is this God Person Anyway?

      In many of the more relaxed civilizations on the Outer Eastern Rim of the Galaxy, the Hitchhiker's Guide has already supplanted the great Encyclopedia Galactica as the standard repository of all knowledge and wisdom, for though it has many omissions and contains much that is apocryphal, or at least wildly inaccurate, it scores over the older, more pedestrian work in two important respects.

      First, it is slightly cheaper; and secondly it has the words Don't Panic inscribed in large friendly letters on its cover.

      But the story of this terrible, stupid Thursday, the story of its extraordinary consequences, and the story of how these consequences are inextricably intertwined with this remarkable book begins very simply.

      It begins with a house.

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy - Douglas Adams

The power of beauty: what must the world be like for ugly women?

Paulo Coelho
Eleven Minutes

I PASTORI

Settembre, andiamo. E' tempo di migrare.
Ora in terra d'Abruzzi i miei pastori
lascian gli stazzi e vanno verso il mare:
scendono all'Adriatico selvaggio
che verde è come i pascoli dei monti.

Han bevuto profondamente ai fonti
alpestri, che sapor d'acqua natía
rimanga ne' cuori esuli a conforto,
che lungo illuda la lor sete in via.
Rinnovato hanno verga d'avellano.

E vanno pel tratturo antico al piano,
quasi per un erbal fiume silente,
su le vestigia degli antichi padri.
O voce di colui che primamente
conosce il tremolar della marina!

Ora lungh'esso il litoral cammina
la greggia. Senza mutamento è l'aria.
il sole imbionda sì la viva lana
che quasi dalla sabbia non divaria.
Isciacquío, calpestío, dolci romori.

Ah perché non son io cò miei pastori?

Gabriele d'Annunzio

o xheri o flori, ejvalla per kete teme oksigjen-prurese ne keto dite te veshtira kur guxhinjeri na jep supe krize mengjes-dreke-darke smiley

1 – Më dhemb barku, por jo nga ndonjë e keqe që kam ngrënë

2 – Pres

3 – Nuk mund të lexoj libër

4 – Në kinema, kur të gjithë fillojnë e qeshin, mua më duket vetja si një “i shkretë” dhe rri aty brenda jo për të parë filmin, por për të kaluar kohën

5 – Kam shumë frikë se të gjithë do mësojnë se sa “i shkretë” jam

6 – Vazhdimisht mendoj vetëm një gjë

7 – Nevrikosem me të gjithë për shkak se të gjithë nuk janë njësoj si unë

8 – Në filmin që po xhiroj në imagjinatën time, ne po martohemi

9 – Tavani që është mbi krevatin tim qenka kështu, kordoni i llampës qenka kaq i çuditshëm dhe unë nuk i paskam vënë re më parë

10 – Askush nuk mund të më ndihmojë

11 – Nevrikosem shumë me të gjithë që flasin duke qeshur për këto tema

12 – Nuk punoj dot si më parë

13 – Gjatë vakteve ha vetëm ëmbëlsirat dhe darkave pi alkool

14 – Nevrikosem me veten time se përse nuk jam si të gjithë

15 – Më paska ikur puçra që kisha në këmbë

16 – Të ishte verë, hyja në det dhe, ndoshta, më bënte mirë

17 – Dua të jem vetëm

18 – Këto që thashë mos ia tregoni askujt, nuk dua aspak t’i dinë njerëzit. Po sikur t’i dinte ajo do të kishte ndonjë përfitim? Nëse nuk do të kishte, më mirë të mos dijë gjë fare

19 – Jam shumë i shkretë, por ajo që ka rëndësi nuk është kjo.

 

Ç’është dashuria?

 

Dashuria është dorëzimi. Dashuria është shkaku i dashurisë. Dashuria është të kuptosh. Dashuria është një muzikë. Dashuria dhe shpirti fisnik janë e njëjta gjë. Dashuria është poezia e trishtimit. Dashuria është vështrimi i shpirtit të thyer në pasqyrë. Dashuria është kalimtare. Dashuria është të mos thuash kurrë që jam penduar. Dashuria është kristalizim. Dashuria është të japësh. Dashuria është ndarja e një çamçakëzi. Dashuria kurrë nuk vihet re. Dashuria është një fjalë boshe. Dashuria është të takosh Zotin. Dashuria është një dhimbje. Dashuria është të jesh sy më sy engjëllin. Dashuria është tek lotët. Dashuria është pritja në kokë të telefonit. Dashuria është një botë e tërë. Dashuria është kapja dorë për dore në kinema. Dashuria është një dehje. Dashuria është një bishë. Dashuria është një verbëri. Dashuria është të dëgjosh zërin e zemrës. Dashuria është një qetësi e shenjtë. Dashuria bëhet temë nëpër këngë. Dashuria i bën mirë fytyrës. Dashuria është malli ndaj një personi që do ta përqafosh fort dhe të duash të rrish me të. Është të dëshirosh se duke përqafuar atë harron gjithçka në botën e jashtme. Është malli i njeriut për të gjetur strehë të sigurt për shpirtin e tij.

 

 Orhan Pamuk -  “Ngjyrat e tjera”

Përktheu: Ardit Gjipali

Dashuria është e durueshme; plot mirësi;
dashuria nuk ka smirë, nuk vë në dukje, nuk krekoset,
nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk kërkon të sajat,
nuk pezmatohet, nuk dyshon për keq;
nuk gëzohet për padrejtësinë, por gëzohet me të vërtetën,
i duron të gjitha, i beson të gjitha, i shpreson të gjitha, i mban çdo gjë.

Tani, pra, këto tri gjëra mbeten: besimi, shpresa dhe dashuria;
por më e madhja nga këto është dashuria.

 

BIBLA

 

Njeriu nuk ka kohë në këtë jetë - Yehuda Amichai

Njeriu nuk ka kohë në këtë jetë

Për të pasur kohë për gjithçka.

Nuk ka stinë te mjaftueshme

Për të patur një stinë për çdo qëllim.

Ekleziasti gabohet në këtë pikë.

 

Njeriu duhet të dojë dhe të urrejë në të njëjtën kohë,

Të qeshë e të qajë me të njëjtët sy,

Me të njëjtat duar të hedhë gurë e t’i mbledhë sërish,

Të dashurojë në luftë e të luftojë në dashuri.

Dhe të urrejë e të falë, të kujtojë e të harrojë,

Të rregullojë e të prishë, të përtypë e të tresë,

Çfarë historia prodhon për vite me radhë.

 

Vërtetë njeriu nuk ka kohë,

Kur humbet ai kërkon, kur gjen ai harron,

Kur harron ai dashuron, kur dashuron

Fillon të harrojë sërish.

 

Dhe shpirti i tij është i regjur,

Shpirti i tij është profesionist.

Vetëm trupi mbetet gjithnjë amator.

Provon dhe del huq, turbullohet, asgjë nuk mëson

I dehur dhe i verbuar nga dëshirat dhe dhimbjet e tij.

 

Do vdesë ai nje ditë si fiku në vjeshtë,

I fishkur, i ëmbël, me vetveten përplot,

Teksa gjethet thahen ngadalë ne tokë,

Degët e zhveshura do tregojnë me gisht

Vendin ku për gjithçka do të ketë kohë.

 

Vetvetes - G. Leopardi

Tash përngaherë do të .prehesh,

e lodhura zemra ime. Sosi mashtrim’ i skajshëm,

që t ‘përjetshëm e pandehja. U sos. Thellë e ndjej,

brenda nesh, mashtrimeve t’shtrenjta

jo vec shpresa, por dhe deshira u është shuar tashmë.

Prehu pergjithmonë. Shumë

hoqe. Asgjë s’i ka hak

përpëlitjet e tua, më t’voglën psherëtimë s’e meriton

toka. Dhembje e mërzi

jeta, kurrgjë tjetër s’qe. Dhe baltë është bota,

pusho tashmë. Dëshpërohu

për t’fundmen herë. Sojit tonë, vec vdekjen

fati i dhuroi. Tash t’përçmon

ty, natyrën, Fuqia

e ligë, që fshehtas, në dëm të të gjithëve sundon

dhe kotësia e pafund e gjithçkaje.

Cfare "koecidence" mu desh shume kjo ne keto caste.

Shume e bukur.

Flm Anna.

Ti do të heshtësh   

Ti do te heshtesh gjate ate dite,
ndoshta per fare ate nate,
kur te mos jete
mbi sferen e humbur te tokes,
figura ime krenare
me syte e fuqishem si shpeze
qe vec lirise i perkasin,
qe ti ti i deshe aq shume.
Ti do te heshtesh djale,
ti do te heshtesh,burre,
ti do te heshtesh,shpirt,
kur te mos jem me une.
Dhe mjekra jote peshtetur mbi klavikul,
do te heshte.
Oh,nuk do te jete me ajo heshtje,nje nga ato qe vibrojne afrimin.
Ajo heshtje e madhe,
ajo heshtje e mungeses,
ajo heshtje e kthimit tend,
ne nje,ne nje,ne nje.
Ti qe gjithmone me mua ishe dy,
dhe prape njesuar,
po kurre bir vetmie.
Do te heshtesh,
ti qe aq pak flisje dhe heshtjet i krisje
ti qe i kishe fjalet si guaska te rralla,
qe m'u desh aq rruge te eci per ti gjetur,
do te heshtesh ti,qe aq shume te desha,
Do te kthehesh ne nje burre si mijera
(kurre nuk mbaron argateria se ngreni burra.)
Do te heshtesh. Do te çohesh. Do te ikesh qe andej,
krahthyer drejt gojes se argaterise do t'ikesh
duke tu zvogluar trupi,shpatullat ne largesi.
(Pika me rafte sa fort ti desha shpatullat!)
Do te ikesh argati im,do te zhdukesh,
dhe ketu historia jone do te mbaroje
historia jone e padegjuar
qe e pergjonin yjet e pikuar
e qe kapnim me dore nen cati.
 

mimoza ahmeti

Të lindësh plak

Të lindësh plak,
vdesësh fëmijë,
te jetosh pak
me shpresë e frikë.

Jepmë kuptim
për të marrë tjetër,
Vetëm durim,
Histori e vjetër...

Piqemi çdo jetë,
gjithmonë në mes,
Dashuri e shkretë
na është bërë ves.

Merrmë në krahë
e më jep gji
se linda plak
e do vdes fëmijë...

Arb Elo

Vuajtjet e djaloshit Verter -Gete

Perkthimismileyetro Zheji

Me 30 gusht

o njeri i mjere! Po si kujton, se nuk je cmendur? kujton se nuk po e genjen veten? C'pret, deh, c'pret nga ky pasion i shfrenuar dhe i pasosur? Une s'di t'i lutem me, nga ana tjeter imagjinata nuk me nxjerr tjeter figure perpara, vec te sajes dhe te gjitha e cdo gje ne kete bote arrij t'i ndjej e t'i kuptoj vetem nepermjet saj. Dhe kaloj disa ore keshtu, disi i lumtur, gjersa duhet te shkulem prej saj perseri! Ah, sikur ta dish, o Vilhelm, se cfare mendimesh me vijne ne koke kur kaloj dy, tri ore ulur prane saj, duke e ushqyer shpirtin tim me pamjen e fytyres dhe te trupit te saj dhe te shprehjes qiellore te fjaleve te saj! Dhe pasi pak e nga pak me mprihen e ndizen te gjitha ndjesite, atehere syte zene e me vishen nga nje re e zeze, veshet me topiten dhe me behet se ndjej doren e nje vrasesi tek me ze per gryke dhe zemra fillon te me rrahesi e cakerdisur, duke u perpjekur t'i cliroje ndjesite e mia nga ajo kllapi dhe s'mundet, dhe ato angeshtiten e coroditen nderkaq edhe me per dreq... Beso, i dashur Vilhelm, se here-here nuk di ne jam gjalle a kam vdekur! [...]

Asgje

Nga permbledhja "Mirazh" - Arb Elo

 

Me pyet c'mendoj e kur te them "Asgje", zbrazesh edhe ti,

Qiell pas shiut, kraharor qe tkurret, frymen qe nxore thitha,

Fjalet rrudhen perdite e me shume, si pleq ulur sokakeve,

Kujtimet jane shumuar, kryqezuar, degezuar ne pafundesi,

E kthjellet eshte tani drita e syve, shpesh perjetuar e gjitha,

Digjesha dikur, tani vec ngrohem i perfjetur siper flakeve

Si ndjehem ta them po deshe, vetem se eshte pa rendesi.

 

Gjithe ato cka jane te perkohshme, kohe, njerez apo vende,

do te kalojne te tera, ashtu sic po kalon tani kjo qe po shkruaj,

Edhe kjo tundje dore eshte e atij qe po largohet pergjithmone,

Vecse ne kerkim te asaj qe nuk zhbehet po humbas mendjen,

Sa me teper plakem, aq me teper behem ne kete bote i huaj,

Ata qe do te humbasin jeten, ata do ta fitojne perseri thuhet,

Kjo eshte asgjeja qe mendoj, per t'iu pergjigjur pyetjes tende...

Dialogo della natura e di un'anima - Leopardi

Natura. Va, figliuola mia prediletta, che tale sarai tenuta e chiamata per lungo ordine di secoli. Vivi, e sii grande e infelice.
Anima. Che male ho io commesso prima di vivere, che tu mi condanni a cotesta pena?
Natura. Che pena, figliuola mia?
Anima. Non mi prescrivi tu di essere infelice?
Natura. Ma in quanto che io voglio che tu sii grande, e non si può questo senza quello. Oltre che tu sei destinata a vivificare un corpo umano; e tutti gli uomini per necessità nascono e vivono infelici.
Anima. Ma in contrario saria di ragione che tu provvedessi in modo, che eglino fossero felici per necessità; o non potendo far questo, ti si converrebbe astenere da porli al mondo.
Natura. Né l'una né l'altra cosa è in potestà mia, che sono sottoposta al fato; il quale ordina altrimenti, qualunque se ne sia la cagione; che né tu né io non la possiamo intendere. Ora, come tu sei stata creata e disposta a informare una persona umana, già qualsivoglia forza, né mia né d'altri, non e potente a scamparti dall'infelicità comune degli uomini. Ma oltre di questa, te ne bisognerà sostenere una propria, e maggiore assai, per l'eccellenza della quale io t'ho fornita.
Anima. Io non ho ancora appreso nulla; cominciando a vivere in questo punto: e da ciò dee provenire ch'io non t'intendo. Ma dimmi, eccellenza e infelicità straordinaria sono sostanzialmente una cosa stessa? o quando sieno due cose, non le potresti tu scompagnare l'una dall'altra?
Natura. Nelle anime degli uomini, e proporzionatamente in quelle di tutti i generi di animali, si può dire che l'una e l'altra cosa sieno quasi il medesimo: perché l'eccellenza delle anime importa maggiore intensione della loro vita; la qual cosa importa maggior sentimento dell'infelicità propria; che e come se io dicessi maggiore infelicità. Similmente la maggior vita degli animi inchiude maggiore efficacia di amor proprio, dovunque esso s'inclini, e sotto qualunque volto si manifesti: la qual maggioranza di amor proprio importa maggior desiderio di beatitudine, e però maggiore scontento e affanno di esserne privi, e maggior dolore delle avversità che sopravvengono. Tutto questo è contenuto nell'ordine primigenio e perpetuo delle cose create, il quale io non posso alterare. Oltre di ciò, la finezza del tuo proprio intelletto, e la vivacità dell'immaginazione, ti escluderanno da una grandissima parte della signoria di te stessa. Gli animali bruti usano agevolmente ai fini che eglino si propongono, ogni loro facoltà e forza. Ma gli uomini rarissime volte fanno ogni loro potere; impediti ordinariamente dalla ragione e dall'immaginativa; le quali creano mille dubbietà nel deliberare, e mille ritegni nell'eseguire. I meno atti o meno usati a ponderare e considerare seco medesimi, sono i più pronti al risolversi, e nell'operare i più efficaci. Ma le tue pari, implicate continuamente in loro stesse, e come soverchiate dalla grandezza delle proprie facoltà, e quindi impotenti di se medesime, soggiacciono il più del tempo all'irresoluzione, così deliberando come operando: la quale è l'uno dei maggiori travagli che affliggano la vita umana. Aggiungi che mentre per l'eccellenza delle tue disposizioni trapasserai facilmente e in poco tempo, quasi tutte le altre della tua specie nelle conoscenze più gravi, e nelle discipline anco difficilissime, nondimeno ti riuscirà sempre o impossibile o sommamente malagevole di apprendere o di porre in pratica moltissime cose menome in sé, ma necessarissime al conversare cogli altri uomini; le quali vedrai nello stesso tempo esercitare perfettamente ed apprendere senza fatica da mille ingegni, non solo inferiori a te, ma spregevoli in ogni modo. Queste ed altre infinite difficoltà e miserie occupano e circondano gli animi grandi. Ma elle sono ricompensate abbondantemente dalla fama, dalle lodi e dagli onori che frutta a questi egregi spiriti la loro grandezza, e dalla durabilità della ricordanza che essi lasciano di sé ai loro posteri.

observim i kendshem, po shume fatalist.

lejohemi te mos biem dakord? edhe pse Leopardi na pelqen?

Ne fakt, mua s'mu duk vezhgim i kendshem ( ups, te kapa nje gabim), me eshte dukur i rende dhe i koklavitur. Por keto dite, meqe po lexoj perseri "Ujkun e Stepes" te Hesse-s, mendova se kishin nje te perbashket te madhe: Vetmine e njeriut dhe moslumtin ( "vjedhur" nje miku kjo fjale)  e tij ne kete jete. Nejse...

Eshte mendimi i nje te treti qe sheh me syte e viktimes dhe pamundesise qe viktimizuesi te sillet ndryshe; eshte natyra e gjerave, natyra e natyres dhe nenshtrimi i perditshem i njeriut ndaj kotesise - thelle thelle, egoizmi dhe egocentrizmi i tejskajshem. gjera te paracaktuara, si fati, e me keq, lumturia e munguar... fatalist, por dialogu eshte i kendshem. Nuk eshte gjithmone ashtu - do te thonim te gjithe, me plot goje; por ja qe eshte ashtu, qe cdo njeri i nenshtrohet nemos perdite, nje dite, kotesise

A mund te mos bie dakord me Leon?

Pyetje rrufe per ty: cfare dmth "nejse"? smiley

Allegria di naufragi

E subito riprende
il viaggio
come
dopo il naufragio
un superstite
lupo di mare.

Giuseppe Ungaretti (1888-1970)

Freude der Schiffbrüche

Und plötzlich nimmst du
die Fahrt wieder auf
wie
nach dem Schiffbruch
ein überlebender
Seebär

Perktheu I. Bachmann

I am too alone in the world, and yet not alone enough
to make every hour holy.
I am too small in the world, and yet not tiny enough
just to stand before you like a thing,
dark and shrewd.
I want my will, and I want to be with my will
as it moves towards deed;
and in those quiet, somehow hesitating times,
when something is approaching,
I want to be with those who are wise
or else alone.
I want always to be a mirror that reflects your whole being,
and never to be too blind or too old
to hold your heavy, swaying image.
I want to unfold.
Nowhere do I want to remain folded,
because where I am bent and folded, there I am lie.
And I want my meaning
true for you. I want to describe myself
like a painting that I studied
closely for a long, long time,
like a word I finally understood,
like the pitcher of water I use every day ,
like the face of my mother,
like a ship
that carried me
through the deadliest storm of all.

\\//\\//\\

Ich bin auf der Welt zu allein und doch nicht allein genug,
um jede Studen zu weihen.
Ich bin auf der Welt zu gering und doch nicht klein genug,
um vor dir zu sein wie ein Ding,
dunkel und klug.
Ich will meinen Willen und will meinen Willen begleiten
die Wege zur Tat;
und will in stillen, irgendwie zörgernden Zeiten,
wenn etwas naht,
unter den Wissenden sein
oder allein.
Ich will dich immer spiegeln in ganzer Gestalt,
und will niemals blind sein oder zu alt,
um dein schweres schwankendes Bild zu halten.
Ich will mich entfalten.
Nirgends will ich gebogen bleiben,
denn dort bin ich gelogen, wo ich gebogen bin.
Und ich will meinen Sinn
wahr vor dir. Ich will mich beschreiben
wie ein Bild, das ich sah,
lange und nah,
wie ein Wort, das ich begriff,
wie meinen täglichen Krug,
wie meiner Mutter Gesicht,
wie ein Schiff,
das mich trug
durch den tödlichsten Sturm.

 

Rilke

Und könntet ihr?

Die Farbe direkt aus dem Becher verspritzend
hab ich die Karte des Alltags bestrichen;
aus einer Schüssel Sülze gezogen,
zeig ich des Meeres Wangenbogen.
Von Blechfischschuppen las ich viele
Rufe neuer Lippen vor.
Und ihr?
Könnt ihr Nocturne spielen
auf einer
Flöte aus Wasserrohren?

