Lajmi i ardhjes të Inës nga matanë e gjeti fshatin në kohën kur mblidhen ullinjtë, në javën e fundit të nëntorit. Koha kishte qënë e keqe në të dy javët e para të muajit dhe ardhja e Inës ishte shtyrë disa herë meqë nuk lejohej lundrimi, për arsye të erës së fortë dhe rrymave që kishin përplasur në brigjet shkëmborë me dhjetra anije.

Duke ardhur detyrimisht nga jugu anija do të kalonte në kanalet e ngushta midis ishujve, pranë brigjeve të rrëpirtë, ku shkëmbinjtë e lartë ishin gërryer ca nga deti dhe ca nga njerëzit për t’u marrë mermerin ose granitin. Pothuajse të gjithë pallatet e mbretërve dhe perandorëve të botës kishin nga një copë gur nga këto male blu, me konture të qarta dhe të prera, si profilet e hequra të banorëve.

Aq shumë anije ishin mbytur në këto anë saqë thoshin se deti në fund nuk kish rërë, por dysheme mermeri të bardhë, të kuq e të zi, si pallat mbretëror.

Ina vinte, siç thoshin një palë nga Frëngu apo Spanja, ku për vite të tërë kish veshur me mermer të shtrenjtë pallatet e mbretërve të pasur të Perëndimit, operat dhe sallat e ballove, ku kërcenin burrat e gratë bark më bark e pastaj i kthenin kurrizin njëri-tjetrit sikur të ishin zemëruar. Ose, siç ngulte këmbë pala e dytë vinte nga ana tjetër, nga Persia apo akoma më larg nga Kina e madhe ku mbi mermerin e bardhë të ishullit Paros kish vizatuar me granit të kuq, të gjelbër dhe me alabastër të zezë historinë e Kinës në rrugicat e pallatit veror. Kjo derisa perandorin e fundit kinez, megjithëse foshnjë e kishin larguar nga froni, pa u ngritur akoma në këmbë për të mësuar historinë e Kinës nëpër rrugicat e kopështit ndanë liqenit.

Sidoqoftë, përkrahësit e të dyja varianteve si ishin lodhur pa i mbushur mendjen njeri tjetrit për drejtësinë e tezës së tyre u kishin dhënë fund gjithë diskutimeve me një kompromis të heshtur: prandaj sot për të gjithë Ina vinte nga “matanë” duke i lejuar vetes, secili për hesap të vet ta mbushte fjalën “matanë” me diellin gazmor dhe manastiret e zymta të Spanjës, me dimrin e rëndë dhe elegant vjenez apo me misterin e pallateve të Lindjes, me bodrume torturash dhe dhoma gjumi me jastëkë të mëdhenj mëndafshi. Aq më pak e rëndësishme u bë kjo kur u mor vesh se Ina do t’i sillte fshatit një dhuratë, dy mullinj nafte, me mokrra hekuri: një për të bluar drithrat dhe një për të nxjerrë vajin e ullirit.

Kur më në fund, në të gdhirë të tridhjetë nëntorit nën një shi të hollë të përzier me shqotën e akullt të detit gri Ina u shfaq në shkallaren e avullores së vogël askush nuk e vuri re se në dorë po mbante një fidan të brishtë, pak më të gjatë se pëllëmba. Burrat zbritën në hambar dhe me mundim, duke hukatur avull të bardhë nga goja dhe nga shpatullat e djersitura nxorën më në fund në stere ca kuti me gërma të mëdhaja, të zeza nga të cilat me sa duket mësuesi nuk kuptoi asgjë sepse duke parë i hutuar të dyja palët, lindorët dhe perëndimorët ngriti supet dhe i ofroi dorën Ina që të mbështetej, teksa zbriste shkallët e anijes së vogël.

Dikush u përpoq të merrej vesh me marinarët e avullores, por ata nuk kuptonin asnjë gjuhë. Kapiteni,që me sa dukej ishte ai burri i hollë që nuk zbriste nga ura e anijes priti derisa Inës i zunë këmbët tokë dhe ngriti dorën. Me sa duket kjo ishte shenjë, sepse zinxhiri i rëndë kërkëlliti dhe spiranca u ngrit. Pa folur, marinarët zunë vendet e tyre dhe pas pak anija e vogël, pa emër humbi në mes mjegullës së dendur.

