Do ta vras!-uluriu Prenga. Djali qante pa zë. Poshtë nofullës, aty ku mbaron qafa, djalit i kish mbetur flakërima e pëllëmbës së axhës, vëllait të Prengës. Burrat u përpoqën ta ndalin, 'mos, u çmende, asht vllau yt, mos!', por tryeza u përmbys, gotat prej alumini të rakisë dhe pajtat plastike me gjizë, ullinj e turshi u derdhën mbi çimenton e dyshemesë së barangës që shërbente si kafene e fshatit; burrat panë Prengën e vërtikur drejt së përpjetës që e çonte te kulla e tij, i ndjekur nga i biri i cili, si një manar i trembur po e ndiqte pas. 

Kushedi përse, sa dolën jashtë fëmija filloi të qajë me zë të lartë, ndoshta nga frika, ndoshta për ta bindur t'atin se nuk kishte patur faj, se axha e kishte rrahur më kot!…Nuk kam faj, babë, për kryet tat që nuk e bana me qëllim!…Nuk e pashë lopën që kishte hyrë në bahçen e tij…Axha u nxeh, ju duk sikur ja kisha futur unë….kasten, në bahçe!…E ma mbas më ndoqi, më kapi për qafet, si të isha një këlysh bushtre dhe…më rrahu! Unë nuk doja të qaja, nuk doja, për kryt ta nuk doja, por nuk e mbajta dot veten, se më erdhi mare kur ndigjova: "prapë e paska rrahur axha djalin e Prengës? Si nuk xune mend njiherit?!"…"Ç'ka po thue? Jo nji, po disa herit!"…Prandaj qava… 

Prenga ish aq i shastisur sa nuk foli asnjë fjalë faqe burrave, në kafene…Djali, i trembur dhe i pasigurtë, i përlotur dhe i qurravitur për mosmëkeq, ngjante më zi se një trumcak që bie nga pema e nuk mund të fluturojë dot, ndaj kishte ardhur deri aty për të kërkuar mbrojtje…Nuk kishte nevojë t'i bënte për pyetje, ndaj u ngrit, mbështolli e shtrëngoi me pëllëmbë buzët, sikur donte të detyronte gojën e vet të mos fliste dhe u hodh jashtë…E vetmja shtysë që i lëvrinte nëpër damarë ishte vrrullma e gjaktë për të vënë nderin e familjes në vend! Mjaft kishte duruar! Vëlla, vëlla, po këtë poshtërim: që t'ia rrihte të birin e vetëm e këtë ta merrte vesh i gjithë katundi, nuk kishte burrë në botë që mund ta gëlltiste dot! Të gjithë në katund tashmë e dinin se në të vërtetë nuk ja kishte rrahur e poshtëruar djalin, por Prengën! Jo vetëm Prengën, po shtëpinë e tij! Dhe kush? Vëllau me nan e me babë! Kjo nuk spjegohej më me fjalë! Kishte duruar aq sa nuk mban! Pas kësaj fjalët vlenin ma pak se balgat e një lope në xhade….! Edhe me Kanun, sikur qenin t'ia rrahësh një burri, sikur gardhin t'ia prishësh, sikur pjergullën t'ia presësh natën, e ke poshtëruar aty nuk mban ma…E jo më djalin e vetëm! Nipin, djalin e vëllaut!...Ky ishte fundi i botës! 

E kur kujtonte se kur u ndanë, pasi u prish kooperativa, ia kishte lënë kullën e prindërve, tokën më të mirë afër jazit, kaun dhe qenin e shtëpisë, parmendën dhe zahiretë, oxhakun e të parëve…E shoqja, Drania, ia përmendtte përnatë këtë zemërgjërsi të ci;ën e vlerësonte si padrejtësi. Të bëri budallë, Preng, nuk e shikon që kemi mbetur me gisht në gojë?…Si mund të ta bëjë këtë një vëlla me nënë e babë? Të paktën të na kishin dhënë Livadhin e dhive! Prenga e justifikonte këtë "pabarazi e padrejtësi" me faktin që me vëllanë e madh kishte mbetur edhe nana, por ajo, pas disa muajsh vdiq; kjo, e bëri "justifikimin"e Prengës, si pa u ndjerë, edhe më të dyshimtë….Nana vdiq, po pasuria i mbeti atij, kurse ne po hamë veten me dhambë..! As pare për fletore për tët bir nuk kemi! 

