Jetojme ne nje bote ku normaliteti absorbohet nga mendesi e botekuptime te ndryshme por qe ne vetvete i permbahen se njejtit thelb: absurditetit te shekullit te XXI.

Ajo se c’ka vihet re rendomte eshte rikonceptimi dhe transformimi i vlerave ne qellime te vagullta e shkaterruese. Ne sakrifikojme per rezultate me te mira ne shkolle me qellim zenien e nje vendi me te mire pune. Sakrifikojme duke punuar pa pushim me qellim rritjen ne detyre dhe fitimin e nje rroge te kenaqshme. Sakrifikojme nje udhetim, nje shetitje, nje film, nje takim me qellim permbylljen e sa me teper puneve per nje te neserme te rehatshme qe duket se nuk vjen kurre; dhe si ne nje zinxhir te pandalshem shnderrohemi ne skllav te deshirave dhe qellimeve tona duke e identifikuar veten me nje diplome, me nje status te lakmueshem, nje makine te shtrenjte apo me nje curriculum vitae te tejmbushur me aktivitete, pjesen me te madhe  te te cilave nuk e kemi shijuar aspak.

Por perse ndodh e gjithe kjo? Te jete e vertete qe ambicia jone per te arritur me te miren e mundshme, cilado qofte ajo, te metamorfizohet ne nje obsesion te largimit te ndjesive ankthioze e paranojake me kusht qetesine e brendshme nga zhurma qe lufta per mbijetese ne shoqerine e zhvilluar ofron? Te jete pritja e nje te papriture ne cinizmin e gjykimit tone perkundrejt mjedisit qe mbart rrenjet e qenies ne agoni, objektivi paresor i nje ekzistence sizifiane? Te jete vulnerabiliteti carku i lirise sone? Te jete valle vete liria nje projeksion ideal i nje deshire te lashte njerezore? Te jete shoqeria asgje me teper se nje rreth vicioz retrospektiviteti ku cdo hap i hedhur eshte ne fakt nje hap i mbrapsur?

Nje bande britanike rroku, ne njerin prej teksteve te saj thote: “We are accidents waiting to happen”. Ahera, nese ne, perplasja fatlume ne kohe dhe hapesire, te vendosur ne nje pike te caktuar gjeografike, gjithnje ne pershtatje te shoqerise riprodhuese te saj, nuk jemi gje tjeter vecse elementet naive ne pritje te rrokjes se vetes ne teresine e gjithe shkak pasojave ontologjike te nje gjithesie mbytese per kufizimet qe na shoqerojne, perse zgjedhim te mashtrohemi per kerkimin e se vertetes nga parakushte te vendosura prej nesh vete? “Telashi absurd thuajse i debatueshem do te ishte se virtyti eshte tejmase i deshirueshem por intensivisht i pakendshem” thote Walter Lippmann, intelektual amerikan [1889-1974] E riperpunuar, kjo shprehje ketu mund te zinte vend: “ Telashi absurd, perqafimi apriori ndaj te cilit ne pjesen me te madhe te kohes largon cdo predispozit per te ngritur debate, do te ishte se virtyti eshte aq i deshirueshem sa krijon krisjet e brendshme per gllaberimin e tij edhe nese kjo nenkupton tjetersimin e vetes dhe ekselences morale (virtytit).

Te jete ndoshta njeriu kaq i plogesht per nga natyra sa  t’i perulet jo fisnikerise se idealeve te kulluar te vetvetes por cinizmave te dhuruar nga nje shoqeri ne krize? Te hiqet dore kaq lehte pa luftuar e pa u perpjekur nga esenca e asaj qe na bene te jemi ne dhe vetem ne e jo nje dikush i zbrazet, nje askush? Te jemi kaq te varur nga tjetri deri ne piken sa rebelimi ndaj tij te jete parakusht vetmie dhe frike te parikuperueshme? Por perse vetmia si gjendje e zbardhjes se obskurritetit personal te kete ngjyresa kaq negative kur pikerisht ne te ne lundrojme per tu ankoruar te sigurt me vone  ne me te kripurin det?

A duhet qe vlera ndaj tjetrit te kaloje kufijte e vetvetes duke zhvleresuar vleren ndaj vetes? A eshte vertete tjetri kushti me i domosdoshem i krijimit dhe zhvillimit tone? C’ndodh ne momentin kur normaliteti refuzohet?

Vetem dy rruge do te udhehiqnin kete kundershti ekzistenciale: vetevrasja si oponence ndaj mediokritetit te sistemit dhe ekzsitenca e bazuar ne lirine e plote si akt rebelimi. E para nuk mund te jete gjithaq lehtesuese pasi nuk eshte plotesisht e sigurt qe mesazhi i absurdit te mund te depertoje tek tjetri ashtu si eshte parashikuar prej atij vete (absurdit) pasi eshte tjetri ai qe vendos t’i jape peshen mendesise dhe veprimtarise sone.

