- villanella -

 

Hija e Detit

Shtatori zbrazet nga fytyra brenda gjoksit të mbytur të majit

Trupa të cituar nga shtretërit e pandehur tek portiku i shputës

Shpina si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

 

Zhytet si dora e shkrimit që prek të numërojë zanoret e mallit

Nën ujin meit të gjumit që mbush gojën e braktisur prej buzës

Shtatori zbrazet nga fytyra brenda gjoksit të mbytur të majit

 

Ajo ngrihet si krahu që mbron sytë duke rrëzuar maskën e fatit

E ti e merr për të pasur vështrimin që tregon të përkthyer rrugën

Shpinë si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

 

Kur drita shkopsit thellësi të prekura t'i ushqejë hapësirë barit

Të korret nën brinjët që i zgjidhen folesë së thurur prej rrudhës

Shtatori zbrazet nga fytyra brenda gjoksit të mbytur të majit

 

Të ëndërrosh të tashmen që i zhduket si prani e hershme çastit

Të bëhet gjunjët e mpiksur prej ndriçimit që të piqet mbi kurm

Shpinë si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

 

Kordat janë velëza e shpatullës që çelet çdo mëngjes së prapthi

Brenda një stine që sjell trupin të jetë pasqyrë pa asnjë gjurmë

Shtatori zbrazet nga fytyra brenda gjoksit të mbytur të majit

Shpinë si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

 

 

Trupi i Ishullit

sepse zbarkon përditë silueta që shkrepet e një deti të gjetur

me ujë të shfletuar e stepur rreth syve me akte të titulluar

dëftimi i një gremine pa brigje ku shqisat të mbajnë pezull

 

ato lakojnë një trajtë gjinore zbuluar nga fjala e zhveshur

teksa zgjedhon gishtat të kallëzojnë relievet e saj të filluar

sepse zbarkon përditë silueta që shkrepet e një deti të gjetur

 

horizonti në kllapat e ngjyrave të një lakuriqësie të ngecur

tendoset i tërhequr nga zbrazëtia në kufijtë e saj të fashuar

dëftimi i një gremine pa brigje ku shqisat të mbajnë pezull

 

e në amforën e zbathur të shurdhimit pikon limfa e rrjedhur

nga krisja e largësisë mes përvijimit dhe muzikës së gërmuar

sepse zbarkon përditë silueta që shkrepet e një deti të gjetur

 

ndërsa gryka e zgjimit e rrëkëllen dhe gjuha përcillet e nderur

t’i japë formën që ndjek prekja e relikteve vetës së përshkruar

dëftimi i një gremine pa brigje ku shqisat të mbajnë pezull

 

ravijëzimi i aromës së mbrujtur me hirin e skenës së mbetur

është vargu i kuadrove ku zihesh e që të kthejnë të dorëzuar   

sepse zbarkon përditë silueta që shkrepet e një deti të gjetur

dëftimi i një gremine pa brigje ku shqisat të mbajnë pezull

 

 

* ilustrimi: Cabbage Leaf, Edward Weston (1931)

243 Komente

Shpina si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

Si vizatim i bardhe mbi okren e poces se baltes, imazh prej antikitetit, me karroca (te zberthyera) kuajsh dhe parzmore me rreze.

Shume, shume interesante keto vjershat. Sec kane nje bukuri qe vetvritet pa buje e zhurme. I huaj eshte ky apo vendi?

sa fantastike poezia e pare! Pershendes veten (qe gjeta aty).

autoportret, autopershendetje, autorgazme, autokritike, autopermiresimdhefillimngaeparameqellimeautometemira smiley

Mbase ngaqe une nuk e kam shkel deri tani ligjin: "Mos dil jashte radhe", kete "fillimin nga e para" sado jam perpjekur ta marr vesh snuk dot, s'thone kot, ca gjera duhen provuar mbi shpatulla qe t'i kuptosh.

P.S: oh sa kenaqeshin adoleshentet e kohes sime me perngjitjen e fjaleve "temosberitseksshkaktondhengadalesiminetelexuarit". smiley

sa mizore qe je. ka dhe zhvillime te vonuara.plus qe femija trazovac fle brenda nesh smiley

fee, autobejeprovembishpatullasotpradhenathuajneser lol

speaking of dalje jashte radhe, pse kompleksohet patjeter nje pjese mileti ndaj mastubrimit, a thua se behet fjale per ndonje gje joetike apo te dhunshme? ty p.sh. pothuajse tu be autogol autoadoleshencereferenca, mbase nga zelli per tu autovetembrojtur nga autorgazma, permendja e se ciles mesa duket tu duk ofenduese a ku di une, per cfaredo arsyeje qe e gramtikishtveshtrove fjalen si te tille smiley

hic fare o xhib smiley perkundrazi, une te pakten ta di per nder qe na ke stervitur te lexuarit me perngjitjen e fjaleve, se ajo shprehja adoleshente s'e ben dot me  efektin e deshiruar

P.S: mire ben qe thua mbase kur flet per kompleksime dhe autovetembrojtje, jo per gje po vetembrojtja ne konsideraten time perben nje shanc te humbur per te vrare me shume se nje zog me nje gur, ose per ta hedhur ne Adriatik e per te plasur ne Atlantik. Keshtu qe te jemi te qarte nuk ishte mbrojtje, aq me pak mbrojtjameemireeshtesulmi. smiley Sorry, fjalia mund te me kete dale e komplikuar, po nuk e thjeshtoj dot.

hmm ok, po tashi jam ne dileme nese duhet apo jo te te kerkoj ndjese duke thene me fal se krejt pa dashje te paskam paragjykuar si femer me komplekse ndaj masturbimit smiley

ok ok, le ta kaperzejme kete autoprag qe ngritem dhe le fokusohemi ne aspekte me poetike, romantike e gjeometrikestetike smiley

Ne kendveshtrimin e nje doktori, eshte e habitshme nese pacienti kerkon falje se i mori ere lules dhe kjo i dha 1-2-3 teshtima te njepasnjeshme, c'kuptim do kishte dashamiresia e doktorit pastaj dhe vullneti i pacientit per te sqaruar kush keqkuptoi ke dhe pse ekziston alergjia ndaj polenit te luleve.