 

Majakowskij

 

TRINGA- AT GJERGJ FISHTA

(shpalosje e muzikalitetit, ritmit, madheshtise, poezise, bukurise dhe magjise se gegnishtes ).

Tý, o Zot, të kjoshim falë !
Tash, qi zû drita me dalë,
Prej Nokshiqit ç' po veton,
Peja e vogel fort gjimon:
Mark Milani po lufton 5
Mark Milani, Mark Milica
Po rreh <<huta>> edhé <<novica>>
Prej Nokshiqit lak e m' lak,
Kah Shqypni e Karadak
Prap kan nisë me u lá sod n' gjak!10
Se ky Marku, 'i trim i çartun,
Nat' n ushtrin e paska bartun
E na e qitka kah Nokshiqi,
Shkurres tue u pershkue si iriqi,
Mbasi besa 'i herë kje vû, 15
Dý ushtrit mos me u trazue,
Hylli i dritës per pa vezllue;
Edhè e derdhka staje - staje
Neper gryka e neper maje,
Prej kah masandej mendote, 20
Mbasi afati i besës t' marote,
M' shpinë m' i a lshuemun fulikare
N' at Sutjeskë ushtris shqyptare.
Ashtû befas: si prej s' epërit
Ndo ' i herë orrli i lshohet lepurit, 25
Kur n' ndo' i driz t' a ketë soditë
Ndêjë harû; edhè me i qitë
Shqyptarët n' rreth, e si n' kariq
Bercakë edhé krapuliq,
Gjallë me dorë Marku me i zânë: 30
Nji me kthye n' shpi mos me lânë,
Qi me u thânë gjindes n' Shqypni,
Se ç' kob bâni Mali i Zi
Mbi Shqyptaré, kur me furi
Aj pat msý Plavë e Guci, 35
Mbasi dorë Krajlat e Mbreti
I ki' n dhânë me i shtrue nen veti;
Me u a vû << kapicen >> m' krye,
Gjân e mallin me u a rrmye.
Se Shqyptarët po i qet n' dorë gjallë 40
Mark Milani, kurrkund máll
Nuk e bâj, besa, ket fjalë:
Se me i qitë n' dorë s' i ká dalë
As vetë Mbreti të Stambollës,
Jo po i del sod Knjaz Nikollës, 45
Rreshkë per bukë e bâ sylah,
Priçet n' kambë e strugen m' krah.
Veç 'i frigë, po, i mjeri e kam,
Se ky Marku n' at rragam
Tash po e bân Nokshiqin dam, 50
Kû mbetë tjeterkush nuk ká,
Posë ndo' i cull, do pleq e grá
Sa per t' rujtë shpin e bagtin:
Tym per shpi pse marë burrnimi,
Mbasi u dha n' Nokshiq kushtrimi, 55
Se n' Sutjeskë shkjau kishte dalë,
Se Shkjaut vendin i a ki' falë
N' at Berlin Krajl edhé Mbret:
Shka â m' shtatë vjet e m' shtatdhetë vjet,
Pushken n' dorë e zjarmin n' gjí 60
Në Sutjeskë rrâ kan unjí,
Zot per t' dalun ksajé Shqypni,
Qi gjithmonë hoq keq e zi,
Kah po e kisht' bota lakmi.
Se as ajo ushtrija e jonë, 65
Prej Sutjesket nisë mâ vonë,
Se u nis Marku e muer perpjetë,
N' at Nokshiq s' ká ené prispjetë
Qi atý vendit zot me i dalë,
Edhè hovin me u a ndalë 70
Çetavet të Mark Milanit,
Kur të bâjë me u djergë prej planit
Si lavë ujqish nper rribë t' murranit
Jo qi tham un me mend t' mija.
Se edhè atý po t' ndollte ushtrija 75
E Shqypnis, fort punë e vshtirë
Se Nokshiqi pshton pa u plirë,
Shpijat djegë e gjâja rrmye,
Me nji Mark shqype mbi krye,
Qi m' i ká nja tetë taborre 80
Tetë taborre, rrfé mizore,
Derdhë nper mâje e strukë nder shkorre:
Njerz të lém, po, me armë në dorë,
regjë në diell, cangllue në borë,
Të cillt per nen drrasë t' krahnorit 85
Kan per zêmer ka 'i gúr vorrit !
Atà veç me vrà, me pré,
Me rá plaçkë si ujku n' Shndré:
Me t' a rrmye, po, dhén nen kâmë: 90
Me t' lânë hû si hûnin n' lâmë;
Pse edhé i moçmi 'i fjalë kuvendi:
Lufton vendi e jo Kelmendi.
Jo, po pra: paska kênë shkrue,
Zi Nokshiqi sod me psue:
Zi me psue, keq me u shkretnue; 95
Pse sa nisi n' qiellë me ague
Drita e bardhë e besës afati
I maroi, se ç' t' i ndêj gati
Mark milani, mustakgiati,
Edhè ushtrin me 'i zâ lugati 100
N' at Nokshiq ç' t' a ká ndersye,
Hovin aj ç' t' i a ká shperthye,
Per me vrá, po, e per me pré,
Per me djegun gúr e dhé:
Fill n' Sutjeskë ata me dalë, 105
Shqyptarët per me i zânun gjallë,
Me u hjekë armët, keq me i shnderue,
Knjaz Nikollës rob me ja çue:
Knjaz Nikollës, po, ke Cetina;
E mandej aj vetë nder shkina, 110
M' sý <<kapicen>> petull ndê,
Dredhë mustakun kacadrê,
Me u levdue, fort me u krenue,
Me zânë qiellë e me zânë dhé:
Se mâ trim se mue nuk ké, 115
Kah bjen dielli e hâna lé.
Si me krisme e me zhaurrimë.

 

E. B. White - The door 

Everything (he kept saying) is something it isn't. And everybody is always somewhere else. Maybe it was the city, being in the city, that made him feel how queer everything was and that it was something else. Maybe (he kept thinking) it was the names of the things. The names were tex and frequently koid. Or they were flex and oid or they were duroid (sand) or flexsan (duro), but everything was glass (but not quite glass) and the thing that you touched (the surface, washable, crease-resistant) was rubber, only it wasn't quite rubber and you didn't quite touch it but almost. The wall, which was glass but turned out on being approached not to be a wall, it was something else, it was an opening or doorway--and the doorway (through which he saw himself approaching) turned out to be something else, it was a wall. And what he had eaten not having agreed with him.

La Figlia Che Piange The Weeping Girl   O quam te memorem virgo . . .

     

    STAND on the highest pavement of the stair -- Lean on a garden urn -- Weave, weave the sunlight in your hair -- Clasp your flowers to you with a pained suprise -- Fling them to the ground and turn With a fugitive resentment in your eyes: But weave, weave the sunlight in your hair.

     

    So I would have had him leave, So I would have had her stand and grieve, So he would have left As the soul leaves the body torn and bruised, As the mind deserts the body it has used. I should find Some way incomparably light and deft, Some way we both should understand, Simple and faithless as a smile and a shake of the hand.

     

    She turned away, but with the autumn weather Compelled my imagination many days, Many days and many hours: Her hair over her arms and her arms full of flowers. And I wonder how they should have been together! I should have lost a gesture and a pose. Sometimes these cogitations still amaze The troubled midnight, and the noon's repose.   T. S. El iot

The Poison Tree

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

William Blake

La terra e la morte

Tu sei come una terra
che nessuno ha mai detto.
Tu non attendi nulla
se non la parola
che sgorgherà dal fondo
come un frutto tra i rami.
C'è un vento che ti giunge.
Cose secche e rimorte
t'ingombrano e vanno nel vento
Membra e parole antiche.
Tu tremi nell'estate

Cesare Pavese

A e dini sa zgjat një pasdite dimri aty nga fundi i dhjetorit? Nëse pranojmë, që ajo fillon diçka pas orës pesëmbëdhjetë, do të thotë se, nuk zgjat më tepër se dyzet minuta, sepse para orës gjashtëmbëdhjetë përflaket perëndimi dhe, pastaj bleron muzgu fare lehtë, gjersa shuhet drita.Herë pas here hidhja sytë jashtë për të parë dritën. Qielli ishte ende një ngjyrë e freskët blu dhe, dielli gjithashtu ishte ende një ngjyrë e artë rrëzëllitëse, që hapej pastërtisht mbi ndërtesat përballë. Nuk doja ta humbisja pasditen, ashtu siç humbet edhe një shfaqje, nëse mbërrin me vonesë. Në park ishte qetësi e plotë, aq sa të vinte të përgjogje. U lëshova mes për mes drurëve të zhveshur, të cilët i sheh me një keqardhje romantike, ashtu të mbetur pa gjethe, pa ngjyrat e tyre drithëruese, pa frushullimat gjithë fshehtësi, por vetëm me ca fole të heshtura zogjsh në majë, që era i tund dhe i shprish. Sa herë humbasin degët e mpleksura si kriptograme nëpër mjegull, sa here të tjera i vetullëzon dëbora e papërmbajtshme, duke i kthyer në një pikturë përralle? Sot nuk ka as dëborë dhe as mjegull dhe, gjethet e shtruara përtokë, ende të  pakalbëzuara, më kërcasin nën këmbë. Trungjet janë të mveshur me myshk të dendur, që më duket si një blerim që ka zënë të përpjetën. Një flutur me krahët ngjyrë kafe dhe me ca motive dantellash fluturoi ulët dhe si e përgjumur nëpër rrezet e pjerrta dhe të kursyera të diellit dimëror. Më pëlqeu ta shihja n’ajër, ashtu si një trill intrigues. Ka mundur të mbijetojë mes thëllimës, kur dihet që  duhet të ishte shuar që me prarimin e vjeshtës? E bukur dhe mitologjike, lëkundej marramendshëm si të ishte një gjethe e shpirtëzuar krejt papritur. Dhe u zhduk. Ashtu siç u shfaq. 
Sa zgjat një pasdite dimri ...

Gjiri i K... Nuk kam gjetur kurrë guxim të pyes për të as moshatarë të mi, as të rriturit. Imagjinoja se im atë nuk kishte fare dijeni të tilla, e kjo me kënaqte të vazhdoja të përparoja në misterin tim pa dëshmitarë, pa zëra. Kurrëkush nuk e diti se paralelisht me dhjetra banka tetëvjeçaresh të tjera tiranase, unë po ënderroja gjirin.

Era e madhe. Era e zbulimeve të mëdha gjeografike kishte përfunduar si mos më keq. Nëpër harta fare të sakta që e kishin përzënë përfundimisht pikturën në këmbim të dollarit fotografik të të drejtave të njeriut me djegje të brendshme. Që pikon gjak, gjak kombesh të shpyllëzuar nëpër rezervatet lekurëkuqe. Këto rezervate ishin edhe qelizat më të vogla e të largëta të mrekullisë sime paragjeografike, ku dheshkronjën e mjerë unë mund ta ndërtoja me padijenitë e shenjta të filozofisë.

Kënd i tillë që ta mendoja sipas qejfit, i padeshifruar, ishte Gjiri i Kurvave në Tiranë, një sqetull me djersë lulesh të fshehta në juglindje të liqenit artificial.

I afrohesha tinëz si tigrit. Folklori i fëmijëve e adoleshentëve tregonte për një vis kënetor, me pemë e shkurre të lidhura ngjitas si një brinjë trupi. Robin Hudët e çfarëdoshëm të periferive të vidhnin aty këpucet e të torturonin. Pasi kaloje edhe kufinjtë e keqbërësve, fillonte me liqen shpinës topitja e busullave të mia, caku ku maja e lapsit thyhej tek rrekej të vijonte me të zezë brigjet. Fill pas atij limiti, dheu, uji, rrënjët përfundonin direkt mbi një bark të bardhë femre porsi një syrrealizmë banale. Aty ishte pra ai, vetë ai, logu i përfolur i kurvave. Aty ato jetonin, (mbase gjithë ditën) u zinin pusi ashikëve benin kënaqesi pa u plakur fare nëpër kaçuba, duke lëshuar në sinkron me simotrat e tyre përreth klithma zhuritëse nënash. Aty pra hekurudha me punë vullnetare e qytetërimit socialist humbiste, bohema fillonte, tribuja, ana tjeëer e hënës së unazave në gishta.

Dhe unë tmerrohesha të shkoja. Tmerrohesha rreth e rrotull se si nga lymi i liqenit mund të dilte ajo e të më tërhiqte për këmbë mes këmbëve të saj, të më merrte frymën, të më shtrëngonte të thosha fjalë të këqija e të pija cigare me të. Se unë i doja ato edhe gjirin, gjinjtë e tyre i dashuroja. Nga diagonalja e kopshtit zoologjik, ku fëmijët e tjerë jargaviteshin nga servilizmi para hekurave të ariut pozitiv të përrallave, apo mbanin qëndrim para zonjës dhelper, unë nga ana tjetër e liqenit u dërgoja kurvave nojmat e mia në ajër plot tundime. Dhe kokëulur nën pemë të parkut ndjeja nga larg stufën si digjte, e katër i bëja sytë. Mos vallë gjëja ndonje letër nga të vajzave që mbyteshin, mbyteshin, mbyteshin, apo brekë të braktisura, apo thesarin e humbur të debatikut. Apo mbase nga tmerri i hershëm asnjëherë nuk u bëra mbarë të dilja ku të dalë atje ku i çonin mileti dashnoret e gratë e martuara ndërronin për pak çaste larjen e pjatave me amforën e përmbysur të liqenit, nën frymënxjerrjen e rënduar të manjakëve nëpër pemë.

Kështu u harrua kjo koordinatë e vjetër, e jeta ime vazhdoi larg gjer këtë të hënë. Dhe ja ku mendova: të dal ku të dalë, do dal nga liqeni. Nga parku! Nga Gjiri! T’ua dhuroj atyre krejt veten time sot. Që më presin që fëmijë.

Vargan macesh të bardha që humbnin mes barit. Ulur në një stol plot emra veglash seksuale, m’u kujtua të hënën e gjithë kjo, mu në mes të saj. Me sytë e lotuar nga një lëng i ndaluar vërejta bile sesi tkurrej e fryhej si velë barke atje tej, trupi im i zhveshur.

 

e Premte, 18 shkurt 1994

E. H.

Ditë pune
H. M.

Pesë e gjysmë e mëngjesit. Zilja bie. Zgjohem, i heq rrobat, i hedh mbi jastëk, vesh pizhamet, shkoj në kuzhinë, kridhem në vaskë, marr peshqirin e me të laj fytyrën, marr krehrin dhe thahem me të, marr furçën e dhëmbëve dhe krihem, marr sfungjerin e banjës e laj dhëmbët. Pastaj shkoj në dhomën e dushit, ha një copë çaj dhe pi një tas bukë.Heq unazën dhe orën. I heq edhe këpucët. Shkoj në dalje dhe hap derën e banesës. Marr ashensorin nga kati i pestë për në të parin. I ngjis pastaj së larti edhe nëntë shkallë dhe e gjej veten në rrugë. Në dyqanin e ushqimeve blej një gazetë, më tej shkoj në stacionin e autobusit, blej një panine dhe marr metronë që kish ndaluar në kioskën e gazetave. Zbres tre stacione para se të hip. Portierit ia kthej përshëndetjen dhe ai më përshëndet e sakaq mendoj: përsëri është e hënë dhe përsëri fundi i një jave.Hyj në zyrë, them mirëupafshim, xhaketën e var në tavolinën e shkrimit, ulem në portmanto dhe filloj punën. Punoj tetë orë.

Ka ndonje poezi verdalle ne internet nga Albana Shala? Pashe qe Derhemi kishte bere nje shkrim per nje liber me poezi te saj, dhe tani shoh qe paska nje tregim dhe ketu...do ta lexoj neser.

Ja mo Xhibi, po vetem ne kete gjuhe smiley

Der Digitale Papst

Lasst uns einen anderen Papst wählen.
Einen Papst, den wir niemals in Zweifel ziehen,
ob er die Klosterschwestern lüstern betrachtet,
ob er davon träumt, mit Kardinal X unter die Decke zu kriechen,
ob er das Vaterland oder seinen besten Freund verraten hat,
und sei es vor fünfzig Jahren.
Lasst uns ein für allemal einen Papst wählen
mit der neuesten Software,
einen Papst, dem man glauben kann,
einen unfehlbaren,
wiederaufladbaren,
dem nichts weh tut,
einen digitalen Papst.

Oma Korça

Sie ist zurückgekommen.
In der Dämmerung.
Nach fünf Jahren,
nach zehn Jahren
nach zwanzig Jahren.
Nein!
Es waren bloß fünfundzwanzig Minuten.
Der Sohn hat ihr einen Wecker aufs Grab gestellt,
in einer kupfernen Dose, mit Zeigern aus Gold.
Wozu brauchen wir den?
Sie ist wieder da.
Zurückgekehrt als Nebel in einem meergrünen Kostüm.
Kalt,
warm waren nur die Strandhandtücher
und die Mahlzeit, die sie kochte und bereit stellte –
ihr selbst gemachtes Requiemdiner.
Wortlos.
Sie kam und zog mir ein wollenes Hemd an,
denn der Weise zieht sein Hemd nie aus.
Ohne Hände.
Die waren im Teig versunken.
Ich kann ihre Lippen nicht finden,
bloß ihr besorgtes Lächeln ist zurückgekommen.
Ich kann ihre Augen nicht finden,
aber ihr stechender Waisenkindblick ist geblieben.
Ein Blick, der sich niemals ändert.
Ihre Schritte hallen eilig auf den Pflastersteinen der schlafenden Stadt.
Sie hat die Hände voll zu tun,
der Koch des Waisenhauses –
Oma Korça.

 Unë kam një pyetje që s'gjeta vend më të mirë për ta shtruar: di njeri në është përkthyer në shqip "Bouvard et Pécuchet" e G. Flaubert? bëhet fjalë për dy tipa që takohen rastësisht dhe zbulojnë se kanë shumë gjëra të përbashkëta ndërmjet tyre, përveç faktit që janë të dy kopistë. Një trashëgimi e madhe u lejon që të shpërngulen në fshat dhe fillojnë të merren me bagëti e bujqësi. Paaftësia për të kuptuar i bën të dështojnë. E lenë bagëtinë dhe bujqësinë merren me radhë me shkencë (kimi, biologji, mjekësi, ushqim, astronomi, gjeologji),  pastaj me arkeologji (histori, antikitet, biografi), pastaj me politikë, me dashuri, me filozofi (gjimnastikë, spiritizëm, magnetizëm, logjik&eumlsmiley, me fe, me edukim... Të gjitha këto pa asnjë rezultat. Të lodhur nga gjithë dështimet, i kthehen zanatit të kopistit.

Ju falemnderit që më përpara

 

ueeee, qysh ne kohen e flauberit ka pas KOP?

 KOP s'e di, po kopje po smiley 

 

aha, ok, se thashe se mos ishte kop-ist, si lul basha me i llaf. po kopjen e dime qe ka qene me kohe, ene para floberit, po qari atyne athere thuj, qe s'kishte google smiley

ka shume vjet qe dua ta lexoj kete e nuk ia dal - po sikur te vihej tek klubi?

sipas bksh-se, niks gefunden ne shqip - gjithsej 16 zera nen 'flaubert' smiley.

 po po po! ta vemë të klubi, me një llaf. smiley

une them 2 veta u beme, po i mbushem mendjen mondes, swedit dhe bushit qe kemi verdalle behemi 5 dhe u be!

un po iher, nga shpjegimi i akvllit duket goxha interesante, une i kam qejf keta tipat qe bojne cdo lloj gjoje (tani quhen "me shpirt Entrepreneurial smiley )

thoqe, pse i hap pune vetes me mbushje e permbushje?

Vetem njecke mendje do i cik pune, ajo e penarit smiley

 unë propozimin e bëra. dhe versionet online i gjeta. tashi mund të bëjmë dhe një miniklub, po s'na pranoi diskoteka e madhe. smiley

 smiley Mire mer,  ja u bera dhe une qe lexoj nje liber ne cdo 10 vjet smiley

 po, po, të marrim. sidomos për të lexu libra. smiley

cer do bojm? gjithmone gati..

 Mu s`me mer kush smiley

Po cer nami te mire kam kriju smiley

Ne ti gjithmone gati je smiley

posti tropit qe verejti se une qesh verdall me boni te kuptoj se sa here kam hy ne peshk keto dite qe kam qen njul para pc, larg shiut ene afer tele konferencave..

Do e kisha lexu nja 2 here te tjera luften dhe paqen.. smiley ncncnc

 Koth, e ke nomin e keq, se te ka hum Sonila..........