E dyta i perket nje rendesie te vecante pasi nje shnderrim i perditshmerise boshe ne nje qellim ne vetvete, behet shkas i riperpunimit te menyres se te gjykuarit tek dhe nga tjetri; packa nese kjo eshte pozitive ose jo.

Kujtojme ketu Zarathustren e Nietzsche-s; “i cmenduri” me te cilin turma fillimisht u perqesh.  Paralelizmi i te cmendurit te Nietzsche-s me te cmendurin e sotem nuk eshte mjaft i larget.  Kjo per faktin se devijanca si mjet per gjetjen dhe kuptimin e vetes dhe pershfaqjen e kesaj te fundit sipas instancave personale, menjehere do te paragjykohet si nje mekanizem ndryshe, i perbuzur e aspak normal.  Paradoksi ketu nuk do te ishte vecse kontradiksioni nepermjet te cilit qenia njerezore postmoderne lidh veti te caktuara me njera-tjetren duke i kategorizuar ne normale dhe jonormale, pavaresisht mjegullnajes se vete terminologjise “normale”.

E ne fund, post-Zarathustra niceane, c’do te ishte vecse nje i burgosur i lirise dhe kohes, nje vetmitar i nje bote te zhbalancuar, nje funksionar i nje vendi disfunksional, nje skllav i  krenarise dhe dobesise, nje enderrimtar irracional realiteti deprivues.

Nje “i cmendur” ne kerkim te se vertetes te cilin zinxhiret e imazhit dhe vorbulles se kohes-udheheqese (leading-time) e bejne te ngrere dyshime mbi ate se c’ka perfaqeson dhe eshte, kundrejt asaj se si duhet te jete kur kjo e fundit sot duket se nuk eshte me teper se nje mirazh idiotesk i mendje-shplarjes se refleksionit material.

39 Komente

e çar do me thone autori me kete.......?????smiley

oh, mi goce oh mi goceee!!! smiley

mendova se ishe me serioze si individ, po...smiley

te pakten me lehtesove mua si individ, se fillimisht, me habite me ato fjalet e gjuheve te huaja, dhe thash si ishe tip(e) inteligjentesmiley, po duke qene se s'dole gjekundi me "shkrimin" je perfaqeauese e nje rinie te plakur, qe mendon se perpiqet te ndryshoje dicka, po me mjetet e gabuara dhe per me teper me synimet e gabuara!

 

 

Me vjen mire qe si lexues perpiqesh te punosh mbi fitimin e aftesise per te dekonstruktuar tekstin dhe shkrimtarin. Me vjen keq qe shkrimi im nuk ka arritur te percohet si duhet tek ti. Raporti i ndersjellte eshte teresisht relativ. 

Uroj qe rinia shqiptare t'i ule vitet e plakjes duke filluar me etiken. Sic Ludwig Witgenstein do te thonte: "Etika duhet te jete nje kondite e botes, ashtu si logjika!"

 

mua, nga ana tjeter me vjen kenaqesi, qe ti si writeriçe, perpiqesh te abilitohesh ne abilitetin (fjale kuullll ne rinine intelektuale shqiptare) per te transmecionuar ekzaktesisht ideat e origjinuara ne koren tate trunore.

tani, per te shkruar dy rreshta (pak me) seriozisht. meqe ti mendon se, po perpiqen te DEKONSTRUKTOJ, DEKONSTRUROJË APO DEKONSTRUKTUROJË, shkrimin tend... une te them se komentova vetem se me nxiti pseudoemri yt (91), kaq. 

pac sukses! 

pleqnia e vucidolit menon se mosha sash gja tjater vecse numen.

pleqnia e kujt? 

sa patetik qe je, vertet qe s'e kisha njohur kete ane tenden deri me sot. 

kot, per kuriozitet, mos ke maredhenie farefisnore me gocen (duke supozuar, vetem e vetem nga pseudonimi, serisht, se eshte femer)? 

 

pleqnia e vuqidolit.

Cilen ane?

Nuk e di kush eshte goca/cuni, edhe ka mundesi te kem lidhje farefisnore, por nuk po kuptoj cne gjith ky mllef dhe sulm personal nga na jote.

Une ec me parimin e kryeministrit, jam me rinine.

ps patetik? wtf is patetik? dhe kush je ti njeher se ste mbaj mend.smiley

Mua me pelqeu shkrimi.

PS. shkrimet me karakter filozofik nuk kan per qellim te thone, ndryshojne apo synojne dicka, jan thjesht ngacmuese. Food for thought.