Shumë shpejt të gjithë e harruan anijen dhe u përpoqën të ngarkonin kutitë e rënda në karron me dy mushkat qimekuqe. Ina nuk fliste. Dukej e lodhur nga rruga e gjatë sepse ish e verdhë në fytyrë dhe me rrathë të zinj poshtë syve. Ish mbuluar me një shall të madh vishnje dhe në dorë mbante fidanin. Me dorën tjetër më fërkoi kokën dhe mori lulet që i dhashë duke i dridhur, megjithëse nuk ndieja ftohtë.

Sot nuk mbaj mend asnjë nga zhurmat e asaj dite.Bile shpesh,pothuajse jam i bindur se atë ditë nuk u dëgjua asnjë zhurmë. As deti dhe as pulëbardhat. Këtë e kuptova kur pas ca kohësh një fotograf shëtitës na shfaqi një film të shkurtër në fshat. Ishte pa zë, për arsye të një difekti të aparaturës dhe me t'u shfaqur në çarçafin e bardhë një anije e vogël mbi dallgë m'u duk sikur ishte hera e dytë që e shihja.

Me t’u vënë në punë mulliri i ri, Ina u kthye në një farë shënjtore e pashpallur. Të gjithë, bile edhe prifti i fshatit u detyrua të pranonte faktin që këtej e tutje mbi tokë fjala e saj ishte e pothuajse e padiskutueshme. Ndaj dëshira e Inës për të mbjellë nëpër fshat aty ku kishte tokë të lirë sythe nga fidani i panjohur që kish sjellë me vete u pranua megjithëse pa dëshirë, pa shumë kundërshtime.

Fshati im, i vetmi në këtë faqe mali mbahej me thonj e dhëmbë pas rrëpirës për të mos rënë në det. Dheu i butë ish i pakët dhe prandaj e kishin forcuar me ledhe e me mure guri për të mos rrëshkitur. Përroin e kishin thelluar në bërryle dhe zgjeruar në liqej të vegjël që të mos kafshonte kur zbriste me vërtik mishtë e butë të malit. Dheun që mbetej në pragjet dhe basenet prej guri e hidhnin përsëri në arat edhe kopshtet e vogla. Përndryshe ujët do e çonte dalëngadalë dheun në det,do ia shkulte tulet malit për ta lënë të zhveshur, të bukur, por të ftohtë si statujë mermeri.

Siç thoshte im gjysh, një pëllëmbë dhé është një dorë miell. Ndaj të mbillje mana, aq më tepër shterpë në dheun e pakët të fshatit dukej si tekë. Mani që nuk bën kokrra, në anët tona quhet “mashkull”. E para e punës, pyeti Reja, e veja e bukur që kish humbur kohët e fundit gati çdo ndikim që kishte mbi burrat e fshatit, pse të mbjellim një pemë mashkull, një man shterpë që nuk bën kokrra? Sepse siç shtoi duke pulitur sytë “kush ka parë hair nga burrat shterpë?” duke bërë kështu një aludim për të ndjerin doktor, të shoqin. Dhe e dyta, pse të mos mbillnim ullinj, aq më tepër tani që kishim edhe mullirin?

Kjo pyetja e dytë i futi të gjithë në mendime. Vërtet pse Ina nuk kish sjellë nga Spanja ndonjë lloj ulliri vajs, apo ndonjë lloj vreshti malor që bënte rrush të ëmbël. Pse të mos e bënim vetë verën e dasmave që e blinim kaq shtrenjtë nga fshati që shtrihej në anën tjetër të malit, atë që ishte nga brendësia e tokës, ku kish klimë më të butë, shira të shtruar dhe toka më shumë?

Dyshimi dhe mosbesimi rritej bashkë me manat. Ndërkohë rrënjët ishin kapërthyer mbas damarëve prej mermeri të malit dhe nuk e linin dheun të rrëshkiste në det.