Mire pra, une sugjestionohem lehte per fat te mire ose te keq, s'paska autoprag ne sfond ose perpara smiley

Une thashe ta thjeshtesonim po ti e kompleksove me shume duke me akuzuar (apo komplimentuar) qe paskesha dashur keshtu ti marr ere lules tende dhe ndaj po te kerkoj falje, packa se teshtitja ishte per fajin tim.

Per koken e lules qe s'kam teshtire gje, thjesht muhabet po beja smiley

Ti, lules qe kishe ne dore (smiley) i more ere, s'eshte e thene te jete e imja, megjithate: Shendet! ose Shendet pac! nese s'u mor vesh kush teshtiu.

 

Gjimnastike fjalesh, me qellimin te ngrene nje strukture qe tekembramja mbetet serish bosh, pa mish mendimi.. Te sterlodhshme, te mbufatura, hermetike deri ne paradoks ( ne fund te fundit perse i hedh ne leter kur i mbyll kaq fort). 

 

ravijëzimi i aromës së mbrujtur me hirin e skenës së mbetur

është vargu i kuadrove ku zihesh e që të kthejnë të dorëzuar   

uthull e forte qe prish enen e vet. 

ne mos mish a ndonje hale peshku, a ndonje fije bari a ndonje kocke (gjimnastike)? apo vetem ha buke e mish e vdis me ne goje deklarata se jeta keshtu e ashtu se njeriu se shpresa se e ardhmja dhe e shkuara se kam nje sekret o shoke qe do ta them te shpetoj shpirtin dhe ne bashke me te boten aq me mire, po, pse jo, per kete te perpiqemi, nje bote me te mire, cdo poezi nje komardare, nje cope buke, nje cope mish.

vallaj tropizme, kjo lloj poezie eshte per gjynah. asnje vlere tjeter nuk ka pervec gjimnastikes se llafeve. I lexova vetem prej titullit sepse premtonte shume...gramatika e veshtrimit... fantastike si metafore... mirepo, ja qe, ce do, gjithsesi, sot per kot, mish per binish, mot me mire.

ah, dhe s'eshte me inat, eshte me takat.

 

ca dmth mish per binish? e di qe ne turqisht binish i thone hipjes (ne autobuz) por nuk e interpretoj dot.

av, takat kerkon cdo gje, edhe te lexuarit. une vete jam shume e terhequr si lexuese, zakonisht nuk guxoj, por mohimi yt mu duk i tille qe meritonte nderhyrje, qofte edhe vetem per te shprehur ti vleresim per titullin permbledhes.

s'di a e ke degjuar: Ha binish, mish. I thosh Nastradini i gjore rybes se vet,kur u vesh e ngjesh nje natezaj e shkoi si mysafir. Gjindja e pandehu njeri me post e i shtroi darke sic e dine vete ata ne keto raste.

Trop, mos u merzit e dashur. Le te themi qe dhe une kam lexuar dhe lexoj po ashtu shume dhe po shtoj se sa me shume lexoj aq me shume viza hiqen. Rruget shkurtohen, seleksioni behet i pameshire. 

ketij titulli te mire i duhet tjeter takat.  

Tani po me kujtohet historia por binishin si fjale per nder s'e mbaja mend, xhyben po.

Po pse te merzitem une, ne muhabet po bejme, madje kishim kohe pa bere muhabet, eshte zhbere muhabeti fare ne kete najihe, vetem batuta dhe vuajtje e mbuluar me nerv.

Po flisja me dike se si nje x kengetar e kam pas degjuar shume, dhe tani s'e kuptoj, s'e duroj dot hic. Vizat jane rrethanore, si rrathet perfshires, ne rastin konkret une mendoj se ti si poete vete mund te tregosh me shume durim, por edhe vleresim, pa hequr dore asnjehere nga frustrimi dhe nga stilolapsi i kuq. Kundershtimi yt mund te jete me i vyeri koment, por ai kerkon nje forme. Une jam kurioze per shembull mbi cfare perftove ti nga leximi i vjershes se pare.

trop, kam dicka ne dore tani dhe smund te rri gjate. megjithate, meqe ra fjala, poezia e pare ishte dicka me e kthjellet. te pakten krijonte nje dallge qe niste e prekte me radhe sfera e shtresa te ndryshme ndjesish... gjithsesi vetem sa niste....cfare perftohej prej saj mbetej e ngrire, e huaj... gjithnje per mua.

pelqesa eshte fatkeqsisht ose fatmiresisht shume e lidhur me nje estetike ne dukje shume personale por ne thelb eshte rezultante e nje marrdhenieje on and off (ndizu/fiku) me boten, me ate qe ti me ironi e quan perkufizim te shpreses, se mires, mishit pra te perditshem. nuk ka kuptim as deshperimi me i thelle, as lumturia me e madhe pertej kufijve njerezore... pertej ketyre kufijve mua personalisht me tingellon dokerr. a eshte faji im? edhe mundet. por sic e kemi thene edhe diku tjeter, me ler o zot te bej fajet e mia dhe me jep nje shans t'i laj ato.

Ne fakt une hapa nje valle te cilen nuk jam e pergatitur ta heq, jo sepse nuk kam kohe (qe nuk kam) por vertet nuk kam takat per diskutime sa formale, aq edhe historiko-filozofike, ne lidhje me poezine. Mendoj se se pari duhet ndervepruar me formen e vjershes, per te kuptuar perse kemi nisje dhe perseri nisje. Sidoqofte tani qe te lexoj se e lexon me me shume dashamiresi vjershen, them se biseda arriti te preke ato permasa te miresise brenda kufijve njerezore, qe jane hic ironikisht menyre e lavderueshme te jetuari si per njerezit, si per poezine, por menyre qe mendoj se shpaloset me drejt qenesisht se sa qellimshem. Pershendes Heretikun me qenesishten.

Permend ham-in

(ose bau-hausin),

bej gati leximin!

(sigurisht ne meshire t’mjau-sit

qe ben gati fshesen e dopiopetit

çiao-mjao-bao).

 

L'alchimie du verbe - Rimbaud

--------
A moi. L'histoire d'une de mes folies.

Depuis longtemps je me vantais de posséder

 tous les paysages possibles, et trouvais dérisoires

 les célébrités de la peinture et de la poésie moderne.

