"Për shtatoren e një figure si e Ahmet Zogut mund të merrej një mendim më i gjerë, që ta bënte maksimalisht të pranueshëm për shoqërinë e sotme shqiptare vendimin, qoftë pro, qoftë kundër."

[...] Kohët e fundit ka pasur një debat, të iniciuar nga qeveria dhe të vazhduar më pas nga politika dhe nga opinioni kulturor, për rishikimin e figurave historike dhe për rishkrimin e historisë në përgjithësi. Si i keni përcjellë këto debate duke qenë se jeni edhe anëtar i Komitetit Ndërministror të 100-vjetorit të Pavarësisë?

Idetë për rishkrimin  historisë nuk mund të mos i pres më shumë interes, qoftë edhe për faktin se mund të kem qenë njëri ndër të parët që kam formuluar ndonjë tezë për rishikimin e historisë, të paktën qysh në një nga tekstet e mia që mban poshtë vitin 1992. Tanimë gjatë këtu 20 viteve edhe unë, si ju, po e përjetoj procesin e këtij rishkrimit. Që ne gjallojmë brenda tij, në kohë e sipër që ai zhvillohet,  këtë mund ta mohojë vetëm ndonjë personazh si “borgjezi fisnik” i Molière-it. Kur them “proces” e kam në kuptimin më të gjerë të mundshëm, jo për procedurat historishkruese që kryhen vetëm brenda zyrave të instituteve, mbasi rishkrimi i historisë në një shoqëri të lirë përfytyrohet shumë i gjerë. Ky pozicionim brenda këtij procesi më ka bërë që të mos luaj rolin e budallait e të mos dalloj dy prirje: prirjen e rishkrimit të historisë për hir të historisë dhe prirjen e rishkrimit të historisë për hir të politikës. Kjo prirja e dytë është e dëmshme për cilëndo shoqëri. Për shoqërinë tonë rezulton po aq e dëmshme sa praktika deformuese e shkrimit të historisë, nganjëherë e mbiquajmë “zyrtare”, gjatë periudhës së socializmit real. Madje konstatoj se këtë dallim mes dy prirjeve ka filluar ta bëjë edhe shoqëria shqiptare, e cila me intuitë e ka përkapur rrezikun. 

Kur them se mund të kem qenë njëri ndër të parët që kam formuluar ndonjë tezë për rishikimin e historisë, kam parasysh që në botën e sotme të qytetëruar, më së shumti në Europë por edhe në ShBA, ekziston ajo lëvizje që quhet “revizionizëm historik”. Njëri nga miqtë e mi, politikan serioz, në ndonjë libër që më ka dhuruar më ka cilësuar edhe si “revizionist historik”. Mundet që jam i tillë, por në kuptimin e prirjes për ta “revizionuar” historinë vetëm për hir të historisë, të së vërtetave historike. Edhe në Europë, si edhe në ShBA, ekziston rreziku që përmenda për kulturën shqiptare. Shumë e njohur është, fjala vjen, prirja për të revizionuar historinë e Luftës II Botërore. Ajo është ende nyja problematike, – nuk po e quaj “patatja e nxehtë” se do ta fyeja atë Luftë, – që i shqetëson ende politikanët më shumë se vetë historianët. Ata që lexojnë “libra revizionistë” e dinë se çfarë karakteristikash ka kjo prirje: teknikat perfide për të përfituar nga ndonjë pasaktës shifrore dhe për të dalë te mohimi i Holokaustit. Ose: për të luajtur me koncepte dhe terma, duke i nxjerrë ato nga konteksti i Luftës II Botërore, për të përfunduar te rehabilitimi i qeverive kuislinge, te shpëlarja e krimeve të kolaboracionizmit simbas përkufizimit që i epet këtij termi-koncept në fjalorët e politologjisë për Luftën II Botërore. Teknika të tilla lulëzojnë sidomos në vende që janë dalluar për rezistenca antifashiste ose lëvizje nacional-çlirimtare, siç është edhe rasti i Shqipërisë dhe i Luftës së saj Nacional-Çlirimtare. Ja këtu një shembull: stërhollimi i diskutimeve për shifrën e dëshmorëve, kinse qenkësh e sajuar nga historianët e Enver Hoxhës. Ja ku po i qetësoj duke u thënë se është, përkundrazi, shifër e prodhuar nga propaganda e qeverisë kuislinge nën pushtimin gjerman, nga organi i saj zyrtar “Bashkimi i kombit”. Kam këtu mbi tryezë fotokopjen dhe mund ta lexoni në “editorialin” e datës 21 tetor 1944 me titull “Mjaft më!”: “Sipas një statistike, që kur shkeli Italija në vëndin t’onë, më 7 prill 1939 e gjer më sot, janë vrarë në veprime  luftarake kundra okupatorit ose për pasojë të luftës që prej të huajvet është zhvilluar në tokat t’ona, njëzetetetëmijë shqiptare…”. Tani a mos duhet t’u shtojmë këtyre edhe ata që janë vrarë nën pushtimin gjerman? Shumës së përgjithshme a mos i duhet bërë mandej një zbritje duke qenë se atëherë “Shqipëria e madhe” përfshinte edhe Kosovën? Pa bërë shaka: si politikanët, si mediat e tyre, është mirë t’ua lënë t’i shkokolepsin lëmshe të tilla historianëve. Rast i ngjashëm dhe simetrik me teknikën për të mohuar Holokaustin është edhe loja me shifrat e të masakruarve të 4 shkurtit 1944 në Tiranë, për mos shtuar mandej heshtjen e përbetuar për masakrën e 104 vetëve brenda një nate në kampin e përqendrimit në Prishtinë. Parimisht sot në Europë thuhet se ata që rreken të mohojnë Holokaustin kanë dëshirën e fshehtë që ai të përsëritet. Po kështu duhet të themi me këmbëngulje se ata që rreken të mohojnë masakra si ajo e 4 Shkurtit mund të kenë dëshirën e fshehtë që masakra të ngjashme të përsëriten. Në raste të tilla do të ishte e udhës të mos llogarisin vetëm rrezikun për “të tjerët”, por edhe për vete përfshi edhe fëmijët e tyre, sepse historia i ka dhënë tanimë edhe shoqërisë shqiptare mjaftueshëm mësime të hidhura.

Në debatin për të cilin po bisedojmë a bën pjesë edhe vendimi për të ngritur në kryeqytetin e Shqipërisë tri përmendoret ose shtatoret, të Ismail Qemalit, Ahmet Zogut dhe Hasan Prishtinës? 

Në këtë mes ka një ndryshim: shtatoret e ngritura për ta nuk janë thjesht çështje revizionimi të historisë, janë më shumë çështje nderimi dhe përkujtimi. Për përkujtim dhe nderim – për të mos thënë adhurim – ngrihen përmendoret, për çfarë tjetër? Të tria figurat afërmendsh që nuk janë “homologe”. Dhe as që ka figura homologe në historinë e kombeve. Për Ismail Qemalin nuk mund të mohohet që është figurë tanimë e konsakruar: nuk ka shqiptar që ta vërë në dyshim borxhin që i ka atij Shqipëria. Mes të triave figurë kontroverse ka mbetur ajo e Ahmet Zogut dhe unë i quaj më se normale, madje shumë qytetare, kundërthëniet për të .