 Po pse nga Sonila ta kem thua ? smiley

Po jo mer , cer Sonile. Ka goca peshku qe Sonila u vjen tek thembra e kepuces qe ka shkel pa dashje moot smiley

Ene me degjo mu se nuk rrej une per ket pune smiley

 Ec, ec, mos u fry kaq shume, se ti po plas se nuk po ta var ajo.........hahahahaha

 Po mire mer se dhe turp nuk eshte te kesh qejf nje si Sonila.  Puna eshte qe nuk me pelqe si gazetare po keshtu si kallup thu tina?

Cere kam me seksin e dobet une kshu mer? Asigja nuk kam smiley

+ unë tha ... 

Gjethe të verdha, që ndrisin,
të kuqërremta, që dridhen.
Me bërryla zë veten, për të tjerë
hija rrobë e rrahur, bërrakë,
amull, me vjeshtën bashkë,
vdekjen po pret këtë natë.

Pemët tej përherë të blerta,
pemët këtu zhvishen, veç
stinët ndihen të katërta.

 

experimenta.de / am

na pelqeu dhe duam prape nga i njejti burim! 

Faleminderit Squari! smiley

Here tjeter do kerkoj nje me karrieriste e me katrore, se c'nuk gjen te experimenta smiley !

Smile danke, mjafton te jete me katrore se pastaj e shtyjme diqysh!

 

p.s. am - autori? perkthyesi? shqiptar? gjerman? ....???

"am" autorja, perkthyesja, ajka smiley

 

 

The Fish

by Elizabeth Bishop 

 

I caught a tremendous fish

and held him beside the boat

half out of water, with my hook

fast in a corner of his mouth.

He didn't fight.

He hadn't fought at all.

He hung a grunting weight,

battered and venerable

and homely. Here and there

his brown skin hung in strips

like ancient wallpaper,

and its pattern of darker brown

was like wallpaper:

shapes like full-blown roses

stained and lost through age.

He was speckled and barnacles,

fine rosettes of lime,

and infested

with tiny white sea-lice,

and underneath two or three

rags of green weed hung down.

While his gills were breathing in

the terrible oxygen

—the frightening gills,

fresh and crisp with blood,

that can cut so badly—

I thought of the coarse white flesh

packed in like feathers,

the big bones and the little bones,

the dramatic reds and blacks

of his shiny entrails,

and the pink swim-bladder

like a big peony.

I looked into his eyes

which were far larger than mine

but shallower, and yellowed,

the irises backed and packed

with tarnished tinfoil

seen through the lenses

of old scratched isinglass.

They shifted a little, but not

to return my stare.

—It was more like the tipping

of an object toward the light.

I admired his sullen face,

the mechanism of his jaw,

and then I saw

that from his lower lip

—if you could call it a lip—

grim, wet, and weaponlike,

hung five old pieces of fish-line,

or four and a wire leader

with the swivel still attached,

with all their five big hooks

grown firmly in his mouth.

A green line, frayed at the end

where he broke it, two heavier lines,

and a fine black thread

still crimped from the strain and snap

when it broke and he got away.

Like medals with their ribbons

frayed and wavering,

a five-haired beard of wisdom

trailing from his aching jaw.

I stared and stared

and victory filled up

the little rented boat,

from the pool of bilge

where oil had spread a rainbow

around the rusted engine

to the bailer rusted orange,

the sun-cracked thwarts,

the oarlocks on their strings,

the gunnels—until everything

was rainbow, rainbow, rainbow!

And I let the fish go. 

(ajo faqja qe ke germuar squaro qenka e rralle) 

Spiritus, meqe je ketej dhe meqe kemi kohe pa 'u pare', po e ndaj me ty kete pjese:

... But he had acquired the dignity which, as he asserted, every great talent has an inborn drive and impulse to obtain; indeed, one may say that his entire development had been a conscious and defiant ascent toward dignity, leaving behind all obstructions caused by doubt and irony.

  Lively, three-dimensional descriptions, calling for no intellectual commitment, give delight to the bourgeois masses, but passionate, absolutistic youth is only captivated by works of a problematic natyre; and Aschenbach had been as problematic and absolutistic as any youngster. He had been an addict of the intellect, had overexploited knowledge, had ground up seed-corn for bread, had divulged secrets, had cast suspicion on talent and had betrayed art - yes, at the same time that his word-pictures were entertaining, uplifting and enlivening his more naive readers, this youthful artist had kept the twenty-year-olds agog with his cynical remarks on the questionable nature of art and even the role of the artist.

  But it seems there is nothing to which a noble and skillful mind becomes indifferent and numb more quickly and more thoroughly than the acrid and bitter appeal of knowledge; and assuredly the most gloomily conscientious thoroughness of a young man is shallowness itself when compared to the deep determination of a man who has attained the status of a master, when he wishes to disavow learning and scholarship, to reject it, to trample it with his head held high, if it tends in the slightest to paralyze, discourage or debase willpower, action, the emotions and even the passions. How else could the famous story "A Miserable Man" be interpreted than as an outburst of disgust with the indecent psychological leanings of the era as embodied in the figure of that weak and foolish semi-scoundrel who fraudulently acquires a destiny by driving his wife into the arms of a beardless youth out of helplessness, out of depravity, out of an ethical caprice, and who believes that it is his profundity that permits him to commit despicable actions?

Atentati - Harry Mulisch

...

“Sa vjeç je?”

“Thuajse 13, zonjë”

“Mos më thërrit ‘zonjë’”.

Hapi mire veshët. Do përpiqen me çdo mjet të të mbushin mendjen për kushedi se çfarë, por ti s’duhet të harrosh kurrë që ishin këta nazistë të fëlliqur që i vunë zjarrin shtëpisë sate. Ishin ata, ata e askush tjetër, ata dhe pikë.”

“Po këtë e di si buka që ha” tha Antoni paksa i indinjuar. “E pashë me këta sy.”

“Po. Domosdo, por e bënë sepse atje u vra ai bir kurve dhe prandaj do të thonë që faji ishte i rezistencës dhe ata ishin të detyruar ta bënin. Do të thonë që partizanët e dinin se ç’do të ndodhte, prandaj faji është i tyre.”

“Oh” tha Antoni, duke u mpirë paksa dhe u rrek të formulojë atë që po i shkonte nëpër mend “po qe se punët janë kështu, atëherë ... atëherë askush nuk del kurrë fajtor. Atëherë gjithkush mund të bëjë ç’t’i hipi në kokë.”  ...

Dreams before Waking


by Adrienne RICH

Despair is the question
- Elie Wiesel

Hasta tu pais cambio. Lo has cambiado tu mismo.
- Nancy Morejon

Despair falls:
the shadow of a building
they are raising in the direct path
of your slender ray of sunlight
Slowly the steel girders grow
the skeletal framework rises
yet teh western light still filters
through it all
still glances off the plastic sheeting
they wrap around it
for dead of winter.

At the end of winter something changes
a faint subtraction
from consolations you expected
an innocent brilliance that does not come
through the flower shops set out
once again on teh pagement
their pots of tight-budded sprays
the bunches of jonquils stiff with cold
and at such a price
though someone must buy them
you study those hues as if with hunger

Despair falls
like the day you come home
from work, a summer evening
transparent with rose-blue light
and see they are filling in
the framework
the girders are rising
beyond your window
that seriously you live
in a different place
though you have never moved

and will not move, not yet
but will give away
your potted plants ot a friend
on the other side of town
along with the cut crystal
flashing in the window-frame
will forget the evenings
of watching the street, the sky
the planes in the feathered afterglow:
will learn to feel grateful simply for this foothold

where still you can manage
to go on paying rent
where still you can believe
it's the old neighborhood:
even the woman who sleeps at night
in the barred doorway -- wasn't she always there?
and the man glancing, darting
for food in the supermarket trash --
when did his hunger come to this?
what made the diffence?
what will make it for you?

What will make it for you?
you don't want to know the stages
and those who go through them don't want to tell
You have your four locks on the door
your savings, your respectable past
your strangely querulous body, suffering
sicknesses of the city no one can name
You have your pride, your bitterness
your memories of sunset
you think you can make it straight through
you don't speak of despair.

What would it mean to live
in a city whose people were changing
each other's despair into hope? --
You yourself must change it. --
what would it feel like to know
your country was changing? --
You yourself must change it. --
Though your life felt arduous
new and unmapped and strange
what would it mean to stand on the first
page to the end of despair?

Crappy body; nice ending though... ka nevoje per pak redaktim.  But it's a mediocre poem... nothing to raise dust about.

Jeru... me fal, mbase nuk marr vesh shume(hmm: nuk marr!) nga ky lloj zhanri; ndonje koment shtese? E ke te mundshme?

Derisa vendi yt te ndryshoje... e ke ndryshuar ti vete? (mbase ja fus kot - e sfidova gjugjll crensllejt me kete) - me intrigoi ky shpjegim; po e varfer shume m'u duk bre. smiley

Enithing? smiley

daku, ma boj allall citimin po kto komentet e tuja kan ca koh që mkanë bo me e hap biblen ke mateu 7.6

Ti po quan perle ate???

Shume dakord. Nuk po te pyes me. Edhe pse ke treguar nje figure aq te zgjyret tani... se kur vjen puna per te derdhur lumenj derdellisjesh dhe citimesh, copy fucking paste, edhe pse ti e shkrove vete kete... sepse dallohet nga gabimet e shumta te shtypit(ortografike, si duan njerez te kalibrit te mendjemadhesise tende)... dhe kur vjen puna te besh nje sinteze te thjeshte, deshton, deshton teresisht; sepse ke nje shpirt bosh, te mbushur me plehra rreth e qark; nje pirg me dengla o zemra ime Jerushalijm mbi Sion. Rast i mjere, i nje shpirti qe percapet, qe arritjen me te madhe ka mbijetesen e tij mjerane, ndonese te perkohshme. 

Dhe ky eshte vleresim per ty personalisht o shpirti im o Paqja e Re; se nuk ishte keqkuptimi qe te shtyu ne kete vjellje psiqike; ishte boshlleku, varferia dhe mjerimi i shpirtit.

Perla te dalin nga ty? Ehhhh sa e do veten o zemer; sa ja shkel syrin vetes... do te te zere ngerci para pasqyres!!! Perla nga ty? Po ti nuk ke mendim personal, o vaji medet i mjerimit shpirteror. smiley

Nuk me ke zhgenjyer per mendimin qe te mungon; kete e dija... me zhgenjeve qe nuk dite arrish nje rresht komunikimi normal... turp!

Tani, me kete po e mbyll komunikimin me ty; pac nje jete te gjate, dhe te uroj sukses although against all odds. Te uroj gjithashtu edhe te gjitha ato gjera qe te mungojne ne menyre kaq te deshperuar. 

 

Hapi të plaçin:

http://www.thewitness.org/archive/julyau... http://centercitychurch.blogspot.com/200... http://asitoughttobe.com/2009/11/29/adri...

Nuk e kam shkruar unë poemën o injorant. E ka shkruar Adrienne Rich. Të të them ta nxjerrësh kokën prej sqetulle, e di që kërkoj shumë - por kur ka thënë një vllai im njëherë, "kur  përpiqesh të eksteriorizosh çadrën që ke gëlltitur, bëj kujdes mos ta hapësh ndërkohë". O gomar me avull (TM e tjetërkujt), mos pështy sipër se të bie në fytyrë. Rrofsh për urimet.

E moj e, o dashnor/e e poezise... o dashnor/e e letersise... qe nuk more vesh shqip, e mori e mira kete pune!

Te thashe e ke shkruar ti me doren tende, sepse ka gabime te shumta ortografike; pra nuk i ke dhene mausit komanden copy/paste ketu. Kaq! Nese i kane bere gafat sajtet nga shkon e i psonis keto plehra, tjeter gje; po jo dhe aq tjeter... handikapi jot remains, and thriving! Boshllek shpirteror, jo thjesht mendor; shpirteror. Erresire. Ne dac merre per kritike, ne dac per qortim... por vetem per ofendim nuk po ta them - dhe as e pata ndermend as me pare; - pavaresisht se ti i jep vetes tager dhe privilegje qe normalisht nuk do(duhet t') ja lejoje; o dashnor/e e poezise! Me quan derr, me quan dhe gomar... do te perdoresh dhe batuta te vjedhura filmave te Bruce Willis - dhe ja atribuon vellait tend - po, ne fakt ti e ke mendjen te "arti" o muza e artikulimit te shkruar te mendimit njerezor!

Dhe jo perle, po plehre ishte. Gabimin e fillova une qe e quajta mediokre. Nuk ka fare rendesi se kush e ka shkruar, po fare mo fare, po fare fare fare. O njeri qe nuk merr dot fryme vete. smiley

Thjesht te kerkova te jepje mendimin tend, pse ishte e bukur ajo poezi; pra pse e solle; cfare kishe ndermend - ndonje gje qe une nuk e kisha kuptuar dot; duke te dhene benefitin e dyshimit, se mund te nxirrje ndonje gje nga qulli; po paskesh qene i trashe shume ai qull; dhe mundesia jote per te prodhuar dicka perpos fyerjeve blasfemike (gati, se nuk ma ndjen shume, ta dish), ishte zero absolute. Po hajt, nuk ke pse te ndihesh deshperimisht keq; je ne shoqeri te shume vetave; misherim i zbrazetise shpirterore. Deshtim shumepermasor. deshtim ne elementare, komunikim.

Kaq paska qene e thene te arrinte impresionizmi juaj... 

varja... muhabeti merrka vlere ne baze te subjektit. varja.

mirë po boll tani se na lodhe kokën.

 Dude, you're turning into an angry copy of the somewhat clumsy somewhat elegant Hurbinek.

Perle eshte, plasi syte. E as du me ja dit kush eshte Adriene Brody. Eshte perle se ashtu them une e ashtu ma ni. Ti ca trapin je tu thone ndryshe? Kujto se duke i qujt gjithe gjonat plere je duke marre pjese ne ndonje llokme te mendimit te pavarur e indipendent? Nje mut. Ne antikomformizem prej adoleshentesh punk e goth, komform trendit antikomformist te ka ngel sahati. Shume kollaj e komode ta pysesh tjetrin "pse te pelqen" por per vete ben si gagac llafazan kur te pyesin "pse s'te pelqen." Calm the fuck down. Perpiqu t'i nxjerrsh llafet nje nga nje. Poetic pleasure and displeasure is beyond words. Perndryshe, krrej vargje si i ziu Selfo.

 Luliano, c'eshte gjithe ky mllef o njeri? avash se muhabet bejme dhe s'mund te jemi ne nje mendje se c'u kuptua pastaj. c'na kujtove dhe hurbinekun aq te nderlikuar. dhe po nuk pati ca te nderlikuar, c'mund te besh tjeter ne kete blog? ke te lexosh?

Nuk eshte mllef. Eshte dashuri e bardhe e bardhe e bardhe si djathi. Te verbon syte, po sharra s'te ngel ne gozhde. 

p.s. zotrules, you're gonna fight your own battles or what smiley

 pa filloni prape se ju kam qejf kur s'mbaroni. e di qe jeni shoke te mire ... Por djathi kete rradhe ishte si pak i prishur.

 Mu prish gjiza mu se ishte i prish djathi, tha. 

Rayuela - Hopscotch nga Julio Cortazar

...

I touch your mouth, with one finger I touch the edge of your mouth, I draw it as it if it came out of my hand, as if your mouth was for  the first time just barely open, and closing my eyes is enough to undo it and start over. Each time I create the mouth I desire, the mouth that my hand chooses and draws for you on your face, one mouth chosen from all, chosen by me with sovereign freedom to draw with my hand on your face, and for some random chance I seek not to understand, it perfectly matches your smiling mouth, beneath the one my hand draws for you.

You look at me, you look at me closely, each time closer and then we play cyclops, we look at each other closer each time and our eyes grow, they grow closer, they overlap and the cyclops look at each other, breathing confusion, their mouths find each other and fight warmly, biting with their lips, resting their tongues lightly on their teeth, playing in their caverns where the heavy air comes and goes with the scent of an old perfume and silence. Then my hands want to hide in your hair, slowly stroke the depth of your hair while we kiss with mouths full of flowers or fish, of living movements, of dark fragrance. And if we bite each other, the pain is sweet, and if we drown in a short and terrible surge of breath, that instant death is beauty. And there is a single saliva and a single flavour of ripe fruit, and I can feel you shiver against me like a moon on the water.

...

 while we kiss with mouths full of flowers or fish

son of a gun! 

.gif" alt="Large Animated Smileys | Big Animated Smileys" />

Annabel Lee

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of ANNABEL LEE;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea. 

E. A. P. smiley

 

 

Ajku, ku e ke marre? smiley (Poe, apo jo?)

veri naajs...

me ben pershtypje nje gje ama... 

"Seraphs"... pse ndodh nje gabim i tille?

njejes = seraph

shumes = seraphim.

creepy though. don't you think? smiley

 shumesi hebree zoto smiley

 

 si mendon ti? c'e ka shtyre nje pene aq te madhe te bente nje gabim te tille?

ja ich war so perfekt und vollkommen in der Unwissenheit, daß mir unmöglich war zu wissen, daß ich so gar nichts wußte.

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen "Simplicius Simplicissimus"

"Po, une isha aq perfekt dhe i perkryer ne padituri, saqe per mua ishte e pamundur te dija, qe nuk dija gje fare."

 jo mo, pedro jo. asnje gabim nuk ka tek Poe. poetet kane te drejte te ndryshojne gjuhen kur ja vlen te ndryshohet. poetet kane te drejte mos te ndjekin perjashtimin e rregullit. duhet pak ''tejkuptimit'' te kuptosh keto gjera. nuk mund te ecesh vetem me  llogjiken e paster, se rrezohesh.

Kam plot dhjete minuta, qe po kerkoj te nxjerr kuptimin e ketij komentit tend mesiper, por nuk po ja dal dot, keshtuqe tani kerkoj ndihmen tende:

Cfare kuptimi ka komenti yt melart?

O goce ose cun, nuk e di se cfare je, a mund te me sqarosh pak per me siper?

Sepse me ngeli me te vertete ne mendje.

Apo ishte thjesht nje gabim nga ato te shkruajturit me dhjete gishta si e Anila Bashes? smiley

Pse Lira, cfare do t'i humbiste vargut sikur te ishte keshtu:

With a love that the winged seraphim of heaven
Coveted her and me.

A nuk do te ishte edhe me poetike, me melodioze? Thjesht nje mendim... meqe nuk eshte fjale qe ndihmon ne rime, as ne asonance te vargut; madje eshte me plotesuese,  - dhe per mendimin tim, edhe me poetike nese eshte seraphim, e jo seraphs. Puna eshte se nuk kemi te bejme me nje poet dosido... ka nje kriipiness ne krijimet e Poes, qe synon te qelloje drejt horrorit...

thjesht nje mendim.

 ah mor zotrules, aq i zgjuar sa je por poetika te mungon, me c'kam kuptuar. e si mund ta pyesesh poe-n (edhe sikur te ish gjalle)? jane ca gjera qe atij si poet i madh i lejohen. dhe e di pse. sepse atij i tengellonin ndryshe ne mendjen e tij brilante. dhe mendja jone duhet t'i shkoje pas. mos e kompliko te pakomlikuaren, thjesht ndiqe Poe-n dhe shijoje ...

Jam dakord me ate qe ke thene me siper dhe me kete qe sapo ke thene. 

Jam gjithashtu i bindur qe nje poet i nje kalibri te tille, do ishte i pari qe nuk do shtypte mendimin e lire dhe shprehjen e tij... qofte edhe ne gjera mikroskopike si psh nje psheretime e nje lexuesi te thjeshte si puna ime per thjesht, nje term, thjesht nje fjale.

Tani e dime te gjithe kush eshte nena e dijes... dhe imagjino kur perpara te dalin gjera te reja, qe ndoshta, ndoshta nuk jane te perseritura per ty(por do t'i dish, te jesh i sigurte per to, ashtu dhe nuk i harron kollaj)... dhe une perpiqem te bej pyetje aty ku nuk marr vesh shume; si puna e poezise, psh, qe jam shprehur edhe me siper me dicka qe hmmm, shume te tjere ketu nuk do kishin as kellqe, as hunde dhe as zemer ta pranonin... gjithsesi Lira, pyes se dua te di, dhe pyes ke? - pyes ca qe bejne sikur dine, dhe une i marr per te qena... po, them me vete, duhet te dine; dhe vete i pyes; ne fillim pa ngurrim, tani ngurroj shume. Te diturit (ehe) ketu irritohen nga pyetje te thjeshta, te kthehen me te shara, te kthehen me tone te renda... - nuk kane rendesi keto, finalja per mua ka rendesi... une pyes dhe pergjigja...? Nuk me vjen kurre.

