Poemë

 

Kam shpresë dhe kam shpirt,

të them të jem më shumë me ty,

dritare të çel e të mbyll, me ty,

si porta me hapësirë të matur saktë,

nga dy gjinj të mëdhenj. Si ti.

 

Shija e vetmuar, mëkonjëse, unë,

përjashton çdo mundësi,

për vulgaren e të gjithëve me detyrim, për ty.

 

Bukuroshe e sheh Koloseun, ti?

100 hyrje, 100 dalje,

sa mirë më sheh, mua

aq mirë të shoh,

agoninë ma zgjat. Unë,

fundin i shoh virgjërisë sate të turpshme.

Të ftova në njëqind korridore,

të çela njëqind porta, unë ty

dhe çelë t’i lashë të hyje.

Me frikë mendoj unë.

Tharm i prishur hyn lehtë

në pëlqirin tënd.

Prehrin e përbuz, po qe se,

koka ime fle aty.

Ngadalë, bukuroshe, ngadalë,

dalëngadalë do të marrë malli,

veç koka ime nuk do të ketë më flokë,

atëherë kur do të duash t’i gicilojnë kofshët.

Mos kujto se qaj kollaj.

Brinjët më kërkëllijnë si xham.

Vonë kam marrë vesh,

se shpirti shihet në ato pasqyra.

Kur sheh se është bërë pis,

nis rrebeshin dhe lahet.

Brinjët më dhembin ta mbaj brenda,

këtë mrekulli që më fali Zoti, për ty.

Është krejtësisht i ri, krejt tjetër lloj,

rrebeshi brenda vetes, te unë.

Njëqind porta më ftojnë të dal, mua

njëqind më mbajnë brenda.

Të iki a të pres

është njëlloj.

Të iki a të pres

është njëlloj.

Më fal ti apo të fal unë ty.

Gjysmë kryq.

Gjysmë kryq një mijë herë i djegur,

veç frikën ia kemi të dy,

si atij që peshon.

Bashkë-ekzistojmë ne si hunj të drejtë,

e fare pak peshojmë si gjysma.

O, më merr ti, mua!

O të marr unë, ty!

Të peshojmë bashkë,

asnjëherë sa duhet.

Të ikim të pimë fatin.

Ku të shkojmë? Mirë, eja thuaj:

“As të putha, as më njohe.”

Ti më thua:

“Pak vend e qajmë pak vend.”

Unë të them:

Hunj ngrihemi për qiell,

E presim rrufetë të lagur, të ftohtë.

Në këtë vertikale të hidhur,

horizontali dru i dhimbshëm,

peshoka veç hi.

Nëse s’më do, mos më mallko.

Ti e di që unë ta urrej virgjërinë.

Aq sa ç’urrej pafuqinë time,

mos të të dua.

Ngrehinat tona nuk e di njeri,

ç’presin të vetmuara,

majë atij pirgu ku i vunë,

të frikshme a të dhimbshme,

s’e ndjejmë dot.

Kemi harruar të falim.

Kemi harruar të urrejmë pastër.

Dimë vetëm të mëshirojmë vetveten.

Shtrihemi kështu siç jemi, ne

në sheshin e nderuar të fjalëve,

që aq shumë rrjedhin e ngatërresa sjellin në fjali.

Fry, o, erë fry, për ne!

Horizontalisht, labirintet na zgjidhen,

dhe të dy me erën bëhemi hunj horizontalë.

Kështu, peshojmë njëlloj me gjysmën tjetër të kryqit.

Kurrë, të thashë, nuk mundet të peshojmë tamam,

po nuk qamë bashkë.

Dhe përsëri një gjë mungon.

O të qash, ti o të qaj unë.

Të dy bashkë, harmonia prishet,

nga frika prej gozhdëve që kanë ata.

 

Mbi shpatullat e mia do shtrihesh ti,

unë, do të mbaj.

Drejt më këmbë.

Frikën mos biesh ta trembësh.

Të mbaj unë më beso.

Më beso e vetmja mënyrë.

Të durojmë më lehtë.

Të duhemi më lehtë.

Ti të peshosh më rëndë.

E unë të mbaj më shumë.

Ja kështu mund ti mbajmë me durim stuhitë.

Ti të peshosh me një fëmijë që unë të ngulem në truall.

Unë të rri drejt.

Që ti të mos rrëzohesh.

Me kryq të tillë nuk ndahemi kurrë.

Dhe erës që fryn nuk do t’i duhet

të na kërkojë për t’u tallur.

Jemi gjallë kështu bukuroshe.

Qëndrojmë më gjatë.

Jetojmë më bukur të nevojshëm për njëri-tjetrin.

Njerëzit nuk kanë nevojë më,

t’u falen sendeve. Do jemi ne,

dy pjesët e dhimbjes së mirë.