Ju vetë jeni pro apo kundër ngritjes në Tiranë të një shtatoreje të tij?

Shiko: nuk është aspak puna nëse është pro ose kundër shtatores së tij Aurel Plasari. Vendimi për shtatoren e Ahmet Zogut është një vendim parashtruar Komisionit nga Kryeministri i Shqipërisë. Komisioni nuk është marrë me votime për tri figura apo për katër figura apo për dy. Dhe në fakt ka bërë mirë. Vetë e mendoj çështjen shumë më hapur dhe më demokratikisht: për shtatoren e një figure si e Ahmet Zogut mund të merrej një mendim më i gjerë, që ta bënte maksimalisht të pranueshëm për shoqërinë e sotme shqiptare vendimin, qoftë pro, qoftë kundër. Nuk po përdor fjalën “referendum”, se në këto momente politike ajo është bërë “zhele”. Po them mendimi i Kuvendit të Shqipërisë. Fundja qoftë edhe vetëm mendimi i përbashkët i forcave politike që qeverisin. Ose i një forumi të PD-së. A ku di unë se çfarë instance. Pse e mendoj kështu? Sepse i kam arsyet në vetë traditën qytetare shqiptare. Vlora qysh në vitet 30 të shekullit të kaluar mori nismën qytetare, mblodhi paratë, mobilizoi autorin, dhe kreu monumentin e “Flamurtarit”, në këmbë e i nderuar edhe sot. Po në vitet 30 Korça mori nismën qytetare, mblodhi paratë, mobilizoi autorin, dhe kreu monumentin e “Luftëtarit Kombëtar” dhe më vonë edhe atë të heroit të saj, “Themistokli Germenjit”, të dy në këmbë dhe të nderuar edhe sot. Kështu Gjirokastra, po në vitet 30, mori nismën qytetare, mblodhi paratë, mobilizoi autorin, dhe bëri monumentin e “Çerçiz Topullit”, në këmbë dhe i nderuar edhe sot. Kështu veprojnë qytetet. Kështu kanë vepruar atëherë kur nuk ishte as OJQ-ra, as OJF-ra. Monumente të tilla as rrëzohen dhe as tërhiqen zvarrë, as pështyhen dhe as pshurren nga turmat. Madje-madje le ta themi që as edhe Enver Hoxha nuk guxoi t’i cenonte. Propozimi i qytetit të Vlorës, për një shtatore të re për Ismail, ka qenë lajmi që më ka ngrohur më shumë gjatë këtyre debateve. Edhe Shkodra dhe shkodranët e xhurnaleve dhe të kanaleve televizive do të bënin mirë të mos i qaheshin e ankoheshin botës se po ua “persekutuakan” heroin, por të organizohen për të vënë në vend nderin: mbasi të kenë dënuar prishësit e shtëpisë muze të Luigj Gurakuqit, ta rindërtojnë atë me sigurinë që nuk do të dalë një trim tjetër, nesër-pasnesër, dhe t’ua rrënojë përsëri. Për këtë traditë qytetare e kam fjalën, jo qytetare ngaqë lidhet me njerëz që thjesht çojnë jetën në qytete, por qytetare në kuptimin e qytetërimit.

Krahas një historie të pasur me zhvillime, kemi edhe një letërsi të trashëguar e cila i përket rrymës së “realizmit socialist”. A mendoni se i është bërë kësaj letërsie një kritikë e plotë?

 

 Termin “kritikë të letërsisë” unë e lidh në njëfarë procesi parazitar, shumë pak krijues, për të mos thënë aspak. Ndoshta prandaj nuk e kam për zemër. Ata që ma njohin punën në Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë e dinë që jam marrë më shumë me historinë e letërsisë se me kritikën e letërsisë. Zor se mund të gjendet ndonjë tekst i imi mirëfilli i kritikës së letërsisë. Kam qenë adoleshent kur më ka befasuar thënia e një poeti disident rus për një kritik të poezisë: “Në është kaq i zoti sa t’i bëjë kritikë poezisë sime, le të shkruaj poezi vetë”. Ky cinizëm poetik ka qenë me vlerë për të më bërë të mendohem mirë: për t’u vënë a për të mos u vënë në pozicionin e kritikut të letërsisë. Ndërkaq nga pozicioni i historianit të letërsisë mund të them se ajo pjesë e letërsisë që mban etiketën e “realizmit socialist” është një konglomerat ende për t’u shqyrtuar e studiuar. Vitet e fundit ka pasur konferenca dhe botime të shumta që e kanë trajtuar konglomeratin në fjalë. Në të ardhmen me siguri do të ketë edhe më. Nuk mendoj se janë çështje të interesit të drejtpërdrejtë të lexuesit hulumtimet e historisë së letërsisë që lidhen me atë pjesë të letërsisë shqipe. Pozicionin e lexuesit, si në rastin e vetes sime, e përfytyroj shumë më pragmatik: këtë libër e lexoj, se më pëlqen, atë tjetrin e lë në raft. “Dhe në pluhur”, do të shtonte Mitrush Kuteli. Ky pragmatizëm, në fund të fundit, është shpëtimtari për letërsinë dhe kushtëzon përcaktimin e atyre që i quajmë vlera. 

 Botës së kulturës shqiptare, sidomos asaj të letrave, i largohen vit pas viti figura të rëndësishme dhe me kontribut. Nga ana tjetër, kemi një brez të ri që vjen. Si i keni përjetuar këto ngjarje dhe si e parashikoni të ardhmen? 

 Kjo pyetje më duket e bukur, ndoshta sepse për mua zbulon një specifikë që lidhet me njerëzit e botës së letrave që ikin. Teknikisht do t’i binte sikur me brezin që vjen, që e përmendet ju, ata zëvendësohen. Në të vërtetë ata që ikin janë të pazëvendësueshëm në kuptimin e saktë dhe madje absolut të kësaj fjale. As zëvendësohen dhe as kompensohen me ardhjen e një të riu. Ka çdonjëri prej tyre vendin e vet. Ndoshta ju e bëni pyetjen duke ia lidhur ikjes më të afërt, asaj të Ardian Klosit. Sigurisht që vendi i tij është bosh. E kam thënë në rastin e ngjarjes tragjike që kultura shqiptare do ta ndiejë mungesën e një njeriu kritik si ai. Jo thjesht kritik letrar, por kritik në shumë fusha: në kulturë, shoqëri, politikë etj. Ikje të tilla unë i kam ndjerë vërtetë si vende bosh. Përpara rastit të Klosit kam përjetuar ikjen e Gjergj Zhejit, të një njeriu prej të cilit kam mësuar mjaft dhe të cilin e kam admiruar: unikal edhe ai në letrat shqipe, në studimin e tyre, në marrëdhëniet me letërsinë botërore. Bashkëpunimin me të e quaj një nga përvojat më të pasura të jetës sime në mësimdhënien universitare. Po ashtu kujtoj ikjen e Vedat Kokonës, që nuk e gjeta këtu kur jam kthyer nga puna në Paris, takimet me të cilin ishin befasuese: dëgjoje gjëra sa të thjeshta njëherësh aq të rëndësishme dhe sidomos shumë të bukura. Përfytyroj që, kur të vijë mosha e kujtimeve, do të kem detyrimin e një galerie të tërë portretesh të njerëzve të tillë unikalë në kulturën tonë.