Natyrisht qe une nuk po ul vepren e Poes... e as mendjen e tij, thjesht kam pak veshtiresi te konformohem aq kollaj; edhe pse mendimi i turmes shpesh here tenton te shfaqet "overwhelming"... por nje i ditur, qe nuk ka as durim, as miresine t'i mesoje nje injoranti???

Nuk e di Lira... Do te doja shume t'i shihja performancat e ketyre mendjeve ne nje book club...

Nuk e di... me sinqeritet tani, sa i ditur eshte me te vertete nje arrogant?

"Pyet veten."

Sokrati

percaktimi i vetes me duket pak i veshtire/terren i rreshqitshem ... 

Lajmerimi

Nuk e di ku duhet te drejtohem per nje lajmerim te tille. Me ka humbur vetja. Kam me se tre dite qe po e kerkoj dhe jam i shqetesuar ne kulm. Ndjehem jashtezakonisht pertoke pa te. Eshte hera e pare qe e provoj nje ndarje te tille dhe jam ne merak, si per veten, dhe per veten. 

Vetja ime ka veshur nje pale xhinse blu, nje triko jeshile, mban nje mjeker te holle dhe floket e qethur shkurt. Kerkoj ndjese per pershkrimin gjeneral te vetes, dhe i kuptoj ngaterresat qe mund te ndodhin, prandaj ju lutem dashamiresve te mos terheqin njeri prej menge pa u siguruar me pare qe behet fjale per personin e humbur, pasi keqkuptime te tilla do sillnin deme qe nuk do ishin te kendshme per asnje pale. 

Ju lutem, jam ne nje ankth te paimagjinueshem. Falemnderit per ndihmen.

Dorian Kulla 

mars 2005

 e bukur kjo

"There is no looking glass here and I don't know what I am like now."

"Wide Sargasso Sea" - Jean Rhys

jero, nja dy dakika dhe ika une, m'i bej kabull. 

Këtu mund të postoni citatet, paragrafet, e më thatë-ju thashë, nga letërsia shqiptare dhe e huaj.

Tema dhe e zonja e temes e ka sqaruar fare mire qe askush s'ka pse te jap xhevap per prurjet.  Jo vetem qe ne art "perla" e njerit mund te jete "plehra" e tjetrit, por eshte edhe pakez me te ndjere ajo pune.  Per keto e per shume arsye te tjera nje etike minimale komunikimi eshte e nevojshme per pjesen "me thate - ju thashe". Virtualitet eshte, por kur gjuhet me gur, eshte mbyll furra e bukes. 

_________

Per Rich, poema ka nje dy gabime te vogla ortografike. Edhe?  Ja meqe ishte merak i madh:

Despair is the question.
-- Elie Wiesel

Hasta tu país cambió. Lo has 
cambiado tú mismo.
-- Nancy Morejón

Despair falls:
the shadow of a building
they are raising in the direct path
of your slender ray of sunlight
Slowly the steel girders grow
the skeletal framework rises
yet the western light still filters
through it all
still glances off the plastic sheeting
they wrap around it
for dead of winter

At the end of winter something changes
a faint subtraction
from consolations you expected
an innocent brilliance that does not come
though the flower shops set out
once again on the pavement
their pots of tight-budded sprays
the bunches of jonquils stiff with cold
and at such a price
though someone must buy them
you study those hues as if with hunger

Despair falls
like the day you come home
from work, a summer evening
transparent with rose-blue light
and see they are filling in
the framework
the girders are rising
beyond your window
that seriously you live
in a different place
though you have never moved

and will not move, not yet
but will give away
your potted plants to a friend 
on the other side of town
along with the cut crystal flashing
in the window-frame
will forget the evenings
of watching the street, the sky
the planes in the feathered afterglow:
will learn to feel grateful simply for this foothold

where still you can manage
to go on paying rent
where still you can believe
it's the old neighborhood:
even the woman who sleeps at night
in the barred doorway -- wasn't she always there?
and the man glancing, darting
for food in the supermarket trash --
when did his hunger come to this?
what made the difference?
what will make it for you?
What will make it for you?
You don't want to know the stages
and those who go through them don't want to tell
You have four locks on the door
your savings, your respectable past
your strangely querulous body, suffering
sicknesses of the city no one can name
You have your pride, your bitterness
your memories of sunset
you think you can make it straight through
if you don't speak of despair.

What would it mean to live
in a city whose people were changing
each other's despair into hope? --
You yourself must change it. --
what would it feel like to know
your country was changing? --
You yourself must change it. --
Though your life felt arduous
new and unmapped and strange
what would it means to stand on the first
page of the end of despair?

Mesazhi eshte universal.  Perktheje ne shqip e kap nje qytet, nje lagje, e perplasja titullit.  Shko ne Brooklyn, NY e ca te moshuar s'ta thone ne vargje, por me psheretima a histori te qemotit.

Pertej "urban settings", po aq universal eshte mesazhi "despair - hope", "deshperim - shprese" e mbi te gjitha, apel per te bere veten katalizator transformimi, per te sjell ndryshimin nga deshperimi ne shprese.  

Ndoshta une Rich e lexoj me njeanshmeri preference, por kjo poeme ka force e mbahet ne kembet e veta edhe pa njeanshmerine time.  (Per mendimin tim, gjithmone.)   

Khayyam Nolian

 -1- 

Natën kur flinja, më tha shpirti: "Pi! 
Në gjumë dhe në Varr s'ka lumëri;
Ngrehu! Sa rron, zbras Kupa dhe puth Çupa; 
Ke shekuj që të flesh në qetësi". 

-2- 

Në ëndërr, kur agimi zbardhëllonte, 
Një zë që nga Taverna po gjëmonte: 
"Çohuni, djem, e Verë sillnani, 
Se Fati na e tha lëngun sonte." 

U dogja dhe u përvëlova: Verë! 
Nga vrer'i lotëve u shova: Verë! 
Në Qelq rubin, e Dashur, dhe Llautën 
Dhe nga ky zjarr shpëtova: Verë! 

-18- 

Me Ver' e Vajza, me Llaut' e Valle, 
Me Fyell e me Këngë po s'u çmalle, 
Jeta s'vlen hiç: Se pa këto nuk është 
Veç pemë helmi, pus e tym vërdalle. 

-19- 

Nga njëra dorë Trëndafil e Grua, 
Nga dora tjatër patsha Rrush e krua: 
"Zotit - po thon' - i ardhtë keq për mua!" 
Po as m'a fal pendimin, as ia dua. 

-53-

Me Ver' e Valle, me Huri - në pastë, 
Te vija në lëndin' u shtri - në pastë, 
Dhe humbi fare Ferr'i zi - në pastë, 
Dhe ja, Parajsa na u gdhi - në pastë. 

-54- 

Një kupë Verë, mor Saki - ta puth! 
Vajzën e bukur si selvi - ta puth! 
Atë gërshet si lak të zi ku kapet 
I urti plak e djal'i ri - ta puth! 

-55- 

Nem kupën dhe këndo një melodi, 
Me Engjëj dhe Bilbilë simfoni: 
Se Vera qesh, këndon, kur rrjeth nga shishja 
Dhe s'duhet pirë veç me brohori. 

-330- 

Dhe kur të shkosh, moj Dor' e këmb' argjënde 
Për të gostitur miqtë n'ato vënde, 
Ku pinim bashkë, e t'arrish ku rri, 
Mos psherëti! - po zbrasmë Kupën tënde. 

-331- 

Dhe kur të shuhem nënë Dhe të zi 
Dhe kur të bëhem prapë Balt' e Hi, 
Mbrumëni Poçe, mbushmëni Dolli - 
Dhe shihni po s'u ngjalla përsëri!

 Whole Lotta…

nga E. Hatibi

Nga një bllok në tjetrin më humb
Një vjershë për ty Lotta

Ti ecën larg, e nuk druhesh të kthesh kokën
për të verifikuar
supet e mija: ne njihemi
Ne s’flasim: pa fjalë pa duar ti ma tregove
E para
Mes shokësh, mes nesh e kërkuam e s’gjetëm
Argjend i ngrohur me pështymë
Aty ishte përdhe
Unazë gishti nënash që ia dëshiruam sho-shokut
E nuk e dallonim, një nga një kokëqethur larg shtëpisë
Në rrethina një burrë i huaj na përdhunonte
Pa frymë mbi njeri tjetrin, larg nga shtëpia
Lotta, kështu kjo fëminia
Më vjen, më ikën me ëndrra
Mes dhjetra qelqesh, dialektesh ti Lotta
Me një triumph të hapur në faqe
Me nje fustan më vjen, më çudisje, e qaje
Kur me dhunë ta vishte mami
Gjunjët tanë puqeshin në quka
Në ëndrra është mëhalla jonë, filmat
Më shpata druri të menduara
Që na thyheshin: po biçikletën Lotta, biçikletën
Ku na mësoje biçikletën, e në fakt më mësove dobësinë
(do sqaruar mosha jote, më e madhe se e jona)
Shtëpinë të kesh kundër, edhe rrugën
Fjalëve t’u druhesh, pa bërë dot pa fjalët e përbuzjen
E pastaj në darkë me biçikletën përtokë
Të të shkrythet gjoksi nga një vakësi pa emër
Unë mbaja timonin, ti pedaleve u mëshoje
Bark e kurriz ngjitur si një peshk I vetëm
Fshehtas rrotulloheshim nëpër rrugica
Nëpër dy boshte halash prej teli biçiklete
Jashtë asfaltit me vija të bardha, për ty flet mëhalla
Lotta a të kujtohet
Mos humbtë kurrë banja e vjetër e shkollës fillore
Shtangia e mozaikëve të ujit përdhe
Që pëshpërijnë në tavan
Aromë e mirë e jashteqitjeve miturake
E gjitha kjo gardhuar me gjëmime të forta gjoksi
Se aty ishim ne
Në kope, vëzhgonim si rriteshe pasditeve
Si largoheshe nga ti, nga ne
E nga bluza
Por unë përherë e kisha ditur se ti ishe ndryshe
Të dy e kishim ditur bashkë se ti ishe ndryshe
Ndaj rrija unë larg shokësh
Të gjithë më tallën me hundë, shfytyruar për mirë
Pantallonat e shkurtra që fërgëllonin poshtë nëpër gjunjë
Këto
Këto gjethe të reja në shirita filmi të vjetër
Më flit. Kam dëshirë të jemi aty edhe njëherë tjetër
Aty ku fillove
Lotta ti çun i shëmtuar.

Nje nga vjershat me te bukura gjermane, nga i madhi Heinrich Heine. Nqs doni perkthimin ne anglisht mund ta gjeni shume kollaj online. Vjersha eshte shkruar ne stilin romantik (fillimi i shekullit XIX) dhe mbahet me muzikalja e gjuhes gjermane.

 

Die Loreley

1. Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin,
Ein Märchen aus uralten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt,
Im Abendsonnenschein.

2. Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr gold'nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar,
Sie kämmt es mit goldenem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewalt'ge Melodei.

3. Den Schiffer im kleinen Schiffe,
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn,
Und das hat mit ihrem Singen,
Die Loreley getan

Unë s'e di çfarë do të thotë,

S'di pse jam kaq i trishtuar.

Një prrallë nga të lashtat kohë,

Mendjen krejt ma ka pushtuar.

 

Zu të ftohet, muzgu bije,

Rini qetë vazhdon të rrjedhi.

Maj' e malit përshkëndritet

Nga e fundit rreze dielli.

 

Atje lart më e bukura vashë,

Ulur rri; se ç'mrekulli!

Pamj' e saj, një drit' e artë,

I kreh flokët si flori.

 

Krihet me të artin krehër.

Krihet dhe një këngë e thotë.

Ç'ka një mall e ç'ka një gjëmë

Melodia magjiplotë.

 

Dëgjon këngën lundërtari,

Dhimbj' e thellë e përfshin.

Sytë i mbeten lart nga mali.

S'sheh që lumi ka shkëmbinj.

 

Besoj, valët e mbulojnë

Lundrën tok me lundërtar.

Ndodh kështu saherë këndon

Vash' e bukur, Lorelai.

 

përktheu (tsr)

 Se shijoj dot origjinalin por shumë i bukur përkthimi .

Kjo vjersha këtu është vetëm për ata që martohen së shpejti smiley kush e zë (lemza) le ta mbajë

një shamiii një shami me mollë t'embla, t'i hash me kë të dojë zemra aman Vitori

dhe

ricordandomi che esse hanno camminato molte leghe di donne
fino a scoprirti. 
- thotë ky vllai.

Trashëgime! smiley

- End aj em Allotta Fagina...

+ Skjuzmi? alotta what?

- Allotta Fagina...

+ Aaaahh, aj thot ju sed "e llot of..."

Rain

I love all films that start with rain:
rain, braiding a windowpane
or darkening a hung-out dress
or streaming down her upturned face; 

one long thundering downpour
right through the empty script and score
before the act, before the blame,
before the lens pulls through the frame

to where the woman sits alone
beside a silent telephone
or the dress lies ruined on the grass
or the girl walks off the overpass,

and all things flow out from that source
along their fatal watercourse.
However bad or overlong
such a film can do no wrong,

so when his native twang shows through
or when the boom dips into view
or when her speech starts to betray
its adaptation from the play,

I think to when we opened cold
on a rain-dark gutter, running gold
with the neon of a drugstore sign,
and I’d read into its blazing line:

forget the ink, the milk, the blood—
all was washed clean with the flood
we rose up from the falling waters
the fallen rain’s own sons and daughters

and none of this, none of this matters.

~ Don Paterson ~

 

P.S. Kush do ta provoje nje variant shqip te kesaj? smiley

P.p. S. Keep the poems comming but hold debatet mbi to (e terci e verci) to a minimum please (we all know qe jeni shume te gjitheditur, s'eshte nevoja ta ilustrejsheroni dhe ketu). tank ju smiley

Fabien Marsaud aka Grand Corps Malade - Comme une évidence :
 

http://www.youtube.com/watch?v=DXE7sZH2T...

En fait ça fait un moment que se croisent dans ma tête,
Des mots et des douceurs qui pourraient faire un texte.
Un truc un peu différent, j'crois qu'ça parlerais d'elle.
Faut avouer qu'dans mon quotidien, elle a mit un beau bordel.
Mais j'ai un gros soucis j'ai peur qu'mes potes se marrent,
Qu'ils me disent que j'm'affiche, qu'ils me traitent de canard.
C'est cette pudeur misogyne, croire qu'la fierté part en fumée,
Quand t'ouvre un peu ton coeur, mais moi cette fois j'veux assumer.

Et j'ai un autre problème, et p'têt encore plus lourd,
C'est qu't'as pas l'droit à l'erreur quand t'écris un texte d'amour.
Moi les trois prochains couplets j'voudrais qu'se soient des bombes,
Si j'écris un texte sur elle, j'voudrais qu'ce soit l'plus beau du monde.
Elle mérite pas un texte moyen j'ai la pression ça crains.
Fini d'faire l'intéressant avec mes voyages en train.
Là c'est loin d'être évident, moi je sais pas comment on fait,
Pour décrire ses sentiments, quand on vit avec une fée.

Puis faut avouer qu'elle a des yeux, ils sont même pas homologués,
Des fois ils sont verts, des fois jaunes, j'crois même qu'la nuit ils sont violets.
Quand j'm'enfonce dans son regard, je perds le "la", je touche plus le sol...
Je me perds profondément et j'oublie exprès ma boussole.

Depuis qu'j'la connais, j'ressens des truc allucinants.
Et j'me dis souvent que j'ai eu d'la chance d'lui avoir plu sinon...
...J'aurais jamais su qu'un rire pouvait arrêter la terre de tourner.
J'aurais jamais su qu'un regard pouvait habiller mes journées.

j'comprends pas tout ce qui s'passe, Il y a plein de trucs incohérents.
Depuis qu'elle est là, rien n'a changé, mais tout est différent.
Elle m'apporte trop d'désordre, et tellement de stabilité.
C'que j'préfère c'est sa force, mais l'mieux c'est sa fragilité.

Ce n'est pas un texte de plus, ce n'est pas juste un poème.
Parfois elle aime mes mots, mais cette fois c'est elle que mes mots aiment.
J'l'ai dans la tête comme une mélodie alors mes envies dansent.
Dans notre histoire rien n'est écrit mais tout sonne comme une évidence.

J'ai r'découvert comme ça réchauffe d'avoir des sentiments,
Et si tu m'dis qu'c'est beaucoup mieux de vivre sans tu mens !
Alors j'les mets en mot et tant pis si mes potes me chambrent
Moi j'm'en fous, chez moi y'a une sirène qui dort dans ma chambre.

J'avais une vie d'chat sauvage, Elle l'a réduite en cendre
J'ai découvert un bonheur tout simple, c'est juste qu'on aime être ensemble
On calcul pas les démons du passé, on a pas peur d'eux.
Moi si un jour j'suis un couple, j'voudrais être nous deux.
Y'a des sourires et des soupirs, y'a des fous rire à en mourir,
On peut s'ouvrir et sans rougir déjà s'nourrir de nos souvenirs.
Et les pièges de l'avenir nous attendent, mais on a pas peur d'eux
Moi si un jour j'suis un couple, j'voudrais être nous deux.

Et si c'est vrai que les mots sont la voix de l'émotion,
Les miens prennent la parole pour nous montrer sa direction...
J'ai quitté l'quai pour un train spécial,
Un TGV palace,
On roule à mille km/h au-dessus d'la mer en première classe...

Et si c'est vrai que les mots sont, la voix de l'émotion,
Les miens prennent la parole pour nous montrer sa direction...
J'ai quitté l'quai pour un train spécial,
Un TGV palace,
On roule à mille km/h au-dessus d'la mer en première classe...

Approximately Forever

She was changing on the inside
it was true what had been written

The new syntax of love
both sucked and burned

The secret clung around them
She took in the smell

Walking down a road to nowhere
every sound was relevant

The sun fell behind them now
he seemed strangely moved

She would take her clothes off
for the camera

she said in plain english
but she wasn’t holding that snake

~ C.D. Wright ~ 

Shqipja qysh u është dukur?
Sa e ëmbël, sa e bukur.

A. Z. Çajupi

Me gustas cuando callas- Pablo Neruda

http://www.youtube.com/watch?v=C2kSynnNF...

Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.
.
Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
Déjame que me calle con el silencio tuyo.
.
Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.
.
Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.

shume e bukur. rrofsh apple. poezi e vertete, jo si rrappashtrappat e gagaceve qe na jane hedhur kohe pas kohe... falemnderit. smiley

kisha vertet kureshtje per nje poezi qe ti e pelqejshe. tani jom i qart. pranej buzqesha zoto, por qepare isha per me dale deri ktu afer dhe nuk te jepja dot xhuvap se pse.

te lutem smiley, eshte vertet e bukursmiley

 Ja dhe ne shqip-en tone te bukur, kjo poezi:

ME PELQEN KUR HESHT

Me pelqen kur hesht, sikur te mos ishe, -

dhe me sheh nga larg e zeri im nuk t’arrin.

Thua sikur prej teje fluturuan syte,

dhe sikur nga nje puthje goja t’u vulos.

 

Si gjithe keto sende qe me rrethojne,

ti ngrihesh e mbushur me shpirtin tim.

Flutur e gjumit te trazuar,

ti je vete fjala trishtim.

 

Me pelqen kur ti hesht dhe rri si e larget.

Sikur une te shqetesoj, flutur qe fergellon

me veshtron nga larg dhe zeri im nuk t’arrin.

Lerme qe une te hesht tani ne qetesine tende.

 

Lerme qe une te flas me ty ne kete heshtje,

e shndritshme si nje llambe, si nje unaze.

E heshtur e plot yje, ti je si vete nata.

Ti hesht me nje heshtje yjesh, nga qetesite e largta.

 

Te dua kur ti hesht, sikur me zhdukesh fare.

E largme dhe e dhimbshme, sikur te jesh e vdekur.

Mjafton nje buzeqeshje – perse duhet nje fjale?

qe une te gezohem se s’eshte e vertete vdekja.

 

Kur ne të dy nuk kishim adresë

U puqën dy skajet e materies,
u ndez një dritë e fortë si dyshim,
dhe ne vendosëm të ndahemi,
dy lëvozhga që rrojnë,
mbi ujë të qetë pasdite.

Asgjë nuk u mat me humbjen tonë,
asgjë nuk u rrit.
Kufijtë e caktuar nga ne,
si fëmijë u rritën,
bënë nga ne, atdhe me një emër,
ku ne të dy nuk kishim adresë.

Atje në një vend pa sy,
si në website të dy ne,
qamë për një humbje më të lumtur.
Për një orë tjetër,
për një sahat të ndërtuar ndryshe,
që ti maste rrugët tona,
si një masë e re,
ku koha nuk ka humbje.

