Tri poezi

 

 

...

43 Komente

bukur

Keto jane vertet te bukura. Nuk e di, kam pershtypjen se Trakl ka lene ca gjurme aty-ketu. Tek Vjollcat e mortit, ka edhe nje mundesi tjeter qe "bisha" te mos vije kurre. Pritja e "bishes" me ben te mendoj per Henry James, me novelen e mrekullueshme "Bisha ne xhungel". Henry kishte nje problem te vogel me konceptin e "teper vones". John, ne fakt, pret ca si teper. Por ai nuk e ka nocionin e kohes, eshte i ngulitur ne pritjen e "bishes" e cila vonon, vonon dhe s'paraqitet kurre. Njefare Godot perpara vaktit. Mary, e shkreta, s'eshte fare per pritjen, por edhe s'ben asgje per ta shkulur Johnin nga kjo plogeshti. Si grua e mire qe eshte, ajo e shoqeron Johnin ne "luften" e vet. Por Mary vdes. Johni perseri nuk e di ç'ka humbur. E respekton Maryn, i shkon tek varri. Por ç'te shohe ! Nje djale i ri, mbi varrin ne krah, qan si nje femije. Per ke ? Per nje grua qe ai e ka dashur me gjithe shpirt. Dhe aty kthjellohet Johni, duke thene me vete : Oh my God, it's too late ! Mary has already gone !

 

 

Me pelqyen vargjet e Mirazh me siper,per te vetmin fakt qe inspiruan kete analize kapriçoze te hurbit...smiley

Jam shume e nderuar qe i lexova, vecanerisht "Vjollcat" dhe "Pasditen". Po perpiqem te komentoj me gjate por nuk po i ftilloj dot fjalet, te me falesh.

Trop ,kompliment ky?!

 

Zane, pyetje kjo?!

po!

A., "tani dhe ketu" eshte per tek ajo ura qe thame, me hirnoren e celanit ne dore.

mfg

Gati asnje figure letrare dhe aroma e vjollcave kundermon.Kishte te drejte Trop qe ju lidh gjuha smiley

Mbase do le edhe nje koment me vone ketu, se duket mund te dale e nevojshme, por kshu ne kembe po them qe mirazhin e ben mirazh (i dyti eshte autor, i pari nje person qe shkruan) nje titull - ose tituj - si "Tani dhe ketu". Ne gjithe poezine e levruar shqipe qe une njoh, qe edhe kur eshte e mire, eshte e sterngarkuar me simbolizma, patetizem te cdo lloji dhe imazhizem te rende - ka fare-fare pak kokrra autoresh qe kane te pasme te shkruajne nje gje te tipit te tani dhe ketu-se. poezia fillon ku mbarojne llogjet mbi figuren, analizen e zakonshme letrare dhe tekniken e vargut. nje poet pe tamami (pra jo xhenerik rrokjesh, metri, tingulli dhe figurash) keto gjera i merr si ata vizitoret qe jane per kafe. Pastaj mbyllen dyert e renda dhe jane ata te paktet qe shtrohen per darke. Aty fillon te flitet per kuptimin e stermadh te 7 billion individeve si replikate... kupton, aty mbaron loja e kungulleshkave, pse dy vjollca, po sa, tre, po pse tre, po sa...

Per ta ngare muhabetin, jo per te thene ndonje gje ndryshe, do thosha se eshte e vertete, se eshte prane te perkryeres kur poezia ndertohet pa figura e lajle lule te teperta dhe arrin te percjelli poetiken qe endet mbi e neper te si fryme , kumt dhe gjendje kritike. Do ta krahasoja me femren e bukur qe stolite e teperta nuk i shtojne asnje gje nga ajo cfare ajo eshte.