Situata që kam jetuar në Tiranë qysh prej fëmijërisë dhe mjedisi në të cilin jam rritur më ka bërë që të kem qenë me fat dhe të njoh shumë figura të cilat sot ngjajnë midis historisë dhe legjendës. Qysh fëmijë kam njohur Mitrush Kutelin dhe ruaj ende në bibliotekë librin “Tregime të moçme shqiptare” me dedikimin e tij. Kam pasur rastin të takoj Lasgushin, të shkoj 2 ose 3 herë në shtëpinë e tij dhe madje edhe t’i marr një intervistë. Më sak: t’ia “vjedh” në komplotim me të bijat. I lyp të falur kujtimit të tij, por sot ajo mbetet e vetmja intervistë e tij e botuar në shtypin shqiptar, përveç asaj të botuar në Kosovë nga Sabri Hamiti. Kam njohur, më shumë nga takimet e tim eti, Skënder Luarasin e jashtëzakonshëm. Kam njohur Petro Markon, të cilit i kam një detyrim të madh: ka qenë njeriu i cili ka ndërhyrë që të më botonin përkthimet kur isha ende adoleshent. A e kuptoni ç’do të thotë një burrë si ai, që kishte djalin në burg, dhe merrej me problemin tim duke ndërhyrë që të më botonin? Kështu me radhë: Sotir Cacin, Mustafa Greblleshin, At Zef Pllumin, Muzafer Xhaxhiun, deri te figurat e gjalla që ne i shohim si gjysmë-mite, Dritëro Agolli, Ismail Kadare etj. Figura të atilla, sidomos ato që nuk i kemi më këtu në mish e në eshtra, në njëfarë mënyre jetojnë me të sotmen përmes modelit që kanë ofruar, punës që kanë bërë, kujtimeve që kanë lënë. Kur njeriu ka zhgënjime në arritjet e veta, ato janë thirrja për të vazhduar. Janë thirrja për të mos u dorëzuar pavarësisht zhgënjimeve. Mbase një moment të tillë thirrjeje mund ta ketë humbur Klosi në çastin e tij tragjik.  

Para disa kohësh ka pasur polemika mes akademikut Rexhep Qosja dhe shkrimtarit Ismail Kadare. Meqenëse jemi në 100-vjetorin e Pavarësisë, debate të tilla, që lidhen me identitetin e kombit, a janë të dobishme?  

Debate të tilla për çdo komb janë të dobishme. Dhe për çdo kohë. Jo vetëm në to nuk ka kurrgjë të keqe, por është fat për një kulturë që në një debat të tillë të ketë qëndrime të ndryshme, qoftë edhe të përkundërta, deri edhe të skajshme. Që debatuesit mund të mos e kuptojnë këtë fat të kulturës, ky mbetet problem i tyre dhe i dy taborëve që mbrapa tyre pozicionohen. Dy taborët që i tërheqin litarin njëri-tjetrit: po përdor përfytyrimin e Migjenit. Në këtë debat nuk kam ndërhyrë veçse në mënyrë anësore, padashtë. Ndoshta ngaqë kam pasur rastin të shprehem edhe vetë për çështjet e “identitetit” nga pikëpamja që e quajmë kulturëhistorike, gjerm. Kulturhistorische. Por sidomos ngaqë debati i Kadaresë dhe Qoses ka qenë ai i dy njerëzve tejmase autoritarë në mendimin shqiptar dhe që duhen dëgjuar si të atillë. Prej këtij pozicioni po lejohem të them që bëjnë pështyje më shumë hollësira të tjera profesionale, hollësi historike mbase, për të cilat dy debatuesit e mëdhenj mund të ku ndërshtohen që ç’ke me të.

Mbaj mend në njërin nga tekstet e debati ku Kadareja përmend përparësinë e katolicizmit për shqiptarët si “më i vjetër” se ortodoksizmi, pakashumë kështu. Unë e quaj një nonsens për të vënë buzën në gaz. Në e ka pasur fjalën për dy Kishat e mëdha, ato janë ndarë në vitin historik 1054 dhe kanë nisur që aty rrugën e tyre: njëra si “katolike”, tjetra si “ortodokse”. Në e ka pasur fjalën thjesht për konceptet katolicizëm dhe ortodoksizëm në rrafshin diakronik, do t’i kisha rekomanduar të lexonte një vepër të rëndësishme të dy autorëve anglezë me titull “Kur Papët e Romës ishin ortodoksë”. Në e ka pasur hallin për të zgjedhur mes Rome dhe Kostandinopoje, do të duhej të dinte se prej shek. V një varg i gjatë kryepeshkopësh të Kryepeshkopatës më të vjetër shqiptare, asaj të Durrësit, venin në Kostandinopojë si në shtëpinë e tyre, pa dashur t’ia dinin për Romën. Simetrikisht mbaj mend që Qosja, në një pjesë të debatit, shprehej për të drejtën dhe lirinë që çdo bashkësi besimtarësh shqiptarë të vejë për pelegrinazh aty ku dëshiron e ku e ka për traditë: muslimanët në Mekë, katolikët në Romë dhe ortodoksët në Stamboll. Ndoshta në kuptimin e Fanarit të Stambollit? Në të vërtetë ortodoksët e Ballkanit nuk bëjnë kurrfarë pelegrinazhi në Stamboll. Ata pelegrinazhin e bëjnë në Jeruzalem te Varri i Krishtit. Prej kësaj praktike ata që bëjnë këtë pelegrinazh, duke plotësuar një më një të gjithë detyrimet e atij rituali, marrin titullin “haxhi”, i cili na habit sot në mbiemrat e shumë familje ve të njohura të krishtera ortodokse: Haxhijani, Haxhillazi, Haxhipapa, Haxhinasto, Haxhimihali, Haxhifilipi dhe me radhë. E kam riverifikuar këtë kur kam vizituar Jeruzalemin në vitin jubilar 2000, që shënonte 2000-vjetorin e lindjes së Krishtit. Nuk i kam kryer ato praktika, sepse kisha vajtur për punë të tjera, përndryshe do të mbiquhesha edhe unë Haxhiplasari për t’u dhënë rast dy debatuesve të mëdhenj ta ngjyenin penën e tyre klasike në ndonjë humor keqan. 

Bisedoi: Ardit Rada

(Ribotohet me shkurtime)

62 Komente

Pse me shkurtime Fin? Aureli eshte nga ato njerez qe ke qejf t'ua degjosh llafin. Do doja ta kishe sjelle te teren.

