Këtu mund të postoni citatet, paragrafet, e më thatë-ju thashë, nga letërsia shqiptare dhe e huaj.

108 Komente

Catherine Bowman - The Sink

 

She loves to talk on the phone

while washing the dinner dishes,

catching up long distance or

dealing with issues closer to home,

the reconnoitring with the long lost

or a recent so-and-so. She finds it

therapeutic, washing down

the aftermath. And that feeling

she gets in her stomach with a loved one’s

prolonged silence. And under the sink

in the dark among the L-pipes, the confederate

socket wrenches, lost twine, wire lei,

sink funk, steel-wool lemnisci, leitmotifs

of oily sacraments, a broken compass forever

pointing southeast by east, mold codices,

ring-tailed dust motes from days well served,

a fish-shaped flyswatter with blue horns,

fermented lemures, fiery spectres,

embottled spirit vapors swirling in the crude

next to the Soft Scrub, the vinegared

and leistered sealed in tins, delicious with saltines,

gleaned spikelets, used-up votives. . . .

In the back in the corner forgotten

an old coffee can of bacon fat

from a month of sinful Sundays,

a luna moth embossed, rising—a morning star.

U zvogelova sa nje therrmije e padukshme
per sy te thjeshte.
Humba,
edhe per syrin tend!
U ktheva n`eterin e prekshem, vetem,
... me tinguj te paqene,
dhe i buzeqesha buzeve te tua,
ne enderen me te pare.
Sikur ta dije,
sikur ta dije c`do te thote te tretesh
te humbesh rrugeve qe ke shkelur
ne krahe te nje shprese!
Ti ke fshire gjithcka,
me puplen qe lash peng duarve te tua,
por mbase ke mbajtur lotin tim,
ne syrin e nates
qe perplasi qepallat
per here te fundit, para se te tretej...(E.R)

*ëndrrën më të parë.

mos na tronditni kesisoj qysh ne sabah se s'ua kemi borgj

me shumëpak gjë tronditeni edhe ju mikroborgjezet.

e kemi zëmbrën delikathe

orë pa zemrek, hm...smiley 

very sorry baby doesn't look like it at all

kerko versionin e marianne faithful nga albumi vagabond ways.. you'll like it better smiley

O syri i thjeshte gjer ne madheshti.

...i papare gjer ne dhembje.

Ne kemi per detyre t'ua sjellim ju beni komentet.. smiley

çar komentesh?! na late pa goje! si do ta kalojme gjysmen tjeter te dites s'e dime!

Shtyje si ta shtysh, me dhimbje, me dashuri si te te vije per mbare..smiley

Improvizim

Unë kisha një lumë
e qetë, rrjedha e tij.

... Unë jetoj, në dhomën pa dyer, të një vagontreni;
lokomotiva e saj uturin, sa herë dëborat e dimrit përplasen
me dashurinë time.

Dua t'i ngjaj gjethit të gjelbërt, që do të çelë
dhe që, syrit tënd, i ngjan.

Iku, koha e dashurive të mëdha;
E pastër rrjedha e lumit, ku tash fshihet fytyra jote...

Qetë-qetë, shkoj drejt pyllit
Me një violinë puthjeje, nën gushë...(A.P)

Shiko, nej sygjerim:

perenduan koherat e dashurive te medha
e kthjellet gurgullim'e lumit, ku tash dergjet f'tyra jote...

Nuk eshte e imja Ana.. smiley

Elegji per Zemren e Poetit

Dikur, nje Poet,
Nje vajze te bukur pa.
Ajo i dha buzeqeshje,
Dhe puthje i dha.

Dikur, nje Poet,
Nje vajze te bukur pa.
U marros pas saj
Dhe zemren ia dha...

Ajo mori zemren
Dhe fort e shtrengoi
E ca pika gjaku...
Te dashuroj!

Ajo tani zemren
Ia mbante ne gji
Qe neteve mes puthejsh
Ta gjente Ai...

Prape u takuan,
Perseri, perseri,
Ajo me dy zemra
Pa zemer Ai.

Ajo zemren fort
E mbante shtrenguar
Por nje dite diku
E kishte harruar...

Me s'u takuan
Perseri, perseri
Qante Poeti
Per zemren e Tij...

Prape s'u takuan
Ajo dhe Ai
Ajo ish pa Zemer,
Pa Zemer Ai.

Zemra e Poetit,
Iku, vajti, shkoi
Mes tik-takut te mekur
Te dashuroj!

Zemer mizore!

Poezia eshte krijuar ne kohen e studentllekut dhe per nje ndodhi reale

"... per nje ndodhi reale..."

Ajo me dy zemra 

smiley

Edhe ti Fin?! smiley

e lashe! smiley 

Ah, keta poetet qe ua rremben zemren e para dashuri e zgaverbosh kuturisin udhesh te tjera pa pra' e prehje...