Dy vjollcat jane mjaftueshem per te dhene atmosferen, simboliken  dhe frymen e frikes nga bukuria qe vret.

well, le te themi qe ne lemin e botanikes, psh, poetet nuk jane ne nje "biome" shume miqesore. Dhe jo vetem ne botanike, por edhe ne boten e shpezeve, psh. Sepse ndersa, le te themi, me manushaqen e naimit ne jemi kendellur ca neper banka shkolle, askush nuk ka vene re aty anen e pasme te henes, ate qe naimi ne ate rast "i hyri ne hise" tere poeteve c'vijne pas tij... pra, ato vjollcat jane te infektuara me virusin e "seen that, read that" - ka nje lloj tregu padashje edhe kjo pune e elementeve, per fat te keq... kjo sa per vjollcat, te cilat edhe pse nuk e humbin te drejten per t'u perdorur gjithnje (c'kemi thene, s'u shkruajt gje e re pas bibles dhe iliades), prape ia ruajne nje hile te vogel autorit. Ndersa "Tani e ketu" miku im, nuk merret me elementthe... smiley merret me thelbin e materies sone... nuk po zgjatem, por po te them vetem kete: une nuk e heq kollaj kapelen, eshte e veshtire te me impressionosh. Asaj ia hoqa, me lumturim... well, qe ta prish festen, vjollcave nuk ia hoqa smiley , edhe pse vjollcat e mirazhit i dua se njoh humusin qe i mban...

thx.

Si ore, na çuditet ju, si qenka kjo "pa asnje figure letrare" ? Pa ta marrim vesh njehere : ato dy vjollcat, vertet jane dy vjollca ne fushe, qe po i shohim ketu dhe tani, siç thote titulli i poezise se dyte ? Ka nja dy-tre jave, desh u therem per nje "metafore".

Spiritus dhe Tropizma : ç'mund te jete kjo vjollce e zeze ? Dhe pse dy e jo nje apo tre ? Ose fundja, ç'jane keto "kryqe" qe avionet i lene pas ne qiell ? S'ma merr mendja qe te jete thjesht nje sistem boshtesh xy, ngaqe avioni per Amsterdam preu udhen me avionin per Delhi... Me nje fjale, figurat jane aty, metaforat jane, puna eshte qe te deshifrohen. Allez, hop ! au boulot maintenant !

Gati asnje dmth me shume pak gje, me dy vjollca dhe  ca kryqe.Poezia Tani dhe ketu-nuk ka asnje figure.Dy vjollcave s`u jap dot kon, ndoshta tropizma mund ti deshifroje.Dicka ka ndjere me thelle dhe na premtoi nje koment te gjate.

eshte ne traditen me te mire te intelektualeve te vertete,te artisteve ,te pasurve te krijojne fondacione ,te mbeshtesin talente ne te gjitha fushat.Hurbinek eshte mecenate i Mirazh.Kaq,per mua punta sul cavallo sbagliato.Menjane antipatine personale qe kam per kete radhites germash,nuk kam mundur kurre ta mbaroj nje poezi te tijen.Shume pjellor po i pakuptimte e i pa deshifrueshem.Nuk me emocionon ne asnje fare vargu,nuk me kujtohet nje metafore qe te besh ah.Natyrisht poezia eshte subjektive,se nuk me emocionon mua nuk do te thote asgje..e rendesishme eshte qe ai te besoje.Ka shume gjasa qe une nuk kam nje sensibilitet te tille te kuptoj nje ndjeshmeri kaq te ndryshme

Zana, s'besoj se me shkon fjala "mécénat", s'kam asgje ne dore, as fondacione as shtepi botuese, asgje. Them ndonje fjale tek-tuk, dhe kaq eshte ndikimi im.

Problemi me poezine, por edhe me prozen, eshte se gjithkush mundohet ta gjeje veten ne nje stil apo tematike te shkruari. Psh, mua pelqen njefare letersie latinoamerikane, japoneze apo diçka tjeter. Nuk dihet me saktesi si formohen shijet. Eshte vertet e turbullt. Ndikime, pervoja, trauma, mjedise, temperamenti, te gjitha keto na japin nje kah dhe na largojne nga nje tjeter.