Pf, mund te lexohet ketu e plote. Dhe ketu

Mos me thuj fare, se nuk futem ne asnje gazete shqiptare. Ne parim kjo. smiley

E kishin ndare ne dy pjese. Secila kishte nga nje hyrje redaksionale, ku ne ligjerate te drejte* perseriteshin ato qe Plasari kish thene ne ligjerate te drejte. Intervista niste me tri pyetje-pergjigje mbi sukseset e Bibliotekes Kombetare. Interesante natyrisht, por m'u duk e gjate si hyrje dhe pata frike qe peshqit do lodheshin me fillimin smiley dhe do linin pjesen me interesante.

* te zhdrejte

Got it. Ndaj ju kemi ju qe te na "mbroni" nga keto budallalleqet e gazetave. smiley Roje, thoshte njoni.

 Debati Qosja  - Kadare...

"....Në këtë debat nuk kam ndërhyrë veçse në mënyrë anësore, padashtë. Ndoshta ngaqë kam pasur rastin të shprehem edhe vetë për çështjet e “identitetit” nga pikëpamja që e quajmë kulturëhistorike, gjerm. Kulturhistorische...."..!

Obobooo! E ç jane ate te dy para ...ketij ! Te kish nderhyre, se Alla Asndek, kishin per  ta pa ..qe te  dy..ATA

E beri si ke libri i Blendit, ku babain e vet, e  "zgjati",  "me te  gjate",  se vete  Enverin...

Nuk e di si i ndjellin .. gjermanisht, keta tipa,  mo emo?

Epo ashtu kan vajt punet atje o grava, po turren dynjaja kush e kush te haj ashtu kot. Pse mos te haj dhe ky, lugen dhe tasin i ka. 

Fevzon lere se ai ha ashtu menjane, gjyshin e nxorri hero te revolucionit francez, babin burr me te madh se Enverin, Topetanin na e nxorri hero. Ca do mee...

Jo nuk dua me,  por veç dua te thom, ky, demek keta, ... ne nje kungull....pj..

smiley

me kishte marre malli te lexoja ligjeraten e nje njeriu me mend ne koke nga "bota e letrave".

thnx Finismiley

ps.jo se ka thene gjera qe nuk dihen,po donim t`i rifreskonim.

“Sipas një statistike, që kur shkeli Italija në vëndin t’onë, më 7 prill 1939 e gjer më sot, janë vrarë në veprime luftarake kundra okupatorit ose për pasojë të luftës që prej të huajvet është zhvilluar në tokat t’ona, njëzetetetëmijë shqiptare…”. Tani a mos duhet t’u shtojmë këtyre edhe ata që janë vrarë nën pushtimin gjerman? Shumës së përgjithshme a mos i duhet bërë mandej një zbritje duke qenë se atëherë “Shqipëria e madhe” përfshinte edhe Kosovën? smiley

...gjynof qe perseri ngeli pa u sqaru  numri i deshmoreve te rene ne WWII.Mgja mesum qe kjo qoka ajo letra e famshme  qe paska gataru komunistet per publikimin e listes se plote e deshmoreve. Kjo puna e numrit te deshmoreve kure nuk do gjeje zgjidhje me duket,do vazhdoj  si  meseleja e asaj barsaletes se ndarjes te 7 batalione per 6 kamionesmiley

Duke falenderuar konceptin e drejte qe ka per ata qe kendojne maje Plehut , se ndersa merren me shifra nen vete fshehin nje deshire per nje Masaker me Numra te vertet , le ta falenderojme ne teresi Plasarin si nje nga me Realistet e analizes dhe cekjes se disa nga problemeve kyce Kunder  InteliDjences se Sqeperve SOT !

Por me nje Pyetje ...Cfare e ka Gjetur qe te paraqitet Normal ? Ka qene agresiv , imponues , shpesh i denglave te medha me Vija Theodhosi .Teper servil e "rishkrues " pa buke !!!! Si pergjigje personale them se ka nje deshire te mebetet i Letrave pas Vdekjes ! Dhe me kete interviste ndoshta mbetet nje ze i arsyeshem !

Ne kete interviste qeka shume i QARTE si asnjehere tjeter . Duket qe ka lexuar edhe PPU sidomos ne Idene e perkujtimoreve . Eshte e drejte e BURGAJETIT ti beje Bust e Shtatore A.Zogut . Per popullin Shqiptar eshte Tradhetar . Diference shume e kulturuar ne vleresimin per ngritje Bustesh . Aq me shume duhet te kete lexuar PPU-ne per vleresimin e debatit Kadare -Qosja . Dhe e cuditeshme nuk ka asnje perqasje me Idete e Fencura te Vuvuzelerise se babasqapit . Ndoshta leshuan si Kikirikiku te parin e kenges Kokosh - Kaposhin qe kendon gjithmone maje Plehut e jep Kushtrimin .Te presim , por si fill po ju jap nje ndihme me sa mundem ate te shikimit te Biografise ."Pse se njohin ata se cfare Moot Mooti ka qene ..."

nen vete fshehin nje deshire per nje Masaker me Numra te vertetsmiley

Dashamir Shehi ka pohuar për "Shqiptarja.com" se kanë qenë vetëm 4200 dëshmorë. Nuk ka fakte dhe dokumente për më shumë", thotë ai

Vasfi Baruti vetë ka në dorë një dokument të vitit 1945 ku shkruhet ligji për dëshmorët dhe një tabelë të vitit 1946, ku në bazë të këtij ligji shkruhet edhe nr. i vendimeve të marra dhe shuma totale e dëshmorëve të shpallur që është 1141. Kjo shifër megjithëse e dokumentuar duket shumë larg shifrës mitike të 28 mijë dëshmorëve.smiley

 

 

Po dash Shehu nuk eshte me Ballin ? smiley

Ik or merhum se te vune zjarrin ne themele te Shqiperise me keto Koqelleqe Mbase do ta mesosh se  si numeron dashi me ty

Ua ...Po pse Nusja me tha qe do fle me shoqe une .Dhe i nemeronte duke i vertitur me cipal Dy jane po  nje me bejne syte ..@.. qe jane ,@... s'jane .

Si puna tende me Dash Shehun Populli ka kenu qe ne kohe te shurres . Ju nuk ka kandar qe u peshon o merhum! Te rrish te sqarosh Debile eshte nje nga punet me te veshtira ne kete jete Jallane !

nen vete fshehin nje deshire per nje Masaker me Numra te vertet..

Po mire O .Merr dhe Dashin dhe beni nje masaker me sa numra te doni o O rrote Mulliri

well, me ze dhe me figure mo, e tani se fundi edhe me jutubë. si ma do, me i llaf.

fol e mbro te drejtat tona, ca t'i thojshin me shum. e tuni!