Ina po plakej dita ditës dhe mua më dërgonin gjithnjë e më shpesh ta ndihmoja. E gjeja në odën e madhe përballë dritareve të gjera nga ana e detit tek lexonte librat e saj në gjuhë të ndryshme, me figura pallatesh të mëdhenj mermeri, statuja trupash të përsosur lakuriq, pothuajse hyjnorë. Unë ndërroja ujin në enët e thella prej bakri, vija teshat e lara që m’i jepte ime më në sëndyqet me erë ftoi, i sillja miell, verë dhe vaj nga qilari i errët me shkallë të ngushta rrëshqitëse, laja me ujët e pusit verandën e gjerë nga kripa që era e detit e sillte deri lart dhe e shtronte mbi pllakat e shtufit si brymë. Para se të ikja, Ina më thërriste,më fërkonte kokën me duart e thata plot damarë blu dhe më lëshonte në dorë dy monedha: një të argjendtë dhe një prej floriri. Qysh herën e parë më kish thënë se monedha e argjëndit ishte për tim atë, kurse ajo e arta, apo “e fshehta” siç i pëlqente ta quante ishte për mua. Unë shkoja tek Ina dy herë në javë, pra merrja tetë monedha të arta në muaj, rreth njëqind në vit. Mbas dy vjetësh, kur të isha gjashtëmbëdhjetë, do të kisha plot katërqind monedha të miat dhe atëherë mund të merrja detet, nëpër botë të tjera, të largëta, të bëja shkollën që doja dhe pastaj të shkoja akoma më larg, mbase aq larg sa edhe ajo nuk kishte shkuar dot. Pastaj të kthehesha në fshat, i ngarkuar me libra, mbase jo kaq i pasur, por i ngopur me botë. Por sido që të vinte puna katërqind monedhat i kisha hua më kishte thënë Ina, në një nga ditët kur binte shi i rrëmbyer dhe meqë nuk laja verandat folëm gjatë në odën e madhe. Thjesht m’i kish dhënë përkohësisht, le të themi për pesëdhjetë vjet, por një ditë priste nga unë që t’ia jepja një biri apo bije të këtij fshati.

Ndryshe do të bëhem lugat i kish dhënë fund bisedës dhe gotës prej alabastre të verdhë ku vera e bardhë tek e shtije nga lart merrte një vezullim të çuditshëm, sikur të ish një pije magjike.

Unë e dija se me të ikur unë një tjetër fëmijë do ndihmonte Inën.

Dimri i 1923 doli shpejt dhe aty nga fillimi i prillit po mbillej misri në arat e vogla rrëzë përroit. Pothuajse të gjithë ishin që me natë në punë, përveç pleqve dhe fëmijëve, prandaj askush nuk e kuptoi fillimisht se si u rrënua shtëpia e Ljakëve, me foshnjet dhe pleqtë në gjumë. Mbas varrimit kur i hynë punës për shtëpinë e re atje tek gërmonin për themelet hasën në ca deje të mëdhenj, të trashë sa llërët e Batos që pret blloqe mermeri gjithë ditën me sharrën e hollë me fill çeliku, i vetëm, kurse nga ana tjetër e tërheqin dy burra.

Rrjënjët e manit kishin hyrë poshtë themeleve, por aty nga mesi i shtëpisë kishin hasur në shkëmb. Shumica ishin zhytur më thellë, ca kishin marrë majtas e djathtas për ta shmangur shkëmbin mbi të cilin ish ndërtuar shtëpia, por njëra kish gjetur rrugë dhe kish depërtuar midis shkëmbit dhe shtëpisë dhe ngadalë dhe pa u ndier i kish krisur muret e rënda prej guri. Për zhurmat që ishin dëgjuar kohët e fundit në natët e qeta të prillit, ca si biseda me pëshpërima midis tavanit dhe mureve ia kishin hedhur fajin dyshemese prej druri të odave që kish zënë molë dhe do e ndërronin në verë.

Në të dyzetat, në odën e madhe të shtëpisë së re u hap muhabeti i rrënjëve. Mes tymnajës të duhanit sikur donte të fshihej, kujdestari i varrezave, Ramiu, por që ne e thërrisnim shkurt Miu sepse hapte ca varre të ngushtë e të kursyer si vrima, foli i pari.