J'aimais les peintures idiotes, dessus de portes,

décors, toiles de saltimbanques, enseignes,

enluminures populaires ; la littérature démodée,

 latin d'église, livres érotiques sans orthographe,

 romans de nos aïeules, contes de fées,

petits livres de l'enfance, opéras vieux,

 refrains niais, rythmes naïfs.

Je rêvais croisades, voyages de découvertes

dont on n'a pas de relations,

 républiques sans histoires, guerres de religion étouffées,

révolutions de mœurs, déplacements de races et de continents :

 je croyais à tous les enchantements.

J'inventai la couleur des voyelles !

 - A noir, E blanc, I rouge, O bleu, U vert. –

Je réglai la forme et le mouvement de chaque consonne,

et, avec des rythmes instinctifs,

 je me flattai d'inventer un verbe poétique accessible,

 un jour ou l'autre, à tous les sens.

Je réservais la traduction.

Ce fut d'abord une étude.

J'écrivais des silences, des nuits, je notais l'inexprimable.

Je fixais des vertiges.

 

Voyelles - Rimbaud

A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu : voyelles,
Je dirai quelque jour vos naissances latentes :
A, noir corset velu des mouches éclatantes
Qui bombinent autour des puanteurs cruelles,

Golfes d'ombre ; E, candeur des vapeurs et des tentes,
Lances des glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles ;
I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles
Dans la colère ou les ivresses pénitentes ;

U, cycles, vibrements divins des mers virides,
Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides
Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux ;

O, suprême Clairon plein des strideurs étranges,
Silence traversés des Mondes et des Anges :
- O l'Oméga, rayon violet de Ses Yeux ! -

La poesia, dicevano gli antichi greci, è melos e logos: musica e discorso. Per la nostra cultura contemporanea, invece, le poesie sono solo discorsi: discorsi scritti, sintatticamente un po’ strani (per le famose “licenze poetiche”), in cui si va a capo molto spesso. Dev’essere un risultato dell’imitazione di modelli classici che ci sono arrivati incompleti, un po’ come la faccenda delle statue monocrome, per intenderci. Perché i greci, in realtà, cantavano. Cantavano le liriche, chiamate appunto così perché si accompagnavano con la lira (ketu me rri lirikaalbaneze, bjeri çajftelise ose dajres se Laverit). Alcmane era un cantante, Saffo era una cantante - una cantautrice, se preferite. Ma delle loro canzoni sono stati tramandati solo i testi, insieme a una vaga conoscenza della metrica, che nemmeno capiamo più tanto bene perché la nostra lingua non ha vocali brevi e lunghe, e che comunque ci dà soltanto un’idea approssimativa della struttura ritmica della composizione. Troppo poco per ricostruire la musica. La gente, comunque, ha continuato a cantare, e così - con buona pace dei poeti ufficiali e delle antologie scolastiche - la poesia è sopravvissuta: melos e logos sono ancora insieme nelle canzoni d’oggi.

Qeshtu ma mire me ndigjue kangen e kengeve e kongeve e kingeve: “Qaj minushi!, e qaj minushi”, kenduar nga nje moce greke. Rekomandoj qe te leni kompiuterin dhe studimet poetike dhe metafizike, e i fusni nje valle shoqeruese mbi pllakat e dyshemese, mundesisht me partnerin e dashur (nqs e keni, nqs jo, vazhdoni te ramen me …., se ajo eshte poezia e vertete).

http://www.youtube.com/watch?v=luY5U4zvKZ8

 vazhdoni te ramen me …

vesh? Ne qi sdim me lexu partiturat ta kam llafin.

La poesia

dicevano gli antichi greci

è melos

e logos.

musica e discorso.

Per la nostra cultura

con

tempora

nea,

invece,

le poesie sono solo

discorsi

discorsi scritti,

sintatticamente

un po’

strani

(per le famose “licenze poetiche”).

in cui si

va a capo

molto spesso.

 

PS: Ej, thuj ksaj Maries ktu që të të citojë herë tjetër kur copy paste prej teje.

 

Ah moj Ulerime e Furishme sa mizore qenkerke, po ka kushedi sa shekuj qe Maria Faqekurabia i ka thene Gureve qe Rrokullisen, merre me Longos se Melos eshte mbarue, por ata hiç na veshi i Fiqiriut, rezistojne akoma deri si pensionistet ne vaktit ne rradhe te supes pa leng me sahan elektrik ne dore:   

I timpani vibrano,

il nervo acustico porta il segnale al cervello,

l'amigdala si scuote

- RABBIA –

passa il segnale all'ipofisi,

le ghiandole surrenali rispondono

e pompano adrenalina

 - RABBIA RABBIA –

l'adrenalina arriva al cervello,

neurotrasmettitori attivi

- RABBIA RABBIA LA RABBIA CI SALVERA'

 - nuovi segnali dall'ipofisi, sistema endocrino

- "tan tara rarà" SIAMO SALVI - endorfina.

Ragazzi che sballo.

Ohere

tik.

S'e kuptoj

atë që thua, por nuk ka prob

lem. Të

fala!

 

NE ME LAZEM (titulli i poezise, faqekurabise)

Njerzit nuk kuptojne,

Sepse i kan kuptuar,

Se po te kuptojne,

Atehere duhet te veprojne!

Pak analize te teksteve konkrete per te mbeshtetur panikun e humbjes se antikitetit eshte e lutur, ne mos per respekt te temes per respekt te teorise.

Nuk eshte pune paniku trop., eshte pune vetemashtrimi ne lidhje me ate qe quhet model klasik. Ne linkun e lidhur nga Urlatori (qe nuk kupton se nuk jam aq naiv sa ti kujtoj te tjeret sylesher qe nuk dine te gugllojne frazat qe sjell per te zbuluar origjinen) sqarohet teorikisht nga nje specialiste se poetet, e dine apo se dine historine, bejne pune gjysma gjel, siç thote Njoni (guglloni ta gjeni po te doni de kush, keshtu beheni me te shkathet, e mesoni me teper duke i gjetur gjerat vete), modernet i hedhin mbas veshit (te Fiqirit) mbajteset prej teli te gjysylykeve, dmth lexojne me sy, si shurdhmemece. Ta do mendja qe prodhojne produkte shurmemece, pa shpit, ose me shpirt te deformuar, siç edhe po ndodh, biles bere edhe me qellim, sepse ky eshte qellimi i artit te modh mer jau.