Vete titulli i shkrimit:

“Njerëzit e botës së letrave që ikin janë të pazëvendësueshëm në kuptimin absolut të kësaj fjale; as zëvendësohen e as kompensohen me ardhjen e një të riu”,

i dëshmon letrat shqipe sikur të ishin hym i individit modern qe vdes si klysh qeni, pa te kaluar e pa te ardhme, pa paraardhës e pa trashegimtarë, vetem gjeni t’mdhej mer jahu, këtu dhe tani, kacagjele qe poshte nje edukate e nje diplomacie hipokrite fshehin nje arrogance kriminale absolute, sikur bota fillon me ta, dhe mbaron me ta. Pa babë, pa nënë dhe kalamaj, vetëm UNA (as UNA me gjith çuna nuk vlen më).

Prandaj edhe skizofrenia totale moderne, prandaj edhe pozicionet me te skajshme dhe me te shkëmbyeshme, politike dhe ideologjike, tradhetitë më të pacipa, ideore, besimtare dhe jetesore. Cfar thuhet sot, nuk thuhet nesër, pështyhet aty ku hahet, pështyhet në qiell e kthehet mbrapsht jarga në fytyrë pështyrësit, sharrohet dega ku ulet, bëhet ne kripë dhe hahet në det. Eshtë bërë me thënë “o sa mirë me qenë injorant”!!!

Në çdo letërsi normale (ekziston akoma përveç se si fjalë?) problemet dhe idetè kalojnë dore mbas dore si stafete. Vetëm trajtimi është origjinal, dhe është i tillë vetëm kur paraqitet i sublimuar në një nivel më të lartë.

Titulli eshte gjithnje redaksional. Nenvizon pak a shume ato pjese te intervistes qe me interesonte te percillja.

Lidhur me shqetesimin tend, Plasarin me duket se e ke pro e jo kunder, sepse idene e vijon kesisioj:

"Figura të atilla, sidomos ato që nuk i kemi më këtu në mish e në eshtra, në njëfarë mënyre jetojnë me të sotmen përmes modelit që kanë ofruar, punës që kanë bërë, kujtimeve që kanë lënë. Kur njeriu ka zhgënjime në arritjet e veta, ato janë thirrja për të vazhduar. Janë thirrja për të mos u dorëzuar pavarësisht zhgënjimeve. Mbase një moment të tillë thirrjeje mund ta ketë humbur Klosi në çastin e tij tragjik.  "

Po ktu eshte gjithe problemi, skizofreni, hem keshtu e hem ashtu, sa andej kendej, mungese konseguence, i dun t'gjitha llokmat, edhe liber per abat Fahrine (ate te keshtjelles se Bershenit), edhe liber porno, shkembim çiftesh, masturbacion, inçest, pedofili.  

+1    "debat i iniciuar"!!!!Tashti qe une vete flas e komentoj keshtu e di edhe hahet se une nuk shkruaj neper gazeta e nuk jam personazh publik....po keta

 Se pari,titulli nuk eshte se i pershtatet shume shkrimit per vete gamen e pyetjeve qe i jane bere.

Se dyti,Plasarit me duket se ka ardh cik me kembe ne toke ne kete interviste,se sikur kish filluar te devijonte kot e kot.

 

Sa per iden e  Plasarit ne lidhje me vleresimin e figurave te kontestuara me "referendume" ,qofte popullore,qofte perfaqesuese,me duket interesant.Pa perjashtuar ketu dhe mendimin e  historianeve.Tamam si ato spektaklet ku merret parasysh dhe vendimi i jurise ,por dhe i publikut.Mire eshte qe te merret parasysh dhe deshira e popullit,i cili do te jete i detyruar fundja, te kaloi prane ketyre monumenteve aspak perfaqesuese dhe per me teper te padeshiruara per ta. Por,dhe po u la vetem ne dore te historianeve (jo te shitur),do ishte dhe me mire.Mendimi i kompetenteve gjithmone eshte vlereuar ,pavaresisht se dhe me nje "kokefortesi" rebele.

Vleresimi i figurave historike nuk mund te behet as per qellime politike ,as per ndonje interes te ngusht personal,se jane vleresime te sforcuara e qe nuk gjejne mbeshtetje ne popull dhe si te tilla jane te destinuara ne rastin me te mire ,te injorohet prezenca e tyre....

Nese do pranojme qe do t'i evokojme keto figura historike ,thjesht per nje rol te caktuar qe kane luajtur ne histori ,pavaresisht se pozitiv apo negativ ,sa per te ngacmar memorien historike"ca ngjarje dhe figura s'duhen harruar " edhe pse kontributi i tyre ka qene jo ne favor te çeshtjes kombetare ,mire do ishte qe ne nje fare menyre te kujtoheshin edhe me ndonje bust.

Shqiptaret s'besoj se i shqeteson kjo ,por fakti qe nje politikan i imponon atyre se ke duhet te vleresojne e ke jo.

Shume i perfolur kohet e fundit eshte rasti i Esat Toptanit dhe une jam kurreshtare ,ne rast se do behesh nje referendum popullor mbi kete figure kaq te kontestuar ,se sa perqind e popullsise do te votonte per ta vleresuar me nje bust ,me rastin  e 100 vjetorit te pavaresise .Jam e sigurte se shume pak do e vleresonin dhe nese dikusht do ta cilesonte kete rezultat ,si tregues i nje mentaliteti te shkuar qe akoma nuk eshte superuar tek shqiptaret edhe pse me 20 vjet demokraci,fundja ky eshte realiteti.Cdo gje ecen me kohen dhe s'mund t'ia imponosh nje populli me zor se cfare te pelqeje dhe cfare jo.Nese vertet rasti Toptani eshte thjesht nje mbeturine e mentalitetit komunist apo eshte vertet figure qe nuk i takon te vleresohet per kontributin e tij aspak kombetar ne çeshtjen shqiptare,kete do tregoje vete koha.

Pra ,per mua si "venusi",problemi nuk qendron tek perkujtimi i tyre  ,por te vleresimi i rolit te tyre.Normale ,qe jo te gjithe duhet te jene domosdoshmerisht ne nje mendje(fale lirise se mendimit ndryshe) ,por shumica eshte ne gjendje ta percaktoje rolin e dikujt ne x ngjarje apo per x periudhe.

Edhe per ceshtjen e abuzimit te disave ,per shkak te pasaktesise se shifrave apo termave ,jam dakort.Ca njerez kapen aq shume pas detajve e budalliqeve ,sa jo vetem bejne devijime te kota ,por anashkalojne ate qe duhet te perbeje thelbin e nje ceshtjeje .Tamam si puna e grekut qe ngaterron termin etnik me ate fetar(qellimisht) dhe ben gjithe ato palacodheqe dhe sot e kesaj dite ne kurriz te historise dhe vendit tone.Ngjarjet mund te studiohen te shkeputura ,por jo te vleresohen si te tilla.Historia eshte nje zinxhir i gjate i perbere nga hallka shpesh dhe te koklavitura,qe eshte veshtire t'i zgjidhesh .Eshte si puna e asaj semundjes qe e merr sot dhe i shfaq shenjat pac dhe ti e ke te veshtire ta percaktosh se si ,se kur..... 