Sipas tij, rrënjët ishin kudo në varreza. Kishin hyrë poshtë varreve, shumica e të cilëve ishin zhvendosur. Kur kishte hapur varrin e fundit kish nxjerrë nga dheu ca rrënjë të mëdha si trungje të nëndheshme. Bile tek i priste ju duk sikur po therrte mish të gjallë, sikur rrënjët ofshanin dhe mundoheshin të tërhiqeshin prapë në dheun e zi e të lagësht. Një mëngjes kur kishte shkuar ne varreza mbas një stuhie marsi që zgjati me ditë, një varr i vjetër kishte shkarë dhe ishte shkatërruar plotësisht. Ujët që vinte me vërtik i kish marrë të gjitha, kryqin e drunjtë, pllakën e gurit bile edhe shandanin e rëndë prej bronzi. Kish nxjerrë skeletin nga qivuri i tretur dhe do ta kish marrë edhe atë me vete sikur ai të mos ishte pleksur në rrënjët e manit. Por siç tha Ramiu që mbas mjegullës së duhanit puna është se aty afër nuk kishin mbjellë asnjë man. Ose më saktë kishin mbjellë një radhë manash ndërmjet selvive ndanë varrezave. Gati dyqind metra larg nga varri. Me sa duket rrënjët e manave ishin shtrirë kudo poshtë fshatit.

Unë e prisja që e veja e përjetshme, Reja do të dilte kundër rrënjëve sepse e kisha kuptuar qysh në fillim se vejusha e bukur nuk do t’ia falte kurrë Inës humbjen e ndikimit mbi burrat e fshatit. Por ajo që nuk kam për ta harruar kurrë ishte tërbimi i fshehur nën fjalë të buta të priftit. Më tepër se sa urrejtje prej gjaku, ishte njëfarëlloj sulmi i menduar gjatë. Prifti, rojtari i varrezave dhe Reja plotësonin dhe mbështesnin njeri-tjetrin.

Im atë u përpoq të fliste, por fjalët e tij nuk kishin peshë. Pastaj kthyem kokën nga mësuesi. Ai uli kokën dhe doli nga dhoma. Atëherë foli prifti përsëri:

“Rrënjët e manave janë zvarritur poshtë kishës. Si gjarpërinj. Ca nga ato janë lidhur me themelet, sikur duan ta tërheqin kishën poshtë, në thellësirat e ferrit. Këto rrënjë nuk janë krijim i Zotit,sepse Zoti do ta kish hedhur dashurinë e tij tek frutat, që janë me dobi për njerëzit dhe jo tek rrënjët. Por kjo nuk më habit. Ina, pavarësisht nga pasuria e saj e madhe nuk ka bërë asnjë dhuratë për kishën. Dhe mund të kuptohet përse. Si ka mundësi që një grua si Ina, në dy dhoma të mbushura plot me libra me kapakë të shtrenjtë lëkure, nuk ka asnjë Bibël, qoftë edhe një botim i lirë nga ato që i sjellin me shumicë murgjit endacakë në kohën e të shirave?”

Këtu prifti ndaloi dhe kërkoi nëpër dhomë me sy. Isha i sigurt se më kërkonte mua. Atëherë unë rrëshkita pas tim eti, kërceva nga dritarja që kishin hapur për të ajrosur dhomën dhe renda në oborrin mes ullinjve dhe limojve drejt shtëpisë së Inës.

Arrita shumë përpara të tjerëve,kërceva mbi sofatin, u kacavara mbi murin e lartë dhe sa hap e mbyll sytë u gjenda në oborrin me kalldrëm. Hyra në odën e madhe dhe me të parë zjarrin e shuar në vatër m'u prenë këmbët. Dola në verandën e madhe dhe pashë nga radha e manave që kish mbjellë Ina poshtë verandës. Në rrëzë të njerit prej tyre,atij më të madhit, në një gropë gjysëm të hapur m'u bë sikur pashë shallin vishnje. Më ish lidhur gjuha si në makth dhe as nuk thërrisja dot, as nuk me bënin këmbët të zbrisja nga veranda në kopështin e vogël. Kur zbrita preka dheun e zi të gropës që ish lagur me gjak. Ashtu të ngurtë dhe memec duke u dridhur, me shallin në dorë më gjeti im atë dhe si më mbështolli me të më hodhi në sup e më çoi pa folur, mes përmes turmës që qëndronte e shastisur para librave dhe statujave lakuriqe në odën e madhe. Dallova priftin me libra në dorë, pranë vatrës ku dikush po përpiqej të ndizte zjarrin dhe më thellë Renë, të venë e bukur që shikonte e mallëngjyer statujën lakuriqe prej ebaniti të një skllavi të zi tek u shërbente verë ca zonjave kukuritëse.