Është vllau i madh, mbylle, Drane, turp ta zësh me gojë, nuk i bëra nder, se vllau i madh është në këmbë të babës, prandaj i kishte hak…Jo, jo, mes vëllazërve nuk ka të madh e të vogël!…Nuk jemi ma në kooperativë, Preng, kuptoje këtë, mos u bëj budallë, tani secili mendon vetëm për kokën e vet, për shtëpinë e vet; se, ndryshe, kësaj i thonë: bjer e vdis! Hë, pra, më thuej, kush iku refugjat në Greqi, ti apo yt vëlla? Pse nuk iku ai dhe pse more arratinë ti? A të vjen kush të të hedhë një dorë me pare po të të zërë e keqja?...Po ti ke mbetur axhami, ti jeton në tjetër botë; nuk e ke kuptuar që bota ka ndryshuar…Se sot as vëllai nuk është ma vlla…Se sot dy duar për një kokë janë e nuk mjaftojnë…Ti beson te prifti që thotë: Zoti asht nji për të gjithë…Por ti beson te Zoti, si besoje dje te sekretari i parties..Por edhe Zoti qi asht Zot nuk i ndihmon njëlloj të gjithë, apo jo? Njanin e ka të babës, tjetrin të njerkës! Ja, shife te vetja! Edhe Zoti të ka harue, nuk i bjen në mend për ne, kurse yt vëlla dashka më u ba edhe kryetar komune! Hë, pra më thuej mue, pse nuk të ndihmon Zoti ty e pse po i del në krah vetëm tët vëllai? Mos asht ma i mirë e ma i zoti ai se ty? Apo mos ka bërë shkollë ma të madhe? 

Sa herë gjindja e familjes binte në vështirësi, edhe në qoftë se qumështi i lopës prishej, Prenga do të dëgjonte me durim të njëjtën ligjëratë të Dranes që ja zgrafullonte trurin…Mund t'ia mbyllte gojën me një shpullë, por ndihej i pafuqishëm, i djerrur, ndoshta se brenda tij fjalët e hidhta të gruas, padashur, po ja rroposnin shpresën për një të nesërme më të mirë, duke e bjerur e mpakur trurin e tij të lodhur që të kuptonte: ç'lidhje kishte mbarësia e vëllait me tersin e tij? Hë, pra, më thuej, përse Zoti ndihmon tët vëlla e të ka haruar ty? Ky asht krimbi më keqi botës, tha me vete, kur kur hyn mes dy vëllezërve….Ai i martoi fëmijët, njanin ma mir se tjetrin!…E pe çfarë dasme bëri? Edhe sazet nga qyteti i mori…Edhe Sinan Hoxhën porositi dhe e vuri të këndonte për dasmën e të birit! Tan bota u habit, jo vetëm ne!...E ka bërë kasten që të na vrasë sytë! E more vesh sa pare ju kishin hedhur sazexhinjve?...Drane, mos e zgjat ma, mbylle! Unë jam ala i ri, se ja, e shtëpinë e ngrita, me thonj vërtet e ngrita, tani nuk jemi dhe aq keq…Sa t'i hedh në vjeshtë edhe çatinë dhe…Ama po gjeta punë te ajo firma që vjen e mer dru natën me maune e po më dhanë edhe mua një motosharë…ose po u hap miniera…Preng, jemi të mbytur deri në grykë në borxhe, o Preeeng!…Yt vëlla i ka ngritur kullë më vete të birit, sa u martua, kurse ti ri me shpresë se mos "firma" të jep edhe ty një motosharrë që të presësh drutë në pyll si hajdut i pyjores…. 

Gruaja kishte të drejtë: kishte duruar si një qen, i kishte gëlltitur të gjitha, fyerjet, romuzet, pabarazinë, shpotitë e fshatit (….as në dasmë nuk e ftuan…Jo, nuk shkuan se nuk flasin; nuk ka burrë që i pajton…), por sidomos të fisit të gruas: Prengës ja kishte hedhur edhe i vëllai!…Dy vëllezërit kishin një vit që, edhe kur përballeshin në sy të katundit nuk i përplasnin sytë, bënin sikur nuk shihnin, e hidhnin vështrimin anash, si dema të vjedhur, por ama kjo, që t'ia poshtëronte kështu të birin, në mes të ditës, për hiçmosgjë, para fshatit, meqë lopa i kishte hyrë në gardh e i pat ngrënë jonxhën…jo, jo, këtë ishte gjëmë e padurueshme! Këtë marre nuk kishte burrë që mund ta kapërdinte e të bënte sikur, medemek, nuk kishte ndodhur! 