Po kam momentin e dyte manjak me duket. Claire, ti sot i vure minat rregullit ne mendjen time:

"Te jete e vertete qe ambicia jone per te arritur me te miren e mundshme, cilado qofte ajo, te metamorfizohet ne nje obsesion te largimit te ndjesive ankthioze e paranojake me kusht qetesine e brendshme nga zhurma qe lufta per mbijetese ne shoqerine e zhvilluar ofron?

Por une do te perpiqem te ngushelloj veten me faktin e pakundershtueshem qe kemi mberritur ne "fundin e koherave", apo qe duhet te jemi ne parajse ku, sic na mesojne, te fundit do te jene/jane te paret.

Do te strehohemi ne zemer, sic na meson Ravintsara, po inshallah s'na gjeni edhe aty, se s'do mbetet me orific ku te fshihemi.

hahahha, 'gjej orific te futesh', kjo qenka per tu perdorur. si perfundim kjo e henes eshte lirka apo jo, si thua?

kaq te rralla te duken henat ty?!

goxha argument! smiley

Eh, Finisterre,

Personalisht, e konsideroj huazimin e emrit ‘hënë’ në simbole, pseudonime, emra marke, dyqanesh, restorantesh, etj, një tentativë për t’iu shmangur banalitetit. Kuptohet, që banaliteti është megjithatë i tillë, që të mos kursejë askënd. Banalitetin e kuptoj këtu si sintezën e ‘të rëndomtës’. Unë nuk nisem nga parakushti, që dikush me këtë emër është i rëndomtë. Pra, pseudonimi si i tillë, mund të jetë i rëndomtë (ashtu sic mund të jetë Finisterre, apo Tropzima), por kurrë njeriu që fshihet pas këtij pseudonimi. Njeriu nuk është KURRE qenie e rëndomtë. Nuk ka sesi! Pra, dhe pse produkti i tij është dicka e rëndomtë, të shumtën e herëve (jam dakord), personi vetë nuk është kurrë i tillë. Por, jo se ai i shpall luftë të rëndomtës. Sa qesharake i gjej këto përpjekjet për të demontuar të rëndomtën (vecanërisht Tropizma është e pasur këtu). E rëndomtë është gjithcka që nuk nxit frymëzimin. Jemi dakord besoj, që frymëzimi është dicka që nuk gjendet rëndom në komentet tuaja.

Teza e nje evolucioni qe papritur shkoi ne drejtim te gabuar (kjo e njeriut qe e mbush diten me gjera jo-natyrale dhe aspak te kenaqshme)? smiley

Shkrimi eshte interesant padyshim, por dhe pak pertej audiences peshkiste. Do kishte qene me i mire per mendimin tim nese do ishte hapur ne me pak dege dhe nese do i kishte zhvilluar ato me pak dege (apo qofte dhe nje te vetme, p.sh. sic fillon me manine per te bere gjera a-natyrale) me tej, dhe me terma me 'tokesore' dhe me pak filozofike, kjo jo vetem per qellim ulje-me-ne-toke te diskutimt, por kryesisht se keshtu behet me afer reales i i shmanget pak fluturimit teorik purist-filozofik i cili shpesh here ngelet vetem ne rrafshe te tilla.

Gjithsesi lexohet pergjithesisht rrjedhshem, dhe urime. smiley

P.S. Fini e trop e co, sa te pameshirshme sot, po jy perfytyroj fatkeqsisht tani si ato madamat borgjeze te keqqellimishtportretizuara ne filmat e monizmit, qe thithin paturpesisht tymin nga cigarishtja teksa tallen me klasen puntore. smiley

But seriously, dhe mjaft miqesisht, mundohuni te rrespektoni sadopak mendimin apo persiatjen e te tjereve. Arroganca e skajshme dhe unejammeimiresety-tesia qe na karakterizon ne shqipot si komb them se eshte me problematike (dhe me antipaktike) sesa mungesa e lirise seksuale per te cilen nuk diskutuam tek tema tjeter, meqe dhe aty ishte niveli kaq pertoke sa desh na u bene cizmet pis me mendimet e studios se Fevziut smiley

Shiko, une jam qe te gjithe ne bote te kene te hane, te shkollohen, te mjekohen dhe te asistohen nga ana ligjore. Kaq ndiej per detyre. Per te tjerat pastaj, s'i marr doren njeriut.

Ajo "te kene", nga ana sasiore,  asht e shprehun paksa si n'mnyre t'pergjithshme. Plus qe asht, njikohsisht, rrelative. 

Nuk eshte fjala per nje evolucion qe papritmas ndryshon rrjedhen por per nje aktualitet postmodern te nje shoqerie e cila tashme duket t'i jete pershtatur katerciperisht nje forme ekzistence aspak normale edhe pse te cilesuar si te tille. 