I kam vdekje meshkujt qe shkrujn vjerrsha smiley

RAVENS HIDING IN A SHOE

By Robert Bly

There is something men and women living in houses
Don’t understand. The old alchemists standing
Near their stoves hinted at it a thousand times.

Ravens at night hide in an old woman’s shoe.
A four-year-old speaks some ancient language.
We have lived our own death a thousand times.

Each sentence we speak to friends means the opposite
As well. Each time we say, “I trust in God,” it means
God has already abandoned us a thousand times.

Mothers again and again have knelt in church
In wartime asking God to protect their sons,
And their prayers were refused a thousand times.

The baby loon follows the mother’s sleek
Body for months. By the end of summer, she
Has dipped her head into Rainy Lake a thousand times.

Robert, you’ve wasted so much of your life
Sitting indoors to write poems. Would you
Do that again? I would, a thousand times.

Tek strofa e fundit jetojne sufite (qe ky i ka perkthyer boll).

Tani une jam shume kurioz te di : kjo tema eshte hapur qe te urrejme  poezine apo keto ( disa ) postime si poezi jane sporadike nga njerez gjysmake?

Ejvalla kush e jep nje pergjigje me po aq germa sa eshte pitja. smiley

Nuk me duket e arsyeshme te perdoret emri i postuesit origjinal te temes per te gjitha rimisherimet e kesaj.

Te na falin disa postues se mund te keqkuptohen, por me nje sy te lire duket qe te gjithe kemi postuar ne te njejten ore dhe renditja eshte bere e tille qe te me shpalli mua armik me dy postuesit e tjere te ores 15:03. smiley

 

 

Kristal

Ka kohë që s'shihemi dhe ndjej
si të harroj une dalëngadale
si vdes tek une kujtimi yt
si vdesin flokët dhe gjithçka.

Tani kërkoj poshtë e lartë
një vend ku ty të të lëshoj
nje strofë a notë, a një brilant
ku të të lë, të puth, të shkoj.

Në s'të pranoftë asnjë varr
asnjë mermer, a morg kristal
mos duhet vallë prapë të të mbart
gjysëm të vdekur, gjysëm të gjallë.

Në s'gjetsha hon ku të të hedh
do gjej një fushë a një lulnajë
ku butësisht porsi polen
gjithkund, gjithkund të të shpërndajë.

Të të mashtroj ndoshta kështu
dhe të të puth të ik pa kthim
dhe nuk do dine as ne askush
harim ish ky a s'ish harim.

 

 

I.Kadare

gabimet ortografike neper peme s'na lene te shohim vajzen e fshehur ne pyll.

Po pertoja t'i  korrigjoja. I bera nje copy-paste ....sorry ,kaperdijeni sic eshte me nje sy mbyllur ,por dhe te dy po s'ju mjaftoi 

 

kishte ron bor e modhe ne corovode.

Emo ,mbase te zhgenjej pak ,por nuk kam qene asnjehere ne Corovode.Deri ne Bogove kam qene ;kam shijuar ate mishin e qengjit te "Dafinat" dhe kam ngjitur ato shkallet torturuese qe te conin te rezervuari. Jam nis per te pare ujevaren ,por kam ndaluar ne mes te rruges ,se ishte nje vape e tmerrshme qe na lodhi  dhe u kthyhem .Me erdhi shume inat kur ata qe e vazhduan rrugen na thane qe i ishim afruar shume  smiley  

Kam kaluar dhe ate uren ne Kakrukesmiley

Kisha na e mbylli deren, do ta varosim ne obor.

Perle

Lasgush Poradeci - Dimër

Shpirti im qe sot u mbyll
Dhe gezimin m'a perzuri.
Neper mal e neper pyll
Zu debora prej qekuri.

Bjene floket nje-nga-nje
Mi katundin e shkretuar.
Dyke mardhur nene te
Dheri fjet e ri mbuluar

Flet nga-dal e shpirti im,
Dhe ne zi pikoj si fleta,
Pa me qit as pipelim
Tere fili, tere jeta.

Ne kaq heshtje-e qetesi
Ndjej vajtimthin e nje shpesi:
Psheretin me ze te ti
Jet' e trembur se mos vdesi...