Poezine e mirazhit, me ç'kam mundur te verej, duhet ta vendosim ne nje lloj poezie tipike gjermane, ka mundesi andej nga vitet 10-20. Jane vitet me te zymta te shekullit 20-te. Ka nje lloj fatalizmi tragjik, njefare malli per diçka te paforme, jo per nje send te prekshem, por si nje pune avulli, "sekelldie" (ne turqisht), qe pjell pastaj vetem labirinthe. Per mua, mirazhi mund te futej shume mire ne shkrimtarit e "brezit te humbur", megjithese keta te fundit ishin amerikane. Dhe kjo, duke pasur parasysh historine tone te vonshme, them se nuk kerkon shpjegime. Une s'jam kritik arti, por nga tekstet qe lexoj ketu, tekste te mirazhit dhe tekste te te tjereve, ve re diçka, pak a shume dy kahe : njeri kah qe mendon se brezi i 20-30 vjeçareve te 1990-es eshte vertet brez i humbur, ngaqe pa kurrfare busulle ne moshen ku shpirti krijues eshte me i ndezur se kurre, dhe kahu tjeter qe mendon se ky brez ka dale pa u cakitur fare nga piketakimi i dy epokave : komuniste dhe demokratike.

Me shkoqur, Zane, kahu i pare e vuan tmerresisht gjithe ate energji apo etje per dije te shkuar dem ne ato vite, dhe kahu i dyte çan perpara pa piken e dyshimit dhe brejtjes ne tru. Per keta te dytet, ajo kohe eshte nje burim i pashtershem lumturish ngaqe sherben si rezervuar kujtimesh te gezuara, te pafajshme, idilike me qingja te bardhe rreth e perqark dhe me shtojzavalle qe ta bejne zemren te rrahe fort.

S'po e zgjas me, Zane, besoj se me kuptove.

Merreni si shenje vemendjeje se e kam shkruajtur ne nje shqipe korrekte  smiley

mos porsto mo mer burre/gru/ vjollce. shiptar jane piet te tere. megjithe mend kush shkru shqi osht i mallkum. rrnofte kapionati eoripien.

Na vyhet nji autokritike.

Nuk e kuptoj pse thoni ska figuracion. Keto poezi jane perplot.

E dyta me e bukur se Doreshkrimi i gjetur ne xhep i Cortazarit.

E para me duket nje lirike shume e mire semundjeje. Eshte nje nga regjistrat e tu me te zakonshem, megjithese ndonjehere sikur me bezdis ai flertim me vdekjen qe here eshte vashe e here eshte bishe, here eshte shenje buzesh e here shenje injeksioni, e madje jo medoemos ndarazi.

E treta me flet me pak nga te treja.

http://youtu.be/VdCKdwxWGt4

Tani e këtu

Ti nuk e di se kush do të jenë ata që janë si ti,
diçka ra, e dëgjoi kush pat veshë për të dëgjuar
fëshfërimën që bën çasti kur fërkohet me tjetrin
në mulli, pluhuri është i tejdukshëm, me brymë
vijnë të mbuluar prej netëve të tyre udhëtarët
në stacion, një e nga një… Jo vetëm ti ndoshta
e pyet veten: Si ka të ngjarë që u pikëpremë këtu
o të uruar, në mos rastësisht, atëherë çfarë?
Mos është e shkruar që të jemi pikërisht tash
bashkë, zgjedhur mes shtatë miliardë të ngratësh
për t'u pjekur pikërisht sot, mu këtu si farë ngjarjesh
që do të ndodhin sigurisht dikur?… Buzët e vajzës
përballë meje i qesh një kumt i fshehtë, ajo më do,
por koha jonë ende s'ka ardhur, ende na duhet
t'i rrimë panjohur tjetrit përkundër, por të huaj
e dashur ne nuk ka si jemi, perëndia vetë desh
që të shihemi tani e këtu, atëherë pse s'më thua
atë që e dimë të dy e që të bën të buzëqeshësh?
Ma thuaj që ta di që e di vërtet, përndryshe mua
më sëmur edhe më frika e të qenit tjetër. E di?
Veç një njeri jeton në botë, shtatë miliardë herë…

Perfekte! Gati t'i beje nder cdo antologjie! Ti beje karshillek cdo autori. Cdo emri! Bring it on...