Nga Rudi Erebara

Note: tre vargjet hapese ngerthejne nje energji mendimi te pazakonte!

U puqën dy skajet e materies,
u ndez një dritë e fortë si dyshim,
dhe ne vendosëm të ndahemi,

qe dhe nji medituese e nerudes (e perkthyme jo nga origjinali):

thuamë, a është trëndafili' zhveshur?

thuamë, a është trëndafili' zhveshur,
apo është ky fustani' saj i vetëm?

përse drurët gjithë i fshehin
shkëlqimet e rrënjëve të tyre?

kush vallë ia dëgjon pendesën
automobilit që një vjedhje kreu?

a ke parë gjë më të trishtë në botë
se sa një tren që qëndron nën shi?

Neruda

 

Ho sceso, dandoti il braccio

 

Ho sceso, dandoti il braccio, almeno un milione di scale
E ora che non ci sei è il vuoto ad ogni gradino.
Anche così è stato breve il nostro lungo viaggio.
Il mio dura tuttora, né più mi occorrono
Le coincidenze, le prenotazioni,
le trappole, gli scorni di chi crede
che la realtà sia quella che si vede.

Ho sceso milioni di scale dandoti il braccio
Non già perché con quattr'occhi forse si vede di più.
Con te le ho scese perché sapevo che di noi due
Le sole vere pupille, sebbene tanto offuscate,
erano le tue.

Pak gegnisht!

Rrëfimi memec i Hanës

nga Lona Čulić (Elona Culiq)

Mbramë humba!
Përkundja n’krahët e hanës
m’përshtjelloi qetësinë
e m’dha nji marramendje ndjenjash
thue isha n’maje të nji karuseli.
Vedi m’dukej sikur isha në nji rreth zjermi
e rehati s’kisha n’asnji vend.
E tan ndjenjat, mendimet,
pikëpyetjet dhe emocionet
ishin tuj value n’kazanin e lotve,
që n’flluska shprese t’brishtë
shpërndaheshin nëpër errësinen e qiellit
tuj xan kshu vendin e yjeve.
Me tu duk’ vedi thue isha tuj rregullu
nji pemë Krishtlindjesh,
por në t’vërtetë s’isha tuj ba gja tjetër
veçse tuj zbukurue vetë dhimbjen teme.
Me mendje,
edhe buzëkuq i vuna përsipër
njatyne flluskave t’brishta e vetë trishtimit
që m’kishte përshkrue tan qenien
n’fije t’nji peni aq t’hollë
sa dhe pesha e lotit tem e kishte këputun.
Bile, as vetë s’e di pse s’e këputi!?
Hanë, o e marrë
jam tuj fol me ty, me shpresën se ti t’pakten
ke me m’kuptue, se unë vedin jo!
Siç po të tregoja,
kisha nji ndjesi t’çuditshme që po ngrente kryet brenda meje,
ndjesi që s’disha me i vu emën,
por di që m’dukej sikur
n’faltoren e shpirtit
ishin rrështue
tan yjet e mbramjes
e ndiznin nga nji qiri për dhimbjen.
Flaka e tyne,
po shkrinte muret e akullta t’heshtjes
e fjalëve përveçse gojë,
po i pikturonte sy e veshë.
M’dukej sikur isha dyzue,
sikur nji Vete ishte nji hap para Vetes tjetër,
e Vetja e dytë shkelte n’gjurmët e Vetes s’parë,
e kshu përveçse nuk linte gjurmët e saja,
mundohet me imitue edhe ndjeshmrinë e modelueme
gjurmëve t’Vetes së parë.
U bana lamsh!
Ky dyzim Vetesh m’turbulloi ma shumë se karuseli i ndjenjave
që nuk po din me u lodh qysh mbramë.
Ndoshta e mira asht me mbyll sytë,
e me u harru n’krahët e gjumit,
që nuk ka me ken gja tjetër
veçse nji episod i ushqyem me morfinë harrese t’detyrueme
e të nesërmen e dritës
dhimbjet kam me i ndie edhe ma shumë.

Maj, 2011

(vijon)

Poezi gegnisht nga Lona Čulić (Elona Culiq)

As vetë nuk e di çka ndodhi!

N’at katrahur vetmie,
që  t’i ngjyente sytë e mendjen n’verbëri,
nuk arrita me e kuptue se ku e pashë vedin?
Përveç mureve t’zbrazun nga ngjyrat si koka t’bardha  plakash  zevzeke,
t’shtratit t’ngujimit e derës t’kycun,
pasqyrë nuk kishte n’dhomë.
Di që ai shpërfytyrim,
ajo monstër trishtimi e dhimbjeje që m’doli para syve,
sikur nji fantazëm gushti,
që nga flakët e ndërgjegjes nuk xen vend as nen dhè,
m’trembi ma shumë se dordolecët e vetmisë
që vazhdonin varun mureve.
Unë nuk isha ai shpërfytyrim,
e kurrësesi nuk do të mund t’vazhdoja me ken!

 Cne qe njeh Lonen? Kot me t'vet smiley

 Mjerim

 

Të pasurit bën për vete ti

Duke i lëvduar, duke u lëpirë;

E lëmuar është paraja, biri im,

Ndaj dhe ka qejf ta lëmosh mirë.

 

N'gri temiani der' lart në qiell

Pará të çdo arti, hyjnori viç.

Falu mbi pluhur, falu mbi pleh,

Veç jo përgjysmë, por me gjith' shpirt.

 

Shumë shtrenjtë kushton buka kët' vit,

Mirëpo fjalët e mira janë badihava.

Zotnisë lëvdoja edhe qenin, mos prit!

E si shpërblim, mbush barkun, ha!

 

H. Haine

 

 nuk e shikoj dot smiley

ma shkruan dot me fjalë? 

edhe ju zgjuar? smiley

 

"Into My Arms"

I don't believe in an interventionist God
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him
Not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head
To leave you as you are
And if He felt He had to direct you
Then direct you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I don't believe in the existence of angels
But looking at you I wonder if that's true
But if I did I would summon them together
And ask them to watch over you
To each burn a candle for you
To make bright and clear your path
And to walk, like Christ, in grace and love
And guide you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I believe in Love
And I know that you do too
And I believe in some kind of path
That we can walk down, me and you
So keep your candle burning
And make her journey bright and pure
That she will keep returning
Always and evermore

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

 

Nick Cave.

yeah... and this is crap! utterly rubbish!

oh... and that's probably why you did not forget to include the author's name.

that's what he said.

vanity of vanities...

sigh if you're unsure what it means.

 do të doja të sillja diçka, po është ende në gjuhë armiqësore smiley

me ta pëfunduar, do e sjellim dhe do të donim të na kujtonit smiley

 

 Ja, Ja Big Grin

:H

 

 

ajku mos m'u drejto në shumës, sepse më duket sikur (ti) di ndonjë gjë...

smiley

smiley

do përpiqemi, ndërkohë po bëjmë sikur dimë diçka, meqë edhe vonë tashmë 

zakon i vjetër

 

hë pra, do e mbash fjalën? smiley

 Fantazi për Laurën

Laura ime! Thuama drithrimën
Që trupin me fuqi prej trupit shqit!
Ma thuaj, Laura, ma trego magjinë,
Që madhërisht me dhunë shpirtin përshpirt!

Pa shih! Ajo planetët nxit të sillen
Qark diellit në unaza arratie.
Njëjt' si fëmijët mbledhur nënës hidhen
Shumëngjyrësh rreth asaj fisnikërie.

E etur pi stërkala shiu të artë
Prej gjithsecilit yll që gjumë s'njeh.
Përngjallie pi nga kup' e tyre e zjarrtë,
Si çdo gjymtyrë që jetë prej trurit merr.

Thërmijë dielli puq me thërmijë dielli,
Në një t'besuar harmoni pa skaj.
Vë dashurinë çdo sferë rrotull ta sjelli,
Sistemet botërorë jetojnë prej saj.

Në braktistë ajo zemrekun e natyrës,
Rrënohet me poterë çdo gjithësi.
Dhe botët me gjëmim në kaos zhyten,
Njutoni qan me lot mollën e tij.

Po la urdhrin e shpirtit mbretëresha,
Mbi çdo trup vdekja vallen e saj lot.
Pa dashuri as kthehet më pranvera.
Pa dashuri s'ka qënie që njeh Zot.

Po ç'është pastaj kur Laura më puth mua,
Përflakje purpuri mbi faqet derdh
Dhe zemrën ma pushton hov' i nxituar,
S'andejmi gjakun ethshëm ma rrëmben?

...

Shiler

(Perkthyer nga Maksi... alias McCik)

 E fundit per sonte, e kam shume qejf kete poezine.

 

 

Kurt Shmid, në vend të baladës.

 

Njeriu për të cilin do bëj fjalë,

e kishte emrin Shmid (Kurt Shmid më sakt').

Çdo ditë, veç jo të diel, çohej më 6.

Çdo mbrëmje, fiks më 8, ishte në shtrat.

 

10 orë rrinte shtrirë e s'ndihej hiç.

4 orë hante, pinte, bënte rrugë.

9 orë prodhonte qelq në një fabrikë.

1 orë për gjithçka tjetër, jo më shumë.

 

Të dielën dhe për festa flinte gjatë.

Kur çohej, rruhej mirë, një gjysmë ore.

E shkonte për vallzim në ndonjë sallë,

ku lehtë çdo çupërlinë bëhej dashnore.

 

Të hënën kishte rradhën strofa tjetër.

Por ish e njëjta këngë që në fillim.

Vit tjetër niste. Vdiste vit' i vjetër.

Veç gjithçka vinte, s'sillte hiç ndryshim.

 

At'kohë akoma mirë mbahej Shmidi.

Në ëndërr shihte detet e mëdha.

At'kohë, me sa mundej, ndiqte ritmin.

Mendonte: Nesër mund të ndrrojë gjithçka.

 

Një ditë iu pre në punë gishti i madh.

Njëfar' zonjushe Brand i polli djalë.

Fëmijën s'mund ta mbante. E çoi në fshat.

( Veç 40 marka rrogë i kish në javë.)

 

Marshonte koha si një ushtarak.

Me hap rreshtor. Pas Shmidi pa ndaluar.

E koha shkonte. Dhe Shmiti pak-nga-pak.

Kuptoi një dit' prej ditësh se po vuan.

 

Kuptoi se s'ishte vetëm, kishte shokë.

Por i vetëm në rrezik e sakrifica.

Kërkoi, por s'gjeti kund një vend mbi glob,

ku shmidat si ai, mos qenë shumica.

 

Kështu ish. Ai veç kishte rrejtur veten.

Kështu ish e gjithmonë kështu do mbesë.

E mori vesh se kurrë s'do bëhej tjetër.

Përduarsh shkonin ëndrrat dhe çdo shpresë.

 

Njeriu ishte thjesht një lloj perime,

që veten e ushqente dhe të tjerë.

E shpirti kurrsesi në koçan s'rrinte.

Pa dhe në ish aty, s'kish fare vlerë.

 

9 orë u djersit, u lodh, punoi.

4 orë rrugë, ushqim, si për çdo herë.

10 orë ndejti shtrirë, pa u ndjerë.

Në orën që nga dita i teproi,

hodhi trutë në erë.

 

Erih Kestner

(Perkthyer nga Maksi... alias McCik)

 

Shume e bukur. Poezi e animuar. Mirenjohje perkthysit.

Life knows us not and we do not know life—-we don’t know even our own thoughts. Half the words we use have no meaning whatever and of the other half each man understands each word after the fashion of his own folly and conceit. Faith is a myth and beliefs shift like mists on the shore; thoughts vanish; words, once pronounced, die; and the memory of yesterday is as shadowy as the hope of tomorrow. In this world — as I have known it — we are made to suffer without the shadow of a reason, of a cause or of guilt....There is no morality, no knowledge and no hope; there is only the consciousness of ourselves which drives us about a world that... is always but a vain and floating appearance....A moment, a twinkling of an eye and nothing remains — but a clot of mud, of cold mud, of dead mud cast into black space, rolling around an extinguished sun. Nothing. Neither thought, nor sound, nor soul. Nothing.

Droll thing life is — that mysterious arrangement of merciless logic for a futile purpose. The most you can hope from it is some knowledge of yourself — that comes too late — a crop of unextinguishable regrets. I have wrestled with death. It is the most unexciting contest you can imagine. It takes place in an impalpable grayness, with nothing underfoot, with nothing around, without spectators, without clamor, without glory, without the great desire of victory, without the great fear of defeat, in a sickly atmosphere of tepid skepticism, without much belief in your own right, and still less in that of your adversary. If such is the form of ultimate wisdom, then life is a greater riddle than some of us think it to be.

To arrest, for the space of a breath, the hands busy about the work of the earth, and compel men entranced by the sight of distant goals to glance for a moment at the surrounding vision of form and colour, of sunshine and shadows; to make them pause for a look, for a sigh, for a smile — such is the aim, difficult and evanescent, and reserved only for a very few to achieve. But sometimes, by the deserving and the fortunate, even that task is accomplished. And when it is accomplished — behold! — all the truth of life is there: a moment of vision, a sigh, a smile — and the return to an eternal rest.

My task which I am trying to achieve is, by the power of the written word, to make you hear, to make you feel — it is, before all, to make you see. That — and no more, and it is everything. If I succeed, you shall find there according to your deserts: encouragement, consolation, fear, charm — all you demand; and, perhaps, also that glimpse of truth for which you have forgotten to ask.

 

The changing wisdom of successive generations discards ideas, questions facts, demolishes theories. But the artist appeals to that part of our being which is not dependent on wisdom: to that in us which is a gift and not an acquisition — and, therefore, more permanently enduring. He speaks to our capacity for delight and wonder, to the sense of mystery surrounding our lives; to our sense of pity, and beauty, and pain; to the latent feeling of fellowship with all creation — and to the subtle but invincible, conviction of solidarity that knits together the loneliness of innumerable hearts: to the solidarity in dreams, in joy, in sorrow, in aspirations, in illusions, in hope, in fear, which binds men to each other, which binds together all humanity — the dead to the living and the living to the unborn.

"A Thousand Kisses Deep" - Leonard Cohen

Don't matter if the road is long
Don't matter if it's steep
Don't matter if the moon is gone
And the darkness is complete
Don't matter if we lose our way
It's written that we'll meet
At least, that's what I heard you say
A thousand kisses deep

I loved you when you opened
Like a lily to the heat
You see, I'm just another snowman
Standing in the rain and sleet
Who loved you with his frozen love
His second hand physique
With all he is and all he was
A thousand kisses deep

I know you had to lie to me
I know you had to cheat
You learned it on your father's knee
And at your mother's feet
But did you have to fight your way
Across the burning street
When all our vital interests lay
A thousand kisses deep

I'm turning tricks
I'm getting fixed
I'm back on boogie street
I'd like to quit the business
But I'm in it, so to speak
The thought of you is peaceful
And the file on you complete
Except what I forgot to do
A thousand kisses deep

Don't matter if you're rich and strong
Don't matter if you're weak
Don't matter if you write a song
The nightingales repeat
Don't matter if it's nine to five
Or timeless and unique
You ditch your life to stay alive
A thousand kisses deep

The ponies run
The girls are young
The odds are there to beat
You win a while, and then it's done
Your little winning streak
And summon now to deal with your invincible defeat
You live your life as if it's real
A thousand kisses deep

I hear their voices in the wine
That sometimes did me seek
The band is playing Auld Lang Syne
But the heart will not retreat
There's no forsaking what you love
No existential leap
As witnessed here in time and blood
A thousand kisses deep

Paul Celan

 

We are near, Lord,

near and at hand.

 

Handled already, Lord,

clawed and clawing as though

the body of each of us were

your body, Lord.

 

Pray, Lord,

pray to us,

we are near.

 

Wind-awry we went there,

went there to bend

over hollow and ditch.

 

To be watered we went there, Lord.

 

It was blood, it was

what you shed, Lord.

 

It gleamed.

 

It cast your image into our eyes, Lord.

Our eyes and our mouths are open and empty, Lord.

 

We have drunk, Lord.

The blood and the image that was in the blood, Lord.

 

Pray, Lord.

We are near.

 

për j.

 

Psiche vede Amore

Allora a Psiche vennero meno le forze e l’animo; ma a sostenerla, a ridarle vigore fu il suo stesso implacabile destino: andò a prendere la lucerna, afferrò il rasoio e sentì che il coraggio aveva trasformato la sua natura di donna. "Ma non appena il lume rischiarò l’intimità del letto nuziale, agli occhi di lei apparve la più dolce e la più mite di tutte le fiere, Cupido in carne e ossa, il bellissimo iddio, che soavemente dormiva e dinanzi al quale la stessa luce della lampada brillò più viva e la lama del sacrilego rasoio dette un barbaglio di luce. "A quella visione Psiche, impaurita, fuori di sé sbiancata in viso e tremante, sentì le ginocchia piegarsi e fece per nascondere la lama nel proprio petto, e l’avrebbe certamente fatto se l’arma stessa, quasi inorridendo di un così grave misfatto, sfuggendo a quelle mani temerarie, non fosse andata a cadere lontano. "Eppure, benché spossata e priva di sentimento, a contemplare la meraviglia di quel volto divino, ella sentì rianimarsi. "Vide la testa bionda e la bella chioma stillante ambrosia e il candido collo e le rosee guance, i bei riccioli sparsi sul petto e sulle spalle, al cui abbagliante splendore il lume stesso della lucerna impallidiva; sulle spalle dell’alato iddio il candore smagliante delle penne umide di rugiada e benché l’ali fossero immote, le ultime piume, le più leggere e morbide, vibravano irrequiete come percorse da un palpito. "Tutto il resto del corpo era così liscio e lucente, così bello che Venere non poteva davvero pentirsi d’averlo generato. Ai piedi del letto erano l’arco, la faretra e le frecce, le armi benigne di così grande dio.

XXIII "Psiche non la smetteva più di guardare le armi dello sposo: con insaziabile curiosità le toccava, le ammirava, tolse perfino una freccia dalla faretra per provarne sul pollice l’acutezza ma per la pressione un po’ troppo brusca della mano tremante la punta penetrò in profondità e piccole gocce di roseo sangue apparvero a fior di pelle. Fu così che l’innocente Psiche, senza accorgersene, s’innamorò di Amore. E subito arse di desiderio per lui e gli si abbandonò sopra e con le labbra schiuse per il piacere, di furia, temendo che si destasse, cominciò a baciarlo tutto con baci lunghi e lascivi.

 Mrekulli smiley

 

Tri ndarjet e mëdha të natyrës 

Jam duke pirë dhe më kujtohet,
Përse natyra është tri llojesh:
Njerzit dhe kafshët që pijnë dhe duan,
I nxit diçka, më duket mua.
Delfin dhe qen, plesht dhe ari,
U thahet goja, bëjnë dashuri.
Prandaj kush pi dhe mund të dojë,
Në vend të parë le të qëndrojë.

Në ndarjen tjetër, hyn bota e gjelbër,
Që s'krahasohet me kafshë e njerëz.
Bimët nuk ndjejnë, por mund të pijnë
Kur retë mbi kokë ua derdhin shinë.
Kështu, pi bredhi, por edhe rrushi,
Bari, trifili edhe kaktusi...
Kush s'dashuron, por pi nga pak,
Vendin e dytë, e ka me hak!

Rëra e detit, rubini vetë,
Gjithë bota e gurëve, është grup' i tretë.
Kjo botë s'ka etje, s'thahet përbrenda,
S'ndjen dashuri, s'i dridhet zemra.
Kush etje s'ka, as të dojë s'mund,
Hiç të mos qahet: Të rrijë në fund!
Po s'dashurove, po s'pive kurr',
Thuaj, njeri, çfarë je? - Veç gur!

Gothold Efraim Lesing

 

(Perkthyer nga Maksi... alias McCik)

 

Here and Now

by Stephen Dunn 

 

            for Barbara

 

 

        There are words

I've had to save myself from,

like My Lord and Blessed Mother,

words I said and never meant,

though I admit a part of me misses

the ornamental stateliness

of High Mass, that smell

 

        of incense. Heaven did exist,

I discovered, but was reciprocal

and momentary, like lust

felt at exactly the same time—

two mortals, say, on a resilient bed,

making a small case for themselves.

 

        You and I became the words

I'd say before I'd lay me down to sleep,

and again when I'd wake—wishful

words, no belief in them yet.

It seemed you'd been put on earth

to distract me

from what was doctrinal and dry.

Electricity may start things,

but if they're to last

I've come to understand

a steady, low-voltage hum

 

        of affection

must be arrived at. How else to offset

the occasional slide

into neglect and ill temper?