Mesa duket kështu u krijua edhe legjenda që dëgjova kur u ktheva mbas pesëdhjetepesë vjetësh në fshatin tim, tashmë pothuajse të braktisur, se ky lloj i çuditshëm mani i panjohur, me filizat e ardhur nga larg i tërhiqte njerëzit nën tokë dhe aty i shqyente. Ishte vdekja e foshnjave dhe e plakut të Ljakëve dhe e skeletit të ngatërruar nëpër rrënjë që i vuri në lëvizje mekanizmat e mistershme të mitit. Zembrekët dhe granazhet të vajisur nga gjaku i Inës i derdhur mbi rrënjët e manit në gropën e zezë punuan për pak kohë dhe heshtën përsëri, në pritje të lëndës së re.

Por për mua,natyrisht që nuk kishte kurrfarë sekreti apo simbolike të fshehur sepse unë kisha qenë aty, mu në zemrën e mitit, në bërthamën e tij, në hapësirën ku ai u krijua, në odën ku shtriheshin tre arkivolet e Liakëve, atë mbasdite të ngrohtë prilli, me ndriçim opak prej ëndrre.

Inës nuk iu gjet kurrë trupi. As nga librat dhe statujat apo pikturat e saj nuk mbeti asgjë. As nga paratë. Përveç katërqind monedhave që më kish dhënë hua mua. Shalli i saj vishnje më kujtohej sa herë që shihja perdet e rënda të teatrove tek binin mbi skenë. Atë e kishin vrarë, aty mbi gropën e hapur në rrënjët e manave që kish sjellë nga larg. Ishin njerëz të Liakëve, murgj që disa herë ishin përpjekur ta tërhiqnin Inën dhe thesaret e saj në manastiret e tyre apo thjesht kusarë?

Por pse kusarët do të hapnin gropën rrëzë manit për ta spërkatur me gjakun e Inës,pse do të linin afër saj shallin vishnje? Pse nga të gjitha pikturat kish mbetur vetëm njëra, ajo me atë fatkeqin që përpëlitej në këmbët e një oktapodhi gjigand?

Unë e dija se pa ato rrënjë manash, të futura thellë nën dhé, fshatit tonë do t’i kish ardhur fundi me kohë, sidomos me shirat që çdo vit bëheshin gjithnjë e më të shpeshtë, gjithnjë e më të vrullshëm. Apo me tërmetin e tmerrshëm të 1966 që e shkërmoqi gjysmën e malit, çoi gjithë kullotat e anës lindore në det dhe shembi në ishullin përballë pothuajse të gjitha malet e zgavruara nga minierat e mermerit dhe të alabastrës.

Tani shihja turistët që kishin ardhur të shihnin minierat e lashta të mermerit dhe të alabastrës ecnin ngadalë, pothuajse në majë të gishtave sikur të kishin frikë të mos zgjonin rrënjët. Ndërkohë shoqëruesja u kallte datën ca amvisave japoneze duke u thënë se gjatë pesëdhjetë vjetëve të fundit në këto anë kanë humbur pa nam e nishan përveç kafshëve edhe njerëzve, këtu ajo tregoi historinë e Liakëve, edhe një grup speleologësh në 1966 që kishin përshtatur për banim një nga shtëpitë e braktisura të fshatit.

Ishte errur kur u futa në oborrin e hotelit të vogël në të dalë të fshatit,mbushur me turistë dhe u ngjita nëpër shakallët e shtufit me brymë kripe në verandën e madhe përballë detit.

E jetoja të njëjtën mbrëmje pesëdhjetë vjet. Ishte zgjatim i kohës kur katërmbëdhjetë vjeç djalë rrija me Inën në verandë,në mbrëmjet e vakëta të verës kur yjet drithëronin kaq afër sa të dukej se mund t’i kapje me dorë. Më dukej se Ina ishte tani pranë meje, e plakur si atëherë dhe e mallëngjyer tek shikonte yjet si dikush që më në fund mbas shumë vitesh dhe udhëtimesh të gjata sheh kaq afër dritaret e ndriçuara të shtëpisë tij, me siluetat e turbullta të njerëzve të dashur që presin rreth tryezës së shtruar.

