Vargje nga R. Erebara

Këto poezi janë marrë nga botimi më i fundit i autorit "Lëng argjendi". Vëllimi poetik gjendet në libraritë "E Për7shme" dhe "Adrion" në Tiranë.

Përzgjedhja është e imja dhe jo patjetër përfaqsuese. Publikohen me lejen e autorit.

mirazh

Porta e fundit

 

Rruga mbyllet një ditë me një portë.

Pas porte ndodhet nëna.

Pas saj babai dhe familja.

Kujtimet bëjnë edhe gozhdët më të vogla,

edhe muret më të trasha.

Menteshat e dyerve janë si lëngje,

për të gjitha dashuritë e përcjella,

edhe për miqësitë e mbyllura si dry.

Ti ke kaluar si unë o portë,

të gjitha të zezat dhe të bardhat.

Qoftë edhe bojën e re,

gdhendjen e fundit të zemrës,

një letër dashurie pa pullë poste.

Ti si unë je një rrugë kalimi.

Ti e unë ecim përtej me të tjerë,

ku kujtimet nuk i di askush,

e kjo kurrë nuk lidhet më me ne.

 

Brooklyn, NY 2000

 

 

Shtëpia që na mban të gjithë

 

Shtëpia  është një vend që rri në qiell.

Një vend që mban brenda,

babanë dhe nënën.

Ku pema është hija e natës, e brenga.

Ku dielli herë – herë bën dritën e madhe.

Shkon mbi të si dashuritë e afshit të stinëve të para.

Prej dëshirimit, edhe mallit,

shtëpia kështu nga farëz në qiell,

nis të mbijë në një vend

ku rrojnë qetësitë,

dhe ujërat e larë në dritë.

Atje nuk shkon dot shpejt.

Buka atje është si druri i shenjtë,

që të mban varur,

Mes dy gjërash që ke frikë më shumë.

Të lindësh e të vdesësh, prapë

sidomos kur bën ftohtë.

Ti shkon në shtëpi si unë.

Atje, si të gjithë,

të dashurën e ke përballë dritares,

në shtëpinë e huaj.

Atje,

Atdheu yt është aq i vogël,

sa një njollë dashurie,

në hartën e çarçafëve të shtratit.

Nuk ndahet dot djersa në shtëpi.

Kush është djersë e kallos e kush e dëshirimit.

Aty, dëshira për lumturi është e barabartë,

me të gjitha kombet. 

Për çerek ore të gjitha bëhen kot.

Ndez dritën dhe hap dritaren.

Të shkosh sa më shpejt në atdhe.

Dhe të flesh dhe të zgjohesh,

Nën ato pemë që nuk rriten kurrë aq sa

Kurrë më të mos i njohësh.

Sheh se muret janë vjetëruar.

E dashura dashuri është plakur, ndien,

se një ditë s’do zgjohesh.

Në dheun që ndan dy qytete të huaj,

nga lumturia, nga prindërit,

nga e dashura,

edhe nga kokat si album të disave.

Shtëpia mbetet pas teje,

më shumë se prania jote në botë.

Ti atje jeton, e rrallë e di.

 

Brooklyn, NY 1999

 

 

Diell i shkurtër

 

Zilja e sahatit më rreh në mëngjes,

të më vrasë gjumin,

me një revole të re flakë thotë:

Duart lart shko në punë.

Pastaj për gjithë ditën ndalet.

 

 

Njeriu mes nesh

 

Malli më ka marrë si karrocë,

të më çojë,

ku zjarri shuhet i ftohtë,

dhe uji pihet me akull.

Rrotat si ditët e fatit,

kërkëllijnë gropa.

Kuajt janë lodhur,

së dhjeri bagla jeshile.

Por malli s’ka kohë, ecën.

Kali i parë çalon e pi raki,

i dyti është femër me barrë,

i treti ka ngordhur,

i katërti herë - herë,

jam vetë.

