Fëmijët e epokës

 

Ne jemi fëmijët e epokës,

epoka është politike.

 

Të gjitha të tuat, tonat, tuajat

aktivitete të përditshme a të përnatshme

janë aktivitete politike.

 

Do apo s’do

genet e tu kanë një të kaluar politike

lëkura jote një ngjyrë politike

sytë e tu një aspekt politik.

 

Fjalët e tua kanë një jehonë

heshtjet e tua një domethënie

sidoqoftë politike.

 

Edhe nëpër fusha dhe pyje

ti bën hapa politikë

mbi një bazë politike.

 

Dhe politike janë edhe poezitë apolitike,

atje lart ndiçon hëna

që nuk është më një objekt hënor.

Të jesh a të mos jesh, është çështja.

Çfarë çështje?, përgjigju mik i dashur.

Një çështje politike.

 

Ti madje s’ke as nevojë të jesh njeri

për të fituar rëndësi politike.

Të mjafton të jesh naftë,

prodhim i ushqyeshëm apo edhe lëndë e riciklueshme.

 

Qoftë edhe një tryezë negociatash

për formën e së cilës kanë debatuar me muaj:

në ç’tryezë, rrumbullake apo katrore,

duhet të diskutojmë për jetën dhe vdekjen?

 

Ndërkohë njerëzit vdisnin,

kafshët ngordhnin,

shtëpitë digjeshin

dhe fushat mbusheshin me driza

si në epokat e qëmotshme

dhe më pak politike.

***

Stacion

 

Mosmbërritja ime në qytetin N

ndodhi përpikërisht.

 

Të kisha lajmëruar

me një letër të padërguar.

 

Ti nuk erdhe në kohë

tamam siç qe parashikuar.

 

Treni mbërriti në skelën numër tre.

Trumba njerëzish zbritën.

 

Mungesa e personit tim

ndoqi turmën deri tek dalja.

 

Disa gra

zunë vendin tim

në atë ecje të ngutur.

 

Njërën prej tyre e priti

një person i panjohur për mua,

por sakaq i njohur prej saj.

 

Ata shkëmbyen një puthje

që s’ishte për buzët tona,

ndërkohë që humbi

një valixhe që s’ishte e imja.

 

Stacioni i trenit të qytetit N

e mori provimin e ekzistencës objektive.

 

Gjithçka ndodhej në vendin e vet.

Dhe çdo hollësi lëvizte

mbi shina të paracaktuara.

 

Madje edhe takimi

ndodhi.

 

Por pa praninë tonë.

 

Në parajsën e humbur

të mundësisë.

Tjetërkund. Tjetërkund.

Ç’muzikë te kjo fjalë.

 

Përktheu: Alket Çani 

Mehr Licht

9 Komente

Femije te epokes jemi, domosdo kafshe politike.

"Jeni ju, pa jemi ne..."

RIP, beautiful LADY!

 

The Three Oddest Words

When I pronounce the word Future,
the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,
I destroy it.

When I pronounce the word Nothing,
I make something no non-being can hold.

 

By Wislawa Szymborska
Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh

E lexova dje. Vdiqen te gjithe smiley.

 

E mbaja mend qe isha perpjekur nje here.

 

 

Disave u pëlqen poezia

(W. S.)

 

Disave

domethënë jo të gjithëve.

E as shumicës jo, por pakicës,

Pa llogaritur shkollat, ku është me detyrim;

Edhe vetë poetët,

numërohen ndoshta dy në një mijë.

 

U pëlqen,

porse u pëlqen edhe gjella me lëng,

u pëlqejnë komplimentet dhe ngjyra e kaltër,

u pëlqen një shall i vjetër,

u pëlqen të thonë fjalën e fundit,

u pëlqen të përkëdhelin qenin.

 

Poezia –

vallë ç’është poezia?

Më shumë se një përgjigje e paqartë

është dhënë për të.

Por unë s’e di, s’e di dhe kapem pas kësaj

siç mbështetem pas tubit shkallëve.

 

Hem. Tani qe e shikoj me pelqen me shume varianti "Disa e pelqejne poezine" me gjithe ndryshimet qe sjell ne strofa.

Nje qe me pelqen shume:

 

Hatred

 

Look, how spry she still is,

how well she holds up:

hatred, in our century.

How lithely she takes high hurdles. 

How easy for her to pounce, to seize.

 

She is not like the other feelings. 

At once older and younger than they. 

She alone gives birth to causes

which rouse her to life. 

If she sleeps, it's never for eternity. 

Insomnia doesn't take away but gives her strength.

 

Religion or no religion

-- as long as she's in the running

Motherland or no-man's land

-- as long as she's in the race.

Even justice suffices at first. 

After that she speeds off on her own

Hatred. Hatred.

The grimace of love's ecstasy

twists her face.

 

Oh, those other feelings,

so sickly and sluggish.

Since when could brotherhood 

count on milling crowds? 

Was compassion ever first across the finish line?

How many followers does doubt command? 

Only hatred commands, for hatred knows her stuff.

 

Smart, able, hard working.

Need we say how many songs she has written.

How many pages of history she has numbered.

How many human carpets she has unrolled, 

over how many plazas and stadiums.

 

Let's be honest: 

Hatred can create beauty.

Marvelous are her fire-glows, in deep night.

Clouds of smoke most beautiful, in rosy dawn.

It's hard to deny ruins their pathos

and not to see bawdy humor

in the stout column lording it over them.

 

She is a master of contrast 

between clatter and silence, 

red blood and white snow.

Above all the image of a clean-shaven torturer 

standing over his defiled victim

never bores her.

 

She is always ready for new tasks.

If she has to wait, she waits.