Tek shkrimi i Maries, hidhet nje llaf shkarazi per skulturat greke te lashta. E pra dihet edhe nga gjimnazistet se skulpturat greke nuk ishin syverbera, por sypikturuara qe i kane humbur site e bukur dhe veshtrimin prej andrallave te kohes. Gjithashtu ishin te veshura edhe me ar, dhe te pikturuara ne trup. Njekohesisht nuk ka asnje te dhene te sigurte qe skulpturat e gjetura dhe te adhuruara te ishin te ase-ve greke, eshte njesoj si psh skulpturat anonime kallp qe zbukuronin hyrjet e Kombinatit Stalin ose te Maliqit, pas ardhesit tane ti quajne me autoresi te Janaq Paços. Dmth gjithe ideali i persosmerise Rilindase dhe Kanoves me mermer Karrare eshte vetem pasoje e nje keqkuptimi. Eshte njesoj sikur ne te gjenim skeletin e Neandertalit dhe te kujtonim se ai ishte paraqitja e tij reale.

Persa ka vjeftur kjo pune, ne kuptimin qe jemi nis per kete pune e kemi kryer nje tjeter me te mire, kjo eshte nje gje tjeter. Me llafe i gjendet karari te gjithave, dihet qe me llafe deshtimet i kemi kthier ne fitorje. 

Thene me shkurt trop: dekontestualizimi nuk eshte shpikje e shek XX-te, eshte bere bere perhere kjo pune, edhe pse pa dashur. Tani prej inatit qe paskan qene te gjithe rrenacake, edhe un vete s'dikam gje un mer jau qe paskam qene rrenacak (na genjeu Verua ashtu si na genjeu dashnori dhe pastaj na la, sepse ne nuk deshem vete, vete desh, desh vete vetem Lymi i Tutit), o burra te dekontestualizojme me qellim, o burra te çmitizojme me qellim, me kuptim dhe pa kuptim, si te vije, sepse ekziston vetem liria dhe dimensioni i saj.  

Meqe po flasim per poezine, Av, me erdhi nga Shqiperia nje perkthim permbledhes me poezi nga Yves Bonnefoy. Poezite kane ardhur shume mire ne shqip, nuk i kam lexuar me lupe perkrah origjinalit, megjithate, sidoqofte, u gezova qe ishin ne shqip, jua rekomandoj te gjitheve. Botuar nga njerezit e mire te "Pikes pa siperfaqe", perkthyer nga Sokol Zekaj.

flmnd, na hidh ndonje kur te kesh kohe. un s'besoj se e lexoj dot ndonjehere... jo se s'dua te merremi vesh. 

po si ta hedh une tani, te rri te shtyp me ato e-te me kacurrela copy-paste, qe me plasin shpirtin, dhe ti te mos e lexosh dot ndonjehere? kjo eshte simpatike me shume se komike.

i meant, nuk besoj se me bie dot libri ne dore...ndjese per ngaterresen

Ashtu po, do te sjell dicka, ndoshta pas 2-3 ditesh se tani nuk mundem.

Av, ja nje pershendetje me nje fillim poeme nga Net Isveizi; enjoy:

Me yllin pa ngjizmëruar të një dëshire tej horizont gojës,
Tashmë thjesht thëngjill zërit strukthuar erës,
Brenda kornizës së një përqafimi ende fatpamundur,
Gishtërinj naivë harenjazi vizatuar kanë,
Një peizash ngjyrakapërtherur shkretëtimegërth,
Ekualipte shkëmbenjsh kacavirren buburrecazi vetëtirash,
Hartës së arsyes ku mungon zanafillazi një lumë,
Gjurmë deveshë harrese hijazi bëlbëzojnë,
Endrrash ku s’guxon të sythojë qielli,
Shtigje që i ngjiten me katapulta asteroidësh kalaerrësirës,
Ku daullja e himenit të verbimit nuk di ku mbrujtet,

PS. me kujtohet qe te ashtuquajturit "kombinate apo kulla muzikore" i quanin gjithashtu edhe "sound machine".

jooooo! fotografoje dhe çoje si foto këtu!

p.s. të lutem! smiley

o ama shyqyr qe erdhe, ta dish se po te therrisja me mendje. une e kam nje skaner por me duhet te iki diku per dy dite, diten e trete do te te skanoj gjithe librin.

oh, shpresoj që ti s'je zhgënjyer nga ndërhyrja ime e shkurtër dhe aspak profesionale. tre ditë në jetën time poetike s'janë asgjë, kështu që vëré punën ti! 

Meqe kam thene se mu duk interesante. Mbase e kam gabim xhanem, por ai shkrimi i pare te paktën nuk duket aq hermetik. Edhe literalisht po ta shohesh une gjej kuptim dhe duket vjershe naive deri diku. Shtatori eshte muaji i pjekjes dhe vjeljes se frutave, i renies se gjetheve, i errjes së kohes, ndersa maji eshte ai i çeljes se luleve qe do behen fruta, eshte maja e pranveres, e drites dhe diteve me te gjata, shirave jetedhenes e keto klishe te tjera. Qe "shtatori e zbraz fytyren" ne "gjoksin e mbytur" kesisoj te majit me ato gjerat qe thame, me bejne mua te mendoj se koha eshte zhdukur si largesi apo përqëndruar brenda nje casti mesa duket shume te ngjeshur, qe i ben stinet te handakosen mbi njera tjetren, e ky mund te supozohet se qenka lejtmotiv i asaj që po ndodh. Mbase dhe zbulim i sekretit. Se nese fytyra e shtatorit jane frutat, muzgu e renia e gjetheve, e vjeshte në pergjithesi ai muhabet, e ai e humbet apo i derdh keto ne "gjoksin e majit" si te mos donte ate qe i jep a si te ishte duke ia kthyer a të donte qe fruta e lule te rrojne bashke, duke e bere majin qe eshte zakonisht "i mbytur" ne bukurine dhe intesitetin e shperthimeve te veta me lule, sythe, drite, freski, hormone e me the te thashe t'i ngjitet keshtu gati seksualisht nje stine tjeter domethene se kohet mire qe u jetokan te gjitha brenda nje casti ndonjehere per dike por u vura dhe ne dyshime. Mbase ata muaj jane dhe gjysem metafore për ata trupat që ngrihen nga "shtretrit e pandehur" e ashtu mund te jene nje burre e nje grua qe ndoshta nuk jane takuar apo takuar fshehur meqe shtretrit qenkan te përfytyruar a te menduar fajtore, e shtatori kush e di do jete ndonje i rënduar nga urtesia e vet e maji ndonje zogez plot premtim. Mund ta kem gabim thashe. Ama lexohet me duket mua literalisht po ashtu.

