dhe menjëherë është mbrëmje

secili rri vetëm në zemër të tokës

tejshkuar nga një rreze diell:

dhe menjëherë është mbrëmje.

 

 

Milano, gusht '43

Më kot kërkon mes pluhurit,

e varfra dorë, qyteti ka vdekë

Ka vdekë: i është dëgju grahma e fundit

në zemër të kanalit. Dhe bilbili

ka ra prej antenës, lart mbi kuvend,

ku këndonte para perëndimit.

Mos hapni puse nëpër oborre:

të gjallët nuk kanë më etje.

mos i prekni të vdekmit, kaq të skuqur, kaq të fryrë:

lërini në tokën e shtëpive të tyre:

qyteti ka vdekë, ka vdekë.  

 

 

Dëgjohet ende deti

Ka shumë netë tash, që dëgjohet ende deti,

lehtë, tash e parë, përgjatë rërës së imët.

jehonë e një zëri mbyllur në mendje

që kthehet në kohë; edhe ky

vajtim këmbëngulës pulëbardhash: ndoshta

i zogjve nëpër kulla, që prilli

i shtyn drejt fushave. Tashmë,

më ishe pranë me atë zë;

dhe unë doja që edhe ty të vinte,

tash, prej meje një jehonë malli,

si kjo mërmërimë e zbehtë deti.

 

 

nata ka mbaru

nata ka mbaru e hëna

shkrihet ngadalë në heshtje,

perëndon në kanale.

 

është kaq i gjallë shtatori në këtë fushë,

lëndinat janë të gjelbra

si në luginat e jugut në pranverë.

 

i kam lënë shokët,

kam fshehur zemrën pas murëve të vjetra

me ndejë vetëm dhe me t'kujtu.

 

Se si ti je më e largët se hëna

tash që dita ngrihet

dhe mbi gurë troket këmba e kuajve.

 

 

 

e gruas së njomë, përmbys në mes të luleve

e gjindej stina e errët

nga ankthi i shirave të natës,

nga larmia e reve në qiell,

djepe të lehta valëzues;

dhe vdisja.

 

Një qytet pezull në mesajër,

më ishte streh' e fundit,

e më thërrisnin përreth,

gratë e mira të dikurshme,

 

e nëna, e rinuar në vite,

dora e ëmbël zgjidhte trëndafila

me më të bardhat më bënte kurorë.

 

jashtë ishte natë

dhe yjet ndiqnin saktë

shtigje të panjohura në kthesa të arta

dhe gjërat arratisëse

më tërhiqnin në kënde të fshehur

për të më treguar për kopshte pafund

dhe për kuptimin e jetës;

por mua më digjte buzëqeshja e fundit

e gruas së njomë, përmbys në mes të luleve.

 

* Anna, Vincenzo Gemito.

9 Komente

Ke te vecosh? Te gjitha si nje muzike e embel  kur jashte bie shi i bute. Te kujtohet? smiley

Najs. Bukur. 

Sikur je jashte ne shi ndersa brenda degjojnë muzike te butë. Eeh kujtimet.

Mërmërimë deti. Shumë të bukura! Flm Shkinaks! smiley

Eh sa kam dash ta perkthej ate poezine e pare, po asnjehere nuk kam qene i sigurte.

Varianti perfundimtar i 

Ed e subito sera

Ognuno sta solo sul cuor della terra

traffito da un raggio di sole

ed e subito sera

ka qene

Cdokush qendron vetem ne zemren e tokes

pershkuar nga nje rreze dielli;

e vec kur ia beh mbremja.

Poezi tmerresisht koncize dhe vizive. 

fatos nano ke maru, ke maru, ke maru!

Dëgjohet ende deti

Ka shumë netë tash, që dëgjohet ende deti,

lehtë, tash e parë, përgjatë rërës së imët.

jehonë e një zëri mbyllur në mendje

që kthehet në kohë; edhe ky

vajtim këmbëngulës pulëbardhash: ndoshta

i zogjve nëpër kulla, që prilli

i shtyn drejt fushave. Tashmë,

më ishe pranë me atë zë;

dhe unë doja që edhe ty të vinte,

tash, prej meje një jehonë malli,

si kjo mërmërimë e zbehtë deti.

smiley

Spiritus, para se edhe kjo teme te behet shesh beteje per sharmet e zoçkave te Hollivudit, kape kete poezi me Itake te Pothuajsemenyres qe nuk i mjafton qe e ka humb Itaken, por edhe e rikrijon ishullin e Uliksit me blete qe sjellin ar. Nuk eshte keq, sidomos ne kohe krize qe rrit çmimin e arit:

Isola di Ulisse

Ferma è l’antica voce.
Odo risonanze effimere, 
oblio di piena notte 
nell’acqua stellata. 

Dal fuoco celeste 
nasce l’isola di Ulisse. 
Fiumi lenti portano alberi e cieli 
nel rombo di rive lunari. 

Le api, amata, ci recano l’oro: 
tempo delle mutazioni, segreto.

Poezi shume te bukura, sidomos e para.

E fundit* ndoshta ka humbur disi, por me pelqen fryma qe u ke dhene.

 

 * Di fresca donna riversa in mezzo ai fiori

S'indovinava la stagione occulta
dall'ansia delle piogge notturne,
dal variar nei cieli delle nuvole,
ondose lievi culle;
ed ero morto.

Una città a mezz'aria sospesa
m'era ultimo esilio,
e mi chiamavano intorno
le soavi donne d'un tempo,

e la madre, fatta nuova dagli anni,
la dolce mano scegliendo dalle rose
con le più bianche mi cingeva il capo.

Fuori era notte
e gli astri seguivano precisi
ignoti cammini in curve d'oro
e le cose fatte fuggitive
mi traevano in angoli segreti
per dirmi di giardini spalancati
e del senso di vita;
ma a me doleva ultimo sorriso
di fresca donna riversa in mezzo ai fiori. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).