Atë mbasdite dreqi, si doli nga gazeta ku punonte këto njëzet vjetët e fundit Sami ndaloi në kioskën në cep të rrugës ku shiteshin gazetat. Kërkoi pa ngut, me nge, si një njeri për të cilin koha nuk ka më asnjë vlerë, gazetën e madhe me faqe të verdha. E nxori nga qesja e tejdukshme, hodhi në koshin letrave plastikën dhe faqet që merreshin me reklamë apo shitblerje dhe si futi nën sqetull atë pak gjë që mbeti, faqet me ofertat e punësimit, u drejtua drej kafesë së vogël. Kaloi përmes sheshit me shatërvanin tashmë pa ujë për arsye të fushatës së kursimeve në fondet publike që kishte shpallur bashkia, dhe u ul nën hijen e dendur dhe të freskët të manave të egër.

Sot kishte qënë dita e tij e fundit e punës. Nuk e dinte a duhet të gëzohej apo të dëshpërohej. Por sidoqoftë nuk i erdhi papritur. Këto dy vitet e fundit punët nuk shkonin mirë në përgjithësi, por gazeta dukej sikur i kish vënë vetes qëllim të falimentonte sa më shpejt. Ndaj ai i kishte përshpejtuar pakëz gjërat. Nuk kishte pritur rradhën e pushimit nga puna. Por të paktën kishte bërë këto dy javët e fundit gjëra që nuk kishte guxuar t’i bënte asnjëherë gjatë njëzetë vjetëve. Flirtoi hapur, aq hapur saqë ca menduan se ra vërtet në dashuri, por më më fund fjeti me sekretaren e bukur dhe budallaqe të Markut, idiotit që kishin si shef të redaksisë. Shkoi në punë dy javë rresht me vonesë, gjithnjë rreth drekës, ose kur i dilte gjumi dhe para se të dilte nga zyra e tij e vogël, shumë para mbarimit të orarit, linte të ndezura të gjitha dritat dhe kondicionerin. Por gjëja që e zbaviti më shumë ishte të shkruarit e rubrikës të tij sportive. Vetëm me copy/paste. Askush nga idiotët e gazetës apo nga fukarenjtë që vinin baste të mbështetuara në parashikimet e tij nuk e kuptuan se ai nxirrte artikuj nga arkiva dhe u ndryshonte vetëm emrat apo datat. Mirë t’u bëhej. Por gjithsesi dëmi që i shkaktoi ithtarëve të garave me kuaj duhet të ishte i vogël, sepse këto kohët e fundit pothuajse të gjithë u besonin më shumë parashikimeve nga faqet e internetit. Në një faqe të tillë kish kërcënuar Markun se do të nxirrte në shesh të vërtetën mbi rubrikat sportive të këtyre dy javëve, në rast se nuk i paguhej dëmshpërblimi i pushimit nga puna deri në qindarkën e fundit. Gazeta për të shmangur skandalin dhe gjyqet pafund pranoi.

Me të marrë paratë sot e kishte kurorëzuar veten para syve të mbushur me admirim, zili e frikë të ish- kolegëve me një grusht të fuqishëm në nofullat katrore, gjithnjë të ruajtura taze të shefit.

Nga kjo gishti tregues i dhimbte pak dhe kishte filluar t’i enjtej. Prandaj bashkë me verën e bardhë kërkoi edhe pak akull. Përtypi sardelet e ftohta të konservuara në vaj dhe uthull dhe piu një gllënjkë të madhe. Pastaj mori pak akull dhe ja vuri gishtit. Me dorën tjetër hapi gazetën dhe lexoi lajmërimin e parë në faqen e ofertave të punës.

“Hotel në konstruktim e sipër kërkon të plotësojë paraprakisht personelin me njerëz që kanë dëshirë për punë dhe karrierë. Shpërblimi i ofruar është dy herë më i madh se shpërblimi më i lartë i kujtdo me të njëjtën detyrë në çfarëdo hoteli të botës. Kërkohen njerëz të cilët mund t’u përgjigjen çdo detyrimi profesional pa hezitim. Kërkoni zotin Santana për intervistën dhe plotësimin e anketës”. Dhe më poshtë ishte telefoni.