Nuk po them qe njeriu e mbush diten me gjera jo-natyrale. Perkundrazi, jane pikerisht instancat natyrale ato qe mundesojne kete kalim ne tablone e perditshme dhe qe njekohesisht krijojne ato hapesirat boshe ndermjet asaj se c'ka njeriu eshte, asaj se c'ka ai ben dhe qellimit te tij si qenie sa individuale aq edhe teresisht sociale. 

 

Gjithsesi, postimi i ketij shkrimi ne kete blog -duke marre parasysh shumellojshmerine e njerezve qe komentojne ne te- u pa me teper si nje mundesi per hapjen e nje diskutimi jo-standart. Ju kerkoj ndjese nese iu kam renduar me te. 

 

 

Claire, duhet t'a kesh sjell kte shkrimin ktu sepse ke pase nevoje per kritike, apo jo? Dmth, ma merr mendja se e ke dite qe peshqit jane t'pamshirshem, nuk te falin. smiley

 

Jetojme ne nje bote ku normaliteti absorbohet nga mendesi e botekuptime te ndryshme por qe ne vetvete i permbahen se njejtit thelb: absurditetit te shekullit te XXI.

Normaliteti thithet nga mendesi e botekuptime te ndryshme (?)

Une këtë nuk e kuptoj. Cfare kerkon te thote autoria me këtë? Mbase une nuk i pertyp mire shkrimet me karakter filozofik , ose mbase nuk ka asgje për te kuptuar.Mua me duket sikur është futur aty një lemsh fjalesh, qe janë detyruar (nga autoria) ti japin doren njera-tjetres por pa ndonje deshire për te qendruar bashke. Mbase janë syte e mi qe nuk arrijne ta lexojne sic duhet. Jam i prirur per te mesuar!

Ajo se c’ka vihet re rendomte eshte rikonceptimi dhe transformimi i vlerave ne qellime te vagullta e shkaterruese.

Kjo, domosdo qe do te ndodhe. Shkenca dhe perqasja qe ajo ka ndaj jetës dhe formave te shprehjes se saj, këtë thotë ne thelb: transformimin dhe pershtatjen për te mbijetuar ndaj fenomeneve te reja, proces rastesor, pa qellim ne vetvete, për te arritur, serisht, ne një gjendje homeostatike (qendrueshmerie) ku është vendosr kontrolli mbi proceset qe i interesojne kafshes njeri, (apo zotit njeri)  smiley me synimin e mbijeteses ndaj ngjarjes qe ka shkaktuar ndryshimin.

Sizifiane;

sizifi sikur te njihte nja ca ligje fizike, do ta kishte patur me te thjeshte jeten e vet. smiley

Jeta (dhe vet universi) janë një proces a dukuri rastesore, mbase me një probabilitet te llogaritshem për te ndodhur, sikundër çdo zgjedhje apo proces tjeter qe eshte kryer pas tyre ka qene (dhe eshte) ne varesi te asaj cka ndodhur me pare. Duke shkuar me tej ne degezime te pafund te ngjarjeve te mundshme dhe te realizuara. Një shumellojshmeri ideshë qe vazhdojne e degezohen  duke krijuar dhe sintetizuar nuanca te reja te idese fillestare (ançestrale!) sa herë qe hyn një impuls i ri, një ngjarje qe e ndryshon dhe kerkon te shkaterroje ate gjendje te krijuar me aq shumë mundim, nga proceset mendore te kafshes-njeri (apo e par ene një plan tjeter nga proceset fiziologjike te udhehequra ng aligjet fizike dhe kimike, për te rivendosur ate gjendjen e qendrueshme aq shumë te kerkuar).

 Te jete vulnerabiliteti carku i lirise sone? Te jete valle vete liria nje projeksion ideal i nje deshire te lashte njerezore?

Njeriu kurrsesi nuk është një sitem i mbyllur. Është ka qene dhe do te jetë gjithnje dhe mi i ndergjegjshem qe nuk mund te beje pa ate cka i qendron perqark. Nuk mund te beje pa ushqimin për mendjen dhe trupin e vet. Për te krijuar dhe riformesuar idete e veta, konceptimin e vet mbi ato qe shfrytezon për te mos nderprere ekzistencen e vet; ose te pakten, ne mediokritetin e disa specieve te reja, për te vazhduar me iluzionet e plotfuqishmerise se qenies se njeriut modern teknologjik.

Njeriu te vazhdoje te genjeje veten se është i plotfuqishem, vetem se ka ca lodra me ngjyra, dhe se shpejti do te ndodh dicka qe do ta rivendos ne vendin e vet... duke i dhene një shpulle te mire, arrogances dhe mendjemadhesise se postmodernizmit, apo post fetarizmit (terma qe une nuk di si perdoren).