 

*

Ul fantazinë frika më del.

Ti zvogëlohesh nëpër tunele të rrumbullakët.

Mos më ik kaq shpejt.

Mos më duaj kaq pak.

Buzënata na mallëngjen si përherë.

Të shohësh diellin kur lind,

është e tmerrshme.

Thonë se kafshët e egra,

do nxjerri turrinjtë e ndyrë me gjak

nga barku yt.

Ti do jesh e zënë me lindjen e diellit.

Kur të shohësh veten,

llahtari nuk të le,

të kthehesh ku ishe, nuk të lë më gjumë,

që të harrosh,

gjysma minjt, gjysma ujqit,

që të varen nëpër kofshë me tufa.

Që turren me vrull të ikin prej teje,

të hanë atë që po lind,

e ti të mbarosh krejt duke u ndarë,

me mijëra copa që lëvizin.

Thonë se është keq,

të shohësh lindjen e diellit.

Por është dhe bukur gjithashtu.

Të shohësh një mrekulli që nis ditën tënde

ta çojë në fund.

Është ai çasti që do na ndajë.

Të dy bëhemi copa,

gjysma minj, gjysma ujq,

që me tufa turren e turren,

për t’u ndarë nga njëri-tjetri.

Ashtu dhe ne me dyshimet tona,

lindja e diellit na ndan në mijëra pjesët

e syve të të gjithëve.

Ne, copa-copa kafshë,

hutohemi e nuk e dimë më kush ka faj:

Dielli me dritën apo mijëra sytë e botës.

Ujqit dhe minjtë nuk vendosin ç’të hanë.

Rrotullohen, vrapojnë, sulen,

Hanë njëri-tjetrin,

nuk dimë kush ka faj.

O unë, o ti, kot hamë veten

me dyshime. Lindja e diellit,

u ofron të gjithëve humbjen e një dite.

Kohë ëndrra largohet, lihet larg

me kohë gjumin.

Kështu e dashur zgjim. Më duket se

virgjëria jote s’ka shpëtim.

O gjysmë kafshët do ta hanë,

ose unë do ta prish,

atë që i ngjan çastit që na ndan,

që i ngjan lindjes së diellit,

që i ngjan dyshimit për njëri – tjetrin,

që i ngjan dyshimit për veten.

Ajo që të gjithëve ,

u duket e pastër, për të mos m’u kreno.

Bukuroshe, dielli lind çdo ditë.

Sa herë ta shohësh,

aq herë gjysmë kafshët do ta hanë virgjërinë.

Të lutem, mos mbaj me vete

gjëra kësisoj të ndyra,

unë dyshoj shumë në sende të tilla.

Shpirtëroren? – më the ti për virgjërinë.

Mos më shaj kaq shumë,

se i kam frikë dashuritë pas sharjeve.

Dalin të çmendura,

se pastaj ngjitemi kaq fort,

sa s’ka gjë që na ndan. Shpirtërore.

Rrjedhje ndjenjash, lumë njëherë. Virgjërore.

Në trup të lumit do shtrihemi, prapë

hapim krahët, hapim gishtat e jetës,

milingonat fillojnë na hanë të tepërtat. Shpirtërore.

Ato që nuk kanë lidhje me seksin.

Jemi aq ngjitur bashkë,

sa nuk shohim dot njëri – tjetrin.

Pjesë të tuat apo të mia hanë.

Ndiejmë njëlloj dhimbjen në të njëjtën kohë,

dhe qeshim nga gicilimet. Shpirtërore.

Shi, shih, këmbët dolën jashtë të domosdoshmes.

Të jenë a jo ky nuk është problem i rëndë.

S’u lodhëm as u mërzitëm nga dashuria. Virgjërore.

Vetëm se qamë më shumë se ç’duhet.

Vetëm se jemi (ishim) më shumë se ç’duhej.

O ik ti.

O iki unë.

Mos humb rastin të jesh e lirë.

Pllaqe-plluqe në baltë na bëjnë pis horizontin.

Ta tha kush ty se unë humb gjithmonë

fushë betejave të dashurive?

 

*

Pyjet fëshfërijnë gjethe e hije,

brenda hapësirës së fantazmës së don kishotit,

aq vend të nderuar ze në horizont,

monumenti i dashurisë fantazëm. Fon kish o, ti?

Dhe kthehemi të dy nga larg, virgjëror,

sikur biem nga lart, shpirtëror.

Engjëj të paemër, të paidentifikueshëm.

Pa mëshirë toka na përplas,

për fytyrë të vet, të na ndajë më dysh,

të na bëjë njësh...

Të vdekur baltë.

Supet m’i gjakose.

Supin ta gjakosa.

Nuk mund të mbahemi ndryshe.