-Kallashin!... 

Prenga nuk e kuptonte në po e pat këtë fjalë shpëtimtare me zë apo me vete…Po ç'rëndësi kishte? Vetëm përsëritja 'kallashin, kallashin, kallashin!'mund t'ia vinte nderin e humbur në vend. Asnjë fjalë tjetër, urdhër, lutje nuk do të dëgjonte e kurrkush nuk do të mund të ndikonte mbi të. Edhe botën, që nga ai çast po e përcillte, për çudi, bardhezi, shumë më thjesht, pa ngjyra, pa dallime, pa ulje ngritje, nuk shihte më kodra, shtëpi, rrugën ku po shkelte, qiellin që e mbulonte, jo vetëm pse ajo, bota pra, ishte bërë e huaj, fajtore e shkaktare, si një mishmash që shihet me mospërfillje vetëm nga varri, por edhe se nuk e gjente më veten si pjesë e vogël e saj, se sa si pjesë e kallashit, i këtij mjeti që do të bënte shpagimin e do t'ja vinte nderin dhe do t'ja sillte dinjitetin e humbur…Ishte tëhuajtësuar edhe me veten. Inati, gjaku, poshtërimi, padrejtësia mund të ngushëlloheshin e mund të paqtoheshin vetëm me këtë fjalë të bekuar: 

-Kallashin! 

Drania e pikasi nga larg, teksa Prenga, i ndjekur nga i biri, po çapitej ngutshëm nëpër shtegun e shullënjës, i kërrusur, i plandosur, a thua se do t'i binte koka përtokë…Dukej nga ecja se një hall i madh e pat kapluar. Gruaja i doli përpara dhe e pyeti me zë të dridhur: ç' ka bërë vaki, Preng?..., por burri e shtyu, nuk bëzajti, nuk e pa në sy, hunguriu, sa për të shfryrë mllefin dhe mësyu drejt haurit të bagëtive…Kallashin! Djali nënëriti diçka me dënesë, 'axha, axha!', por pa dobi, se thirrma: 'Shpejt, kallashin!Ku e kam kallashin?!', i firoi, i shoi, i bëri krejt pa vlerë e pa kuptim të gjitha fjalët, xhestet, kuptimet e nënkuptimet, të sotmen e të djeshmen. Gruaja u lëshua pas të shoqit, pa shpresë se mund t'ia kthente mendjen e ta pengonte. "Kallashi!" i pat bërë pluhur e hi pyetjet e ankthshme: kush, pse, kë, qysh, ç'të ka ndodhur, Preng? Kishte rënë këmbona e zisë. 

Nuk vonoi dhe Prenga doli nga hauri me kallash në dorë. 

Disa fije kashte i kishin mbetur ende në duar, në sup e në fytyrë, ngaqë armën e mbante fshehur në grazhd të lopës…I murrëtyer, më i zymtë se kurrë, burri mori frymë thellë, por nuk tentoi të shihte njeri në sy; as nuk iu përgjigj lutjeve të gruas së llahtarisur dhe kujës së djalit; u lëshua si plis, teposhtë, andej nga pat ardhur, me kallashin në njërën dorë e me vërtikun e një përroi që nuk ka pse dëgjon lutjet e qarjet e të gjallëve, madje as të vdekurve që të kthehet andej nga ka ardhur…Edhe sikur bota të kthehej përmbys, kallashi nuk do të sprapsej në haur, ku pat pritur me aq durim pikërisht këtë ditë: të shkrepej nëpër diku, të lëshonte pasojën e vdekjes mbi dikë…Por se mbi kë, atë e dinte vetëm ai që e mbante në dorë…Kallashi do t'i bindej të zotit më me dëshirë e gëzim se një qen besnik; kjo ishte e sigurt!…Por mbi kë do të qëllonte? Kjo ishte pyetje e marrë!…Ishte një pyetje e kotë: dikush do të vritej. Ç'rëndësi ka se kush?!…. 