I learned, in time, to let heaven

go its mythy way, to never again

 

        be a supplicant

of any single idea. For you and me

it's here and now from here on in.

Nothing can save us, nor do we wish

to be saved.

 

        Let night come

with its austere grandeur,

ancient superstitions and fears.

It can do us no harm.

We'll put some music on,

open the curtains, let things darken

as they will.

 

Band of Outsiders (Jean-Luc Godard, 1964)

Për infermieren

 

Q">Njutoni- Ky Ernesti. Më ka bërë të humb toruan. Si mundet një njeri të mbysë një infermiere.  

Q">Ngrihet nga kanapeja dhe e pi një gllënjkë konjak.>>

Q">Inspektori- Edhe ju e keni mbytur një infermiere.>>

Q">Njutoni- Unë?>>

Q">Inspektori- Infermieren Dorotea Moserin.>>

Q">Njutoni- Atë mundësen?  >>

Q">Inspektori- Në datën 12 gusht. Me litarin e perdes.>>

Q">Njutoni- Kjo ish diçka fare tjetër, zoti Inspektor. Unë në fund të fundit nuk jam i marrë. Për të mirën tuaj.>>

Q">Inspektori- Për tuajën. >>

Q">Njutoni pi.>>

Q">Njutoni- Infermierja Dorotea. Eh, kur mendoj për të. Flokëverdhë. Çuditërisht e bëshme. Edhe elastike, paçka se vinte e plotë në trup. Ajo më donte dhe unë e doja. Dilema nuk mund të zgjidhej veçse me një litar perdeje. >>

Q">Inspektori- Dilema?>>

Q">Njutoni- Detyra ime është të vras mendjen për forcën e rëndesës e jo të bie në dashuri me një femër.>>

Q">Inspektori- Kuptoj.>>

Q">Njutoni- Pastaj, diferencë e madhe në moshë.>>

Q">Inspektori- Po po. Ju me siguri duhet të jeni mbi dyqind vjeç.>>

Q">Njutoni e sheh me habiQ"> – Pse?>>

Q">Inpektori- Epo, Njutoni...>>

Q">Njutoni- Jeni matufosur apo bëni vetë, zoti Inspektor?>>

Q">Inspektori- Dëgjoni!>>

Q">Njutoni- E besoni vërtet se unë jam Njutoni?>>

Q">Inpektori- Ju po e besoni, ndaj...

[..]

Dürrenmatt

Q">>>

ajku gjej nje jehone te vogel te vargjeve me siper 'It seemed you'd been put on earth/

to distract me/ from what was doctrinal and dry' dhe me kete absolutisht s'po quaj doctrinal and dry gjera themelore si calculusi smiley. madje po aty per koincidence gjenden edhe ca perde.

na hidh dicka me shume te lutem.

ja o gra, merrini edhe këto nga Ana

You Doctor Martin

You, Doctor Martin, walk from breakfast to madness. Late August, I speed through the antiseptic tunnel where the moving dead still talk of pushing their bones against the thrust of cure. And I am queen of this summer hotel or the laughing bee on a stalk of death. We stand in broken lines and wait while they unlock the doors and count us at the frozen gates of dinner. The shibboleth is spoken and we move to gravy in our smock of smiles. We chew in rows, our plates scratch and whine like chalk in school.

There are no knives for cutting your throat.

I make moccasins all morning. At first my hands kept empty, unraveled for the lives they used to work. Now I learn to take them back, each angry finger that demands I mend what another will break tomorrow. Of course, I love you; you lean above the plastic sky, god of our block, prince of all the foxes. The breaking crowns are new that Jack wore. Your third eye moves among us and lights the separate boxes where we sleep or cry. What large children we are here. All over I grow most tall in the best ward. Your business is people, you call at the madhouse, an oracular eye in our nest. Out in the hall, the intercom pages you. You twist in the pull of the foxy children who fall like floods of life in frost. And we are magic talking to itself, noisy and alone. I am queen of all my sins forgotten. Am I still lost? Once I was beautiful. Now I am myself, counting this row and that row of moccasins waiting on the silent shelf.

http://plagiarist.com/poetry/4569/ (grafikçe - grafikçe)

The Second Elegy

 

 

Every Angel is terror. And yet,

ah, knowing you, I invoke you, almost deadly

birds of the soul. Where are the days of Tobias,

when one of the most radiant of you stood at the simple threshold,

disguised somewhat for the journey and already no longer awesome

(Like a youth, to the youth looking out curiously).

Let the Archangel now, the dangerous one, from behind the stars,

take a single step down and toward us: our own heart,

beating on high would beat us down. What are you?

 

Early successes, Creation’s favourite ones,

mountain-chains, ridges reddened by dawns

of all origin – pollen of flowering godhead,

junctions of light, corridors, stairs, thrones,

spaces of being, shields of bliss, tempests

of storm-filled, delighted feeling and, suddenly, solitary

mirrors: gathering their own out-streamed beauty

back into their faces again.

 

For we, when we feel, evaporate: oh, we

breathe ourselves out and away: from ember to ember,

yielding us fainter fragrance. Then someone may say to us:

‘Yes, you are in my blood, the room, the Spring-time

is filling with you’..... What use is that: they cannot hold us,

we vanish inside and around them. And those who are beautiful,

oh, who holds them back? Appearance, endlessly, stands up,

in their face, and goes by. Like dew from the morning grass,

what is ours rises from us, like the heat

from a dish that is warmed. O smile: where? O upward gaze:

new, warm, vanishing wave of the heart - :

oh, we are that. Does the cosmic space,

we dissolve into, taste of us then? Do the Angels

really only take back what is theirs, what has streamed out of them,

or is there sometimes, as if by an oversight, something

of our being, as well? Are we as mingled with their

features, as there is vagueness in the faces

of pregnant women? They do not see it in the swirling

return to themselves. (How should they see it?)

 

Lovers, if they knew how, might utter

strange things in night air. Since it seems

everything hides us. Look, trees exist; houses,

we live in, still stand. Only we

pass everything by, like an exchange of air.

And all is at one, in keeping us secret, half out of

shame perhaps, half out of inexpressible hope.

 

Lovers, each satisfied in the other, I ask

you about us. You grasp yourselves. Have you a sign?

Look, it happens to me, that at times my hands

become aware of each other, or that my worn face

hides itself in them. That gives me a slight

sensation. But who would dare to exist only for that?

You, though, who grow in the other’s delight

until, overwhelmed, they beg:

‘No more’ -: you, who under your hands

grow richer like vintage years of the vine:

who sometimes vanish, because the other

has so gained the ascendancy: I ask you of us. I know

you touch so blissfully because the caress withholds,

because the place you cover so tenderly

does not disappear: because beneath it you feel

pure duration. So that you promise eternity

almost, from the embrace. And yet, when you’ve endured

the first terrible glances, and the yearning at windows,

and the first walk together, just once, through the garden:

Lovers, are you the same? When you raise yourselves

one to another’s mouth, and hang there – sip against sip:

O, how strangely the drinker then escapes from their action.

 

Weren’t you amazed by the caution of human gesture

on Attic steles? Weren’t love and departure

laid so lightly on shoulders, they seemed to be made

of other matter than ours? Think of the hands

how they rest without weight, though there is power in the torso.

Those self-controlled ones know, through that: so much is ours,

this is us, to touch our own selves so: the gods

may bear down more heavily on us. But that is the gods’ affair.

If only we too could discover a pure, contained

human place, a strip of fruitful land of our own,

between river and stone! For our own heart exceeds us,

even as theirs did. And we can no longer

gaze after it into images, that soothe it, or into

godlike bodies, where it restrains itself more completely.

 

 

flm. o gra

Ajku. Nuk do ta besosh. Sapo mbylla Duino Elegies. Kisha ndërmend të postoja të 9-tën.

ueeee...

të besoj të besoj. po pse nuk e solle të nëntën? 

Night Songs

by Thomas Kinsellare">

 

1

 

Now, as I sink in sleep,

My heart is cut down,

Nothing—poetry nor love—

Achieving.

 

*

 

Turns again in my room,

The crippled leopard.

Paw-pad, configured

Yellow light of his eyes,

Pass, repass, repass.

Quiet, my hand; he is tame.

Soon, while I dream, will step

And stir the sunken dawn.

 

2

 

Before I woke there entered in

A woman with a golden skin

That tangled with the light.

A tang of orchards climbed the stair

And dwindled in the waxen air,

Crisping the midnight,

And the white pillows of my bed

On apple-tasted darkness fed.

Weakened with appetite

Sleep broke like a dish wherein

A woman lay with golden skin.

 VETMI

 >>

 Nëpër oaze vetmie evokoni njëri-tjetrin,>>

 >>

alucinacione formash malli prej etjes,>>

 >>

ju që luftrave u jepni etiketa idealesh>>

 >>

të groposura mesdheut me arin e anijeve>>

 >>

dhe vellon e perëndive,>>

 >>

ju që prej dashurisë pretendoni hijen e skeletit,>>

 >>

me flokët e dendësuar parukierit më gay të qytetit.>>

 >>

Kërkoheni si të marre ju!>>

 >>

Ngatërroni sytë tuaj me qerpikët fallco,>>

 >>

vini duart në fyt për të zvarritur me molleza gishtash gërmat e asaj fjale,>>

 >>

para se ti bashkangjiten korda zanore,>>

 >>

dënimismileyhunë psikofizike në ambjente shtëpiake.>>

 >>

E vajzat me kepucët e larta e qerpikët fallco,>>

 >>

ju shkruajnë letra,dërgojne paketa cigaresh kontrabandë,>>

 >>

ngulin thonjtë dikujt tjetër për të qenë me ju në pushimin e drekës,>>

 >>

veshur të gjithe njëlloj,>>

 >>

pa dallim nga këmishat e ditë/natës spitaleve të cmendinës.>>

 >>

Të cmendur për pak nga Ju,>>

 >>

të cmendur për pak nga Vehtja,>>

 >>

të ngopur nga gjithë kjo Ne.>>

 >>

Gijotina nuk pret koka skeletesh,>>

 >>

e as plumbat nuk ngecin në hapesira boshe brinjësh,>>

 >>

presim kaktuset e parë,>>

 >>

për të mos patur më etje.>>

 

> E.>

The Serpent's Tooth 

Each man worthy of the part 
Has a serpent in his heart, 
Installed as on a throne, and who, 
If he says: "I will" says: "No!" 

Plunge into the eyes--so bright!-- 
Of satyress or Water-sprite, 
The Tooth says: "Think of what is right!" 

Beget a child or plant a tree, 
Sculpt marble, polish poetry, 
The Tooth says: "Will you outlive tonight?" 

No matter what he hope or plan, 
There is no moment left when man 
Is not subject to the constant 
Warnings of this odious serpent.

 

You'd Take to Bed the Whole World... 

You'd take to bed the whole world as your prize, 
you slut of sluts, by boredom brutalized! 
To exercise your jaws at this rare sport 
each day you must be served a fresh-killed heart. 
Lit up like shop-windows in vulgar blaze 
or street-lamps glaring on public holidays, 
your insolent eyes with borrowed power burn. 
Their beauty's proper law they never learn. 

Oh blind and deaf machine, rich in torment- 
drinker of the world's blood, wholesome instrument, 
how can you not feel shame, how can you not 
blanch at each mirror from which your charms look out? 
This hideous wrong in which you feel secure, 
has it not made you shrink one step in fear,- 
that nature, strong in her concealed designs, 
makes use of you, oh woman, queen of sins 
Vile animal! to mould a genius? 

Oh foul magnificence - sublime disgrace!

 

Charles Baudelaire

ajk, nje pyetje, nese mundem?

e kupton megjithmend kete poezine? e kam fjalen per gjuhen, fjalet ne anglisht. ?

..patjeter qe mundesh zoto. Keto dy poezi dhe te tjera te tijat po i lexoj ne gjermanisht (frengjishten nuk e kuptoj ende, ose fare pak). Ketu e solla ne anglisht meqe perndryshe do te lexohej e kuptohej vetem nga dy a tre vete.

Anglishtja jote eshte me siguri me e mire se e imja ndaj dhe pres t'i kuptosh edhe me teper nga une keto te sipermet. I mbetem besimit se mes dy gjuheve, frengjishtes e gjermanishtes, ky version eshte me i kuptueshem per pjesen me te madhe te ppu-istave. smiley

Po s'me the ku e kishe problemin, me konkretisht.

nuk kisha problem fare. e lexova, bile cuditerisht m'u duk e bukur. (cuditerisht per ca superyje te peshkut, jo mua smiley)

vura re qe gjuha e perdorur ishte e pasur. per aq sa lejon nje poezi e atyre permasave. nuk e di a me kupton. po tregoja mahni qe nje qe rri ne gjermani, te mund te dije fjale te tilla.

nga ana tjeter, nje pyetje per ate "serpent's tooth".

si e ka ne gjermanisht tekstualisht? dhe njecik shqiperim te lutem, po pate mundesi.

 

Der Mahner

 

Ein jeder Mensch, des Namens wert,
Im Herz die gelbe Schlange hört,
Auf einem Thron sie dort erscheint,
Die, wenn er sagt: »Ich will!« spricht: »Nein!«

Blickt er ins Auge, wie von Sinnen,
Den Nixen und den Satyrinnen,
Der Zahn spricht: »Denk an deine Pflicht!«

Pflanze Bäume, mache Kinder,
Hau den Marmor, Verse zimmre,
Der Zahn spricht: »Stirbst du abends nicht?«

Was er erhofft, was er auch plant,
Der Mensch lebt kein Sekündchen lang,
Ohne dass mit spitzem Zahn
Die Viper unerträglich mahnt.

 

der Mahner --> paralajmeruesi, profetizuesi, ai qe parathote se c'do te ndodhe

Sec m'u kujtua smiley

 

jo jo, e kisha per kete: "The Serpent's Tooth ". si eshte ne gjermanisht, dhe cfare do te thote ne shqip?

kjo qe po citoj ketu, ne shqip perkthehet "dhembi i gjalprit"(me "r&quotsmileysmiley

thjesht "dhemb", e jo ai dhembi i helmit, qe teknikisht quhet "fang". kjo e fundit, teknikisht, perseri, eshte dhemb i stergjatur. por dhemb eshte.

tani ne shqip nuk di (une, e theksoj) qe te kemi fjale per "fang".

mbase ne gjermanisht ka. dhe doja ta dija si eshte kjo gje.

a mund ta sjellesh ne frengjisht? nese nuk po abuzoj me kerkesa. smiley

 

L'Avertisseur

 

Tout homme digne de ce nom
A dans le cœur un Serpent jaune,
Installé comme sur un trône,
Qui, s'il dit: «Je veux!» répond «Non!»

Plonge tes yeux dans les yeux fixes
Des Satyresses ou des Nixes,
La Dent dit: «Pense à ton devoir!»

Fais des enfants, plante des arbres,
Polis des vers, sculpte des marbres,
La Dent dit: «Vivras-tu ce soir?»

Quoi qu'il ébauche ou qu'il espère.
L'homme ne vit pas un moment
Sans subir l'avertissement
De l'insupportable Vipère.

 

ate te kam derguar me pare zoto, variantin ne gjermanisht te "The serpent's tooth" dhe titullin ta kam perkthyer ne shqip, abuzues smiley

 

thenkju thenkju. mos me bertit per nje here qe u tregova une katror. se doja te sigurohesha, prandaj.

me pelqeu dhe ne frengjisht. smiley

ne gjermanisht, hic fare. ne ate gjuhe, edhe poezite e nerudes tingellojne si plan pushtimi nazist te Leningradit. smiley

PS: falemnderit. - njecike me seriozisht kjo. smiley

Dich zu fühlen

 

Dich zu fühlen bin ich aus den leichten
Kreisen meiner Fühlungen gestiegen
und jetzt soll mich täglich im Erreichten
Trauer großer Nähe überwiegen,
dieses hülflos menschliche Gewicht.
 

Rainer Maria Rilke, Paris
Gedichte 1906 bis 1926.
(Sammlung der verstreuten und nachgelassenen Gedichte aus den mittleren und späten Jahren.)

 Smile übersetzung bitte!

 ki pak meshire smiley

te premtoj qe neser do e perkthej vetem per ty smiley

 

ok  Smile

-Fëmija s'e njeh vdekjen. Në këtë kuptim është njësh me veten. Mund të themi se, vdekja dhe njohuria për të janë irracionalet elementare të qënies njerezore. Janë ato që shkaktojnë krisjen e unitetit.

-Që nga ky moment njeriu nuk është më në shtëpinë e tij në këtë botë.

-E konsideroni vdekjen një skandal të krijimit?

-Këmbëngulja për të mos e pranuar vdekjen dhe për të mos iu dorëzuar asaj, mbart diçka mbresëlënëse. Ky është një pozicion me trivialitet sublim, pasi protestohet kundër diçkaje, që është thuajse e pamundur të protestosh. Për të mos thënë se, pikërisht për këtë arsye duhet protestuar kundër vdekjes. Kjo më sjell ndër mend Maksim Gorkin i cili tregonte sesi Tolstoi këmbëngulte për ditë të tëra, ndonjëherë edhe për javë të tëra kundër të pranuarit të vdekjes dhe papritur e kaplonte përfytyrimi se mund të qe i vdekshëm. Në fakt shumëkush kishte vdekur deri në atë kohë, por ja që asnjeri prej tyre nuk ishte vetë Tolstoi...

-Edhe dikush tjetër (Kaneti) mendonte se shpirti i tij ishte aq eksorbitant, saqë ishte e paimagjinueshme që dikush mund ta shkatërronte. Helen shkruante: "Ai tentonte të thoshte se donte të jetonte përgjithnjë e nuk besonte se duhet të vdiste". Shpirti i tij duhet të kishte fuqinë për ta mënjanuar vdekjen. Dhe shprehej se: "Vetëm një prejardhje marroke mund t’i nënshtrohej vdekjes. Nuk është e vërtetë se Gëteja vdiq në paqe. Ai ulëriti tri ditë dhe tri net rresht në ankthin e vdekjes!".Në thelb edhe Kaneti ndante këtë obsesion, këtë idionsikrasi metafizike kundër vdekjes. Ai e konsideronte veten si të parin dhe të vetmin që guxoi të revoltohej kundër vdekjes, ndërkohë që gjiithë të tjerët kishin bërë aranzhime me të. Tolstoin madje e akuzonte rëndë! Në esenë "Tolstoi, stërgjyshi i fundit" ankohej se: "Për mua është një dhembje e rëndë të kapërdije faktin se, një njeri, që e kupton fuqinë në çdo formë të saj dhe e refuzon atë në mënyrë të pamëshirshme, ashtu siç refuzon edhe luftën, gjyqin, qeverinë dhe paranë, që, një njeri, me një qartesi të pakorruptueshme dhe të padëgjuar më parë, mbyll me vdekjen,me atë së cilës i frigohej prej kohësh, një lloji pakti. U pajtua për arsye fetare me vdekjen dhe e mashtroi veten aq shumë, sa thuajse e lajkatonte vdekjen. Në këtë mënyrë ia doli mbanë të mposhtte ankthin për të. Me mendjen e tij vdekjen ai e pranonte si një të mirë morale..."

-Mirëpo asgjë nuk të ndihmon. Në fund të fundit të duhet ta pranosh.

-Kur nuk e pranon vdekjen, përsëri vdes gjithsesi. E dimë sesi shkoi me Tolstoin dhe Krauzin. Pozicioni i Kanetit të prek, sepse është i guximshëm në paarsyeshmërinë e tij. Pozicioni tjetër është ai i arsyeshmi, pasi vdekja nuk është një person apo një fuqi, por një gjendje, e cila rrjedh nga të dhënat fizike të botës. Me diçka, kundër së cilës nuk mund të bësh asgjë, të duhet të aranzhohesh. Mund të kërkosh mundësira për ta ruajtur gjakftohtësinë, por në thelb edhe kjo është e pamundur. Që njëri apo tjetri ia ka dalë mbanë ta bëjë një konsesus me vdekjen, këtë nuk e dyshoj, nëse kjo heqje dore në qetësi dhe paqe është një mundësi realiste apo shumë më tepër, një shpresë mashtruse. Po, kush e di këtë, përpara se të vijë koha? Natyrisht, të gjithë shpresojmë që vdekja jonë të jetë pa dhembje dhe mplakja e paqtë dhe e pajtushme. Por ja që në të shumtën e rasteve ndodh ndryshe.

 

[..]

 

 

SYLVIA PLATH - Specchio

 

Sono esatto e d'argento, privo di preconcetti.

Qualunque cosa io veda subito l'inghiottisco

tale e quale senza ombre di amore o disgusto.

Io non sono crudele, ma soltanto veritiero

-quadrangolare occhio di un piccolo iddio.