They say hatred is blind. Blind?

With eyes sharp as a sniper's,

she looks bravely into the future

-- she alone.

Falenderim

U detyrohem shumë

atyre që nuk dua.
 

Lehtësimin me të cilin pranoj

që të rrinë më pranë një tjetri.

 

Gëzimin që s’jam unë

ujku i qingjave të tyre.

 

Ndjehem në paqe me ta

dhe e lirë me ta,

e këtë dashuria nuk mund ta japë,

as  ta marrë.

 

Nuk i pres

sa tek dera - tek dritarja

E durueshme

thuajse si një orë diellore,

e kuptoj

atë çka dashuria nuk kupton,

fal

atë çka dashuria s’do ta falte kurrë.

 

Prej një takimi tek një pusullë

s’kalon një përjetësi,

por veç ca ditë a javë.

 

Udhëtimet me ta shkojnë përherë mirë,

Koncertet dëgjohen gjer në fund,

Katedralet vizitohen,

Peisazhet të kulluara.

 

Dhe kur na ndajnë

shtatë male e lumenj,

janë veç male e lumenj

që gjenden në çdo atlas.

 

Është merita e tyre

në jetoj në tre dimensione,

në një hapësire jo lirike dhe jo retorike,

me një horizont të lëvizshëm, ndaj të vërtetë.

 

Ata vetë nuk e dinë

sa mbajnë në duart bosh.

 

“nuk ju detyrohem atyre për asgjë ”

-do të thoshte dashuria

mbi këtë çështje të hapur.

 

Stacioni

 

Mbërritja ime në qytetin N.

ndodhi fiks në orar.

 

Ti pate qenë lajmëruar

me një letër të padërguar.

 

Ishe në kohë për të mos ardhur

në orën e parashikuar.

 

Treni mbërriti në binarin e tretë.

Zbritën shumë njerëz.

 

Mosqenia e vetes sime

drejtohej daljes mes turmës.

 

Ca gra më zëvendësuan

nxitimthi

në ngut e sipër.

 

Njërës  i doli përpara

dikush që s’e njihja,

por ajo e njohu

sakaq.

 

Shkëmbyen

një puthje jo tonën,

ndërkaq humbi

një valixhe jo imja.

 

Stacioni i qytetit N.

e kaloi paq provën

e ekzistencës objektive.

 

Gjithësia ishte në vend të vet,

Hollësitë lëviznin

nëpër binarët e caktuar.

 

Ndodhi madje

dhe takimi i paralajmëruar.

 

Jo ne praninë tonë.

 

Në parajsën e humbur

të gjasave.

 

Gjetkë.

Gjetkë.

ç'jehonë të voglat fjalë.

 

http://kurrkund.blogspot.com/2011/09/dy-...

Jane edhe disa poezi te tjera.Vecanerisht ''Bisede me Gurin'' apo ajo me te Verber....

 

Conversation With A Stone - by Wislawa Szymborska 

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I want to enter your insides,
have a look round,
breathe my fill of you."

"Go away," says the stone.
"I'm shut tight.
Even if you break me to pieces,
we'll all still be closed.
You can grind us to sand,
we still won't let you in."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I've come out of pure curiosity.
Only life can quench it.
I mean to stroll through your palace,
then go calling on a leaf, a drop of water.
I don't have much time.
My mortality should touch you."

"I'm made of stone," says the stone,
"and must therefore keep a straight face.
Go away.
I don't have the muscles to laugh."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I hear you have great empty halls inside you,
unseen, their beauty in vain,
soundless, not echoing anyone's steps.
Admit you don't know them well yourself."

"Great and empty, true enough," says the stone,
"but there isn't any room.
Beautiful, perhaps, but not to the taste
of your poor senses.
You may get to know me, but you'll never know me through.
My whole surface is turned toward you,
all my insides turned away."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I don't seek refuge for eternity.
I'm not unhappy.
I'm not homeless.
My world is worth returning to.
I'll enter and exit empty-handed.
And my proof I was there
will be only words,
which no one will believe."

"You shall not enter," says the stone.
"You lack the sense of taking part.
No other sense can make up for your missing sense of taking part.
Even sight heightened to become all-seeing
will do you no good without a sense of taking part.
You shall not enter, you have only a sense of what that sense should be,
only its seed, imagination."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I haven't got two thousand centuries,
so let me come under your roof."

"If you don't believe me," says the stone,
"just ask the leaf, it will tell you the same.
Ask a drop of water, it will say what the leaf has said.
And, finally, ask a hair from your own head.
I am bursting with laughter, yes, laughter, vast laughter,
although I don't know how to laugh."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in."

"I don't have a door," says the stone.

 

 

The suicide's room

 

I'll bet you think the room was empty. 
Wrong. There were three chairs with sturdy backs. 
A lamp, good for fighting the dark. 
A desk, and on the desk a wallet, some newspapers. 
A carefree Buddha and a worried Christ. 
Seven lucky elephants, a notebook in a drawer. 
You think our addresses weren't in it?

 

No books, no pictures, no records, you guess? 
Wrong. A comforting trumpet poised in black hands. 
Saskia and her cordial little flower. 
Joy the spark of gods. 
Odysseus stretched on the shelf in life-giving sleep 
after the labors of Book Five. 
The moralists 
with the golden syllables of their names 
inscribed on finely tanned spines. 
Next to them, the politicians braced their backs.

 

No way out? But what about the door? 
No prospects? The window had other views. 
His glasses 
lay on the windowsill. 
And one fly buzzed---that is, was still alive.

 

You think at least the note tell us something. 
But what if I say there was no note--- 
and he had so many friends, but all of us fit neatly 
inside the empty envelope propped up against a cup.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).