Gruaja e dorëzua, këmbët iu prenë, u plandos përtokë, mbështolli pastaj kokën e djalit me duar, a thua se plumbat po kërcënonin edhe jetën e të birit. Ishte mesditë, piku i diellit. Të vinte çudi se si me aq qetësi e mospërfillje cinxëri po bënte avazin për qejfin e vet, si tejemot; sikur, me gjasë, nuk do të ndodhte, pas pak, kur do të pllakoste gjëma, hataja, gjakderdhja, një vrasje, të cilën askush do ta ndalonte dot! 

Preng Prenga e lëshua teposhtë, ndoqi për shkurt Përroin e Shkurtës të rrëmbushur me qese e shishe plastike, të cilat së largu ngjanin si pllanga dëbore; duke marrë frymë rëndë-rëndë iu desh të ngjitej sërish mbi xhade, në fund të së cilës, mbi një ngrehinë shkëmbore, me pak gjelbërim kaçubesh e gjëmbaçësh, të cilën nuk mund ta quaje as kodër dhe as shkëmb, ngallonte kulla gri e gurtë e Prengajve, prej nga mund të këqyrje jo vetëm shumicën e shtëpive të katundit, po edhe gjarpërin e luginës dhe të xhadesë që vinte nga qyteti...Nuk kishte nevojë të urdhëronte këmbët e të zgjidhte me kujdes rrugën; nj'ashtu si kali pasi ka kullotur në pyll kthehet vetë në shtëpi, edhe Prengën trupi po e çonte te shtëpia e të vëllait, të kulla e pleqve, e fëmijërisë….Aty kishte lindur, aty ishte bërë burrë, aty kishte vënë për herë të parë brisk në faqe, aty…Por kallashi nuk prekej nga të tilla ndjesi; andaj mendja e burrit po kuturiste më kot të përcaktonte "rregullat" se si do të vepronte kur të gjendej në oborr, kur ta kërkonte me emër vëllanë e madh të dilte, kur të gjendej ballëpërballë tij, fëmijëve e ndoshta edhe gruas së tij...Mos do të duhej t'i thosh diçka para se ta qëllonte? Po çfarë do të duhej t'i thosh? 

Nuk kishte rëndësi, le t'ia linte çastit në dorë, tani për tani truri nuk thurte dot asnjë fjali të saktë, për të qenë. Nuk e linte kallashi të mendonte për hollësi e detaje. Bashkë me gjakun e përvëluar që po i rrëmbushte jo vetëm damarët e qafës, po edhe sytë, kallashi ishte bërë zot i tij. Vetëm kur të shkrepej do t'a linte të lirë….Se njeriu është përnjimend i lirë kur ka dinjitet, kur nuk ja kanë ndyrë emrin, kur ka sy e faqe, kur nuk ja kanë pështyrë bukën fëmijëve, para se t'a hanë….Nuk ka burg më të padurueshëm e më të përzi se poshtërimi! 

Një si kuisje, si rënkim fëmije që po jep shpirte e kërkonte ndihmë iu faneps nga kanali i buzës së xhadesë. Pandehu mos i patën bërë veshët prej trazirës dhe pritmës së kallashit, pritmë e ankëthshme që ia mbante sytë mbërthyer mbi kullë, aty ku, pas pak, do të ndodhte shpagimi. Por këmbët iu ngatërruan, i ngecën dhe Prenga gati sa nuk u rrëzua e ra mbi kallash. Trupi i mori inerci dhe ai mezi e mbajti veten të mos shembej e të mos binte në përrua. Nuk ishte penguar, e kishin penguar qëllimisht. Diçka e gjallë si lëmsh ia kishte lidhur këmbët që të mos e linte të largohej… 

U ngrit, u kthye dhe, i pataksur, zbuloi se kishte pas qenë Bardhi, qeni i shtëpisë, i kullës së Prengajve që i qe ngatërruar nëpër këmbë e po kuiste me lebeti, duke kërkuar, si njeri, ndihmë prej tij…Këmbët e para i kishte të përgjakura, të thyera; kocka e lëbyrtë, si një kërcell i çvoshkur filizi ngjante më e bardhë prej kontrastit të gjakut të përzierë me pluhur… 