Sami ngriti përsëri gotën e verës dhe piu ngadalë. Dikur ai kishte punuar si ndihmësportier në një hotel të shtrenjtë të bregdetit. Dhe tani që po e sillte ndërmend atë periudhë nuk ia kish kaluar keq. Punë e pastër. Vetëm nga bakshishet atëherë nxirrte më shumë nga ç’merrte në gazetë në këto kohë krize. Ushqimi ishte fantastik dhe përveç vajzave të shërbimit nëpër kamarinat e vogla të kateve i kishin rastisur edhe disa nga femrat më të bukura të jetës së tij, në dhomat e gjëra me ballkone nga deti, ku ndërsa porosiste shampanjën, gjithnjë rozë të vjetëruar me karavidhe fshihej në banjë që të mos e shihnin kamarierët. Si në çdo hotel të mirë marrëdhëniet e personelit me bujtësit ishin rreptësisht të ndaluara. Të pafalshme. Prej kësaj në fakt e kishte humbur edhe punën. E kishte zënë gjumi afër mëngjesit dhe bujtësja e bukur kishte ikur pa e zgjuar më parë, siç ishin marrë vesh. Njëra nga kamarieret me të cilën kishte fjetur, por të cilës për fatin e tij të keq i kishte krijuar përshtypjen se interesohej jo vetëm për pjesët e buta, por për tërësinë e saj si qenie njerëzore nuk e zgjoi dhe për t’u hakmarrë shkoi duke tundur vithet e saj të plota prej mulateje kubaneze tek recepsionisti, një armik i vjetër dhe i deklaruar i portierëve. Ky nuk e humbi rastin për të hequr qafe një kundërshtar. Kështu që e kishte zgjuar drejtori i hotelit me çekun e pagesës së fundit në dorë.

Puna është se ai nuk mund të rrinte për një kohë të gjatë pa punë. Nuk kishte para mënjanë. Asnjëherë nuk kishte kursyer. Ishte nga natyra dorëshpuar. Hynte në kategorinë e atyre njerëzve të cilët i jati i quante “armiq të parave”. Edhe tani e dinte që nuk mund të rrinte më shumë se tre- katër muaj pa punë. Megjithëse dyzetekatër vjeç kishte mënjanë vetëm lekët e dëmshpërblimit të pushimit nga gazeta. Vërtet ishin goxha, por nuk donte t’i harxhonte të gjitha për të jetuar. Sa për paratë që do t’i merrte çdo muaj nga asistenca e papunësisë ato nuk i dilnin as për të paguar cigaret.

Mori gazetën dhe shkoi në bar drejt telefonit. U mbështet tek banaku i gjatë prej druri të zi dhe formoi numrin.

- Urdhëroni- u dëgjua nga ana tjetër.

- Interesohem për lajmërimin që keni botuar në gazetë. Doja të flisja me zotin Santana. Apo të plotësoj një nga formularët, anketat a si i thoni ju. Do më pëlqente të filloja punë në hotelin tuaj, si portier. Ndaj dua të mbyllni një takim me zotin Santana- tha pa marrë frymë Sami. Nga natyra i heshtur, sidomos që atëherë kur mbyllej darkave në dhomë dhe shkruante poezi kishte të paktën nja dy tre vjet që nuk kishte thënë kaq shumë fjalë së bashku.

- Dakort, por shpallja që lexuat ju ka plot një vit që është botuar. Hoteli ka përfunduar dhe nesër fillon nga puna. Dhe për më keq sot është dita e fundit e intervistave. Nuk e di në se mund të arrini. Sidoqoftë në rast se doni të intervistoheni duhet të nxitoheni shumë. Zyra do të jetë e hapur edhe një orë akoma.

Zëri heshti si për t’i lënë kohë të mendohej.

- Do bëj çmos, më thoni se ku duhet të vij- tha Sami ndërkohë që nxorri nga xhepi një laps të vogël, teksa hodhi sytë përtej xhamave të kafesë, tek lulishtja e vogël, aty ku zakonisht ndalonin taksitë e sheshit. Zëri u vonua pak dhe pastaj tha adresën.

Samit për pak i iku lapsi nga dora. Rrotulloi kokën përreth sepse befas iu bë sikur dikush po e vëzhgonte.

- Nuk është e mundur- belbëzoi- adresa që më jepni është shumë afër vendit ku ndodhem, pothuajse ngjitur.

- Atëherë, shpresoj të arrini në kohë- tha zëri që tani sikur dëgjohej shumë më afër- Mirupafshim, zoti Santana ju pret.