Meqe po mendohesha prape, mund te jete edhe si ti shohesh gjerat permatane fundit te tyre, si te jene transfinite pra. Ato do shfaqeshin nen nje drite krejt tjeter. Ngjarjet vijne drejt teje prej nga kahu i kundert i kohes, nga thellesite e asaj se kane ndodhur me pare, se kane ndodhur tashme dhe jane e shkuar. Ti i sheh ato te vijne nga nje drejtim tjeter qe nuk eshte ai i shtjellimit tyre logjik, nga thellesite e permbushjes se tyre, qe eshte ne fakt edhe fundi i tyre, si nje film i pare perseprapthi.

Jam me Av-in.

e në amforën e zbathur të shurdhimit pikon limfa e rrjedhur

nga krisja e largësisë mes përvijimit dhe muzikës së gërmuar

...nga koha, kur në moshën 5 vjeç i shkava nga mamasë nga dora e rashë me kokë në çimento, nuk arrita kurrë ta ngre veten në nivelin e individit me koeficient intelekti të mjaftueshëm, për të hyrë në brendinë poetiko-filozofike të natyrës së vargut të spikatur më sipër. I shoh me zili disa që i shijojnë dhe i kuptojnë. Unë i mjeri, i sakatosur...një peshk i vërtetë.

Po mund te jete shurdh a i shurdhuar nga ndonje aksident, po mbase eshte ermemit apo asket xhanem, i mbyllur në ndonje qele, e nuk dëgjon gje e largësia do jete ajo prej zerave e zhurmes e rremetit, përvijimi do jene ajo trajta e horizonti qe permendet diku me lart, si të thuash vështrimi i gjerave a i vetes, e muzika do jete e shpikur, e përfytyruar (ne eshte shurdh) apo kërkuar në kujtese, a e rremuar ne internet dhe e përdorur per te zevendësuar gjerat qe dikush nuk ka fjale t'i thote vete se nuk di e i sherbejne si ilustrime per ndjenjat e veta memece duke ia lene përgjegjesine ndonje kengetari per lloj lloj deklaratash. Amfora do jete ena e kokes a trupit e zbathur sepse e thjeshte apo jofunksionale e limfa jeta e paket qe i vjen nga ky vecim shqisor a religjioz.

Kush ka lexuar "Une jam e kuqja" e ka parasysh fabulen "Stili dhe firma"-dhe kryeminiaturistin plak, te verber , i cili permes fjaleve te femijes qe pershkruante miniaturat, shpjegonte domethenien e tyre, burimin, librin nga ishin kopjuar etj. pergjigjia e plakut te verber ishte se nuk lexojne syte, por mendja qe kap vizionet.

Stili lind nga nje e mete dhe nje veper pa te mete, nuk ka nevoj per firme identifikuese-tha mjeshtri plak. Per te dale tek tema, googllova e se gjeta gjekundi firmen e autorit por stili njihet.Vegime, vella vegime, vegime qe vijne vetem kur heq viza dhe kur heq viza te verbojne vizionet dhe vetem pasi je verbuar, mund te shkruash gjera te tilla .

Prandaj Fee pershendet veten qe shikon aty ne ate pasqyre vezullluese.

Me lejen e Av:

Gjimnastike fjalesh, me qellimin te ngrene nje strukture qe tekembramja mbetet serish bosh, pa mish mendimi.. Te sterlodhshme, te mbufatura, hermetike deri ne paradoks...

 

Nje nga rastet e rralla kur kritika eshte me lart se poezia qe po lexohet/vleresohet.

Ne sensin qe kritika i tregon udhen poezise dhe jo anasjellats, sic duhej te ishte ne fakt.

Une kam qe dje qe perpiqem te kuptoj se cfare domethene "hermetike deri ne paradoks", meqe duket se ti e ke kuptuat dhe vlereson te lutem nese nuk perton, te ma thuash per care eshte fjala?
Hermetizmi eshte forme poetike shume e erret me gjuhe e imazhe vecanerisht subjektive ne te cilen tingujt dhe kuptimi kane te njejten vlere a u kushtohet e njejta vemendje, me sintaksë të shprishur e jo ortodokse dhe sekuenca ilogjike. Nëse eshte fjala per hermetizmin letrar se ka dhe ca te tjere.
Paradoksi ne poezi, eshte nje shprehje apo fraze e cila duket kontradiktore dhe qe kuptimi i se ciles zbulohet nga hetimi i vemendshem, zhbirilimi. Qellimi i paradoksit eshte te arrestoje vemendjen dhe te provokoje mendime te tjera, te reja, te fresketa, si shprehja "kopjet me te korrektuara jane zakonisht ato me pak korrekte" (Francis Bacon)
Si bëhen keto dy gjera bashke ne kritiken jo emocionale por mjaft elokuente te mesiperme?

Une kam qe dje qe perpiqem

s'varet nga koha e perpjekjes rezultati ne ket rast. dmth edhe pas dy ditesh, prap e njejta gje do jete.