Qeni lëngonte e hidhej pupthi, si një kalë që ia kanë lidhur këmbët e para për të mos ikur larg. Me sa duket qeni e kishte njohur dhe po i lutej me ca sy prej foshnje të lebetitur që e ndjen se nuk do të ketë shpëtim, as dobi dhe as fuqi të qajë, por vetëm t'i dorëzohet një të njohuri, qoftë edhe pa shpresë…Kuisja e një qeni të masakruar që jep shpirt qenkësh më e dhimbshme e më i padurueshme se rënkimi i një njeriu… Ndoshta pse qeni nuk fjalëron të të përcjellë angushtinë, vuajtjen, dhimbjen, plagën, apo shkaktarin e fatkeqësisë…Qeni ndoshta e kishte pikasur nga larg dhe kishte dashur t'i dilte përpara e t'i lironte udhën, ndaj i kishte lehur fuoristradës, e cila i qe dukur si një kërcënim për Prengën, por makina e kishte shtypur e tash po largohej qetësisht, e humbellur në të përpjetën e Qafës së Ujkut, mbështjellë me pluhur, si me një re mospërfilljeje. 

Prenga u ul më gjunjë, lëshoi përtokë kallashin dhe e mori në krahë. Duart iu ngrohën nga gjaku…Qeni u mblodh kruspull në krahët e tij, në gjoksin e tij. Nuk kuisi më; sytë e tij të lëngëzuar tregonin se edhe qeni mund të qajë..Ato sy donin të shprehnin mirënjohje, paqe, prehje, dorëzim, qetësi, një si lehtësim që vjen pas amshimit: mos u mërzit, mjaft që po vdes në duart e tua, Preng! Kurrë nuk kishte parë sy të tillë, aq të pafajtë, njerëzorë, të paqmë, të pambrojtur e mirënjohës…Njerëzit e panjohur e kishin vrarë qetësisht e mizorisht, buzë xhadesë, pa ju bërë asnjë faj, vetëm pse kishte lehur!…Po jep shpirt, mendoi Prenga. Duket i qetë dhe i kënaqur që po vdes në duart e mia. Qeni dridhej; e bardha e syrit sa vinte e i zmadhohej, teksa vija e gjakut, mbi pluhur, po transformohej në të kadifenjtë. Edhe qeni e paska gjakun të ngrohtë si të njeriut, tha me vete, duke fshirë dorën pas xhaketës…Prandaj vdekja është vdekje, e njëjtë për të gjithë; e ngrohtë dhe e akullt; e largët edhe e afërt; uluritëse dhe pa zë; vetjake dhe e përgjithshme; e shmangshme përkohësisht, por ama asnjëherë përfundimisht, tamam një hasëm i përjetshëm që të pret me durim në pusi…Nuk ndryshon gjaku, ndryshon shpirti i njeriut nga njeriu…Prandaj thuhet: po jep shpirt e nuk thuhet: po shkoj të mar një shpirt, kur vrasim…Qeni po ma fal mua shpirtin se më ka mua Zot, ndoshta edhe për të më kujtuar se nuk ndryshoj nga ata që e shtypën me foristradë dhe ikën të qetë e të kënaqur ….! 

Të kishte gojë, para se të jepte shpirt, qeni mund të kujtonte dhe rrëfente për ditën e dasmës së tij me Dranen, për natën e parë, kur i patën mbyllur në dhomë…Sa sosi, më në fund, hareja e zurnaja e dasmës, si një hije i pat ndjekur pas nëpër shkallë dhe Drania, e trembur, kur zbuloi se u kishte hyrë një qen në dhomë, i tha me një zë të mekur: Kam shumë frikë...Prenga e shtyu mbi shtrat dhe iu hodh sipër, ndërsa Drania nuk rreshtëte së rënkuari e ankuari: Kam frikë, kam frikë, oh, sa shuuuumë frikë që kaaaaaaaaaam!…E pse na paske kaq shumë frikë? Nga unë ke frikë, ë?....Jo, e mjera unë, jo, jo nga ty, por nga qeni yt…Po sikur të tërbohet e të më hajë?…Nuk e shikon si po i hap sytë dhe si po na shikon?...Ashtu të duket ty, po nuk të ha, jo, nuk të ha! Ke për të parë se sa shumë do ta duash nesër! …Ndërsa Prenga përpiqej ta qetësonte, t'i hiqte fustanin, t'ja gjente, me dorën që i dridhej llastikun e mbathjeve, Drania, si të gjitha nuset e botës, kishte gjetur qenin e shtëpisë si justifikim për të bërë ca më tepër naze turpi e droje…Nxirre jashtë, Preng, aman, nxirre jashtë!…Do të na shohë! Le të na shohë! Ti nuk e di, po qeni shikon edhe në terr, Preng!....E pra, dreqi e mori, le të na shohë!..A nuk është njëlloj si të të shoh unë?! Prenga më në fund iu hodh sipër, dhe, pas pak, nusja heshti, u tendos, klithi, u lëshua, u këput, u tendos, rrënkoi, u drodh e…e pas disa minutash u shua si një qiri, duke harruar jo vetëm praninë e Prengës, po edhe të qenit, që qëndronte e vështronte pranë një legeni me ujë e një peshqiri të hedhur në dysheme, i qetë, i heshtur e ndoshta edhe i lumtur që Prenga, zoti i tij, ndihej aq i lumtur!... Ndoshta atë natë ishte ngjizur i biri… 