Te jete ndoshta njeriu kaq i plogesht per nga natyra sa  t’i perulet jo fisnikerise se idealeve te kulluar te vetvetes por cinizmave te dhuruar nga nje shoqeri ne krize? Te hiqet dore kaq lehte pa luftuar e pa u perpjekur nga esenca e asaj qe na bene te jemi ne dhe vetem ne e jo nje dikush i zbrazet, nje askush?

Dakord me këte, ne thelb, te pakten!

Une u lodha! smiley

Kur fillon e ben filozofi, me aq sa kam kuptuar une, zakonisht fillohet me shpjegimin e disa termave kyce, perkufizimin vetjak te tyre, ose ne njefare mënyrë cilen spekter te atij termi do te perdoresh ne një rast apo ne një tjeter, si me thene krijohen premisat për te filluar.  Keshtu, ne lexuesit e thjeshte, nuk fillojnë dhe shkruajne gjëra qe disa te tjereve u duken budalleqe te medha (sikundër duken se janë keto te miat për një individ qe zgjedh  një perqasje tjeter ndaj problemit).

Kerkoj ndjese ndaj autores (te cilen nuk e njoh dhe nuk kam asgje personale), se vertet e kam tepruar tek komenti i pare (mbase edhe tani e teproj, por kjo do te rishqyrtohet ne një tjeter moment, nëse...)!

Bore e madhe, per te treten dite rresht! smiley

1- Teorikisht, normalitetit si gjendje i vishen karakteristika te shumta, ne shoqeri e kultura te ndryshme por qe ne vetvete i rikthehen absurditetit te permbajtjes praktike.

 

2- Transformimi i vlerave ketu nenkupton ndryshimin nen grahmat metamorfozike te ketyre te fundit jo si pershtatje te njeriut ndaj fenomeve te tij por si kapercim i demshem tyren.

 

3- Plotesisht dakort qe jeta si proces rastesor eshte pritese e te papriturave qe e ndryshojne ate. Por ne nje hapesire me te ngushte, flasim per njeriun dhe ndryshimin qe ai i sjell vetes ne menyre teresisht te vullnetshme. 

 

4- Njeriu nuk eshte nje sistem i mbyllur por njerezit kane prirjen per tu mbyllur ne sisteme te krijuara vete. Njeriu si invidid i afte per te formesuar kushtet jetike dhe per t'i permisuar pambarimisht ato shnderrohet ne mashe te qellimeve paresore te tij por duke i mbuluar ato tashme me mendesi te reja qe nuk jane tjeter gje vecse pseudo-te-verteta.

 

5- Ke te drejte qe per te zhvilluar nje diskutim/debat me karakter filozofik, aq me teper ne nje audience te shumellojshme, duhen parashtruar shpjegimet e disa prej termave kryesore qe do te perdoren ne vazhdim. Megjithate, ky eshte nje shkrim imi i perpara disa muajve dhe duke shfrytezuar mundesine e te diksutuarit ne nje blog ku ka pjesemarrje te njerezve te profileve te ndryshme shoqerore, kulturore, intelektuale, etj. mendova ta postoja, sa pa e vrare mendjen per gjuhen e perdorur ne te, aq edhe per te pare menyren se si do te gjykohej shkrimi. Ndjesa pranohet! Uroj qe ne diskutime te tjera bashkebisedimi yne te zhvillohet ne kete forme e jo ne sulme personale te pabaza smiley Te faleminderit!

xhibo, s'me prek dot hic kur me kritikon per hundeperpjete. sepse nuk jam. jam shoqeruar e vazhdoj te shoqerohem me njerez te lloj lloj nivelesh inteligjence, dijeje, shijeje, sepse ashtu t'i sjell njerezit fati por edhe sepse shumica e marredhenieve njerezore, ato jo me te ngushtat kuptohet, jane te pjesshme dhe perzgjedhese.

kjo nuk dmth qe kur lexoj nje liber te keq te mos e shaj dhe me pasion bile.

ti do te thuash, c'lidhje kane lirka dhe clairedelune91 me librat? per mendimin tim kane. c'me shtyu mua t'i vija ne nje familje? temat e stermedha qe kapin, qasja 'inovative' (ose arratisja nga e rendomta, ne gjuhen e lirkes) dhe sigurisht gjuha kaps, kaps, kaps, nga e cila nuk e di kur do te shpetoje e shkreta letersi e akademi shqipe. keto ose kane shkruar libra, ose po shkruajne, ose do te shkruajne, ose jane aty ku libri shperndahet. kjo mua me shqeteson jo pak.

ekziston edhe mundesia qe ato te jene duke ngrene pershesh ne ndonje qoshe. ne kete rast ndoshta une do te duhet te tregohem me e mire, me e bute? edhe ketu nuk gjej argument mjaftueshem per butesine. sepse edhe publikimi virtual, edhe ky artikull tek peshku, eshte nje publikim qe nese kemi mundesi, duhet ta marrim seriozisht.