 

Nese eshte fjala se une nuk kuptoj se ju e keni vene re qe nuk e kam ate aftesi, prandaj u luta per shpjegime nese ka. Nese ështe fjala se ai togfjalesh nuk ka kuptim qe i gjendet, une kam besim se magus nuk po ia fut kot kur e vlereson dhe kam shprese se mund ta kuptoj shpjegimin.

mund t'ia fillonim nga nje vjershe shume me e lehte dhe primitive, me kalimin: te urtat gjer ne dhembje. po deshtuam ketu, s'kemi pse ngjitemi deri ne gjera kaq te sofistikume sa poezia ne fjale.

nuk di a ka fol bacon per urtesine dhe dhimbjen, por keshtu si mes komentuesish e urta eshte nje gje e bute e plot tganin qe pi edhe dy sise. dhembja eshte nje gje qe te dhemb (me mire se kaq nuk munda per kete, bullshit eshte, e di, por le te kaverdisemi me kete per nje cast per hir te muhabetit). tani a mund te kercejme, hop, nga e urta te dhembja? nqse po, duhet thene si e pse e qysh. nqse e themi si e pse e qysh, atehere kemi nje shans (sado te vogel) t'i kopulojme hermetiken dhe paradoksalen, mendoj une perunjshem.

fjala të "urtat" mund te zevendesohet me "te shtypyrat", "të duruarat", " te vuajturat pa fjale", apo dhe te "mencurat", "ato qe njohin jeten", "të diturat nga pervoja ndijimore" dhe meqe behet fjale per nenat as nuk ka nevoje per shpjegim meqe kuptueshem kujdo i dhemb nena e vet e nga induksioni gjithe nenat e botes per hir te perfytyrimit popullor dhe ontologjik qe kemi per nenat. Fjala eshte per ndenja ketu, per perjetime. Sic eshte dhe per "te thjeshtat gjer ne madheshti" nuk kane nevoje as per shpjegim ligjerim i drejte e prozaik eshte, por kjo eshte ceshtje tjeter.
Hermetizmi dhe paradoksi jane i pari forme letrare apo rryme religjioze dhe i dyti figure retorike apo nocion logjik secili me perkufizime te sakte ne cdo rast perfaqsimi te asaj qe shenjojne ne varesi te perdorimit.
Ngaterresa juaj natyrisht do jete e qellimshme, shaka domethene, sepse krahasimi juaj eshte absurd, nuk ka lidhje ndjeshmeria emocionale qe frymezon ndonje objekt poetik cfaredo "nenat, partia, sokaket, lulet artificiale" me le të themi "dekonstruksion deri ne agrikulture".

meqe behet fjale per nenat

sec kam nje frike qe pikerisht kjo ngaterese eshte mbase pa qellim e qellimshme, sipas paradigmes se baconit, gjithnje.

Ti te ben me qesh me zor me keto "bullshit eshte" apo "mendoj une perunjshem" hahaha...

Jo, shiko, Kadareja me habit ne nje ane sepse eshte teper i sofistikuar ne proze nderkohe qe ne poezi shpeshhere (por jo gjithmone!) paraqitet aq i thjeshte saqe aksesi i lexuesit drejt kuptimit, apo idese kryesore -- sic na thoshte zysha ne vitin e dyte te gjimnazit, eshte si nje porte e hapur kanatash. Dhe, qofsha i gabuar ne kete, por kam vu re se mjeshtrat me te medhenj mund ta nisin karrieren poetike me kompleksitet dhe pastaj kenaqen me ate lloj thjeshtesie qe shkon gjer ne madheshti. Kam pershtypjen se kete ben ai edhe tek "mesueset e fshatit". Eshte si ato grandmaster ne shah qe te habisin fare me nje levizje bllofi, ne dukje naive e si prej diletanti ne ate sport, por qe con ne mat te parefuzueshem pas dy a tri levizjeve te tjera.

dikush qe ia degjoj shume llafin ne keto ceshtjet e artit dhe letersise, me ka thene nje here qe eshte virtualisht e pamundur qe dikush te shkruaje njesoj shume mire edhe proze, edhe poezi. Shembull: Borgesi.

Pasi ia marr pa vertetim kete, udhet na ndahen nje cikez, se ndersa me thuhet qe poezia eshte kulmi i te shprehurit me ane te gjuhes, une me shume me nje fare sensi qe s'di nga me vjen, dua shume te besoj se nje proze eshte me lart se nje poezi, gjithnje nese nje krahasim i ketij lloji do bente sado pak kuptim. Si me thene, mua me duket qe te ndertosh nje proze te mire eshte me e veshtire se te ndertosh ne poezi te mire. Perjashtoj krijimet gjeniale ne te dy zhanret, te cilat nuk jane vetem pune mundi njerezor, por kane edhe ingredientin e frymes hyjnore, ne mungese te nje llafi me te mire per frymezimin si agnostik qe jam.

Gjithnje ne mbrojtje te deshperuar te argumentit tim, them qe njerezimi artistikisht ka folur ne poezi qe ne krye te heres, kursa proza erdhi shuuuume me vone, dhe kjo e ka nje arsye (nqse pranojme se me e vonshmja ka dicka te eperme krahasuar me me te hershmen). 

Ismaili nuk ka shkelqyer ne poezi, sikunder ne proze, edhe pse tituj si Koha dhe sidomos Shekulli im, i bejne goxha nder deri Atij. Plus, dua te shpreh indinjaten time te thelle, per mendimin e gabuar qe ka pas qene perhapur te pakten dikur, qe Ismaili eshte prozator, kurse Driteroi eshte poet (o llah). Pa medyshje per mua, poezia e Ismailit eshte me e mire se ajo e Driteroit. Nderkaq, me duket se sikur te kishte zgjedhje, pra te pyetej nga Zanat e malit, c'ka dishron Ismail, na thuej, a don dramaturg me qene, a don prozator me u bae apo don poet i spikatun... ne 100 realitete te tilla, Ai do thoshte te pakten 97 here qe dua prozator, sikunder eshte. Kete bindje e kam ngaqe e kam lexuar diku te kete thene atituden e tij ne ceshtjen ne fjale.

Nderkaq, afiniteti ndaj prozes a poezise, eshte me te dhene, jo me te thene. Vete, psh., kam ndaj poezise kompleksin e atij qe nuk arriti dot nje femer, psh. Edhe pse goxha flirtoi. Me prozen jo, kemi nje jete familjare shume te konsoliduar, i besojme njeri tjetrit, kemi llogari te perbashket bankare, ndizemi jo rralle "si per here te pare" me shoshoqne, dhe nuk kam ndonje problem te madh (xhelozie, inferioriteti, paniku) kur vemi ne ndonje pritje plot me xhentellmene sharmant, qe nuk jane shperfilles ndaj gjysmave tona me te mira. smiley

 

me fal qe s'po te lexoj dot deri ne fund: ti borhezit nuk i pelqen poezine, apo prozen?

eh jo, me lexo deri ne fund. nuk ka falje per ate.