Që nga ajo natë, midis tij dhe Dranes u krijua një kod i fshehtë: Preng, si thua, a ta lshoj për sonte Bardhin? Si thua, a t'ia liroj zinxhirin…? Nëse Prenga do të thosh: po, zgjidhe, hë, pra, ç'pret, lshoje!, ata do të bënin dashuri atë natë…Por kishin kohë, që kur ishin ndarë me të vëllanë e që kur ishte e kthyer nga Greqia, burrë e grua, dreqi e di përse, nuk binin më në ngasje të tilla: "Hë, si thua, a ta lshoj për sonte Bardhin?"… Qeni, a thua se e kishte kuptuar këtë mungesë intimiteti e dashurie për vete, tani vinte rrallë e për mall te ta, ndaj qëndronte më së shumti te kulla e vëllait të Prengës. 

Prenga u ngrit….Përse i qenë ringjallur këto kujtime pikërisht në çastin kur qeni i tij po jepte shpirt? Asnjëherë nuk i kishte ndodhur t'i regetinte, me aq hollësi e mall, si në një film pa zë, ajo natë….Ndoshta mund ta shpëtonte, po të ngutej, pasi gjaku, që po ia lagte kyçin e dorës, ende rridhte i ngrohtë. Nuk i qenë këputur nga gomat vetëm këmbët e parme, po i qe shtypur edhe gjoksi…..Mos vdis, Bardh, mos vdis! Të këpuste shpirtin. Preng Prenga nxitoi: pika më e afërt ishte kulla e Prengajve, përballë. Nusja e vëllait punonte si infermiere dhe si mami për katundin e ndoshta vetëm ajo mund të gjente një mënyrë për t'a shpëtuar...Le të çalonte, mjaft që të shpëtonte….Hodhi kallashin në kanal, se e pengonte, dhe, duke mbajtur trupin e masakruar me të dy duart, si një foshnjë të porsalindur, ngarendi drejt kullës. Nuk ish nevojshme të thërriste për ndihmë, se ata, ata….ata e kishin pikasur nga larg, dhe po e prisnin në oborr…Ndoshta dikush prej fqinjëve a fëmijëve i pat paralajmëruar… Vëllai i Prengës mbante në dorë një çifte me një grykë, që përdorte për gjuetinë e derrave të egër. Pas supeve të tij qëndronte e ngurtësuar kunata. Disa pula vejevinin të shkujdesura rrotull këmbëve të tyre. Prenga bëri disa hapa përpara dhe, duke u përkulur me kujdes, që të mos e lëndonte, e lëshoi në sheshin e çimentuar trupin e Bardhit, i cili tani nuk ngjante më bardhezi, as pullalli, nga që e kishin mbuluar pllangat e gjakut përzierë me dhe…Ishte një lëkurë e rrjepur, pa jetë, e hedhur përtokë. Kishte vdekur. 

-Nuk e vrava unë, jooo. e shtypi një makinë, - rënkoi Prenga dhe për herë të parë ngriti sytë drejt të vëllait. Mos ky kujton se e vrava unë për të marrë hakun e tim biri, për ta poshtëruar, sipas zakonit, ndaj po ja sjell në oborr? Kunata e besoi…E besoi se pas fjalëve të Prengës vuri kujën dhe u lëshua mbi trupin e pajetë të Bardhit. Pas pak ajo u ngrit, e, duke mbështetur duart mbi gjunjë, me zë të dridhur e sy të rrëmbushur, klithi, si një shpend i plagosur: 

-Paska vdekur, Preng! E mjera unë, ka ndërruar jetë! Na iku, na iku, na la….! 