 

Plasari ngre nje te vertete shume te madhe. Ate qe monumenti i behet heroit popullor dhe jo atij zyrtar. Dhe keto monumente jane te pavdekshem, ne ndryshim nga te tjeret qe terhiqen zvarre rrugeve sa here ndryshojne pushtetet. Shteti mund te ndertoje monumente, por ato duhet te natyres se simbolikes kombetare, tip Nena Shqiperi apo Luftetari i Panjohur. Per tu kthyer ne 100 vjetor, mendoj se ky duhet te kishte qene edhe monumenti qe duhet te kishte ngritur qeveria e sotme: 100 vjet shtet shqiptar. Nje monument ku te evokoheshin 100 vitet e shtetit shqiptar dhe simbolet e tij shteterore. Dhe jo ai dublim i shemtuar ne Tirane i Monumentit te Pavaresise qe edhe neqoftese do te ndertohet nuk besoj te kete jete te gjate dhe aq me teper repekt arti monumental, qofte edhe nga ideja e karshillekut qe kerkon te vendose.

Per revizionin e historise, kam folur tek VQ dhe mendoj se historianet duhet te thone fjalen e tyre pa u ndikuar nga politika. 

...e di qe je modest, por duhet thene, gjithashtu, qe para se historianet te thone fjalen e tyre , le te hedhin nje sy VQ-se..smiley

p.s si doli raundi i dyte i takimit me Bradin?

I thjeshte si Lenini eshte djali. smiley

"te hedhin nje sy" - leximi i percipte, edhe me i demshem se mosleximi!

Nuk e lexoj. Me thoni vetem ne ka filluar te ndjeje lekundjet e para te termetit, dhe a ka dale nga vrima / llogorja?

Bame, ja c'me kapi piruni:

 

Ata që lexojnë “libra revizionistë” e dinë se çfarë karakteristikash ka kjo prirje: teknikat perfide për të përfituar nga ndonjë pasaktës shifrore dhe për të dalë te mohimi i Holokaustit. Ose: për të luajtur me koncepte dhe terma, duke i nxjerrë ato nga konteksti i Luftës II Botërore, për të përfunduar te rehabilitimi i qeverive kuislinge, te shpëlarja e krimeve të kolaboracionizmit simbas përkufizimit që i epet këtij termi-koncept në fjalorët e politologjisë për Luftën II Botërore. Teknika të tilla lulëzojnë sidomos në vende që janë dalluar për rezistenca antifashiste ose lëvizje nacional-çlirimtare, siç është edhe rasti i Shqipërisë dhe i Luftës së saj Nacional-Çlirimtare. Ja këtu një shembull: stërhollimi i diskutimeve për shifrën e dëshmorëve, kinse qenkësh e sajuar nga historianët e Enver Hoxhës. Ja ku po i qetësoj duke u thënë se është, përkundrazi, shifër e prodhuar nga propaganda e qeverisë kuislinge nën pushtimin gjerman, nga organi i saj zyrtar “Bashkimi i kombit”. Kam këtu mbi tryezë fotokopjen dhe mund ta lexoni në “editorialin” e datës 21 tetor 1944 me titull “Mjaft më!”: “Sipas një statistike, që kur shkeli Italija në vëndin t’onë, më 7 prill 1939 e gjer më sot, janë vrarë në veprime  luftarake kundra okupatorit ose për pasojë të luftës që prej të huajvet është zhvilluar në tokat t’ona, njëzetetetëmijë shqiptare…”. Tani a mos duhet t’u shtojmë këtyre edhe ata që janë vrarë nën pushtimin gjerman? Shumës së përgjithshme a mos i duhet bërë mandej një zbritje duke qenë se atëherë “Shqipëria e madhe” përfshinte edhe Kosovën? Pa bërë shaka: si politikanët, si mediat e tyre, është mirë t’ua lënë t’i shkokolepsin lëmshe të tilla historianëve.

 

Tani ne dore tate, n'dac lexoje, n'dac jo. smiley

PS. Ruje ket citim, sepse eshte teme e preferume per ata "4200-deshmorshit" e gjithfare komentuesve injorante qe vertete presin degen ku kane hipur, qe e kane te regjistrume tek ai shiriti i bobines me pjese te ngjitme me lukoplast prej mbiperdorimit.

cheers, bro!

Dmth, qeka tu u perpjek me dal nga llogorja. 

Sa per 4200-tet. Imagjino te ishin vec 420 ose 42. Nderi dhe lavdia do merrte nje rritje eksponenciale! 

 

Me lejo nje sqarim te vogel fare: persona e Plasarit, dmth e shetitesit te afermesnatess ne krah te Fahrise (jo abatit, ketij zgjebsit tone them), nuk me intereson fare dhe s'me del ne asnje ekuacion.

per meselera me fernet konspiracioni eshte nje tjeter trupe ne ppu, ku une as leje hyrje nuk kam. smiley

nderkaq, pa diskutim, per citimin e dhene me lart, por edhe per ndonje tjeter ne prurje, i shtrengoj doren Aurelit!!! Fort, e?

Ajo që më impresionoi në këtë intervistë është thënia: "...se prej shek. V një varg i gjatë kryepeshkopësh të Kryepeshkopatës më të vjetër shqiptare, asaj të Durrësit, venin në Konstandinopojë si në shtëpinë e tyre, pa dashur tia dinin për Romën." Pra mësojmë se, në kohën kur të gjith popujt nën Perandorinë Romane ishin romanizuar, paraardhësit tanë shqiptarë jo vetëm që e përballuan me sukses romanizimin duke mbetur shqiptarë në të gjitha drejtimet por në një nga qytetet në zemër të perandorisë kishin kryepeshkopët dhe kryepeshkopatën e tyre; besoj se liturgjia kishtare zhvillohej në gjuhën shqipe nga këta kryepeshkopë dhe në këtë mënyrë kuptojmë që gjuha shqipe është shkruajtur që në shekullin e  V-të   

Ose mesojme qe Iliria mbeti nen Bizantin Lindor (Kostandinopoja s'eshte ne Shqiperi) e jo nen Romen Perendimore qe u shkermoq me shpejt se Bizanti.

Teper karakter ka kjo interviste per nje si une, me shije te sterilizuara amerikane. Vecoj ate qe pikasi edhe Idrisi: menyra e futjes brenda debatit Kadare-Qose me 'une di ca detaje historike qe ju s'i dini' ishte shume feminore*. Ne ate cast e perfytyrova Plasarin perpara se te behej drejtor i BK-se, me endrren qe rritej si zjarri ne Dajt per t'i pasur ai celesat e kashtes se dijes, ai dhe askush tjeter. Aty ku ma shpifi krejt ishte komenti mbi vdekjen e Klosit, dhe llogarite qe ky i fundit s'i paska bere mire!

Plasari eshte mendje e vyer, i duhet Shqiperise, dhe mire do te ishte sikur te ishte pjesemarres debatesh jo ligjerues mistres. Intervista eshte mjaft interesante, falemnderit fini.

*Me detaje eshte marre edhe Hatibi ne nje shkrim qe u kritikua ketu tek peshku, por ne nje menyre me shkencore, duke ofruar nje teori te tere (ndoshta Plasari do te kishte me shume respekt per kritiken letrare po ta njihte si te tille).

kjo gjermania e bo agonistik robin smiley

smiley

 

Po me ben te interesohem me shume per agonizmin smiley.