po nuk me intereson ky debat fals midis poezise e prozes o emigrant, as perkuljet mbi mundesite e kadarese, hajde tani se nuk ka perse te reduktohemi kaq, mua me beri pershtypje ky njeriu qe permend ti, qe permend borhezin kesisoj, nuk po ambjentohem dot.

keqkuptimi yt lidhej nga lehtesia ne lexim. llafi ishte kujdes here tjeter.

ps. shembulli nuk jepej prej meje.

eshte e vertete qe une po shperfill te gjitha metaforat qe ti ke ndertuar ne komentin tend si edhe thelbin e diskutimit. se e keni thene per hatibin, pse nuk shkruan romane, si me thene une per veten pse nuk jam inxhiniere meqe me jepej per shkencat ekzakte dhe po ashtu kisha deshire te aplikohesha. a ka mundesi, se edhe shkruani poezi, t'iu qaseni gjerave me pak a priori, me pak skematikisht, sepse kjo teme po behet nje tentative e perkryer per bukosje? a ka mundesi te merremi me lenden e gjalle?

te lexova dy here, dhe nuk te mora vesh c'po thua.

sa per hatibin, nuk di kush ka thene per te qe pse nuk shkruan romane. ama meqe e thua ne vete te dyte shumes, pa ditur gje per te tjere "ne", une s'e kam thene ndonjehere kete gje. dhe meqe jemi, une nuk pres te lexoj gje te mire aktualisht nga hatibi. s'kam uruar ndonjehere me shume te jem krejt i gabuar ne pritshmerine time.

me fal atehere qe te vesha deshira dhe pritshmeri te paqena, ne nje kohe qe ti as urime nuk kishe. ishin zgjatime te diskutimit tend, disi te shtyra prej meje, se deshire nuk kisha.

me lidhje me metaforat qe me pyet me poshte, qe me thua te vertetoj se jane te tilla, zgjedh te hesht per respekt.

fair enough.

Pershendetje tropizma, emigrant. Po hyj pak si papritur ne bisede, por tani u bera mbare dhe rihapa kompjuterin e po e ndjek shkembimin e mendimeve.

Desha t'i them tropizmes se m'u duk me vend pershkrimi poetik qe kish bere perceptimit tone si lexues ndaj poezise, me terma si "gjahtare qe gjuajne per drere" apo per pranimin e nje poezie si "mace qe rri ne dritare dhe i gezohet diellit". Me duhet ta pohoj tropizma, ne sensin 'rrefej', se vete kam kohe qe dua te jem ky lexuesi i rastit te dyte, por e gjej veten vazhdimisht te kapur ne paradigmen e rastit te pare. Madje edhe per keto dy poezi me lart, per te dyten sidomos, jam i tunduar t'ia nis gjahun, vec ne mos ma nderrofte mendjen dikush qe te me thote "rri, pse do besh dicka te tille, shih punen tende" smiley.

Emigrant: me ato qe me the per raportin tend me prozen me kujtove Kadarene qe tregon sesi, kur shkoi ne Moske per here te pare me studime, ato muajt e pare ne metropolin e madh te lindjes, i dukej vetja si njeriu qe sjell nusen nga fshati per te banuar ne kryeqytet dhe i vjen goxha zor qe e ka perkrahu sa here del ne bulevard e pershendetet me miqte. "Nusja nga fshati" ne kete rast ishte letersia.

Jam shume dakord me ate ndarjen mes zhanreve qe thua, proza proze e poezia poezi, ku vec Shekspiri a ndonje shok i tij tek-tuk mund te bejne perjashtime duke cross-over me te njejtin sukses. Megjithate une jam i prirur te mos e marr si te mireqene "thjeshtesine" e Kadarese ne poezi. Me duket nje lloj faciliteti i qelllimshem i stilit qe ai praktikon ne kete zhaner. Ndaj edhe e cyta njecik shembullin me lart. Ajo analogjia me mjeshtrat e medhenj te shahut vlen "te shtrydhet" edhe njecik, them une. Mund te mesosh nga nje mjeshter i tille edhe pse ai mund te kete kohe qe nuk e luan lojen, apo edhe pse para 30 vjetesh ka luajtur me stilin ne mode te asokohe (rasti i studimit te Fischer-it psh, prej lojtareve te rinj sot).

Just some ideas.

eshte tjeter lloj thjeshtesie ajo. vjen si mohim i te nderlikuares dhe eshte gjeja me stabel ne termodinamiken e sistemit (entropi minimale dhe parsimoni). eshte po ashtu rrjedhoje e nje sensi te perkryer mase qe dallon shkrimtaret shume te mire nga dora tjeter. sensin e mases e kane 1 ne 1000 qe shkruajne, dhe natyrsiht ai eshte ku e ku me sensitiv ne poezi.

Gjithsesi mua po me intrigon koncepti i thjeshtesise ne poezite e sotme, vecanerisht qysh prej 1910 e ketej shohim nje tendence ne rritje per ngjeshje fjalesh e mendimesh saqe duket se poezine moderne s'e nxe me as kostumi qe vete i ka prere vetes! Psh "Llora" (ne mos e gaboj titullin) eshte poezi e sofistikume pasi shkrimtari e shkroi ne te njezetat (them sofistikim ne forma e tendenca Majakovskiane te kohes e me thetethashe). Ndersa "Monologu i te vetmuarit" e ka sofistikimin tek thjeshtesia dhe sensi i drejteperdrejte i mesazhit/kumtit qr mbart. Ndoshta jam biased, por po me pelqen ideja e nje sofistikimi qe vjen nga thjeshtesia, ku kjo kuptohet si perkorje, dhe jam ca i lodhur nga sofistikimi i qellimshem, deri si qellim ne vetvete, i shume poeteve te dekadave te fundit.

Nderkaq, afiniteti ndaj prozes a poezise, eshte me te dhene, jo me te thene. Vete, psh., kam ndaj poezise kompleksin e atij qe nuk arriti dot nje femer, psh. Edhe pse goxha flirtoi. Me prozen jo, kemi nje jete familjare shume te konsoliduar, i besojme njeri tjetrit, kemi llogari te perbashket bankare, ndizemi jo rralle "si per here te pare" me shoshoqne, dhe nuk kam ndonje problem te madh (xhelozie, inferioriteti, paniku) kur vemi ne ndonje pritje plot me xhentellmene sharmant, qe nuk jane shperfilles ndaj gjysmave tona me te mira.