Il più del tempo rifletto sulla parete di fronte.

È rosa, macchiettata. Ormai da tanto tempo

la guardo che la sento un pezzo del mio cuore.

Ma lei c'è e non c'è.

Visi e oscurità continuamente si separano.

 

Adesso io sono un lago. Su me si china una donna

cercando in me di scoprire quella che lei è realmente.

Poi a quelle bugiarde si volta: alle candele o alla luna.

Io vedo la sua schiena e la rifletto fedelmente.

Me ne ripaga con lacrime e un agitare di mani.

Sono importante per lei. Anche lei viene e va.

Ogni mattina il suo viso si alterna all'oscurità.

In me lei ha annegato una ragazza,

da me gli sorge incontro giorno dopo giorno

una vecchia, pesce mostruoso.

Trigger Guard

by Joanna Fuhrmanre">

Everyone I ever loved is standing 

on a platform with a gun. 

In the cartoon version, a flag pops 

with the word 'bang.' 

In the soap opera version, 

my face turns the color of merlot. 

In the haiku version, 

metal gleams in the narrow shadow.

In the Republican version, 

two guns wrap themselves in a single flag.

In the Langpo version.

idolatry yips yaps paradigm the. 

In my diary version,

I wonder why everyone hates me.

In the indie film version, 

a gun flickers over a mumbled tune.

In the Chekhov version, 

(well, you already know.) 

In the 10 o'clock news version,

the crisis in violence is rising.

In the action film version,

a shot means profits are rolling.

In the catalog version,

the smoke's hue is a burnished moss. 

In the teen movie version,

a nerdy gun removes her glasses.

In the lucid dream version,

I kiss a muzzle and it blossoms.

In the music video version,

a gun turns into a mouth.

                                                                         

Herr: Wir sind armer denn die armen Tiere

 

Herr: Wir sind armer denn die armen Tiere,
die ihres Todes enden, wennauch blind,
weil wir noch alle ungestorben sind.
Den gieb uns, der die Wissenschaft gewinnt,
das Leben aufzubinden in Spaliere,
um welche zeitiger der Mai beginnt.

Denn dieses macht das Sterben fremd und schwer,
dass es nicht unser Tot ist; einer der
uns endlich nimmt, nur weil wir keinen reifen.
Drum geht ein Sturm, uns alle abzustreifen.

Wir stehn in deinem Garten Jahr und Jahr
Und sind die Raume, süßen Tod zu tragen;
aber wir altern in den Erntetagen,
und so wie Frauen, welche du geschlagen,
sind wir verschlossen, schlecht und Unfruchtbar.

Oder ist meine Hoffahrt ungerecht:
sind Bäume besser? Sind wir nur Geschlecht
und Schoß von Frauen, welche viel gewähren? -
Wir haben mit der Ewigkeit gehurt,
und wenn das Kreißbett da ist, so gebären
wir unsres Todes tote Fehlgeburt;
den krummen, kummervollen Embryo,
der sich (als ob ihn Schreckliches erschreckte)
die Augenkeime mit den Händen deckte
und dem schon auf der ausgebauten Stirne
die Angst von allem steht, was er nicht litt, -
und alle schließen so wie eine Dirne
in Kindbettkrämpfen und am Kaiserschnitt.

Rainer Maria Rilke, 16.4.1903, Viareggio                                                                           

  Unter Zeiten

Das Perfekt und das Imperfekt
   tranken Sekt.
Sie stießen auf Futurum an
(was man wohl gelten lassen kann)

Plusquamper und Exaktfutur
   blinzten nur.

von Christian Morgenstern

Charles Bukowski - The Genius Of The Crowd

there is enough treachery, hatred violence absurdity in the average
human being to supply any given army on any given day

and the best at murder are those who preach against it
and the best at hate are those who preach love
and the best at war finally are those who preach peace

those who preach god, need god
those who preach peace do not have peace
those who preach peace do not have love

beware the preachers
beware the knowers
beware those who are always reading books
beware those who either detest poverty
or are proud of it
beware those quick to praise
for they need praise in return
beware those who are quick to censor
they are afraid of what they do not know
beware those who seek constant crowds for
they are nothing alone
beware the average man the average woman
beware their love, their love is average
seeks average

but there is genius in their hatred
there is enough genius in their hatred to kill you
to kill anybody
not wanting solitude
not understanding solitude
they will attempt to destroy anything
that differs from their own
not being able to create art
they will not understand art
they will consider their failure as creators
only as a failure of the world
not being able to love fully
they will believe your love incomplete
and then they will hate you
and their hatred will be perfect

like a shining diamond
like a knife
like a mountain
like a tiger
like hemlock

their finest art

sonnet 129  W Sh

The expense of spirit in a waste of shame
Is lust in action: and till action, lust
Is perjur'd, murderous, bloody, full of blame,
Savage, extreme, rude, cruel, not to trust;
Enjoy'd no sooner but despised straight;
Past reason hunted; and no sooner had,
Past reason hated, as a swallow'd bait,
On purpose laid to make the taker mad:
Mad in pursuit and in possession so;
Had, having, and in quest to have, extreme;
A bliss in proof,— and prov'd, a very woe;
Before, a joy propos'd; behind a dream.
 

 

All this the world well knows; yet none knows well
To shun the heaven that leads men to this hell.

 I rikthehesh edhe ti ketij dinosaurit? Qe nje klasike moderne, por jo per karshillek:

 

Phenomenal woman

Maya Angelou

Pretty women wonder where my secret lies.
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them,
They think I'm telling lies.
I say,
It's in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It's the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can't touch
My inner mystery.
When I try to show them
They say they still can't see.
I say,
It's in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I'm a woman

Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Now you understand
Just why my head's not bowed.
I don't shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It's in the click of my heels,
The bend of my hair,
the palm of my hand,
The need of my care,
'Cause I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Disillusionment of Ten O'Clock - Wallace Stevens

 

The houses are haunted

By white night-gowns.

None are green,

Or purple with green rings,

Or green with yellow rings,

Or yellow with blue rings.

None of them are strange

With socks of lace

And beaded ceintures.

People are not going

To dream of baboons and perwinkles.

Only, here and there, an old sailor

Drunk and asleep in his boots,

Catches Tigers

In red weather.

Ja:

To his Coy Mistress

by Andrew Marvell

 

Had we but world enough, and time,
This coyness, lady, were no crime.
We would sit down and think which way
To walk, and pass our long love's day;
Thou by the Indian Ganges' side
Shouldst rubies find; I by the tide
Of Humber would complain. I would
Love you ten years before the Flood;
And you should, if you please, refuse
Till the conversion of the Jews.
My vegetable love should grow
Vaster than empires, and more slow.
An hundred years should go to praise
Thine eyes, and on thy forehead gaze;
Two hundred to adore each breast,
But thirty thousand to the rest;
An age at least to every part,
And the last age should show your heart.
For, lady, you deserve this state,
Nor would I love at lower rate.

        But at my back I always hear
Time's winged chariot hurrying near;
And yonder all before us lie
Deserts of vast eternity.
Thy beauty shall no more be found,
Nor, in thy marble vault, shall sound
My echoing song; then worms shall try
That long preserv'd virginity,
And your quaint honour turn to dust,
And into ashes all my lust.
The grave's a fine and private place,
But none I think do there embrace.

        Now therefore, while the youthful hue
Sits on thy skin like morning dew,
And while thy willing soul transpires
At every pore with instant fires,
Now let us sport us while we may;
And now, like am'rous birds of prey,
Rather at once our time devour,
Than languish in his slow-chapp'd power.
Let us roll all our strength, and all
Our sweetness, up into one ball;
And tear our pleasures with rough strife
Thorough the iron gates of life.
Thus, though we cannot make our sun
Stand still, yet we will make him run.

 

 

Rrofsh

 Pis poet. Me gjithe kete argument edhe Nene Tereza nuk i kishte bere dot balle.

 

The destiny of a professor's wife

 

Daniil Kharms

 

Once a professor had something to eat, and you could not say a little something, and he began to feel sick. His wife approached him and said: "What's wrong with you?" And the professor said: "Nothing." The wife went back to the kitchen.

The professor lay down on a divan, stayed there for a while, got some rest, and went to work.

And there, a surprise awaited him: They had cut down his salary, instead of 650 rubles now he made only 500. The professor tried everything, but nothing would help. He went to the director, but the director wanted to strangle him. He went to the bookkeeper, and the bookkeeper said: "You should go see the director." The professor got on a train and went to Moscow.

On the train the professor caught the flu. When he got to Moscow, he was so sick he could not get off the train.

He was put on a stretcher and taken to a hospital.

He stayed there no longer than four days and died.

The professor was cremated, and his ashes were put in a little jar and sent off to his wife.

So here is the professor's wife, sitting and drinking coffee. Suddenly the doorbell rings. What's going on? "You got a parcel." The wife is very happy, she is smiling, tipping the mailman with 5 rubles, and quickly opens the parcel.

She looks, and inside the parcel are a little jar with the ashes and a note: "This is all that is left of your husband."

The wife cannot understand what is going on, she shakes the jar, looks at it, she reads the note six times - finally she understands and gets really sad.

The wife gets oh so very sad, she cries for three hours and then decides to bury the jar with the ashes. She wraps the jar in a newspaper and takes it to 1st Petoletka Park, formerly known as Tavrinchesky.

The wife finds a spot, a little out of the way, and then, as she is about to start digging - a park guard appears. "Hey!" shouts the guard. "What are you doing here?" The wife gets scared and says: "Oh nothing, I wanted to catch some frogs in a jar." "Well," says the guard, "that's OK, but be careful, it's forbidden to walk on the grass."

When the guard leaves, the wife buries the jar in the ground, packs the dirt and goes for a walk around the park.

In the park a sailor approaches her. "Let's," he says, "go somewhere and sleep." She says: "Why would we sleep in the middle of the day?" And he is going on: "Sleep, sleep."

And really, the wife got sleepy.

She is walking around and feeling very sleepy. Around her, some blue and green people are running around - and she is getting sleepier and sleepier.

She is walking and sleeping. And she dreams that Leo Tolstoy approaches her with a patty in his hand. She asks him: "What is this?" And he points at the patty and says: "See." He says: "Here I made something, and now I want the whole world to see it. So," he says, "everybody can share it."

The wife looks and sees that this is not Tolstoy anymore, but a shack, and on the shack there is a hen.

The wife starts chasing the hen, but the hen gets under the bed and from there peeks out, but now as a rabbit.

The wife goes under the bed after the rabbit, and wakes up.

She wakes up and sees: Really, she is under the bed.

She gets out from under the bed and sees - her own room. See, here is the table with the unfinished cup of coffee. On the table is the note: "This is all that is left of your husband."

The wife cries again and sits down to finish the coffee.

Suddenly the doorbell rings. What's going on? Some people come in and order her: "Let's go."

"Where?" asks the wife.

"To a loony-bin," answer the people.

The wife starts to scream and resist them, but the people get her and take her to the loony-bin.

And here, a completely normal woman is sitting on a bed in a loony-bin with a note in her hands, and fishing, all over the floor, for some little, invisible fish.

This professor's wife is just one sad example of many unlucky people who in their lives do not take the place which they deserve.

August 11, 1936
 

 

Finnish Rhapsody - John Ashbery

 

He managed the shower, coped with the small spattering drops,

Then rubbed himself dry with a towel, wiped the living organism.

Day extended its long promise, light swept through his refuge.

But it was time for business, back to the old routine.

 

Many there are, a crowd exists at present,

For whom the daily forgetting, to whom the diurnal plunge

Truncates the spadelike shadows, chops off the blades of darkness,

To be rescued, to be guided into a state of something like security.

Yet it falls off for others; for some, however, it drops from sight:

The millers, winnowers of wheat,

Dusted with snow-white flour, glazed with farinaccous powder.

Like Pierrot, like the white clown of chamber music;

The leggy mannequins, models slender and tall;

The sad children, the disappointed kids.

 

And for these few, to this small group

Forgetting means remembering the ranks, oblivion is recalling the rows

Of flowers each autumn and spring; of blossoms in the fall and early summer.

But those traveling by car, whose nosing the vehicle out into the crowded highway

And at the posts of evening, the tall poles of declining day,

Returning satisfied, their objective accomplished,

Note neither mysery nor alarm, see no strangeness or cause for fright.

And these run the greatest risk at work, are endangered by their employment

Seeing there can be no rewards later, no guerdon save in the present:

Strong and severe punishment, peine forte et dure,

Or comfort and relaxation, coziness and tranquillity.

 

Don't fix it if it works, tinker not with that which runs apace,

Otherwise the wind might get it, the breeze waft it away.

There is no time for anything like chance, no spare moment for the aleatory,

Because the closing of our day is business, the bottom line already here.

 

One wonders what roadblocks were set up for, we question barricades:

Is it better to time, jot down the performance time of

Anything irregular, all that doesn't fit the preconceived mold

Of our tentative offerings and withdrawals, our hesitant giving and taking back?

For those who perform correctly, for the accurate, painstaking ones

Do accomplish their business, get the job done,

And are seldom seen again, and are rarely glimpsed after that.

that there are a few more black carriages, more somber chariots

For some minutes, over a brief period,

Signifies business as usual, means everything is OK,

That the careful have done to their reward, the capable disappeared

And boobies, or nincompoops, numskulls and sapheads,

Persist, faced with eventual destruction; endure to be confronted with annihilation

   someday.

 

The one who runs little, he who barely trips along

Knows how short the day is, how few the hours of light.

Distractions can't wrench him, preoccupations forcibly remove him

From the heap of things, the pile of this and that:

Tepid dreams and mostly worthless; lukewarm fancies, the majority of them unprofitable.

Yet it is from these that the light, from the ones present here that luinosity

Sifts and breaks, subsides and falls asunder.

And it will be but half-strange, really be only semi-bizarre

When the tall poems of the world, the towering earthbound poetic utterances

Invade the street of our dialect, penetrate the avenue of our patois,

Bringing fresh power and new knowledge, transporting virgin might and up-to-date

   enlightenment

To this place of honest thirst, to this satisfyingly parched here and now,

Since all things congregate, because everything assembles

In front of him, before the one

Who need only sit and tie his shoelace, who should remain seated, knotting the metal-

    tipped cord

For it to happen right, to enable it to come correctly into being

As moments, then years; minutes, afterwards ages

Suck up the common strength, absorb the everyday power

And afterwards live on, satisfied; persist, later to be a source of gratification,

But perhaps only to oneself, haply to one's sole identity.

 

It is impossible to say how it happened, for it came about gradually, imperceptibly… he slept less and less… they gave him opium and morphine injections… special foods were prepared for him… special arrangements, too, were made for his bowel movements. And this was a regular torture-a torture because of the filth, the unseemliness, the stench, and the knowledge that another person had to assist in this.

Yet it was precisely through this unseemly business that Ivan Ilyich derived some comfort. The pantry boy, Gerasim, always came to carry out the chamber pot. At first it embarrassed Ivan Ilyich to see this young fellow in his clean Russian peasant clothes performing such a revolting task.

This must be very unpleasant for you. You must forgive me. I can't help it. Oh no, sir! said Gerasim as he broke into a smile. Why shouldn't I help you? You're a sick man.

Thank you. How skillfully… how well you do everything. Gerasim smiled again and turned to leave, but Ivan Ilyich felt so good with him there that he was reluctant to have him go. Gerasim, he said. Are you busy now?

Not at all, sir, said Gerasim. Then could you hold my legs up a bit higher? Ivan Ilyich had Gerasim sit down and hold his legs up, and he began talking to him. And, strangely enough, he thought he felt better while Gerasim was holding his legs.

After that, Ivan Ilyich would send for Gerasim from time to time and have him hold his feet on his shoulders. And he loved to talk with him. Gerasim did everything easily, willingly, simply, and with a goodness of heart that moved Ivan Ilyich. Health, strength, vitality in other people offended Ivan Ilyich, whereas Gerasim's strength and vitality had a soothing effect on him.

Ivan Ilyich suffered most of all from the lie, the lie which, for some reason, everyone accepted: that he was not dying but was simply ill, and that if he stayed calm and underwent treatment he could expect good results. And, oddly enough, many times when they were going through their acts with him he came within a hairbreadth of shouting: Stop your lying! You and I know that I'm dying, so at least stop lying! But he never had the courage to do it…. He saw that no one pitied him because no one even cared to understand his situation. Gerasim was the only one who understood and pitied him. And for that reason Ivan Ilyich felt comfortable only with Gerasim. It was a comfort to him when Gerasim sat with him sometimes the whole night through, holding his legs, refusing to go to bed, saying: Don't worry, Ivan Ilyich, I'll get a good sleep later on; or when he suddenly addressed him in the familiar form and said: It would be a different thing if you weren't sick, but as it is, why shouldn't I do a little extra work? Gerasim was the only one who did not lie; everything he did showed that he alone understood what was happening, saw no need to conceal it, and simply pitied his feeble, wasted master. Once, as Ivan Ilyich was sending him away, he came right out and said: We all have to die someday, so why shouldn't I help you? By this he meant that he did not find his work a burden because he was doing it for a dying man, and he hoped that someone would do the same for him when his time came.

In addition to the lie, or owing to it, what tormented Ivan Ilyich most was that no one gave him the kind of compassion he craved. There were moments after long suffering when what he wanted most of all (shameful as it might be for him to admit) was to be pitied like a sick child. He wanted to be caressed, kissed, cried over, as sick children are caressed and comforted. He knew that he was an important functionary with a graying beard, and so this was impossible; yet all the same he longed for it. There was something approaching this in his relationship with Gerasim, and so the relationship was a comfort to him.

nga fb i "e per7shme"

Sapo ka dalë në librari vëllimi "Poezi", nga Rudian Zekthi.  

Autori rikthehet me këtë libër pas 15 vjetësh mungesë. Vëllimi, në zhanrin "panair", përbëhet nga poezi të shkruara nga dhjetori 1990 deri në janar të 1992-shit. Në 990 faqe, gjenden 17500 vargje të renditura sipas kronologjisë së shkrimit.

 

Libri është shtypur në sasi shumë të kufizuar* dhe mund të gjendet vetëm tek libraria "E për7shme". Dashamirësit i këshillojmë të nxitojnë.

 

 

* 20 kopje

 

THE DREAM TOWN SHOW
Ella Wheeler Wilcox

Here is an island in Slumber Sea 
Where the drollest things are done, 
And we will sail there if the winds are fair 
Just after the set of the sun. 
'Tis the loveliest place in the whole wide world, 
Or anyway, so it seems, 
And the folks there play at the end of each day 
In a curious show called Dreams. 

We sail right into the evening skies, 
And the very first thing we know, 
We are there at the port and read for sport 
Where the dream folks give their show. 
And what do you think they did last night 
When I crossed their harbor bars? 
They hoisted a plank on a great cloud bank 
And teetered among the stars. 

And they sat on the moon and swung their feet 
Like pendulums to and fro; 
Down Slumber Sea is the sail for me, 
And I wish you were ready to go. 
For the dream folks there on this curious isle 
Begin their performance at eight. 
There are no encores, and they close their doors, 
On everyone who is late. 

The sun is sinking behind the hills, 
The seven o'clock bells chime. 
I know by the chart that we ought to start 
If we would be there in time. 
O fair is the trip down Slumber Sea, 
Set sail and away we go: 
The anchor is drawn, we are off and gone 
To the wonderful Dream-town show. 

 

http://www.youtube.com/watch?v=Rk_sAHh9s...

O a2!

Vezullimi i qytetit ishte zhdukur tej ne horizont. Qe nga tarraca e erret ata pane se si lumi i heshtur dhe i lemuar dhe luadhet e te dy brigjeve te tij u transformuan nen driten e henes ne nje fushe fosforeshente. Hera-heres shiheshin kasolle kashte prane zjarresh te medha, qe tregonin se aty shitej dru per kaldajet e anijeve.

Florentino Arisa ruante kujtime te mjegulluara nga udhetimi i tij i rinise dhe pamja e lumit ia ringjalli ato me shakullima te perflakura, sikur gjithcka kishte ndodhur qe ta shkunte, por ajo tymoste ne nje bote tjeter. Florentino Arisa hoqi dore nga kujtimet dhe e la veten ne mendimet e saj; nderkaq i drithte cigare dhe ia jepte te ndezura, derisa u zbraz e tere kutia.

Pas mezit te nates muzika pushoi, rremuja e pasagjereve u davarit dhe u shperbe ne pershperima te pergjumura, ndersa te dy zemrat mbeten vetem ne tarracan e muget, duke jetuar ne ritmin e gulcimeve te anijes.