Malli si karrocë më shtyn,

e nuk e kuptoj më se...

Kush është njeriu,

kush karroca nga ne.

 

 

Lëng argjendi

 

Ra, ora e fundit e liqenit të huaj.

Dielli ndali në kohën e duhur.

Pylli i vjeshtës lëshoi të lehura.

Dhe unë, mbusha duart me argjend.

Aty nisa të besoj,

se kjo nuk është thjesht një ëndërr,

është pjesë e një torte të hidhur,

e cila shërbehet për mort.

Valët e liqenit bien si kafe e nxehtë,

mbi kujtimet e mia,

përtej atij lëngu të argjendtë

ku rrinë malet sikur janë qepur

me qiellin e natës që më vjen nga shpina.

Kjo duhet të jetë era blu.

 

Tarrytown, NY, 1998

 

 

Dy fjalë

Këto poezi janë shkruar në një periudhë disa vjeçare, edhe me shkëputje kohore mes njëra - tjetrës. Mund të dallohet qartë tendenca që sjellin si një sprovë për të prekur materien kohë dhe kjo është e qëllimtë. E qëllimtë është gjithashtu një lloj përsëritje e ndjesive njerëzore, përmes një sërë vargjesh që nëpër poezi të caktuara ndërtohen si me një figuracion gati në përsëritje. Me këtë përsëritje ashtu edhe siç i kam shkruar poezitë, për disa vite me rradhë, jam përpjekur të konservoj ndjenjën, lëndën poetike, madje shpesh edhe figuracionin letrar përmes një procesi të ngjashëm me gdhendjen e një skulpture. Ndjenja duhet të ruhet gati me disiplinë tip ndëshkimore që të latohet si duhet mendimi, e thëna drejt, më tepër se sa metrika e vargut, rima apo elementë të tjerë letrarë. Për këtë arsye edhe e kam mbajtur në dorë duke e punuar këtë vëllim, pak a shumë, gjysmën e kohës që më ka marrë për ta shkruar. Njëlloj si skulptori që gdhend një masiv guri, pa qenë i sigurtë se si do jetë skulptura e vërtetë, përveç se do t’i ngjasë bocetit. Do marrë vlera më të mëdha me përmasën e re, a do vazhdojë të ndjellë interes gdhendja edhe për shumë kohë, a do t’i ruajë tiparet e frymëzimit vepra e përfunduar, a mos po i heq shumë material, a mos po le shumë pa hequr, mos po e zmadhon tepër, mos duhet pak më e madhe. E kështu. Gjatë rrugës, njëlloj si skulptori, mendova se mos më duhej ndoshta edhe blloku më i madh, apo se mos më duhej vetë blloku më i vogël. Megjithatë, tani që u mbyll, i hoqa dhjetë daltat poetike, edhe i mbylla në sirtar, le të vlejnë me punët e tjera, kur t’i vijë koha.

 

copyright @ Rudi Erebara 

Ilustrimi: Edward Hopper "Night Windows"

11 Komente

Urime per librin petlle smiley

Sa më shumë lexues për librin. 

Nuk e di pse mendoj se sot lexuesit e librave të reja poetike jan shumë të paktë.

Sepse nje telefon celular me njeqind funksione qe ben 300 euro eshte shume me poetik se çdo lloj poezie me rime e pa rime.

Urime për vëllimin poetik. 

Shtepia qe na mban te gjithe...

Urime per librin dhe u lexofte nga sa me shume dashamire te poezise.Qe kur filloi demokracia, vate dhe poezia.

smiley Urime Rud!

Falemindert! e jete e drite...

Urime per librin dhe suksese smiley

E mos i prish te gjitha pernjehere parate e fituara smiley

Ne ekran lexohen mire por ne leter lexohen akoma me mire

 

Shtëpia  është një vend që rri në qiell.

Një vend që mban brenda,

babanë dhe nënën.

----------------------

Amen!

urime!

nicely done, petlle!
 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).