Kam pershtypjen se disa komentues i kane lexuar perciptas e shpejt vargjet ne fjale. Ose ndoshta kane shikuar me thelle sec duhet ngaqe shpesh siperfaqja nuk ruan shume gjera.

Ne poezine e pare kur permenden 2 vjollcat e erreta aludohet qarte per gjoksin e femres ndaj nuk ka se si te jene 3 a 4 por vetem 2. Kafsha me lekuren e ndritshme sepse me kujtoi Luciferin... ma do mendja, simbolizon vdekjen e prandaj duhet lexuar ne nje kontekst ndoshta psiko-analitik.

Vjersha e dyte percjell nje gjendje qe nuk besoj te jete e re per ndokend. Ai makthi i se panjohures dhe i te gjendurit ne situata disi mistike, sidomos kur udhetojme te vetmuar e qe ndonjehere kthehet ne obsesion nga e panjohura.

Ndersa poezia e trete ka shume te ngjare te jete trajtuar ne kontekst biblik duke qene se Jezusi ka thene diku ne bibel qe kur te ndahen delet nga cjeperit, delet do t'i veje ne te djathten e vet dhe cjeperit ne te majte. Ketu duhet te flase dikush qe e njeh mire biblen, une per fat te keq nuk bej pjese ne grup.

-----------------------------------------------------------------------------------

"Nje lexues kur lexon, eshte ne te vertete vetem lexues i vetes se vet. Vepra e shkrimtarit ne kete mes eshte thjesht nje lloj instrumenti optik te cilin autori ia ve perpara lexuesit qe ky te mund te njohe ne veten e vet ate qe ndoshta nuk do e kishte vene re kurre."  - Marcel Proust

Ndjese, por kam pershtypjen qe kur shkruajme jemi me shume se nje, e si rrjedhoje shpesh ajo qe themi s'eshte aq e kontrollueshme sa mendojme.

Vetem zotrulesi ketu rrotull mendon qe lexuesi duhet te lexoje pikerisht cfare ka dashur te thote autori, se perndryshe s'di ta kuptoje poezine. Duke harruar qe fjala s'eshte asnjehere e pafajshme, e sidomos s'eshte boshe qe te prese nje poet qe ta mbushe per here te pare me kumt.

Por ju natyrisht i dini te gjitha keto meqe me kaq siguri i paski nxjerre figurinat nga sperdredhja prej globi per t'i shtrire ne nje harte dydimensionale.

Vjersha e dyte percjell nje gjendje qe nuk besoj te jete e re per ndokend.

S'me duket fort ashtu... Interpretimi i Kopenhages per kohehapsiren dhe natyren probabilitare te perceptimit te materies - lexo jetes, eshte dicka qe vazhdon te jete shume e re... dmth fringo e re e kam fjalen. Ate nenshtrat ka ajo poezi. kurse ata gjinjte me manushaqe pasandaja, qe s'duan doktor e ilace... te pakten per mua nuk se japin ndonje tronditje te madhe. por varet edhe nga njeriu me duhet te them.

Emigrant, prit tani se s'i shahen vjollcat tjetres keshtu.

Vjersha ka nje strukture solide, klasike, nje forme emocionale hiperbolike shume elegante (bishtat qe zgjaten si rrenje ne mendje dhe mendja qe do t'i harkoje me zor) - lajmerim, rrezik, epje e pashmagshme. Nuk eshte e rastit as forma katrore-drejtkendore, mendoj, qe i imponon energjise se imazheve dhe organizmit emocional korniza te drejta. Po ne 13 rreshta ti ke berjen dhe zhberjen e nje ngjyre - vjollca behet e zeze, perplaset me nje te kuqe zjarri, behet ngjyre mugu. Nuk i njoh mire ngjyrat, por me vjen sikur vjollca, si edhe mugu, vijne nga nje spekter i gjere ku zhytesh automatikisht dhe prej ku mund te dalesh vetem me shume veshtiresi.