Kam deshire pertej mundesise per te diskutuar dicka rreth detajeve, fakteve, dhe empiricizmit si qasje. Kur Njutoni regjistroi renien e molles mbi koke te vet, koncepti i gravitetit nuk lindi nga hici, dmth, kur molla goditi koken e tij ajo nuk goditi boshllekun. Kur gjejme fakte te reja dhe pastaj perpiqemi t'i lidhim kuptueshem ato, faktet ne fjale interpretohen ne baze te asaj morie te panumerueshme faktesh dhe parafaktesh ekzistuese ne koken tone. Perndryshe, si do te ishim ne gjendje te ndertonim nje hipoteze specifike, nga moria e pafundme e hipotezave te mundshme? Prandaj, per mendimin tim, eshte me e sinqerte dhe shkencerisht me e lavderueshme kur dikush deklaron paraprakisht pikenisjen teorike qe i hap syte ndaj fakteve te reja. Ne rastin e Plasarit perballe faktit Kadare-Qose, Plasari ofron si teori superioritetin e arkives ndaj frymes poetike qe ngjiz kulturat dhe mua kjo teori, sado qe synon drejt te vertetes shkencore, me duket e dobet. Se ja u katalogua ne arkiv perfundimi i Dash Shehut dhe e zbulojne nje dite Plasaret e shekullit 30. Qasja e Hatibit me duket shume me e vyer ndaj e solla si kundershembull. Ajo qe eshte akoma me interesante ne kete interviste eshte dyzimi i Plasarit, i cili ne nje moment i kundervihet autoritetit kulturor me autoritetin e arkivistit ndersa neper krejt biseden rreket ta ndertoje veten si anetar i grupit me elitar te sintetizatoreve (emer i mire per grup muzikor ky, si thua?).

Thash nji dije tpergjithshme mbi ndikimin teuton ne llojin analitik te qasjeve. Dua te rezer voj te drejten tu kthehem komenteve te tua kur te mos jem ne makine sikunder jam. smiley

Te lutem Tropizma (buzeqeshje ketu).

Ne fakt une besoj se Plasari ka marre pjese jashtezakonisht aktivisht ne debatin historik. Perveç nja 900 faqeve impenjative mbi Skenderbeun, ka qene nder te paret qe ka nenvizuar rendesine qe ka patur per kulturen shqiptare fenomeni i Voskopojes.

Edhe lidhur me Klosin, une s'e kuptova ashtu, sepse çfare vleresoj te kjo interviste eshte pikerisht nje vellazeri e nenkuptuar me njerezit qe merren me kulturen, te gjalle a te vdekur qofshin. 

Kur te lexoj librin ne fjale do te te pergjigjem me mire, lutem per durimin tend. Ndersa fenomeni i Voskopojes me ngjall po aq interes sa librat e Ecos (nuk po dua te sqarohem me tej). Ne lidhje me Klosin, ndoshta menyra si e shoh une individin me ben te reagoj kesisoj ndaj instrumentalizimit vellazeror te Plasarit. Ne lidhje me mistrecllekun ama, nuk me the gje. smiley

Per mistrecllekun s'kam c'te te them, ne kuptimin qe kultura - sipas meje gjithnje - po s'qe nje çike mistrece te mbyll qepallat e te var koken ne nje dremke si ato qe zinin tim ate pasditeve duke lexuar nje biografi te Shote Galices.

Kuptoj, Plasari si vrases i siestes. smiley

PLASARI : Ja ku po i qetësoj duke u thënë se është, përkundrazi, shifër e prodhuar nga propaganda e qeverisë kuislinge nën pushtimin gjerman, nga organi i saj zyrtar “Bashkimi i kombit”. Kam këtu mbi tryezë fotokopjen dhe mund ta lexoni në “editorialin” e datës 21 tetor 1944 me titull “Mjaft më!”: “Sipas një statistike, që kur shkeli Italija në vëndin t’onë, më 7 prill 1939 e gjer më sot, janë vrarë në veprime luftarake kundra okupatorit ose për pasojë të luftës që prej të huajvet është zhvilluar në tokat t’ona, njëzetetetëmijë shqiptare…”.

______

Keshtu paska shkruar gazeta ?!

Qeveria "kuislinge" thoshte "kunder okupatorit" ?!

Ah, koha, koha ! Bamiresja e vetme mbi kete toke. Fshesaxhia e dalluar.

 

 Kam këtu mbi tryezë fotokopjen dhe mund ta lexoni në “editorialin” e datës 21 tetor 1944 me titull “Mjaft më!”: "Sipas një statistike, që kur shkeli Italija në vëndin t’onë, më 7 prill 1939 e gjer më sot, janë vrarë në veprime  luftarake kundra okupatorit ose për pasojë të luftës që prej të huajvet është zhvilluar në tokat t’ona, njëzetetetëmijë shqiptare…".

Ne 21 tetor 1944, Italia konsiderohej qysh prej nje viti armike e Gjermanise.

Pse? Ku thuhet ndryshe?smiley Apo e citove kot sa per te humbur kohe.

tek postimi i Hurbinekut me siper

o mike e dashur, njera pjese, pjesa e pare mnjf i kushtohet numrit te zvogeluar fiktiv te bere nga qeveria kuislige. Kurse pjesa e dyte ne thonjeza eshte fjala e Plasarit mbi te verteten duke u bazuar ne nje statistike te shtetit shqiptar. Kaq. Lexoje dhe njehere se mbase e kupton drejte.

Nuk je tu nok gjo, me duket.

Kush une nuk kuptoj? Me vjen keq, une asnjehere nuk flas kot pa kuptuar, kur s'kuptoj pyes. Shifra 28 mij nuk vjen nga qeveria kusilige, pra statistika me shifren 28 mij nuk eshte bere ne 1944 nga qeveria kuislige. Nuk thote ate as artikulli, ajo eshte shtese e mevonshme e Plasarit. Qeveria kuislige ka bere tjeter statistike prej te ciles merr shkas pyetja qe i drejtohet Plasarit.

Sdi cte them. Jam te pika qe llafet mu mbaruan smiley
Ja, e mbylla.

smiley mea culpa.

smiley

I madh i madh.... po nga e gjete.smiley

Nejse une u gabova sepse nuk e kisha lexuar fare artikullin, zakonisht ca vijne intervista artikuj vari lesht nga mediat tona as nuk begenis ti lexoj fare. Lexova vetem ate qe kishin vendos keta nen thonjeza dhe mendova qe skish llogjik tjeter pervec saj. 

trau, 1oora, trau

finisterre

Nuk e kuptova kete, po pate mundesi shprehu pak me qarte sa per miresjellje. Megjithate s'ka gje edhe po s'u sqaruam, s'eshte e thene.

S'eshte e thene smiley. Ti thua qime, une them tra. Here tjeter, ketu jemi.

fansat e Xhafer Devës, njohin si pushtim vetëm atë italian. 