Sami mbylli telefonin, shkoi në tavolinë, piu gllënjkën e fundit të verës, futi poshtë gotës një kartmonedhë dhe doli pa përshëndetur. I dukej çudi se si kaq pranë tij, në një shesh të cilin e njihte më mirë se shtëpinë e tij ekzistonte prej gati një viti ajo zyra misterioze e zotit Santana dhe ai nuk kish vënë re asgjë.

Doli nga kafeja dhe u kthye në të majtë. Pas gati njëzetë hapash, vuri re për herë të parë, në një ndërtesë të vogël bojëqielli, pranë zyrës funerale të zotit Petër, një derë të vogël, në ngjyrën e murit të ndërtesës. Ishte pothuajse e padallueshme. Pa asnjë tabelë, vetëm me numrin 44. Donte të hynte një çast tek Petri dhe t’a pyeste se ç’ishte kjo derë, por pastaj kujtoi shikimin e tij bosh dhe kostumin e zi me këmishën e bardhë me jakë të kollarisur që të kallnin drithmat dhe bëri tutje. I dukej sikur ndeshja e syve të tij me ata të zotit Petër i sillte ters të dielën në garat me kuaj, ndaj kalonte gjithnjë nga ana tjetër e trotuarit. Mbase kështu shpjegohej fakti që megjithëse kalonte detyrimisht këtu dy herë në ditë, mëngjes e darkë, nuk e kishte vënë re derën me numrin 44. Ishte me sa duket dhe ngjyra e saj, e njëjtë me të murit. Sidoqoftë zoti Petër nuk ishte aty, sepse dritat e zyrës së tij, mbase për herë të parë gjatë këtyre viteve ishin të fikura.

Shtyu derën dhe në fund të korridorrit pakëz të gjatë e të ngushtë, ndriçuar vagët, pa një vajzë të bukur të veshur me shumë shije, me fytyrë të zbehtë, të ndriçuar nga brenda, si bark xixëllonjash.

- Mirëmbrëma- tha Sami por nuk arriti të prezantohej sepse ajo u çua, buzëqeshi dhe tha:

- Mirëmbrëma, ju me siguri jeni zoti Samuel. Unë jam Iv. Bashkë folëm në telefon. Kaloni ju lutem. Zoti Santan ju pret.

Sami shtyu portën e rëndë. U dëgjua një gërvishtje metalike, si kërkëllimë zinxhirësh, por që për çudi sikur erdhi nga brenda kokës. Ah, më në fund ja edhe zoti Santana. Ishte me kurriz por nga lëvizjet e sakta dhe të sigurta të duarve kuptohej që po hidhte pije në dy gota.

Për fat të mirë nuk ishte uiski.

Zoti Santana i zgjati gotën dhe duke buzëqeshur u ul në karrigën e zezë me shpinë të lartë.

- Zoti Samuel- filloi të fliste zoti Santana-  Vendi i portierit për të cilin ju interesoheni është pa dyshim posti më delikat i një hoteli. Vërtet kanë rëndësinë e tyre guzhinierët, kamarierët, grumët, recepsionistët etj, etj. Natyrisht çdo punë kërkon përkushtim dhe në disa nga rastet e mësipërme edhe njëfarë talenti. Por për të gjitha këto ekzistojnë shkolla. Kurse një portier pak a shumë lindet apo krijohet si i tillë në rrethana të tjera, pothuajse gjithnjë jashtë hotelit. Ndaj megjithëse na duheshin disa qindra kamarierë, grumë dhe parkues ne i mbushëm këto vënde qysh në javët e para. Kurse për tre katër portierë të mirë kërkojmë gati një vit. Diçka kemi gjetur, por e vërteta është se kurrë nuk mund të jesh i sigurt se një portier ia vlen, para se t’i lësh atij çelësat e hotelit, për një kohë të gjatë.

Zoti Santana heshti. Ngriti gotën dhe gjerbi. Instiktivisht të njëjtën gjë bëri edhe Sami. Ishte hera e parë që provonte një pije të tillë. Kishte një shije të butë, lozonjare si dielli që bie në mëngjes mbi shtratin tënd, por mes perdeve.