Shuhet poetesha polake, nobelistja e cilësuar si “Moxarti i vargjeve”,  Wislawa Szymborska

smiley

Me solli Ruzhja ketu, por me trishtoi shume ky lajm! smiley

Ruzhja ruzhja i ka fajet per t'gjitha

Sikur s'jetoj në vendim tim

Më ndodh sikur s'jetoj në vendin tim,
Po në një vend të huaj dhe të largët
Në një qytet me buba dhe me minj
Mes mureve të rrjepur dhe të largët.
Çuditem pse kështu më duket shpesh,
Kur s'ka njeri shtëpia, kur jam vetëm,
Kur shiu në dimër flluska ngre në shesh
Dhe mua flluska-flluska ma bën jetën.
Më ngjan sikur dhe strehët derdhin helm,
Helmohemi çdo çast me njëri-tjetrin...
S'e di nga vjen ky helm e s'kam se ç'them

Veç shoh se rrobat tona helm na rrjedhin.
Ky vend më duket do helmohet krejt
Nga helmi rrjedhur vrimash në themelet,

Pastaj do tundet në tërmet
Dhe Djalli i Madh do qeshë e do zgërdheshet
I huaj jam në vendin tim mjerisht
Dhe kur rreth meje ka me dhjetra njerëz.
Kjo më lëndon dhe shpirtin ma gërvisht,

Më bën të qaj si nxënës para derës.

Po pse na i kujton, o xhan!!! 

sorry e kam tepru me pijet sonte

hajt se neser harron

smiley

Neser  fillojme nga e para! Shiko, me duket se jam me keq se ti sonte, po jam tu e majt veten! smiley

lol vallai une smaj mend as se si jam

e kam fillu pijen qy n'gjashte sahati mas pune, gjer ne 3 te nates smiley

 

hajt se zdrypin prap

po deshe nai gote , dil perjashta e me fishkelle lol

Jon mbledh nPeshk tgjith tpaknaqmit nga jeta. Birsome, u bom tgjith isoj smiley

Na bohet qejfi qe e kuptut dhe ju, n'amerike. smiley

smiley

çiqitomën amon

smiley

Nca derexheje kena ra. Tu qa si ai nxonsi mo lart, para deres se hales. smiley

Po lexoja vjershen tate smiley

qyqja se kam shkrujt une mer

smiley

Kush e ka shkrujt?

Agolli mer

kush  m'le mu me shkrujt vjersha

me kapin poetet e peshkut per bythe e me qisin nga pixherja

lol

Bukur e paska shkrujt. smiley

oh yeah

agolli per mu e kthjellon hatashem ne vargje cmendurine e shqiptarit te sotem

i love him

hahhah ke ngatrru teme anonimo smiley

LUTU (hajde te lutemi te gjithe.. smiley )

E dashur, lutu pak per ne,
Jo qe une s'te dua ty,
Apo qe ti s'me do mua,
... Por,
Lutu per ato qe s'i shoh ne ty,
Dhe qe ti s'i sheh ne mua,
Lutu,
Lutu per zemren qe rrah pa ndalur,
Nga dashuria jone, dhe nuk e shohim,
Lutu per numerin e damareve,
Si rrenje peme,
Qe gjithmone rrisin dashurine,
Per mushkerite binjake,
S'i shpirti jone,
Per brinjet qe mbajne fortesine e dashurise,
Lutu,
Lutu per ofshamjet,
Qe nuk e dime nga vijne,
Por qe ne nje fryme na bashkojne si era,
Lutu per ngjyren e gjakut,
Si e zjarrit qe digjet,
Per ngjyre kuqe te buzeve,
Lutu,
Lutu per lotin,
Qe nga ne burone si uje oqeanesh,
Dhe rendon me shume se vershimet,
Lutu,
Lutu per qenien njeri,
Qe perbehet nga ererat, zjarret dhe oqeanet,
Trupit te mbuluar,
Me lekure dashurie.(G.K)

Ketlin, edhe prifterinte s'luten kaq shumesmiley

Ndoshta eshte hoxhe qe lutet me prapanice perpjete.. smiley

te lutem! smiley

smiley eshte e shtune sot e rregullon vet humorin.. smiley

gjith ky gaz, kjo lumturi

prej nga vjen o perndi smiley

nga dashnia e atij per ate.. smiley

Mos ke bere gje dashuri?

Pse pyet apo kur ben dashuri spiritusi e merr vesh gjith peshku.. smiley

Ishte vazhdim i:

 

gjith ky gaz, kjo lumturi

prej nga vjen o perndi

dashunia eshte si gripi, nuk fshihet dot smiley

 

 

Sa po te shkelqejne dhembet nga dashnia.. smiley

MINE IS THE FIRST RODEO, MINE IS THE LAST ACCOLADE – JASWINDER BOLINA

I’m grateful for the man now sleeping with my ex-lover.