A nuk mendon se do te ishte me mire nese gjithe problemet qe t'i mund te hasesh ne kete shkrim, per menyren si eshte ndertuar apo permbajtjen qe ai ka, etj. te parashtrohen ne formen e duhur te kritikes pasi te themi te drejten diskutimet [ne mund t'i quajme diskutime] mbi pseudonimin e perdoruesit apo hamendesimet e pabaza, nuk duken te ndihmojne shume. Do te deshiroja te mos me keqkuptoje pasi personalisht nje blog si 'peshkupauje.com' e shoh mjaft te frytshem ne shkembimin e ideve ndermjet njerezve te ndryshem. 

Nuk ka pak dite qe jam regjistruar ketu e per pasoje nuk i njoh nje pjese te mire te perdoruesve aktive, perfshi personin  nen psudonimin "Lirka" dhe nuk ndihem komfort me paralelizma te atille. Gjithashtu, sado te perbashketa te mund te kene dy persona, esenca e cdo njeriu ne vetvete eshte unike.

Me duhet te shtoj edhe nje sqarim mbi ate se c'ka ti e quan 'gjuha kaps'. Lidhur me shkrimin, ndonjehere tematika filozofike kerkon nevojen e te perdorurit te termave apo edhe fjaleve te renduara per te shtjelluar me qartazi ate se c'ka po thuhet. Ne nje lexim te rrufeshem, sigurisht qe shkrimi mund te percjelle irritim por ne nje lexim te ngadalte e te kujdesshem, mund te kuptohet domosdoshmeria e nderlidhjes se fjaleve me njera tjetren.

Tropizma,

E di shprehjen “trash TV”? Me siguri e njeh. Përse më shtyn mua të mendoj për trash TV-në këto komentet e tua? Sepse pa dashur as ti vetë, (mua përfshirë) je përzier me mjaft personalitete, karaktere, ndjeshmëri, etj. etj. E për më tepër, kjo përzierje ka dhe një publik. Pikërisht, një lloj “trash-TV”. Ka të drejtë Claire më sipër, kur e shtron si problem hedhjen për konsum të një ditari, artikulli, apo përjetimi në mes të gjithë këtyre reagimeve. Fundja shënimet që bëjmë të gjithë këtu, unë i quaj hyrje në një ditar personal, edhe pse të lexuar prej shumë vetëve. Por, gjithsesi, kjo nuk i mohon fenomenit karakterin e përzierjes së këtyre shënimeve me shumë shënime të tjera, të hedhura kuturu, të crregullta, të ndyra ngaherë, tendencioze, sarkastike, etj, etj. A ka bukuri kjo përzierje Tropizma? Pa dyshim që jo! Imagjino, tashmë të qëmtosh në të gjithë këtë papastërti! A nuk e quan dhe ti qëmtimin në këtë forum dicka shterpe? Apo mendon, që qëmtimi mund të sjellë një ndryshim në personalitetin (fatin, etj, etj) të individit që shkruan këtu? Për mendimin tim, nuk ka për të qenë kështu. Unë kotësinë, apo më saktë shterpësinë (meqenëse ke gjetur edhe një lidhje gjaku në qëmtimin tënd) nuk e gjej tek shkrimi, por tek gërmimi në këtë mish-mash komentesh.

Shiko, Lirka, une me ty nuk dialogoj dot. Ne te dyja jemi si studenti me profesorin, une te shaj nga salla, ti nga katedra, une them 'na cave bythen', ti komenton gjysme ore mbi cfare eshte bytha. Une dal nga klasa, ti me ve kater.

 smiley

Ka lezet na i here dhe sharjet. smiley Pranej jam goje prishur une.

Kete termin postmodern s'e kam kuptuar dot kurre, sido qe ta sjell verdalle neper mendje. Sepse ose je pre-modern ose modern; post-modern je ne te ardhmen, dmth kur modernja eshte pre-moderne, dhe nuk mund te thuash dot me siguri asnjehere qe modernja e te ardhmes eshte post-modernja jone. Nje zgjidhje per kete meqe ka njerez qe e identifikojne veten me "postmodernizmin" do te ishte ndryshimi i termit, sepse keshtu sic eshte ka nje gabim kuptimor shume qesharak. Mbase autori i shkrimit mund te hedhe drite mbi semantiken e kesaj fjale, ose te pakten mbi kuptimin qe i vesh ai.

Postmodernizmi, me teper se nje rryme filozofike, eshte nje koncept qe perfshin ne vetvete nje numer metodash kritike e filozofike. 

Postmodernizmi nuk eshte nje metode e te berit te filozofise me teper se c'eshte nje menyre per t'iu afruar ideve dhe praktikave tradicionale ne menyra jo-tradicionale qe derivojne nga super-strukturat e para-formuara [kujto Marx-in].