Nata ishte pa hënë dhe deti ishte bërë i zi si qielli. Nuk mund të kuptoje cila anë ishte poshtë e cila lart. As kush ishin yjet e vërtetë dhe cilët shëmbëllimet. Vetëm në thellësi zbardhnin rrëpirat e minierave të mermerit. Apo ishte fundi i detit i shtruar me mermerin e anijeve të mbytura?

Kushedi se në ç’galaktikë të nxirrte ajo gropa e hapur në rrëzë të manit ku vranë Inën.

 

28 Komente

rrënjët e manit e... 

në shtëpi të gjyshes, kur shkoja, kishim një man të madh të zi në oborr, pranë pusit. Bëhej raki e mirë. 

Vende vende, ke disa grimca që përshkruajnë bukur realitetin e një kohe të kaluar. Kjo më bëri shumë përshtypje prej tregimit 

urdhero nje tufe yje nga une se mos me ngelen pa dhene.

Koha qe humbet pa shkruar eshte kohe e pushkatuar. Kur del libri? 

p.s. "Mani" duket titull i lehte dhe nuk shkon me penen tende. Fjalet e tua zene rrenje. smiley

E ke shkruar me shume dashuri. Ndoshta do kisha c'te thosha vetem per fjaline e fundit. Te fut shume Aleph brenda shkrimit dhe ky rrefim s'ka nevoje per citime te atilla.

deri ne gjysem per tani, not so sure..

Shtruar ...rrefenjes i qete dhe i pelqyeshem  . Nje subjekt i kendeshem i prure bukur . Detaje qe te vrasin veshin ka me boolllek .Sikur te ndalet pak per krasitje para Botimit them se do jete me i kendeshem .

Në të dyzetat, në odën e madhe të shtëpisë së re u hap muhabeti i rrënjëve. Mes tymnajës të duhanit sikur donte të fshihej, kujdestari i varrezave, Ramiu, por që ne e thërrisnim shkurt Miu sepse hapte ca varre të ngushtë e të kursyer si vrima, foli i pari........ Musht !

tema e shkelqyer!

Nqse nuk ke shume qe e ke shkruar, pra nqse eshte ende me avull, si te ftohet pak, hidhi edhe nje sy, mbase gjen dicka qe do ndrequr (vete gjej gjithnje!); nqse krijimi "ka zene vend" si i mberthyer me rrenje mani smiley  me lejo te them Urime, sepse edhe si eshte, i meriton ato.

Flm qe i ndan me ne.

Emo,rrofsh!

Eshte relativisht e fresket.Pa dyshim qe ka nevoje per ndreqje.Procesi i ndreqjes eshte i pafund.Per nje sy te "huaj" eshte shume me kollaj ti gjej difektet.Mua me pelqen te diskutoj gjerat qe kam shkruajtur.Cdo lloj verejtje dhe hamendje rreth teksti jane te deshiruara nga ana ime.Ne fund te fundit,prandaj i sjell ca ketu.Qe te flasim per to.

Edhe njehere,faleminderit.

Oh, mrekulli! S'e ke idene sa me gezon qe qenka "sefte".

Ne nje rishikim te mundshem, do te sugjeroja (ose lutesha me mire) qe Ina te mos i merrte asgje manave. Kupton. Ina ka plot. Manat jane vetem ne pjesen qe sjell ti!

eshte e mrekullueshme gjetja! e mrekullueshme. Ao krahe rrenjesh te trasha te mabjne frymen, ka edhe horror aty brenga, ato jane si tremors - nuk di a e ke pare filmin.

Shume falemnderit!!

PS. Nqse ben liber, dua te ma dergosh me email manuscriptin, kjo eshte deshire te cilen 99% e autoreve do e refuzonin, pra nuk se kam ndonje shprese, e?...  po kurre s'i dihet. Diskrecioni i garantuar si prej dikujt qe shkruan vete. smiley 

Shkrim shume i mire. Flm. Vetem emri i heroines nuk me shkon me fshatin e pershkruar, kohen kur zhvillohen ngjarjet dhe rendesine e personazhit.  Ina me vjen si keto gazetaret e sotme me buzekuq shume t'kuq qe flasin shqip me angicizma dhe aksent italian. Cheers me kafen e mengjesit! Rrofte e shtuna dhe letersia!

smiley

 

Une qe e njoh Autorin e kuptoj pse personazhi ka emrin Ina smiley

Shume i permiresuar stili qe prej kohes kur i lexonim "fshatce" smiley Megjithate i ke mbeur besnik rrefimit te shkurter, ndonese ky eshte me i "gjate" se zakonisht.