It’s true I loved her, but it’s right that someone be with her now
in the dark hour of our republic. Life is no good anymore.
There are no jobs and no money, and it’s good
that someone be with her now under street lamps filtered
through sheer curtains at night, the pale approximation of daylight
illuminating the outer slope of my ex-lover’s left thigh
and the asymmetrical birthmark located there I thought
resembled the bust of Martin Van Buren,
which that man should smooch now and cherish
as I did those tender hours on the other side of time and the republic
when in the opulence of waking I’d move to the window to squint
at the dapper bodies passing which seemed then to know
where they were going in morning. What awaited
when they arrived there. No job, no money,
I’m grateful for the man now with my ex-lover,
how she survives with him the dark hour, the sad redundancies,
the human condition so like a phonograph skipping,
which is the condition of urging the same thing over
anticipating a different result. How dull it is,
its mimeographed disasters, dull the way the bankers are
offing themselves now in morning again, leaping from windows again,
the republic fretting as though it’s the first republic, the first dark hour.
The dull way the man drives daily at daybreak away from my ex-lover
in an extravagant light believing that, if he does, that when he does,
he’ll be the first to hurt her. O, enduring sun.

about time and perfect timing.

"...kurthi i mëkatit....." -poezi nga Raimonda Moisiu

Dua të ndjej ritmin e ecjes tëndë,
Poshtë dritave të zbehta të rrugës,
Që në heshtje kundrojnë botën e dëshirave,
... Botën e verbërisë së puthjeve të çmendura,
E marrëzisë së pafund të përqafimeve.
-.-
Dua të humbas në zbrasëtinë e bahçes tënde
Të mbjell luleshqera, borzilokë , karafila dhe lulebajame,
T’i vadit me avullin e valësit të frymëmarrjes,
Që pikon pik-pik, në çastin e nisjes.
-.-
Dua flokët e tua t’i marr ndër gishtat e mij,
Dhe me fluturat e puthjeve ,
Të thurrim gërshetin e puhizës së ofshamave,
Në butësinë prej muzgu të bukur,
atë, - të kurthit të mëkatit.
-.-
Nën rrezatimin magjik të llampave,
Me fëshfëritjen e fluturimit të dy pëllumbave,
Dua të rrëzohem mbi honet pafund ,
Të botës së heshtur qiellore,
Duke pëshpëritur një fjalë të vetme:
Emrin tënd !!!
-.-
Dua të notoj në ujrat e shatërvanit,
Të udhëtoj në mjergullën e kaltërsisë,
të syve të tu,
Dua të dëgjoj cicërimën e zogjve të bahçes tënde,
Dua…dua…dua..frymë….frymë,
Dua…dua…dua….vetmi,
sic është pasqyra e shpirtit tim!!!

2-"Heshtur......"
Heshtur,
vështroj qiellin e errësuar,
përhumb në mjegullnajën e yjeve.
Vështroj hënën;
Këtë hyjneshë adhuruese,
besnike e sa e sa dashnorëve, që
shtrin krahët e saj prej drite argjendi,
në kopshtin me trëndafila,
ku çdo natë pagëzoj çdo yll,
me emrin: I dashuri im!
Heshtur,
hyj në bahçen e dëshirave,
ku nuk ka gardhe me shkurre të thata,
dhe me buzëqeshjen e harruar,
të flladit të puthjeve,
laj trupin në kroin e lotëve të dritës,
me qirinj e fenerë…..
Heshtur,
ndjej rrezen përcëlluese
të buzëve dhe
paqen e vështrimit adhurues.
Ndjej fustanellën e shprishur të kaçurelave,
të ngrohë gjinjtë e mi…
Bëlbëzoj tinguj serenatash,
muzikën e lumtur të ofshamave…
Dhe si zog i shushatur,
bie në kurthin e valëzuar,
të botës së heshtur……
Heshtur,
ndjej aromën e qeparisit, që
vallëzon me lulen e paemër në kopshtin
e pëshpërimave pa fund.
Qenia ime strukur në folenë e zhveshur,
vrapon prej padurimit,
Dridhet nga flaka e mëkatit,
në atë errësirë, në vetmi,
nën vështrimin besnik të hënës,
ndjej afshin e përvëlimit të dashurisë,
Ndjej lirinë!

Raimonda Moisiu
Hartford CT USA

CHEKHOV

By Howard Moss

We have the whole evening ahead of us,
We think, our eyesight starting to weaken,
We must have missed the houselights growing dim,
But how could that moment have escaped us when
The roots of the paper trees struck water
And transformed themselves into the real thing—
This nervous wood at the edge of a small,
Provincial town whose still lifes waken
To find that they’re portraits after all
And subject to the risk of animation?

Tonight we may discuss—after the Chopin
Nocturnes, after the I-don’t-know-how-many
Performances of Beethoven’s “Moonlight” Sonata—
The gradual reduction of Roman columns,
The disease of too many lakes and clouds.
Do cobblestones have a future? Is rain
Removable? Depressing mornings find
Characters in bed who have no reason
To get up, the light a yellowish half-light
Mirroring the mind, its sad affections.

At the lake, a flat of faultless summer
Is being taken down, the view abandoned;
The puzzled players change their places. Once
You might have found them walking in an orchard,
The blossoms opening their mouths to speak
And song occurring as if it were natural;
Now that trees uproot themselves and bankrupt
Agriculture wanes in its drying furrows,
Property and battlefields turn out to share
A fate in common—they exchange hands.