Nese ty te pelqen ideja e te dytes vjershe, njeshi (we get to carry each other), e panjohura e njohur, edhe ketu e ke, morti eshte "enderruar bashke", po edhe kafsha eshte nje here e huaj e pastaj vetja (njesuar si tjetri perkunder vjollcave, qe me siper ishin "te tuat", pra une jam une sepse te rri perballe ty, por pastaj jam vjollce bashke me ty). A s'lind nje bishe "kur druhemi", ndahemi perbrenda (druhemi ka shume jehona kuptimore dhe muzikore)? Sa per vjollcat, qe jane dy, transformimi i tyre nga lulegjoksi ne sy ne vena nuk me le imazh dominues as me tremb si klishe, asfare, se dominon vjollca e mortit.

E mira e madhe e mirazhit eshte temat dhe imazhet i risjell pa droje dhe ne mund te zgjedhim njeshin mes njeshave, nje ngjyre apo nje mandala, kjo e panjohur apo ajo, kjo vdekje apo nje tjeter dhe sigurisht qe te gjitha bashke. Ajo qe gjithmone ia kam vleresuar poezise se tij eshte aftesia per te mos e shqyer njeshin sado konfigurime t'i jape, ilustrime, vecime t'i beje.

Shtoji kesaj justifikimin e zakonshem qe perjetimet jane personale dhe te kufizuara ne kohe, te rritura ne pamundesi.

Nuk i shaj vjollcat, te mira jane edhe ato.  smiley

Por, meqe po flasim me/per pasuri kombetare, e shoh te udhes te bej shtojcen e meposhteme:

Ti nuk e di se kush do të jenë ata që janë si ti,   <-- Prinzip der Unbestimmtheit

diçka ra, e dëgjoi kush pat veshë për të dëgjuar
fëshfërimën që bën çasti kur fërkohet me tjetrin
në mulli, pluhuri është i tejdukshëm, me brymë
vijnë të mbuluar prej netëve të tyre udhëtarët
në stacion, një e nga një…

<-- vale(zhurme) dhe lende(pluhur)   [Natyra dyfishe e lendes]                                              
   

Jo vetëm ti ndoshta e pyet veten: Si ka të ngjarë që u pikëpremë këtu
o të uruar, në mos rastësisht, atëherë çfarë?
Mos është e shkruar që të jemi pikërisht tash
bashkë, zgjedhur mes shtatë miliardë të ngratësh
për t'u pjekur pikërisht sot, mu këtu si farë ngjarjesh
që do të ndodhin sigurisht dikur?…                  

<-- perceptimi objektiv eshte se brendshmi probabilistik

Buzët e vajzës
përballë meje i qesh një kumt i fshehtë, ajo më do,
por koha jonë ende s'ka ardhur, ende na duhet
t'i rrimë panjohur tjetrit përkundër, por të huaj
e dashur ne nuk ka si jemi, perëndia vetë desh
që të shihemi tani e këtu, atëherë pse s'më thua
atë që e dimë të dy e që të bën të buzëqeshësh?      

<-- Ndikimi i vezhguesit (Observer Effect)

Ma thuaj që ta di që e di vërtet, përndryshe mua
më sëmur edhe më frika e të qenit tjetër. E di?
Veç një njeri jeton në botë, shtatë miliardë herë…    <-- No (need for) comment  smiley

Por per keto duhet pas nje fare mbeshtetje themeli nga koncepti i pergjithshem i nils bohrit, hejzenbergut, ajnshtajnit etj mbi ate qe si mund te perceptohet kjo jallane bote. Poezia ne fjale eshte nje shembull i shkelqyer e refleksit te atij konceptimi te botes/jetes ku thjerrzat kqyrin tej nivelit kuantik. gjer ne themeli te tulles ka zbritur me kete. shtoj se ka shume te ngjare qe autori nuk ka menduar ne menyre vepruese mbi fiziken kuantike, kjo eshte magjia e artit ne veprim kur sellohet mbarazi me te pamundurin perfect swing.