Megjithate, veshtiresite e perceptimit te termit "postmodernist" apo "postmodernizem" kane sjelle me vete nje koncept te debatueshem e mjaft kontroversial. 

Ne teorine kritike postmodernizmi i referohet ndarjes se punimeve letrare, kulturore, juridike, etj. te fund-shekullit XX me fillim shekullin XXI. 

Menyra e te perdorurit te termit ne kete shkrim konsiston pikerisht ne ndarjen e shoqerise se fund-shekullit te XX me shoqerine tani te vone te shekullit te XXI.

 Debati me  tufa flokesh neper duar.

Stil shqiptar pra, ke parasysh kur i afrohesh nje tavoline dhe akoma s'je aq far sa ta kuptosh nese po zihen apo thjesht po diskutojne, se te bertiturat dhe te kundershtuarit e njeri-tjetrit njesoj tingellojne. smiley

vetevrasja si oponence ndaj mediokritetit te sistemit dhe ekzistenca e bazuar ne lirine e plote si akt rebelimi.

O vetevrases o anarkist ?

Ne çastin kur pranohet ekzistenca si rastesore, absurditeti eshte themeli i saj (logjika si e kunderta e absurdes, kerkon pikerisht te heqe rastesine, nepermjet zinxhirit shkak-pasoje). Ideja e Zotit vlen pikerisht per ti hequr rastesine e absurditetin ekzistences.

Kur ekzistenca eshte pjelle e absurdes, nuk shoh pse iu dashka kundervene nje sistemi absurd, ne fakt çdo sistem do te jete absurd. Prandaj vetevrasja si oponence rezulton te jete budallek.

Po njesoj kur ekzistenca eshte rastesore, rrjedhimisht absurde, edhe liria e plote eshte absurde, dmth kunder logjikes, prandaj nuk shoh ndonje logjikshmeri tek liria e plote si akt rebelimi, sepse vemi serisht tek e rrjedhura prej absurdes qe sulmon nje tjeter te rrjedhure prej absurdes.

Njeriu duhet te pranoje me dorashka konceptin e rastesise si mema e ekzistences, keshtu i hap deren logjikes e zinxhirit shkak-pasoje, nga ku edhe çdo sistem, perfshire te sotmin, merr permasat e se logjikshmes, por edhe ai vete fillon e sheh ekzistencen e vet si brenda nje logjike, keshtu i shpeton asaj zgjedhjeje, o vetevrases o anarkist.

Mua nuk ma ha mendja se po t'i them autores se ajo perfaqeson nje aksident (historik), nuk do e merrte per fyerje, meqe çdo njeri normal irritohet, pasi pavaresisht mohimit apo jo te Zotit, e gjykon ekzistencen e vet me kategorite e vjetra ku Zoti ekzistonte dhe i jepte nje logjike ekzistences se njeriut.

Te gjithe duam te dalim se nuk ekzistojme kot, se ekzistenca jone nuk eshte absurde, por rrjedhoje e nje zinxhiri shkak-pasoje, pra e logjikshme. Zakonisht i 'falemi' zinxhirit te familjes e kombit per t'i shpetuar absurditetit.

 

 

"postmodernizmi" eshte ciklik vella, keshtu qe kot lodhesh.

Ne vijen e ekstremitetit, bazuar ne absurditetin shoqeror jo si nje rastesi e zinxhirit te shkak pasojave por si nje meshim i vullnetshem ndergjegjesor realiteti, keto duken te jene dy rrjedhojat e Sizifit postmodern. 

Duke e perjashtuar Zotin dhe duke vazhduar diskutimin nen vellon ateiste, ekzistenca supozohet te pranohet si nje rastesi racionalisht e kufizuar por jo domosdoshmerisht absurde ne teresine e saj, per aq kohe sa shoqerohet me dhenien e nje kuptimi me pas. 

Normalisht, skaji i ekstremitetit permban ne vetvete budallallekun por ne nje gjykim te kuptimit te ketij te fundit perpiqet te arrihet kuptimesia e zgjedhjeve jo te pakta te tilla, ne nje shoqeri konfliktuale. 

 

Nuk mund te merret si fyerje per aq kohe sa te gjithe jemi 'aksidente historike' duam apo nuk duam. Ekzistencializmin me pelqen ta shoh ne terma laik pasi ne menyren tjeter nuk do te mund t'i jepja dot kuptim smiley

'''nje meshim i vullnetshem ndergjegjesor realiteti'''

Kjo s'ka asnje kuptim, ti nuk mund te perkufizosh prejardhjen e absurditetit shoqeror sipas qejfit,per me teper kur thua '''per aq kohe sa shoqerohet me dhenien e nje kuptimi me pas''', dmth vendos veten si subjekti qe ka drejte t'i jape kuptimin absurditetit.