Shrines “fallen out of the perpendicular,”
Stones “that have apparently once been tombstones”—
We are on someone’s estate not far from Moscow.
How simply the sun goes out like a match!
How deeply the wounds stay on the surface!
He said the best that can be said for property:
It lets an old man fall in love with landscape,
Lets so many trees have a chance to be noticed,
Allows the self-interested birds to preen,
Until the property is lost again.

To an upstart creditor who sells the trees
For lumber, then, to the sounds of saws,
Tramps through the hallway in his dirty boots
To explain, in tears, the dreary motivation:
His mother’s dying, his young wife’s in love
With a boor . . . The Babel of trouble starts;
Among all the hells that go on talking,
Only one is real, though it is silent,
And everything leads up to it—to lose
The land, to lose the very ground you stand on.

If the temporary brilliancies gather once more
In the middle distance, and the modal lark
Persuades the summer evening to reveal
One private little splendor not for sale,
Still, a gunshot, onstage or off,
Tells us what no one is prepared to know:
Love is a tourniquet tightening its bands
Around the slowly dying wrist of freedom,
Futility’s a spinster bending over
A book of household accounts forever.

Bathed in the acid of truth, all things
Become possible: to be a cold snake
At an interview, to live on scraps of soap
To keep oneself warm, to resemble a cat
Constantly stalking the shadow of nothing,
To the horse’s clop-clop outside the window,
Or the sound of a guitar from a neighboring room,
The doctor, with a smile, asks, What is man?
A hero about to be done-in for good?
A villain about to be rescued by pain?

The governess is wearing her old forage cap.
That’s Epihodov playing his guitar.
Astrov is talking about trees. We could be
Racing the wolves at thirty below
In a ravine whiplashed by snow, or slowly
Succumbing to boredom in a seaside town,
Waiting for a future that will never be,
The heat getting worse, far off the waves
Pounding faintly late in the moonlight,
At a low moment in our lives.

Cpo mhajn duret smiley

Kan qen ca perkthime tmrekullueshme te kesaj (njeri mduket P. Jorgoni), S'e gjej dot
Pushkini

Winter Road
 
Through the murk the moon is veering,
Ghost-accompanist of night,
On the melancholy clearings
Pouring melancholy light.
 
Runs the troika with its dreary
Toneless jangling sleigh-bell on
Over dismal snow' I'm weary,
Hungry, frozen to the bone.
 
Coachman in a homely fashion's
Singing as we flash along;
Now a snatch of mournful passion,
Now a foulmouthed drinking-song.
 
Not a light shines, not a lonely
Dusky cabin. . . Snow and hush. . .
Streaming past the troika only
Mileposts, striped and motley, rush.
 
Dismal, dreary. . . But returning
Homewards! And tomorrow, through
Pleasant crackles of the burning
Pine-logs, I shall gaze at you:
 
Dream, and go on gazing, Nina,
One whole circle of the clock;
Midnight will not come between us,
When we gently turn the lock
 
On our callers. . . Drowsing maybe,
Coachman's faded, lost the tune;
Toneless, dreary, goes the sleigh-bell;
Nina, clouds blot out the moon.
 
 
 

Korbi i Natës

Kur pashë korbin e hutuar,
Të flatronte nga një pemë e ligështuar,
Një formë në mëndje u krijua:

Mbi humnerat e ëndrrës
Fluturoi një zog i frikshëm
Larg e më tej
Në një zezonë të pahënë, 
Thellë në tru, shumë kohë më parë.

Lamtumire Hide!
Gilmana Bushati - Milosao - balkanweb

Brezovica mbeti pa ty Hidë, Kosova mbeti pa ty, Shqipëria nuk të njohu dot, e nuk e di ende që ka mbetë pa ty, nuk besoj se ka për ta marrë vesh ndonjëherë. Por ani, kjo nuk është dhimbja më e madhe, dhimbja më e madhe është që ike shpejt, edhe pse më shkruaje që problemet shëndetësore të verës së kalueme nuk ishin serioze, kishin kaluar e që po merreshe nga pak me letërsi, me atë letërsi që u magjepsa teksa e lexoja. Më prisje në Kosovë Hidë, më prisje në Brezovicë, e nuk erdha dot, e kjo mosardhje në këto momente është e dhimbshme si vetë humbja e jote, si kjo ikja e jote e papritur. Të njoha nga “Ato letra i shkrova vetë”, ishte njohje e vonë, por ishte njohje që nuk do e ndërroj me ndonjë njohje tjetër në letërsinë shqipe. E tani që po pushon e qetë në tokën tande të Kosovës, është tejet e zorshme për të thënë lamtumirë, e ja që duhet të të them lamtumirë dhe të ruaj librat e tu, mesazhet e tua, si gjëra të shtrenjta. Të paktën të kem mundësi të takohem me ty atje, te biblioteka ime.
Dhe nisem
...
Unë tha, e fsheha testamentin
Në gjinjtë e bardhë tambël
Të reve që hedhin shamitë e shpresës,
Ua përhumba shtrigave të natës që enden
Në dimrin shterpë pa borë
Përgjojnë zërat e fëmijëve të messhekullit
Nën rrënjët tërthurë të shelgut plak brejtur Drini,
E lidha me mëgjitë e unazës sime, pa rrokje,
Atë natë kur Zeusi më zgjodhi për nuse
Në shkëmbin e thepisur të Risanit.