- Portieri- vazhdoi duke buzëqeshur zoti Santana- është ndërgjegjja e hotelit. Eshtë lidhja e tij me botën e jashtme. Eshtë ai që të fut aty, por edhe që të jep të drejtën për të dalë, e cila ndonjëherë është po kaq e rëndësishme, bile edhe më e rëndësishme. Në fakt njeriu ka pasur dhe ka akoma gjithnjë dëshirën për të hyrë diku, qoftë edhe duke mos e se ditur ku po hyn a ku shkon. Aq më tepër që njerëzve u pëlqen të hyjnë sidomos aty ku për një arsye ose një tjetër hyrja është e vështirë, ose akoma më mirë e ndaluar. Lejet e kalimit dhe ftesat kanë gjithnjë vetëm një anë. Anën që të lejon të hysh, të kalosh pragun e festës apo të një tubimi. Ndërkohë që duhet sipas mendimit tim të kenë dy anë. Leje daljeje, le të themi. Unë jam rritur në një vend ku as nuk hyje e as nuk dilje kollaj, ndaj e di mirë këtë.

Portieri është pikërisht kjo. Eshtë njeriu që duhet t’i shohë dhe t’i dijë të gjitha, por me të marrë vendimin e duhur duhet t’i harrojë në çast. Aftësia për të mbajtur mënd fytyrat, emrat, fajet apo meritat e dikujt është për një portier hoteli po kaq e rëndësishme sa edhe aftësia për t’i harruar ato. Si me thënë, portieri është kujtesa, por edhe harresa e pagabueshme, e përllogaritur e një hoteli.

Mos harroni që edhe Shën Pjetri ishte në fund të fundit një portier. Por çfarë e bën atë kaq të veçantë? Fakti që prapa shpatullave të tij ishte parajsa? Nga kjo pikëpamje ju i dashur zotni nuk do të jeni inferior ndaj Shën Pjetrit. Më besoni, në rast se do të vini dikë të zgjedhë midis hotelit tonë dhe parajsës të jeni i sigurt që pothuajse të gjithë do të zgjidhnin hotelin. Në fakt, kështu është konceptuar i gjithë hoteli ynë, si një parajsë mbi tokë. Por nga një pikëpamje hoteli e tejkalon atë sepse ofron disa kënaqësi të cilat për arsye që mund të merren me mënd nuk i gjen dot në parajsë. Ca nga këto kënaqësi padrejtësisht janë ndaluar në parajsë, kurse ca të tjera janë teknikisht të pamundura, sepse atje siç dihet nuk u lejohet hyrja të gjithë mëkatarëve, për shembull vrasësve. Ne i ofrojmë të gjitha këto për këdo. Kuptohet kundrejt pagesës.

Unë besoj se ajo që e bën Shën Pjetrin kaq të famshëm, si me thënë kryeportierin e botës, shembullin më të lartë, më të përkryer, një profesionist të paarritshëm është paanshmnëria e tij dhe përkushtimi në atë që ai bën. Drejtësia e vendimeve që merr. Ai është i pakorruptueshëm. Ai as që sheh kë ka përpara, as flet. Shqyrton. Ai nuk merr urdhëra nga askush, përveç ndërgjegjes së tij.

Sami ngriti gotën dhe kësaj radhe iu duk sikur po pinte një pije krejt tjetër, të re. Pakëz më të ëmbël. Pa sytë e zotit Santana dhe ndjeu të njëtën gjë kur ndjente kur shihte sytë e zotit Petër. Frikë, por kësaj radhe e përzier me kërshëri. Dhe me atë ndjesinë që gjërat mund të shkojnë ters, por jo për ty.

- Do të jetë njëfarëlloj parajse e mëkatit- plotësoi Sami.

- Njëfarësoj, por e një mëkati elegant, të përsosur, sublim. Le të marrim për shëmbull grykësit apo pijanecët. Grykësit si rregull janë ata që hanë edhe kur janë të ngopur, por ndonjëherë të gjithë hamë edhe kur nuk kemi uri. Për shembull për të shoqëruar një verë të vjetëruar. Por a është grykësia mëkat në të gjitha rastet?Aq më tepër që atë shishen e verës e hape pas buke sepse përshembull do të pish diçka të mirë kur lexon poezi të bukura. Ose kur je pranë një gruaje të bukur.

Sami heshti dhe po mendohej a duhet t’i tregonte zotit Santana për herën e fundit që kishte qenë portier. Por ju kujtuan përsëri dhomat e mëdha me verandat e gjëra përballë detit, me perdet prej dantelle dhe sateni të bardhë që tundeshin si të magjepsura nga era e vakët, plot jod e detit dhe heshti. Ndërkohë u tremb pak dhe ishte gati që të çohej e të ikte, por zoti Santan foli përsëri, sikur të kishte nuhatur lëkundjen e tij.