Arb Elo per mendimin tim personal eshte jo vetem nje poet teper i vecante, por nje poet i cili ve ne hije pothuajse te gjithe poetet e tjere shqiptare te te gjitha koherave.

Sigurisht qe poezia ka llojet e saj dhe Arb shkruan ne llojin e tij teper unik.

Poezite e tij jane me fjale te thjeshta,  te pa sperdredhura, derdhen teper lirshem dhe pa asnje sforcim. Natyrshmeria eshte nje nga elementet kryesore te tij. Poezite jane njefrymeshe.

Per ta kuptuar poezine e tij mendoj qe mjaftojne vetem tre elemente

1-Te dish shqip

2-Te perqendrohesh ne ate qe lexon

3- te kesh nje fare kulture ( me fjale me te thjeshta, pa dashur te fyej asnje, dua te them - te kesh lexuar)

Arb Elo per mendimin tim personal eshte jo vetem nje poet teper i vecante, por nje poet i cili ve ne hije pothuajse te gjithe poetet e tjere shqiptare te te gjitha koherave.

Te shpeton kjo :"per mendimin tim personal" na shpetoi zilja dmth.

Pra Mirazh sipas Isabel ,lenkerka ne hije te gjithe poetet shqiptare te te gjitha kohrave....

se non è amore questo....do thonin ketej nga une.....hahaha smiley

Me shpeton nga cfare? nga kush? Ndonje linchim i rradhes? Une nuk e kam thene ate per te shpetuar nga ndonje zile, por thjesht sepse respektoj mendimin e gjithsecilit.

Dhe meqe jam ketu ( se harrova ta them aty me siper) Eshte pikerisht frika e talentit te tij te padiskutueshem qe i ben "te lenet ne hije" te mos e permendin dhe te mos i japin vendin qe ne te vertete meriton ne letersine shqipe.

Nqs ti nderhyrjen time e merr si lincim, te kerkoj ndjese dhe e terheq komentin. Por...(ja dhe mua me justifikon ky por-i) komentin besoj  e bere ta lexojme dhe ne te tjeret.Dmth ndave nje mendim me te tjere lexues.Kjo besoj na lejon te shkembejme ndonje mendim.Pa i hyre ne hak autorit, me terhoqi vemendjen superlativa qe perdore. Po kerkoja sot ne google ndonje shkrim analitik per poezin e brezit te viteve 90. Lexova nje te A.Tufes dhe, eshte e vertete, behej nje liste vlerash (pak a shume ato emra qe ka permend edhe petllapauje ne nje teme tjeter) dhe zotria nuk permendej fatkeqsisht. Problemi ESHTE i njohur.Mungesa e institucionit te kritikes serioze.Listat jane kryesisht te klaneve.Gjithsesi, talenti vertete, mund te lihet ne heshtje nga klanet por jo nga koha.

Aresyeja e reagimit tim ishte fakti qe ti nga i gjithe komenti qe kisha bere une kishe cituar pjesen me te parendesishme te tij...perndryshe do respektoja ne heshtje mendimin tend.

Per sa ke thene me siper per mungesen e kritikes serioze ne Shqiperi, jo vetem qe ndaj te njetin mendim por shkoj edhe me tej... dhe kjo "shkoj me tej" eshte pikerisht ajo qe kam thene ne nje koment me siper ketij.