Hida Halimi, shkrimtare shqiptare u nda nga kjo jetë më 1 shkurt të këtij viti në moshën 63 vjeçare. Njihet si romancierja e parë e Kosovës me romanin “Ai nuk ishte Fidia” më 1995, ndërsa romani tjetër “Njeriu im” është botuar në frëngjisht. “Ato letra nuk i shkrova vetë”, novela e tregime u botuan në 2007.

 

Improvizim 3

Në natën e thellë
në natën, që hap gjoksin dhe zbulon fëmijët e lumtur të ëndrrave,
ndërsa kthehesha nga puna
... u nisa, drejt shtëpisë.

Rruga dhe bulevardi, ishin të qeta;
vetëm llambat ndriçonin dhe spërkasnin me dritë
hijet e zymta të lypësve, që flinin nëpër stola;
tej, shtrihej pylli
me varrezat e ushtarëve të huaj, ndën blirët e gjelbërt;
unë ndjeva syrin e bukur të pyllit
të më puthte fshehuraz një zogu, që qante nga vetmia.

I lumtur
ndeza një dritëz
ndanë ujrave të liqenit, ku flinte dita ime.

Shtëpia ime i ngjan një hëne
mbuluar me jargavanë, më të bukur se dëbora;
shtëpia ime prêt të marrë emër tjetër
unë, eci i përqafuar me shallin e mbrëmjes…

Mirmbrëma, zjarr i shuar i së djeshmes!
e nesërmja ime, prêt të bëhet ti… (A.P)
 

 

Dyqani i kasapit

 

Ndonjëherë tek ec natën vonë

Ndalem para një thertoreje të kyçur.

Aty  ka vetëm një dritë

Si drita nën të cilën i burgosuri gërmon tunelin e tij

 

Varur në çengel një mësallë:

Gjak mbi të shpërndarë si një hartë

E kontinenteve eprorë të gjakut,

Lumenj dhe oqeane eprorë të gjakut

 

Aty ka thika që prafullojnë si altarë

Brenda kishës së errët

Ku sjellin sakatin dhe budallën

Për t’i shëruar.

 

Aty ka një trung ku thyhen kocka,

Ku qërohen e pastrohen - - një lumë i tharë deri në shtrat

Ku ushqehem unë,

Kur në thellinë të natës dëgjoj një zë

SESTINA OF THE TRAMP-ROYAL

By Rudyard Kipling

Speakin’ in general, I ’ave tried ’em all—
The ’appy roads that take you o’er the world.   
Speakin’ in general, I ’ave found them good   
For such as cannot use one bed too long,   
But must get ’ence, the same as I ’ave done,   
An’ go observin’ matters till they die.

What do it matter where or ’ow we die,
So long as we’ve our ’ealth to watch it all—
The different ways that different things are done,   
An’ men an’ women lovin’ in this world;   
Takin’ our chances as they come along,   
An’ when they ain’t, pretendin’ they are good?

In cash or credit—no, it aren’t no good;   
You ’ave to ’ave the ’abit or you’d die,
Unless you lived your life but one day long,   
Nor didn’t prophesy nor fret at all,
But drew your tucker some’ow from the world,   
An’ never bothered what you might ha’ done.

But, Gawd, what things are they I ’aven’t done?   
I’ve turned my ’and to most, an’ turned it good,   
In various situations round the world—
For ’im that doth not work must surely die;   
But that's no reason man should labour all   
’Is life on one same shift—life’s none so long.

Therefore, from job to job I’ve moved along.   
Pay couldn’t ’old me when my time was done,   
For something in my ’ead upset it all,
Till I ’ad dropped whatever ’twas for good,   
An’, out at sea, be’eld the dock-lights die,
An’ met my mate—the wind that tramps the world!

It’s like a book, I think, this bloomin’ world,   
Which you can read and care for just so long,   
But presently you feel that you will die   
Unless you get the page you’re readin’ done,   
An’ turn another—likely not so good;   
But what you’re after is to turn ’em all.

Gawd bless this world! Whatever she ’ath done—
Excep’ when awful long I’ve found it good.   
So write, before I die, ‘’E liked it all!’