Pas nje cope here te gjate, ai e veshtroi Fermina Dasen, ne vezullim e lumit iu duk si fantazme, me nje profil statuje qe embelsohej nga nje shkelqim i vaket kalterosh, dhe zbuloi se ajo po qante ne heshtje.. Por ne vend qe ta ngushellonte ose te priste qe t'i shteronin lotet, sic donte ajo, e pushtoi frika.

- Mos do te rrish vetem? - e pyeti.

- Po te qe ashtu, s'do te te kisha thene te hyje brenda, - i tha ajo.

Atehere ai zgjati gishtrinjte e kalkanosur ne erresire, kerkoi verbtazi doren e saj dhe e gjeti qe po e priste. Te dy qene aq mendjekthjellet, sa t'ia pohonin vetes ne nje cast - vetetime, se asnjera nga ato duar eshtake te plakura, nuk ishte ajo dore qe e paten perfytyruar perpara se ta preknin. Por, nje castme vone ato duar u bene vertete ashtu sic i paten perfytyruar. Dhe kur ajo zuri t'i fliste per te shoqin e vdekur, ne kohen e tashme, sikur te qe gjalle, Florentino Arisa e kuptoi se edhe per Ferminen kish ardhur ora qe ta pyeste me dinjitet, me madheshti e me nje deshire te pamposhtur jete, se c'do te bente me ate dashuri qe i kish mbetur pa zot.

Fermina nuk reshti se tymosuri qe te mos leshonte doren qe mbante te sajen. E kishte pushtuar tej e tej vetem nje deshire: te kuptonte! Nuk mund te paraperfytyronte burre me te mire se ai qe kishte pasur, e megjithate kur rikujtonte jeten e saj, gjente me teper gjera te bezdishme sesa te kendshme: shume shpesh kishte munguar mirekuptimi reciprok, kish pasur zenka te kota dhe merira qe mezi fashiteshin. Befas ajo psheretiu:

- Mezi te besohet, ta marre djalli, ta marre, kur e mendon se si mund te jesh aq e lumtur per vite me radhe, mes aq shume budalliqesh e grindjesh pa marre dot vesh me saktesi ne ishte apo s'ishte dashuri ajo!

Pasi e zbrazi kesisoj zemren, dikush kish fikur henen. Anija ecte avash, duke hedhur njeren kembe perpara tjetres, me kujdes, si nje bishe e stermadhe ne pergjim. Fermina Dasa kishte shpetuar nga ankthi.

- Shko tani. - tha.

Florentino Arisa i shtrengoi doren dhe u perkul qe ta puthte ne faqe. Por ajo e shmangu me zerin e saj te ngjirur e te embel.

- Jo, - i tha, - mbaj era plake.

E degjoi te dilte ne erresire, degjoi hapat e tij neper shkallle. e degjoi te pushonte se qeni deri ne te nesermen. Fermina ndezi nje cigare tjeter, dhe ndersa tymoste iu kujtua doktor Hovenial Urbinoja me kujtimert e tij te perkryer prej lini, me seriozitetin e tij profesional, me simpatine e tij marramendese dhe me dashurine e tij zyrtare. Ai ndodhej ne nje anije tjeter te se kaluares, dhe pershendeste me kapelen e tij te bardhe.

" Ne burrat jemi ca skllever te mjere te paragjykimeve, - i pati thene ai dikur ,, Ndersa kur nje gruaje i hipen ne koke te shkoje me nje burre, s'ka pengese qe se kapercen, s'ka kala qe se shemb, s'ka norme morali qe se shkel me dy kembe, s'ka zot qe i del perpara""

Fermina vazhdoi te rrinte pa levizur deri ne agim, duke menduar per Florentino Arisen, jo si per ate rojen e trishte te te parkut te vogel te Los Evanheliosit, kujtimi i te cilit nuk i zgjonte asnje driteze te vetme nostalgjie, por ashtu sic ishte tani, i rrezuar nga mosha dhe i cale por real: burri qe kishte qene perhere prane saj, por qe ajo s'pati sy ta shihte. Dhe, ndersa anija e terhiqte me gulshet e saj te fuqishme drejt shkelqimit te trendafilave te pare, ajo i lutej zotit vetem per nje gje: qe Fiorentina Arisa te dinte nga t'ia niste te nesermen.

Dhe ai diti nga t'ia niste. Fermina e kish urdheruar kamarierin qe ta linte te flinte derisa te zgjohej vete, dhe kur e zgjua, gjeti mbi komodine nje vazo me nje trendafil te bardhe, te fresket e akoma me vese, si dhe nje leter te Fiorentino Arises me aq shume faqe, sa kish mundur te shkruante ai qe kur u nda me te.

Ishte nje leter e qete qe kishte per qellim te pershkruante vetem gjendjen e tij shpirterore qe nga nata e kaluar, ishte po aq lirike dhe retorike sa te tjerat, por tejpershkruar nga e verteta. Fermina Dasa e lexoi pak e turperuar nga vetja, sepse zemra i rrinte cipeplasur. Letra mbyllej duke i kerkuar qe ajo te njoftonte kamarierin kur te behej gati, sepse kapiteni e priste ne postin e komandantit qe t'i tregonte se si funksiononte anija

Ajo ishte gati ne oren njembedhjete. Kishte bere banje me sapune eremire, kishte veshur nje kostum te thjeshte vejushe prej etamine gri dhe e ndiente veten krejtesisht te clodhur nga fortuna e nates.

``e lexoi pak e turperuar nga vetja,sepse zemra i rrinte cipeplasur``

mgjs ``Fermine`` qe kerkonte ``Huvenal Urbino`` me ka pelqyer gjithmone ideja e nje Florentinoje aty,qe rri gati per ty ne cdo rast...iiiii sa e keqe...

c`me bere jero,s`ia kisha thene kujt me pare kete,u turperova dhe une nga vetja smiley

Cështjen për të cilën flet e njoh. Në kësilloj punësh, me ose pa Florentino, është e udhës të mbahet përherë në thilé të xhaketës, një flamurth i verdhë për të paralajmëruar kolerën.

 

Fire and Ice - Robert Frost

Some say the world will end in fire;
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

De profundis - Oscar Wilde

Un assai lungo momento è il soffrire.
Noi non possiamo dividerlo per stagioni, ma soltanto renderci conto de'suoi modi e calcolarne i ritorni. Per noi, il tempo stesso non cammina; e sembra piuttosto descrivere un circolo intorno ad un centro di dolore. La paralizzatrice immobilità di un'esistenza in cui ogni particolare è regolato da un immutevole despota (in modo che noi mangiamo, beviamo, dormiamo e preghiamo o, almeno, c'inginocchiamo per pregare, secondo le leggi di una formula ferrea); questo carattere statico che rende, fino nei più piccoli atti, ogni giornata uguale alla precedente, pare che si comunichi a tutte quelle forze esterne delle quali l'essenza consiste appunto in un mutamento continuo.
Noi non sappiano nulla del periodo della semina o del raccolto, dei mietitori proni in mezzo alle spighe, o dei vendemmiatori sparsi tra i vigneti; nulla sappiamo dei prati verdi che gli alberi di primavera nevicano di petali e che gli alberi del verziere, in autunno, cospargono di frutti maturi, e nulla mai ne possiamo sapere.
Per noi non c'è che una stagione: quella del dolore. Sembra che ci abbiano anche defraudato del sole e della luna. Fuori il cielo può essere d'azzurro e d'oro, ma la grossa vetrata del piccolo abbaino dalle sbarre di ferro sotto cui ci si accuccia non lascia filtrare appena appena che una povera luce sporca. Dentro le celle c'è sempre semioscurità del crepuscolo; e il crepuscolo invade pure ogni cuore.
Nell'orbita del pensiero, come in quella del tempo, il moto non esiste più. La cosa stessa che da lungo tempo voi, personalmente, avete dimenticato o che potete dimenticare con facilità, la medesima cosa mi succede ancora in questo stesso momento e mi accadrà nuovamente domani.

2 Flies - Charles Bukowski

  The flies are angry bits of life;
why are they so angry?
it seems they want more,
it seems almost as if they
are angry
that they are flies;
it is not my fault;
I sit in the room
with them
and they taunt me
with their agony;
it is as if they were
loose chunks of soul
left out of somewhere;
I try to read a paper
but they will not let me
be;
one seems to go in half-circles
high along the wall,
throwing a miserable sound
upon my head;
the other one, the smaller one
stays near and teases my hand,
saying nothing,
rising, dropping
crawling near;
what god puts these
lost things upon me?
other men suffer dictates of
empire, tragic love…
I suffer
insects…
I wave at the little one
which only seems to revive
his impulse to challenge:
he circles swifter,
nearer, even making
a fly-sound,
and one above
catching a sense of the new
whirling, he too, in excitement,
speeds his flight,
drops down suddenly
in a cuff of noise
and they join
in circling my hand,
strumming the base
of the lampshade
until some man-thing
in me
will take no more
unholiness
and I strike
with the rolled-up-paper -
missing! -
striking,
striking,
they break in discord,
some message lost between them,
and I get the big one
first, and he kicks on his back
flicking his legs
like an angry whore,
and I come down again
with my paper club
and he is a smear
of fly-ugliness;
the little one circles high
now, quiet and swift,
almost invisible;
he does not come near
my hand again;
he is tamed and
inaccessible; I leave
him be, he leaves me
be;
the paper, of course,
is ruined;
something has happened,
something has soiled my
day,
sometimes it does not
take man
or a woman,
only something alive;
I sit and watch
the small one;
we are woven together
in the air
and the living;
it is late
for both of us.

 

Thanks apple...a lot.

te lutem! smiley

 "gjyshja ne degen e molles"

ti nuk e ke idene sa e kam kerkuar une kete liber!

nganjehere vijne pa i kerkuar Tongue 

kete librin psh e kisha fshire nga kujtesa

Zonjushë e lartë dhe sovrane!

I plagosuri prej kamës së largimit dhe i zemërçjerruri prej shigjetave të dashurisë, o fort e ëmbël, ju uron shëndetin, të cilin ai nuk e ka. Në qoftë se bukuria juaj më përbuz dhe fisnikëria juaj s'më favorizon dhe mospërfillja juaj më torturon ende, aherë, ndonëse jam i stërvitur me vuajtje, prapë nuk do të jem i zoti të duroj këtë qeder, i cili është jo vetëm i fortë, por edhe i paprerë.

Shqytari im do t'ju japë një raport të plotë mbi hallin në të cilin u katandisa prej shkakut tuaj, o e bukur mosmirënjohëse, o e dashura ime armike. Në doni të më ndieni, jam i juaji e, në mos, do të bëj si t'ju dojë qejfi, se do t'i jap fund jetës sime dhe kështu do të kënaq zemërngushtësinë tuaj e dëshirën time.

 

I juaji gjer në vdekje,

KALORËSI I FYTYRËS SË VREROSUR

Këtu brenda fle Dylqinja ...

Dashuria shpirtin tonë

ta shkallmojë ka fuqi

dhe përdor për këtë punë

punëboshen limonti.

 

Vashëzat me mend në kokë

që ëndërrojnë një burrë të mirë

kan' për pikë nderçmërinë

si dhe namin e pavdirë.

 

T'arratisurit kalorës

dhe ata n'pallat që rrojnë

me të nderçmet martohen

me të tjerat veç harbojnë.

 

Dashuria që është e rastit

sot këtu, nesër atje,

një kujtim të thellë të ëmbël

kurrë në shpirt dot nuk të lë!

 

“Kaq të them, papo mendohu...” smiley

 

popo papo mendohem.

mqrll, papo just rocks.

Ju dy zonjushat e larta me kujtuat Khajam-Nolin:

Me vajzën në prënver' e në lëndinë 
Me këngën, me Llautën, me Dollinë 
Dëfrenj: le të më shajnë; s'më ha malli! 
Këtu e gjej Parajsën, Perëndinë. 

-53- 

Me Ver' e Valle, me Huri - në pastë, 
Te vija në lëndin' u shtri - në pastë, 
Dhe humbi fare Ferr'i zi - në pastë, 
Dhe ja, Parajsa na u gdhi - në pastë. 

-54- 

Një kupë Verë, mor Saki - ta puth! 
Vajzën e bukur si selvi - ta puth! 
Atë gërshet si lak të zi ku kapet 
I urti plak e djal'i ri - ta puth! 

-55- 

Nem kupën dhe këndo një melodi, 
Me Engjëj dhe Bilbilë simfoni: 
Se Vera qesh, këndon, kur rrjeth nga shishja 
Dhe s'duhet pirë veç me brohori. 

Eja, mbush Kupën e në zjarr gëzimi 
Vërvit çdo vrer e helm të zi pendimi: 
Se Shkab' e Kohës Jetën na shkurton, 
Dhe shih se sa shpejton nga fluturimi. 

-60- 

E Dashur, mbushma Kupën që kthjellon 
Të sotmen nga vreri q'ikën, tmerr q'afron: 
Po nesër? nesër nofta fryra, humba 
Në shqotën ku e djeshmja fluturon. 

-61- 

Na fryri dita, mor Saki: sill Verë! 
Jetën s'e shohim përsëri: sill Verë! 
Bota një her' u mbyt në kataklizmë, 
Ashtu u mbytshim me Dolli: sill Verë! 

___________

gjynah qe s'ka vend edhe per ato 300 e kusur strofat e tjera smiley.

Duart e punëtorëve

 

Punëtorët bërtasin për bukë,

tregtarët për tregje bërtasin. Tani

ka uri i papuni

kush punon ka uri.

Ja, po lëvizin duart e ngrira, të ngrata!

u kthyen në granata!

***

Madhëria thotë:

drejt lavdisë po ecim.

Vegjëlia thotë:

po shkojmë të vdesim.

 

B. Brecht

 

"He fell in October 1918, on a day that was so quiet and still on the whole front, that the army report confined itself to the single sentence: All quiet on the Western Front. He had fallen forward and lay on the earth as though sleeping. Turning him over one saw that he could not have suffered long; his face had an expression of calm, as though almost glad the end had come." - Erich Maria Remarque, All Quiet On The Western Front

Clenched Soul
We have lost even this twilight.
No one saw us this evening hand in hand
while the blue night dropped on the world.

I have seen from my window
the fiesta of sunset in the distant mountain tops.

Sometimes a piece of sun
burned like a coin in my hand.

I remembered you with my soul clenched
in that sadness of mine that you know.

Where were you then?
Who else was there?
Saying what?
Why will the whole of love come on me suddenly
when I am sad and feel you are far away?

The book fell that always closed at twilight
and my blue sweater rolled like a hurt dog at my feet.

Always, always you recede through the evenings
toward the twilight erasing statues.
* * *

Don't go far off

Don't go far off, not even for a day, because -- because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

Don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

Oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
Don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
Will you come back? Will you leave me here, dying?
* * *

Sonnet XCV:Who ever desired each other as we do

Who ever desired each other as we do? Let us look
for the ancient ashes of hearts that burned,
and let our kisses touch there, one by one,
till the flower, disembodied, rises again.

Let us love that Desire that consumed its own fruit
and went down, aspect and power, into the earth:
We are its continuing light,
its indestructible, fragile seed

 

“Ho sceso, dandoti il braccio, almeno un milione di scale” – Montale07MAR

“Ho sceso, dandoti il braccio, almeno un milione di scale

e ora che non ci sei è il vuoto ad ogni gradino.

Anche così è stato breve il nostro lungo viaggio.

Il mio dura tuttora, né più mi occorrono

le coincidenze, le prenotazioni,

le trappole, gli scorni di chi crede

che la realtà sia quella che si vede.

Ho sceso milioni di scale dandoti il braccio

non già perché con quattr’occhi forse si vede di più.

Con te le ho scese perché sapevo che di noi due

le sole vere pupille, sebbene tanto offuscate,

erano le tue. ”     (Eugenio Montale)

 

Raki, o hanxhi, sa më shpejt!

smiley

Are you drinking

washed-up, on shore, the old yellow notebook
out again
I write from the bed
as I did last
year.
will see the doctor,
Monday.
"yes, doctor, weak legs, vertigo, head-
aches and my back
hurts."
"are you drinking?" he will ask.
"are you getting your
exercise, your
vitamins?"
I think that I am just ill
with life, the same stale yet
fluctuating
factors.
even at the track
I watch the horses run by
and it seems
meaningless.
I leave early after buying tickets on the
remaining races.
"taking off?" asks the motel
clerk.
"yes, it's boring,"
I tell him.
"If you think it's boring
out there," he tells me, "you oughta be
back here."
so here I am
propped up against my pillows
again
just an old guy
just an old writer
with a yellow
notebook.
something is
walking across the
floor
toward
me.
oh, it's just
my cat
this
time.

Ch. B.

From Betting on the Muse?

 

VOHËSA DASHURIS  Vetam një sandon a'pushtrone më pret, tura shërtuar.Të enjëtura i'ka sistë...i'ngrohtë prëhri i'saj...kurmi i'lagur, vohësa dashuris.Dorë çë dridhëshinmë mer krien, e ma ulan mbi prëhri i'saje më nëng dija: "Mjekra ima,o pushi, ishka errsiror pidhi i'saj?"Erin... moj erin, i'ëmbal puhìshprishij nga kurmat përlidhurëndë harrimshin, nëng dijam...ndë mënushaqa o trëndafila.

Lul, meqe ra fjala per llaftar... smiley

Kur ne flake - Poradeci

Kur ne flake te qiririt ze mendonem net-per-net
Dh'e ndjej shpirtin e kulluar neper driten qe me tret
Prej sketerres se pa mate me del bot' e enderruar,
vetem ti, o im-e dashur net-per-net me rri larguar

Po cdo enderr qe me shfaqet prej sketerres se pafund
Cdo mendim i llaftaruar qe me dhemb e me pertund,
Duke rene prej se lartash posi pike zemerate
T'i pershkohet per-se-felli bukuris' se qenies sate.

T'i pershkohet mes-per-mesi dliresis' se shpirit tend,
Ta merr pamjen e fytyres, behet shkronjez e kuvend.
Ai del prej shkretetire ment' e mi te m'i stolise
E ka tingull llaftarie, ka verbimin e magjise,
Ndrin i kthiellt e i paster si pasqyrez' e nje kroj
Pa ner te fytyren tende ta veshtroj... nuk ta veshtroj...

O! fytyr' e vjersheruar qe me mbush me desherime!
Q'i fal gaz perjetesie dashuris' se zemres sime!
Qe me ben kur ment' e mia regetijne varg e varg
Te te ndjej aq fare prane, te me jesh aq shume larg...

Aj aj aj!

Ana na pra me qe ra fjala tek dergjja:

 

 

PORADECI

 

Perëndim i vagëlluar mi Liqerin pa kufir

Po përhapet dal-nga-dale një pluhúrë si një hije.

Nëpër Mal e nër Lëndina shkrumb' i natës që po bije,

Duke sbritur që nga qjelli përmi fshat po bëhet fir...

 

E kudó krahin' e gjërë më s'po qit as pipëlim:

Në katund kërcet një portë...në Liqer heshtë një lopatë...

Një shqiponjë-e arratisur fluturon në Mal-të-Thatë...

Futet zemra djaloshare mun në fund të shpirtit t'im.

 

Tërë fisi, tërë jeta, ra... u dergj... e zuri gjumi...

Zotëroj më katër anë errësira...

Po tashi:

Dyke nisur udhëtimin mes-për-mes nër Shqipëri,

Drini plak e i përrallshëm po mburon prej Shëndaumi...

1
Hang the meat on the hook
So that I may see what I am.
Hang that dying pig,
I want to see breath shake off
The heaviness of the flesh.

2
Scalded, guts cleaned,
The pig hangs.
The heaviness of it
Like the weight of a man
Who has turned to go
With grief in his heart.

3
I am baptized in this sight,
As when a child immersed in water
Feels the hand of death
At its throat.

Ch. S.

1
Hang the meat on the hook
So that I may see what I am.
Hang that dying pig,
I want to see breath shake off
The heaviness of the flesh.

2
Scalded, guts cleaned,
The pig hangs.
The heaviness of it
Like the weight of a man
Who has turned to go
With grief in his heart.

3
I am baptized in this sight,
As when a child immersed in water
Feels the hand of death
At its throat.

Ch. S.

Do you wanna have some action?

Try to not try, don't give a damn.

The desert is warm; heat waiting the men

to be denied himself, to look the thirsty and

to give the damn to the restless vain,

to be belied,

to bleed himself,

to eat his hunger,

to be killed and blessed

20000 lightyears again

and gain and again

vain the rain...

 

L.G.

Try To 

Place yourself in the middle of the rain
Believe in the blessing of its drops
Spin yourself in its whirring and try to be good.
Place yourself in the middle of the wind
Believe in it and be a child
Let the storm come into you and try to be good.
Place yourself in the middle of the fire
Believe in its monstrosity
In the red wine of the heart and try to be good.

Wolfgang Borchert

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).