 

Paska biseduar Ardit Rada, një i panjohur në lëvrimin e faqeve kulturore të shtypit të përditshëm Shqiptar dhe për bisedën, mbi çështje e individë që kanë ngelur në hapsirën e ndërmjetme të debatit, ka zgjedhur Plasarin. Zotëria në fjalë, drejtor e burrë i ditur, erdhi në këtë detyrë i sjellë nga Edi Rama-Ministër Kulture, të cilin më pas e braktisi sepse disa qime e zbokth kishin rënë mbi jakën e xhaketës të kryeministrit dhe ky u ndodh më afër për t'ja pastruar. Siç po e shihni, po e paragjykoj, por jo për këtë. E kam paragjykuar kohë më parë dhe, sikur flori të pjellë nga goja, nuk do ta duroja dot. Arsyeja: ka rreth 4 vjet që na bëri një "studim" për familjen Bojaxhiu dhe përfundimi i këtij vllehu ishte, Nënë Tereza-Gonxhe Bojaxhi është arumune-vllehe-çobane-llaciface (kaq emërtime di për këtë racë). Këtë e thoshte serioz, i bindur, me një gjuhë letrare të lëvruar të standartes shqipe, pa droje, e i bindur se në kaosin e kakofoninë e histriografisë Shqiptare, asnjë nuk do ta kundërshtonte. Dhe kështu ndodhi. Lëvrues historianë e opinionistë honorarëmarrës, pa kulturë kundërshtimi, nuk u ndjenë. Nga sa po duket, çdo ortodoks që jeton në këtë vend duhet të jetë ose grek ose vlleh, por jo Shqiptar. Këtë synonte Plasari. Si popull pa kujtesë, ky koment i Plasarit është harruar, por çuditem se si tek PPU-, ku gëlojnë dy a tre duzina komentues brilantë, heshtet dhe i marrin seriozisht qendrimet e subjektit Plasari.

Ky Arditi anonim, tani i paska besuar Plasarit të na nxjerrë përfundimet për I.Qemalin, Kadarenë e Qosen. Lexoini, lexoini. Do mësoni shumë.

Gjithësesi, Finestre mirë ka bërë që e ka sjellë. Fundja, sa them më sipër është mendim i kufizuar.

Well, Petro, nqse esht burre I ditur, kujdes mos hudh edhe foshnjen bashke ujin. Eshte pune dreqi kur perballesh me rob te ditur. Te ditur them, jo nga kta rroma per tomat e ktushem.

Dituria zoti emigrant, është një thikë me të dy anët prerëse. Varet se si e përdor zotëruesi i saj, në cilën anë; e përdor për të më mbrojtur, apo kundër meje. Në rastin e deformimit qëllimkeq nga Plasari të identitetit racor të Gonxhe Bojaxhi, është më mirë të heshtësh se sa të përçartesh në formulime mbrojtëse, gjë të cilën ke të drejtë ta bësh vetëm në rast se je Vlleh. Unë si shqiptar, me diturinë e tij fshij prapanicën, as që më hyn në punë.

Mbaj mend në njërin nga tekstet e debati ku Kadareja përmend përparësinë e katolicizmit për shqiptarët si “më i vjetër” se ortodoksizmi, pakashumë kështu. Unë e quaj një nonsens për të vënë buzën në gaz. Në e ka pasur fjalën për dy Kishat e mëdha, ato janë ndarë në vitin historik 1054 dhe kanë nisur që aty rrugën e tyre: njëra si “katolike”, tjetra si “ortodokse”. Në e ka pasur fjalën thjesht për konceptet katolicizëm dhe ortodoksizëm në rrafshin diakronik, do t’i kisha rekomanduar të lexonte një vepër të rëndësishme të dy autorëve anglezë me titull “Kur Papët e Romës ishin ortodoksë”. Në e ka pasur hallin për të zgjedhur mes Rome dhe Kostandinopoje, do të duhej të dinte se prej shek. V një varg i gjatë kryepeshkopësh të Kryepeshkopatës më të vjetër shqiptare, asaj të Durrësit, venin në Kostandinopojë si në shtëpinë e tyre, pa dashur t’ia dinin për Romën. Simetrikisht mbaj mend që Qosja, në një pjesë të debatit, shprehej për të drejtën dhe lirinë që çdo bashkësi besimtarësh shqiptarë të vejë për pelegrinazh aty ku dëshiron e ku e ka për traditë: muslimanët në Mekë, katolikët në Romë dhe ortodoksët në Stamboll. Ndoshta në kuptimin e Fanarit të Stambollit? 

Sa  i zoti bën sikur i ka gjetur gabime tek Qosja e Kadare se i vjen zor të thotë se nuk i kam kuptuar çfarë duan të thonë me këto shprehje . kështu ësht kur je drejtor i biblotekës e mendon se i di të gjithë dijet që ndrynen aty.

kam parasysh që në botën e sotme të qytetëruar, më së shumti në Europë por edhe në ShBA, ekziston ajo lëvizje që quhet “revizionizëm historik”.

Ja meqe e ke parasysh o Aurel... si gerrmues arkivash qe je dhe vete, e meqe qenke i pari qe paske bere thirrje per revizionim historie... ne jemi shqiptare, dhe cdo veprim qe mund te beje bota, sidomos me ate pjese te dijes qe nuk eshte prone e kerrkujt por e gjithe njerezimit (historise), do ta shohim nga kendveshtrimi yne, apo jo? E kush eshte kendveshtrimi yne? Po ja, nje ide eshte qe Shqiperine bota e copetoi, e therrmoi, e masakroi... Ndaj dhe kete revizionim te kesaj bote te qyteteruar - qe thua ti, - duam ta shohim ne kete aspekt. Si po revizionohet kjo histori? More, kush po e pranon njehere qe shqiptareve u eshte bere nje padrejtesi qe s'i eshte bere ndonje kombi tjeter qe vazhdon te mbijetoje mbi dhe? Nese me "bote te qyteteruar" ti nenkupton boten qe ka dhe qytete, atehere po. Por revizionim te historise, nuk ka. Hitleri mbetet i keq, Ducja poashtu, Serbia mbetet e mire, Greqia poashtu; shqiptaret jane dhia e zeze ne tufen e qingjave te bardhe te qyteteruar. Nese revizionimi i historise nuk i sjell asnje gje te tashmes... vazhdo endrrat o Aurel.

US'Bama - 16 Gusht 2012 - 14:28

Nuk e lexoj. Me thoni vetem ne ka filluar te ndjeje lekundjet e para te termetit, dhe a ka dale nga vrima / llogorja?

 

 

O Bama, e di ti kush e ka vene aty ku eshte Plasarin ? Pastaj kam diçka per te shtuar, por pergjigjmu te lutem kesaj.

 

... kujdes mos hudh edhe foshnjen bashke ujin.

Dhe pastaj thartoheni (ti dhe 'Bama) kur iu them që jeni komunista në palcë. Ju edhe nënndërgjegjen e keni marksiste-maoiste. 

Të  vërtetën kam thënë. Nuk kam thënë të rreme si ca të tjerë...

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).