Nuk mendoj qe Arb Elo te mos jete lexuar nga poetet apo kritiket bashkekohore shqiptare. Le te themi qe nuk kane te gjithe kete superlative qe kam une, por ama nuk mendoj qe cdokujt qe permbush ato tre pikat e lartpermendura te mos i beje pershtypje poezia e Arb Elos.

Atehere? Perse askush nuk shkruan ne Shqiper? Perse askush nuk flet? Perse studiohen ne tekstet e letersise mediokritete nga me banalet dhe poeti ne fjale nuk studiohet?

 

"Atehere? Perse askush nuk shkruan ne Shqiper? Perse askush nuk flet? Perse studiohen ne tekstet e letersise mediokritete nga me banalet dhe poeti ne fjale nuk studiohet?"

Kshu sa per sport: jo se ambjenti shqiptar s'eshte i afte per zilira, por "poeti ne fjale" vjet sikur e nxori librin e pare, dhe edhe sikur kritika te funksiononte dhe te ishte aty, e gatshme dhe dashamire per te, s'ka tekste letersie ne bote qe te te permbledhin aq rrufeshem. Cka, te kuptohemi, s'ia ve fare ne krize vlerat autorit te vjollcave.

 

"Poeti ne fjale" ka botuar tre libra: "Rrefime hijesh", "Mirazh", "Zero 3D". Librin e pare ( ne mos gabohem) e ka botuar te pakten dy vjet me pare. Poeti ne fjale ka me shume se gjashte apo shtate vjet qe shkruan ne website te ndryshme dhe qe lexohet madje edhe nga ata qe e kane "te mesuar veshin" me poezine dhe qe shkruajne dhe vete. Jam shume e sigurt qe nuk eshte i panjohur ne qarqet letrare shqiptare. Per rrjedhoje mendoj qe ky qe permende ti me siper nuk perben justifikim te mjaftueshem.

Isabel, gjendja sic e parashtroni, duket vertet serioze.

Eh... me ne fund nje njeri qe me kuptoi...

C'mund te behet pertej konstatimeve?

E paskam humbur librin e pare mesa duket. Sidoqofte, po mundohesha te shpjegoja se pse autori i bisedes sone s'hyn neper tekste shkollash, e jo se pse s'eshte i njohur ne qarqet qe kane veshe. Kam bindjen se eshte mjaft i njohur dhe i lexuar. Me shume ndoshta do ta kthente ne nje poet popullor dhe s'ka vjollce qe t'i qendroje zhegut te mesdites kur kendojne gjinkallat.

Nuk e kam dyshuar per as cast qe eshte i lexuar, sic e kam thene dhe mesiper ( ose me poshte). Pyetja ime ishte "po ata qe kane veshe... goje a kane valle? cfare ia mban mbyllur?"

....dhe eh... ne kete te ftohte ku jetoj, midis te mirave dhe te keqiave te tjera, me vjen mire qe kam shpetuar nga zhegu, e sidomos nga gjinkallat.

Pjesen me te pa rendesishme quan ti verdiktin "nje poet i cili ve ne hije pothuajse te gjithe poetet e tjere shqiptare te te gjitha koherave.

Edhe sikur te pohoje se eshte me i miri i brezit te vet, (ben vaki e ) duhet te provosh qe ti je nje institucion dhe jo nje "mendim personal".

Nejse, me te mira.

qe mos kapemi pas fjaleve...

Nuk ka asnje institucion qe jep verdikt per artin ne pergjithesi dhe per cfare po flasim ne ne vecanti...( mendime personale te mijat apo te tuat mund te kete sa te duash)

Eshte vetem koha ajo qe provon dhe mban "mbi uje" cfare vlen dhe zhyt poshte "ne llum" cfare nuk vlen.

Ajo se ciles une kam dashur ti meshoj eshte kjo:

"Dhe meqe jam ketu ( se harrova ta them aty me siper) Eshte pikerisht frika e talentit te tij te padiskutueshem qe i ben "te lenet ne hije" te mos e permendin dhe te mos i japin vendin qe ne te vertete meriton ne letersine shqipe."

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).