Wislawa Szymborska: Thank-You note

 

I owe so much
to those I don’t love.

The relief as I agree
that someone else needs them more.

The happiness that I’m not
the wolf to their sheep.

The peace I feel with them,
the freedom –
love can neither give
nor take that.

I don’t wait for them,
as in window-to-door-and-back.
Almost as patient
as a sundial,
I understand
what love can’t.
and forgive
as love never would.

From a rendezvous to a letter
is just a few days or weeks,
not an eternity.

Trips with them always go smoothly,
concerts are heard,
cathedrals visited,
scenery is seen.

And when seven hills and rivers
come between us,
the hills and rivers
can be found on any map.

They deserve the credit
if I live in three dimensions,
in nonlyrical and nonrhetorical space
with a genuine, shifting horizon.

They themselves don’t realize
how much they hold in their empty hands.

“I don’t owe them a thing,”
would be love’s answer
to this open question.

Twice Shy by Seamus Heaney Her scarf a la Bardot,
In suede flats for the walk,
She came with me one evening
For air and friendly talk.
We crossed the quiet river,
Took the embankment walk.

Traffic holding its breath,
Sky a tense diaphragm:
Dusk hung like a backcloth
That shook where a swan swam,
Tremulous as a hawk
Hanging deadly, calm.

A vacuum of need
Collapsed each hunting heart
But tremulously we held
As hawk and prey apart,
Preserved classic decorum,
Deployed our talk with art.

Our Juvenilia
Had taught us both to wait,
Not to publish feeling
And regret it all too late -
Mushroom loves already
Had puffed and burst in hate.

So, chary and excited,
As a thrush linked on a hawk,
We thrilled to the March twilight
With nervous childish talk:
Still waters running deep
Along the embankment walk.

Here she checked herself in some alarm, at hearing something that sounded to her like the puffing of a large steam-engine in the wood near them, though she feared it was more likely to be a wild beast. 'Are there any lions or tigers about here?' she asked timidly.

'It's only the Red King snoring,' said Tweedledee.

'Come and look at him!' the brothers cried, and they each took one of Alice's hands, and led her up to where the King was sleeping.

'Isn't he a lovely sight?' said Tweedledum.

Alice couldn't say honestly that he was. He had a tall red night-cap on, with a tassel, and he was lying crumpled up into a sort of untidy heap, and snoring loud— 'fit to snore his head off!' as Tweedledum remarked.

'I'm afraid he'll catch cold with lying on the damp grass,' said Alice, who was a very thoughtful little girl.

'He's dreaming now,' said Tweedledee: 'and what do you think he's dreaming about?'

Alice said 'Nobody can guess that.'

'Why, about you!' Tweedledee exclaimed, clapping his hands triumphantly. 'And if he left off dreaming about you, where do you suppose you'd be?'

'Where I am now, of course,' said Alice.

'Not you!' Tweedledee retorted contemptuously. 'You'd be nowhere. Why, you're only a sort of thing in his dream!'

'If that there King was to wake,' added Tweedledum, 'you'd go out— bang!—just like a candle!'

'I shouldn't!' Alice exclaimed indignantly. 'Besides, if I'm only a sort of thing in his dream, what are you, I should like to know?'

'Ditto,' said Tweedledum.

'Ditto, ditto!' cried Tweedledee.

He shouted this so loud that Alice couldn't help saying 'Hush! You'll be waking him, I'm afraid, if you make so much noise.'

'Well, it's no use your talking about waking him,' said Tweedledum, 'when you're only one of the things in his dream. You know very well you're not real.'

'I am real!' said Alice, and began to cry.

'You won't make yourself a bit realer by crying,' Tweedledee remarked: 'there's nothing to cry about.'

'If I wasn't real,' Alice said—half laughing through her tears, it all seemed so ridiculous—'I shouldn't be able to cry.'

'I hope you don't suppose those are real tears?' Tweedledum interrupted in a tone of great contempt.

I miei incantesimi sono infranti.
La penna mi cade, impotente, dalla mano tremante.
Se il mio libro è il tuo caro nome, per quanto mi preghi,
non posso più scrivere. Non posso pensare, né parlare,
ahimè non posso sentire più nulla,
poiché non è nemmeno un'emozione,
questo immobile arrestarsi sulla dorata
soglia del cancello spalancato dei sogni,
fissando in estasi lo splendido scorcio,
e fremendo nel vedere, a destra
e a sinistra, e per tutto il viale,
fra purpurei vapori, lontano
dove termina il panorama nient'altro che Te. 