Lajmi i ardhjes të Inës nga matanë e gjeti fshatin në kohën kur mblidhen ullinjtë, në javën e fundit të nëntorit.

 

Lajmi i ardhjes së Inës nga matanë, e gjeti fshatin në mbledhjen e ullinjve,  aty nga java e dyte e dhjetorit. 

ne nentor ulliri eshte  akoma aguridh...

Une kam mbledhur ullinj.Ne nentor.Dhe nuk jane aguridh.Ne fakt mbledhja e ullinjve fillon nga fillimi i nentorit dhe shkon deri ne shkurt.Varet nga zona gjeografike,nga fakti se per cfare do ti perdoresh,nga lloji i ullirit dhe si edhe nga moti,sasia e shirave qe kane rene gjate vjeshtes etj,etj.Bile edhe fakti se  nga cila ane e malit ndodhen ullinjte mund ta shtyje kohen e mbledhjeve deri ne nje jave.

Ky do te ishte nje gabim trashanik sikur te kisha shkruajtur manual me udhezime bujqesore...Po edhe sikur,kjo nuk ka fare rendesi.Ne nje trillim mund t'i mbledhesh ullinjte kur ta ka qejfi...   smiley

 

Me pelqeu shume,profesionist me nivel.

Stili me kujtoi pak cmendurine e embel te latine,pak a shume mistiken e 100 vjet vetmi te Markesit.

ps.ullinjte per vaj ne javen e fundit te nentorit mblidhen nga ne,biles fillojme qe nga mesi.

epo ca e duan te embel, ca e duan aguridhe.

e di ullirin arglidh?e dije si i thone ne Kanine?

Jo vallai, kte se di...

pulazeqinsmiley

Po nga i gjejne ca fjale njehere, pupupupu, per cdo gje e kan nga nje fjale, te kenaqin fare. Psh fikut te papjekur i thone tum, per rrushin do ken na nje tjeter, per portokalle ndonje tjeter e kshu me rradhe...kenaqesh ne fshat, ca s'degjon smiley

tum ose trakalicesmiley

ku kërcenin burrat e gratë bark më bark

Kte si shprehje e kam lexu dhe m'i ven qeter.90% te "Keneta" e Fatmir Gjates.

 

E ke lexu te "Lumi Vdekur" i Xoxes  ... barkush ne barkush / kujt ti dale Xhibixhush smiley

Shume bukur smiley

E mer Xhib ti me njifje vetem nga ana e shemtuar ...tha n/toger Dubi ...hap pas hapi do me njofesh dhe nga ana e bukur smiley

Me pelqeu.Sidomos ideja ishte fantastike dhe mbart shume simbolik.Normalisht nese ky eshte boshti dhe do ta zhvillosh si liber besoj me interes do ishin smileyse erdhi Ina ne fshat?Apo pjese nga ditet e saj etj etj .

Sidoqofte e perserise shtylla e idese ishte shume e mire.Nderkohe nese nuk do ta shtosh me dhe do ta lesh keshtu ne ndonje vend tek e tuk ( tip paragrafi i 5 dhe 6) mund te zevendesohet emri Ina me " asaj".Pervec se teksti do behej me i rrjedhshem ,figura e Ines do dilte me idilike apo mitike.Pastaj dhe titulli do merrte me shume kuptim,se gjithe teksti eshte nje lufte per territor te Ines apo Manitsmiley

Nejse thjeshte po ta sygjeroj ,nese te ndihmon.

Faleminderit per prurjen ,suksese.

Edhe nje sygjerim tjeter te vogel.Ndonese po lexoja ne komente qe e kishe perzemer emrin Ina,une mendoj qe do ishte me lezetshem sikur personazhi ta kishte emrin Sofia( meqe vjen nga dhera te huaj),dhe banoret e zones ta kishin pagezuar me dashamiresi Sofkasmiley

Sidoqofte sygjerime jane,po deshe mos i merr parasysh.Suksese dhe njehere.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).