Prenga nuk e kuptoi ç'ndodhi më tej….Nuk mbante mend, kur e pyetën më pas: ishte ai apo vëllai i pari që, për t'u ngushëlluar, duke dënesur, i ishte hedhur në qafë?…E ç'rëndësi kishte kjo? Ja që paska raste kur nuk quhet turp që burri të qajë në sy të burrit! Ja që, edhe duke vdekur, qeni i shtëpisë u kishte kthyer atë që u mungonte dhe që ju ishte terratisur, për arsye që nuk kuptohen dhe as spjegohen lehtë: njerëzillëkun, faktin që ata ishin vëllezër…

Milosao

25 Komente

Kicua tregim me Preng?! Do ta lexoj me vone.

Shume e bukur. Po te mos kishin ndodhur vertet vellavrasjet per nder, do te dukej e pabesueshme. Por ja qe kane ndodhur. Nderhyrja e qenit ishte shume e papritur, shume domethenese, shume prekese, me gjithe historine e kujtimeve qe rrethonin qenin. Me pelqeu. Por i shkruar pak rrembimthi m'u duk?

Keshtu veprash te na sillni, jo nga ato budallalleqet gjoja moderne. Autore te medhenj si Kicua qe qan hallet e popullit. 

E kam shkruar pak rrembimthi, thote Kicua. Po mirë dhe aq ore djale! Punet e Partise më njera ane, hallet e popullit na ana tjater - mire edhe aq!

Sillnani dhe ca nga ato kritikat Razi Ibrahimit, qe ta shekojne keta te rinjte se  kur behej kritike ne kohen tone, tronditej dheu. 

Prekese dhe e forte! Fabul e shkelqyer dhe shume njerezore...

Ashtu ishte, shume prekese more bir. Sic na lumturonte me tregimet e romanet e tija ne kohen e Partise, aq po na hidheron e helmon sot. 

Po shume qepe i kishe hedhur more Kico! Per ideal, nuk i mbaja lotet. Ja, verrr e verrr kullonin, si ate dite qe na vdiq komandanti.

I perjetshem kujtimi i tija

Braho Brahimaj

nga Brataj i Vlores

s'ka brataj ne kukes.

ps. gringo!

S'ka Brataj ne Kukes, po ka kuksiane ne Brataj se! 

P.S. Apo se rru Prenga per qen, po e kapi kallashin ne dore re...!

e ke thon dikur ti: kta zdromsa sikur i hardallos frronca. sikur i sjell ne nji varke te gjithe, duke llogaritur edhe qenin.

 

Mos se do t'i mbetet qejfi STALKER-it nga ky pergjithesim qe u bere ketyre me flamur francez.smiley

iku tani

qe kur hyri pasuria, u prish dhe vllazeria.Po Kiçua e ka nxirre pak realitetin  e maleve tona.Qysh qaka malsori per nje qen smiley

S'ka Brataj ne Kukes po ka Brahim .E ke degjuar ate ti qe "te duket Ferra Ibrahim" ...na e kem ndryshe " Ibrahimi na duket ferre " ose ferrak me lot per shije letrare . Qashtu !

Po kot s'ka dale ajo o Spiritus "Hupi Huri si qeni ne vresht " ...

asgje nuk humbet, vetem transformohet...

transformohet ne nje zgjebs tirone, ne ket rast, qe do me bo letersi!

Hurbi eshte mes nesh, po brahimaj eshte tjeter, kot i bini ne qafe ju 'lukunia'smiley

brahimaj nuk eshte hurbi!

100% qe jo. po me tiparet e hurbit eshte dhe ai.

Doja te isha 100% i qarte qe cfare kam thene nuk jane per peshkun Hurbinek.

 

Kiçua,qeni,Prenga ...

E lexova 3 here dhe prape nuk e gjeta dallimin smiley

p.s.

Kiço Blushi duket se eshte kthyer per se mbari.Tregimi  i bukur,ndersa porosia e pastert si loti. 

Shumë e  bukur ! Ata që kanë pasur mundësinë të rrisin apo rriten me  një kafshë në shtëpi mund t'a kuptojnë e ndjejnë shkrimin më shumë .

Bukur, tregimi ishte domethenes. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).