Pa mbaruar tërmeti i zërave, të të tjerëve.

Ne fluturojmë dhe përplasemi,

dhe prapë të bindur jemi për fytyrën e bukur të tokës.

Bashkë-ekzistojmë edhe veç e veç,

e humbim konceptin e kohës,

humbim masat e kokës se ç’fytyruar,

në maja alpine me dëborë.

 

*

Ti mes ujit, unë mes tokës,

bregu na lidh si gishtat e dorës.

Kur zemërohesh, dallgët m’i ngjesh fytyrës dhe trupit.

Unë fishkëllima ere me katrahurë,

këngë zogjsh, gjethehije dhe ca gurë,

përpiqem,

t’i heq bregut turpin.

Çast i parë, atmosferë e trishtë,

pronë e imja, leshterik i brishtë

 përgjatë vijës ku puqemi,

nëpër gishta flokët e tu dhe të mitë varen.

Zemërohem unë dhe shembem me gropa,

trupin tënd në trupin tim,

fundos copa-copa.

Nis e çon valëza me erëza me gucka,

fillon e lëpihesh të kthehesh pak pas,

të duhemi si nisëm: pa peshë.

Zgjohesh dhe ikën befas,

në rrugë të thata të zakonshme njerëzish.

Pas faqeshkëmbit të virgjërisë sate,

kokën thyejnë dashnorët,

me dashuritë e mundura.

Dhe t’i shohësh si mbështeten në faqeshkëmb,

prehen! Si primitivët.

Zemra të shpuara me shigjetë,

gdhendin me mërzinë e thonjve,

me trishtimin e syve.

Ta kam zili,

koleksionin me dashuri të thyera,

që do kesh së shpejti pronë,

bashkë me virgjërinë. Shigjeta pa bisht.

Maja pa erën, pupla për fole laraskash.

 

*

Tani më rri larg.

ma ftoh kënaqësinë të të ftoj në fantazi,

nis e rris si prind mërzinë,

me kush jam unë e kush je ti.

Nis e ha gishtat, dorën, krahun.

I menduar përtyp kyçet e forta.

Zhytur në një det që më shpon,

mat pjesët e diellit, të qiellit të natës që shkon,

për veten time dhe copat e stuhisë që i përzjeu:

Më kujtojnë tmerrin që si akull zjeu:

Se mos merrem kot me ty. Virgjërore shpirtërore.

 

*

Lidhet gjuha më keq se trupat,

në ethet e përbashkëta,

me akt personal,

s’di ku ta hedh mosdijen time,

as veten, zgjohem i dridhur,

kur tjegullave natën trupi më tretet thatë,

si qiri i djegur nga drita e yjeve me natë,

për pak dashuri ditën.

Ngaherë tepër më del trupi, ditën.

Ky difekt që sa herë më dogji fluturimin.

Fatal ky fat me ngjyrë nate.

 

*

Bashkë-ekzistojmë e prapë, e prapë,

dëshirë e fortë të jem kudo,

ma mposht krenarinë më zgjon instiktet:

Të të kem njëlloj sikur të të vras.

Molekulë. Atom të jem ndryshe, atom me moral.

As mëngjesi, as nata nuk më duhen më,

as dielli as hëna as njerëzit, ata.

Atom me ngjyrë jam unë,

të hyj në trupin tënd pa efekte.

Më lehtë se drita, gati si nata dheut.

Se trekëndëshi i fjalëve, katrori i vendit,

ma lodhin për vdekje,

vargun dhe shpirtin.

Hapësirat sa hapen mbyllen,

veten mes njëmijë pasqyrash shoh,

atom me ngjyrë që nuk hyn dot,

aromë e hijes së natës përtej qiejve që kanë dritë.

Ta ndal metamorfozën nuk mund. Gogël me shumë topa.

Dëshirë të jem gur jam,

në majë të malit.

Dashuria të më ngjallë me njollë njeri.

Hiret e prehura të lëkurës të luftojnë mbetet,

me mua, kur bie nga lart,

me tërbim shkume.

Honi më tërheq.

I hedhur jam edhe më gur,

edhe më shumë shpirt, më thellë,

ikur nga arsyet e mia, atomike kjo. Ata.

Motorrika turravrap, lëvizje, përdredhje,

shkundje, kërrkëllimë, sulmin,

nuk e ndal dot vetë. Moral i atomit,

tringëllim e metalit,

bën që të humb kohën e duhur,

masën, kufirin, sa të të dua. Sa mban lëkura shije hekuri.

Dhe bie me rrapëllimë mbi mua, vetë fjala: sa të të dua.

Anë më mbyt, më vdes, si insekt pafaj.

Prej helmit para se drita ta thotë në është bletë,

a greth i shkretë si loti që qaj.

 

*

Fijet e barit pajisin horizont të ri.