Poe

"Roll the Dice" by Charles Bukowski

If you’re going to try, go all the

way.
...
otherwise, don’t even start.

if you’re going to try, go all the

way.

this could mean losing girlfriends,

wives, relatives, jobs and

maybe your mind.

go all the way.

it could mean not eating for 3 or 4 days.

it could mean freezing on a

park bench.

it could mean jail,

it could mean derision,

mockery,

isolation.

isolation is the gift,

all others are a test of your

endurance, of

how much you really want to

do it.

and you’ll do it

despite rejection and the worst odds

and it will be better than

anything else

you can imagine.

if you’re going to try,

go all the way.

there is no other feeling like

that.

you will be alone with the gods

and the nights will flame with

fire.

do it, do it, do it.

do it.

all the way.

all the way.

you will ride life straight to

perfect laughter, its

the only good fight

there is.

And I’m doing it

Enduring the long distance between us

Facing myself when there’s silence and darkness

Working while loosing my passion for it

Living in a city that left me long ago

Pushing time forward

Trying to live my dream

Holding my future closeby

Reading Wilde’s words

And still smiling

Because

I’m doing it!

 

 

                     Kur ikja larg, drejt teje vija ;

Kur vija afër, ikja larg.

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia bëhej çark.

 

As e kuptoja si të desha,

Një mjegull pus, një çmenduri,

Si një poet që shkruan vjersha

Dhe ndez një shkrepse, i bën hi.

 

Dhe ndofta kjo ish dashuria :

E çakërdisur kuturu…

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia gjithashtu.

 Dritëro Agolli 

 

 

 

 

Kur të kam pranë

e flokët të përkëdhel,

kur të përshpëris copëza shpirti

të pathëna ndonjëherë,

jam si fëmija i vogël që mirë s'e njeh

gramatikën e aritmetikën e thjeshtë.

 

Dhe nuk e di se si ndodh tani:

në këto çaste s'më kujtohet sa bëjnë dy dhe

dy.

 

Kur ka të tjerë që llogarinë

gjakftohtësisht e kallin në dashuri. 

NAIM BERISHA

Një mijë në qëndrofshin, do të qëndroj dhe vetë,
Po dhe njëqind në mbetshin, nuk tundem kurrsesi;
I dhjeti do të jem, po qe se mbeten dhjetë;
E në mbettë veç një, - unë do të jem ai!
Viktor Hygo

QUAJE KËNGË

Tashti që marrin jetë vendimet,
që ke krahë të lehtë, eja:
Ke pranë prekjen time të nxehtë.

Sa herë na lë prapa drita,
sa herë e lëmë ne prapa,
atje ku gjethi s’e luan më,

Të tregoj vendet ku ishin gazeta
dhe kafja, qumështi dhe
çadra; ku prehej mëngjesi

dhe mbrëmja, të tregoj lumin
e zemrës, kur qeshte me veshjen
prej dielli luadhi i marsit – dhe cepave

Të humorit të Zotit, në prehër
të Zotit të harresës apo
kujtesës, gishtat e Mbidritës

Pa peshën e fajit në breroren
e tyre të humbur, do jenë
vetë shtëpia jonë. Me pak zi

Për ditët që priten të vijnë,
me pak vargje për ditët që ikën
ndër avujt e padukshëm të Tokës,

Me duart e ndera mbi mallin
për gjërat e mbyllura Askundit,
ku na ka hije bekimi

I puthjes – atëherë qeshu.
Në qofshin të vërteta çfarë përmendëm
këtë quaje këngë. Byrekët

E mirëdashjes së saj ndoshta
na çojnë përtej malit
ku zgjohet një stinë më e butë, sa

Pa na lënë zemra, se
nuk është kështu me gjithë
gjërat që ikin një herë, si

Ajo jetë që s’ndodhi
por hequr mënjanë këndon
himnin e zotvrasjes në pentagramin

E shtatë zanoreve
kuptimbjerra nga kumbi tradhtar
i tunxhit të vet.

Anselm Berrigan - Notes from Irrelevance

...

My sense of my own

history with images is

such that I consciously

developed a willingness

to let them go—to not

take pictures though

I'd keep feverishly

those gifted to me. I

might like the feeling 

a photo meant I looked

like something: vanity

to affect to desperate

preservation of a

moment that never

felt settled or even

moment-like.

A Hand - Jane Hirshfield 

 

A hand is not four fingers and a thumb.

 

Nor is it palm and knuckles,

not ligaments or the fat's yellow pillow,

not tendons, star of the wristbone, meander of veins.

 

A hand is not the thick thatch of its lines

with their infinite dramas,

nor what it has written,

not on the page,

not on the ecstatic body.

 

Nor is the hand its meadows of holding, of shaping—

not sponge of rising yeast-bread,

not rotor pin's smoothness,

not ink.

 

The maple's green hands do not cup

the proliferant rain.

What empties itself falls into the place that is open.

 

A hand turned upward holds only a single, transparent question.

 

Unanswerable, humming like bees, it rises, swarms, departs.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).