Ti nuk mund te vish me nje mendim subjektiv dhe te kufizosh debatin duke perjashtuar si subjektiv nje qendrim tjeter, ne rastin tone ate te atij qe nuk eshte ateist.

Nese rastesia eshte shkaku zanafillor, gjithçka eshte absurde, ose me sakte edhe sistemi logjik vendos rregulla per te rregulluar absurden. Ky eshte deduktimi i realitetit.

Perndryshe nese do nisemi me induksion, pra ku shohim nga pervoja qe ka ligje qe i njohim dhe ligje qe s'i njohim e i quajme rastesi, atehere si shkak zanafillor rastesia nuk ka legjitimitet logjik per t'u quajtur mema e realitetit.

Prandaj kjo puna e vleresimit te ç'eshte absurde e ç'nuk eshte absurde eshte e nje relativiteti te thekshem.

Niçja qe permende, na e beri me dobiçllek, se na tha po afron koha e nihilizmit porse ai vete e kaloi nihilizimin e doli post-nihilist, veçse nuk na rrefeu si kapercehet ky nihilizem, si e kaperceu ai nihilizmin.

Sa per punen e aksidentit historik, ate mbaje per vete, une s'jam aksident historik. Meqe ke arritur ne perfundimin se je aksident historik, ne kete perfundim per veten tende nuk ta prish qejfin smiley

 

kujdes se mos hipni te tere ne karuzel! se pastaj s'ka me kush ti kontrolloje xhirot! smiley

Mund ta perkufizosh per aq kohe sa perpiqesh t'i nxjerresh nje kuptim ne analizim e siper. Paradoksi do te qendronte ne njeriun si qenie rastesore ne nje varg rastesor shkak-pasojash ndermjet te cilave ai perpiqet jo vetem te jap kuptim por edhe te gjeje kuptim. 

 

Kontroversialiteti i mendimeve me pas, eshte tejet pozitiv duke qene se ballafaqon dy anet e kunderta te dickase. Deri ne kete pike, nuk mund te flasim per nje perkufizim te mireqene por per formesimin e perkufizimit qe duket me afer "te vertetes".

 

Shkrimi, ashtu si edhe gjithe ky diskutim, eshte krijuar dhe vazhdon ne vazhden e relativitetit. Veshtire te absolutizosh, aq me teper ne terma laik!

 

Aksident historik, ne kuptimin e rastesise kohore. Mendimi se njeriu eshte qenie e paracaktuar per realitetin e mire-strukturar te Absolutit, eshte i respektueshem por jo i pranueshem. Megjithate, eshte zgjedhje e gjithsecilit kendveshtrimi qe i jepet personit, jetes, botes, etj. 

 

I gjithe faji eshte i ARSYES. Ke marre, e dashur autore, konceptet te tilla si liria, ekzistenca, absurdi, qellimi jetes, etika dhe i ke rrasur si shishqebap ne hellin e arsyes. Po ky eshte problemi: njeriu si qenie e arsyeshme kerkon te gjeje kuptimin ne nje bote qe nuk ka arsye dhe nuk ndjek qellime.Arsyeja e aplikuar ne vendosjen e rregullit ne nje bote qe nuk ndjek rregulla prodhon absurdin.Arsyeja eshte vegla per te sunduar natyren por edhe pengesa per tu shkrire me natyren.Cdo kthim mbrapa, tek njeriu naiv, ne harmoni me natyren , ka cmimin e heqjes dore nga humanizmi.

Nuk me thua, perse tek kafshet nuk ekziston opsioni i vetevrasjes?

 

Faji gjithmone eshte i arsyes smiley 

 

Pergjigjen e pyetjes tende e gjen ne ate se c'ka ti vete ke shkruar. Kafshet nuk jane qenie racionale. Ato nuk kerkojne kuptimin e jetes dhe as analizimin e absurdit te saj. Nese njeriu e sundon natyren me arsye, kafsha e sundon me forcen fizike dhe instiktin tejmase te zhvilluar. 

Por perse vetmia si gjendje e zbardhjes se obskurritetit personal te kete ngjyresa kaq negative kur pikerisht ne te ne lundrojme per tu ankoruar te sigurt me vone  ne me te kripurin det?

edhe filozofi, edhe letersi. une per vete jam partizan i teorise "me mire bej vetem nje gje, po ate beje mire te pakten". Vetem Leibnitz bente shume gjera dhe i bente mire, Jenifer Lopez gjithe filmat i ka kot

Ke te drejte por ndryshe po me tingellonte cuditshmen rreshti, jo se keshtu nuk tingellon po ne kete menyre smiley

 

Filozofet e lashtesise nenkuptonin qenien e trazuar me det te kripur, jo pak here si shtysa per percaktimin e te qenurit.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).