- Puna është a ndihesh portier? A je ti gati për të pasur një përgjegjësi kaq të madhe? A je gati që të jesh i paanshëm, i drejtë?I verbër dhe memec, kuptohet metaforikisht. Por gjithsesi sesa mund të sakrifikosh për të qenë një portier i denjë do ta marrim vesh nesër. Në rast se do t’a pranosh ofertën.

Pra?

Dhe zoti Santana i tregoi me kokë staujën e Themidës me sytë e lidhur që kishte në të djathtë pas shpine.

Sami ngriti gotën dhe pa staujën e verbër dhe të heshtur, por kësaj rradhe nuk ndjeu fare frikë madje nuk kishte edhe atë ndjenjën e pashpjegueshme të tersit, bile as kur pa sytë e zotit Santana. Piu atë që kish mbetur në gotë dhe e kuptoi që sesi kjo pije e çuditshme, e mrekullueshme po ndryshonte tashmë shumë gjëra brenda tij. Shihte brenda trupit të tij që ishte bërë i tejdukshëm si qelq, me mijra gjarpërinj të vegjël që ngjiteshin shpejt, por pa u ngutur drejt kokës së tij.

- Dakort, zoti Santana- tha Sami me të mbërritur gjarpërinjtë e vegjël prapa ballit dhe poshtë mollëzave.

Tek dilte kthehu kokën dhe pa Themidën dhe ishte i bindur se poshtë shamisë prej mermeri që i lidhte sytë statujës tashmë kishte dy gropa të zbrazëta. Sa e rrezikshme që t’i lije një të verbri një shpatë në dorë?

Doli nga zyra e zotit Santana dhe Ivi po e priste në korridor me një kostum të bardhë luksoz portieri, me shirita të verdhë prej ari tingëllues që kryqëzoheshin në gjoks.

- Ky është i juaji, zoti Samuel- tha ajo- nesër në mëngjes do të vijnë t’ju marrin në shtëpi, për t’ju çuar në hotel. Natën e mirë. 

- Natën e mirë- tha Sami dhe doli në rrugë. Sa shpejt u err, mendoi dhe u nis drejt shtëpisë. Ndjehej i këputur dhe me të arritur u shtri në shtrat siç ishte, pa u zhveshur.

Në mëngjes u zgjua dhe ashtu i përgjumur, me sytë të mbyllur u ngrit dhe kërkoi me këmbë pantoflat. I gjeti, por vetëm atëherë e kuptoi që kishte akoma këpucët veshur. Dëgjoi shiritat e artë të kostumit të bardhë që u përplasën hareshëm. Nuk e mbante mend kur e kishte veshur kostumin e ri të portierit.

Hapi sytë. Nuk ishte gdhirë akoma, por ndjehej i freskët dhe i kthjellët sikur sapo kishte lindur. Me sigurinë e një lëvizjeje të cilën e kish bërë me qindra herë në errësirë fërkoi pëllëmbën në faqen e lëmuar të murit derisa gjeti çelësin. E shtypi. Por prapë mbeti në errësirë. Çoi dorën drejt ballit dhe mori frymë i lehtësuar. I kishte sytë të lidhur me një shami si ajo e statujës prej mermeri. E uli me vrull shaminë. Por prapë errësirë.

Donte të thërriste, por nuk mundte.

Atëherë kuptoi nga ajri i freskët që vërshoi brenda se u hap dera. Dëgjoi ca hapa të heshtur apo një si fërgëllimë krahësh dhe pastaj një dorë e butë dhe e ngrohtë e tërhoqi në errësirë përposhtë shkallëve që mundohej t’i numëronte me shpatën që i lanë në dorë.

 

>>

3 Komente

Me pelqeu shume, Saimir. Me sa shoh, do te vazhdoje apo jo ? Kete shije me la. Plus, ato dy shenjat ne fund...

Sidoqofte, ti shkruan bukur.

Portieri është ndërgjegjja e hotelit.

 

smiley

Shprehja: “Portieri është ndërgjegjja e hotelit” është vërtet madhështore (Bravo Urlo Furioso qe e ke kap), por bëhet akoma më madhështore po të bëhet kolazh me shprehjen e hotelxhiut: “Nuk ka vend për malokët!”. Të më falë autori i shkrimit, nuk kam gjë me të, përkundrazi e admiroj se është në gjëndje të lidhë realen dhe surealen, realizmin dhe modernen.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).