Unë sot shoh nga poshtë.

Unë sot jetoj poshtë. Mbi mua

motorrika po jep me shpirt.

Nuk më le të nisem prapë.

Teknologji e dalë boje, dashuri,

dashuri rrangallë e vyer pa atome.

Shtron e shtron e shtron,

trupin tim si llamarinë bën petë.

Shtyp me rradhë vargun dashuri,

zbrazëtirë në hapësirë,

dy kish brinjë, dy gisht mish,

bashkë në një dëshirë.

 

*

Nga i hollë dhe gjigand hije –petë.

Në atom, më bën, pluhur hi.

Brumë mua më ze ti.

Me të, ti, statueta të vogla bën,

statueta primitivësh në bashkëkohësinë tonë,

i vendos bukuroshe ti, në ekspozitën

më të afërt të artit me lëkurë.

Në njëmijë pjesë, njëmijë vitrina jam unë,

një atom i ngecur në litarë pubikë,

njëmijë herë i vogël, i shkëlqyeshëm,

por i padukshëm. I rëndësishëm, por i papeshë.

Mbi lëkurën e dashurisë që end netë,

mbi qiejt më të kotë mbi oqeane,

për lëkurën e dashurisë dhe aromën,

që shuan moralin si vera zjarrin në pikën e vlimit:

Kur njeriu dhe shija janë përjetësi. Ti e provon me lugë.

Do të vijnë po kaq shumë vetë,

të hanë me sy veprën e re që nxorri rrangallë e vjetër, e vyer.

Më trimat, vrimat do kërkojnë,

këtë rradhë më shpejt se frikacakët. Atomike.

 

*

Edhe ti më ke frikë. Braktisjen.

Edhe unë ta kam frikë. Braktisjen.

Ai gur që po bie mbi hon,

mat ku të godasë, ku të mos thyhet ndjenjash.

Edhe ne tani do shpërndahemi prapë,

me shpresë për të mos u mbledhur më.

Pyjet dhe nëndeti, janë më të saktët,

për t’u zhdukur me gjithsej,

si brekë të ngushta molekulare që nuk lëshojnë jashtë,

asnjë pikë moral,

për të gjetur hapësira brenda lëkurës

me thurrjen e pyjeve pubikë.

Kaq e madhe është dashuria?

A kaq atomë jemi ne?

Se gjethet nga dunat do mbijnë,

nga goja degë e gjelbërt do shpërthejë,

si pranvera te Botiçeli.

Rrënjë e vjetër, lëng të ri jete sjell,

dhe heshtje nuk do ketë më kurrë, as në myshqe.

 

*

Nëndeti na vesh menjëherë.

Me peshqit kemi pakt mossulmimi,

Mjafton që të heshtim,

Mjafton të mos flasim. As fjalë atomesh.

Meduzat e bardha, lule portokalli janë,

Lulet e portokallit, meduza të bardha.

Vello që nis e thurret në det me dallgë: Punë atomike.

Dhe shthurret m’u aty legjenda e vjetër e grekut dinak,

që desh kalin ta lëshojë në trojë,

e për atë lëkurë bëri be: si për zjarrin e trojës.

Mpikset dashuria, si troja. Trojë ti. Si gjak i sapovrarë

tundet qull  me shpresat që janë ndarë nga fati.

Si rrotat e biçikletës që ndjekin njëra-tjetrën, fati

gjithë ç’bëhen kujtime,

pika balte bëhen në rrugë me gurë.

Ikim me shi. Nuk na gjen më askush,

për at’ lëkurë!

 

*

Po më mbaron historia jote e dashur.

Ngaqë më kap frika,

Nuk mendoj gjatë për historinë time.

Marr frymë thellë. Nxjerr frymën.

Marr frymë me zor. Nxjerr frymën.

Kohë e tepërt gjendet për t’u menduar gjatë.

Dielli të dyve na ofron humbjen e ditës.

Pas xhamave nata bëhet grusht e mblidhet.

Ne presim në agoni në pozicion fetusi.

Në terr presim lindjen e diellit.

Është koha për t’u menduar.

Koha kur masim veten

me masa të padukshme,

si çukitje zogjsh brenda nesh në hapësirë.

Koha kur pyll i panjohur jemi e themi:

Ku je ti? Ku je ti? Ku je ti, jam unë sa mirë.

 

                                                                            1992

 

2 Komente

Shume e bukur! Me shijoi vertet. Sikur s'e mbaj ta kem lexuar tek "Fillon pamja" kete poezi te Rudit, megjithese duhet ta gjej librin, e kam diku ne shtepi. 

poema nuk eshte ne liberin "fillon pamja" 1994. eshte botuar e plote nga "Zeri i rinise" 1993, "Drita" 1996, "Fjala" 2002.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).