Gem smiley 

Trop, metafora e drerit dhe maces eshte terheqese ne dukje, shiny to tell the whole truth, por cinike dhe e pavertete ne thelb. Pse? Sepse tenton te fajesoje lexuesin. Dikur ne shkolla pergatiteshin shkrimtare dhe behej Letersi. Letersi e madhe qe arrinte tu fliste te gjitheve: edhe lexuesit elitar edhe atij qe kish vetem eksperiencen e rruges.

Sot po kerkohet qe ne shkolla te shkoje Lexuesi qe te marre vesh cdo lloj cakerdisje rropullish qe hidhet ne treg. 

 

Peshku  Acetal De Hyde! Mos ndoshta ju sjell e gjitha kjo ndërmend atë tregimthin e Mark Tuenit, "Si botova një gazetë bujqësore". Hahaha...që dje ke që rri e vret mendjen me sjelljet poetike të peshqve. Po këtu, po t'i marrësh seriozisht, të heqin mend e kokës, anëtar i dashur i forumit.

sjelljet poetike të peshqve

jane si bari i livadheve, qe i kositun rritet edhe ma i gjallnuem.

ps: hapi syte sa te duesh, admin!

Mr. Acetal: me kembenguljen tende, dhe per respekt te poetit ne fjale, na bere te hapim librin e Gertrudes qe e kish zene pluhuri prej kohesh.

Une nuk e kam marre vesh ndonjehere shume sakte se c'eshte hermetizmi, por e di se eshte nje nga ato gjera qe i njeh ne momentin qe i sheh. Besoj se perkufizimi yt per te tingellon goxha i perafert me ate cfare mund te jete hermetizmi me te vertete ne teori. Sa per ate se c'eshte kjo gje ne praktike, une vetem nga Gertruda, me mbiemrin Shtajn, e kam mesuar, me teper si nje lloj shije si me thene.

Ja psh se c'bente Gertruda me gjuhen:

"A kind in glass and a cousin, a spectacle and nothing strange a single hurt color and an arrangement in a system to pointing. All this and not ordinary, not unordered in not resembling. The difference is spreading."

Ec e merre vesh ti se per cfare e ka fjalen... Kush po e di se c'bluante ne mendje poetesha kur e shkroi. Dhe jo vetem kaq por lind pyetja qe a duhet te na interesoje ne se c'ka patur ajo ndermend? Dhe, per me teper, a duhet t'i interesoje lexuesit perfundimisht se c'do me thene sot, tani e ketu, poezia ne proze e saj? (!) Me duket se kjo lloj poezie si e Shtajnit, e pranuar gjeresisht si hermetike, ia mbyll deren ne fytyre lexuesit duke i hequr te drejten e kuptimit dhe duke i kerkuar nje lloj password-i te paster gjuhesor. Me fjale te tjera, ka poezi qe shkruhen vecse per te testuar limitet e gjuhes, ose per te ndertuar mendim nga vete gjuha (nderkohe qe tradicionalisht e kunderta pritet), ose per hater te nje tendence autoreferenciale, gje te cilen personalisht nuk e shoh si dicka me shume sesa nje tip narcizimi gjuhesor, e qe nuk me impresionon.

Me duhet ta them ne fakt se nuk mendoj se une apo dikush tjeter ne bote mund t'i thoje ketij poeti sesi dhe cfare duhet te shruaje. Duke u bashkuar me kritiken e Av me lart, une shpreh thjesht parapelqimet e mia estetike se c'eshte poezi e mire e c'nuk eshte e tille. Por poeti ne fjale eshte ne te drejten e vet te beje poezi si tip "gjuhe te paster" (pure poesie) ku ai ose ajo nuk shohin nevoje reale qe vargjet dhe figurat t'i korrespondojne dickaje konkrete ne realitetin e gjendur jashte vete kesaj poezie. Problemi eshte se, mesa me tingellon, poeti me lart perpiqet t'i kete te dyja: edhe formen e paster te gjuhes edhe brendine e kuptimit. Ketu ai deshton, per mendimin tim, ne kete shkerputhje te gjuhes drejt mendimit. Aty calon.

"Me duhet ta them ne fakt se nuk mendoj se une apo dikush tjeter ne bote mund t'i thoje ketij poeti sesi dhe cfare duhet te shkruaje".

Magus, e thu kete shprehjen se je i bindur, apo se duhet me e thene se eshte shprehje demokratike?

Mund te jete demokratike si propogandistike, por logjike nuk eshte, sepse ti, ose ndonje tjeter qe mendon si ty, mund te me heqe te drejten mua, ose ndonje tjetri qe mendon si mua, qe ti them poetit qe fjala vjen gjuha nuk ka per qellim te perdoret per çfardo lloj qellimi qe ti teket njerzve, ashtu siç kam te drejten ti them qe te mos peshtyje mbi trotuar ose mos te fshije qyrret me dore ne prezencen time ose te ndonje zonjushe qe mund ti bjere te fiket nga peshtirosja e zhurmes se lengjeve ne kanalin e hundes se poetit.

Kjo qe the ti nuk eshte demokratike sepse as ti e as dikush tjeter ne bote nuk mund te me thuash mua se si dhe çfare duhet te shkruaj une se si duhet te shkruash ti se si duhet te shkruaje poeti e vaj vatan e mjere mileti, alfabeti dhe analfabeti 

z. heretik, une them se nuk shkon te flasim me absolutizma (si psh "mos peshty pertoke") sepse s'jemi gjekundi tjeter vecse ne nje blog. S'eshte se ne po ndajme shapin nga sheqeri ne poezi duke vendosur ligjesi te shkruara mbi shkemb per ate se si duhet apo nuk duhet bere poezia! Plus qe eshte mire qe njeriu t'i lere pak shteg vetes se c'nuk ben vaki, mund ta kemi edhe gabim qofte une qofte ti ore. smiley Pra, i mbetem atyre qe thashe me lart por gjithmone duke llogarit edhe faktin se ka shume e shume mendje te tjera rreth e rrotull, perfshi edhe poetin bashke, qe kane pikeveshtrime te tjera. Cili prej nesh ka pikeveshtrimin me total, tip big brother-i, per kete apo cilendo ceshtje ne univers? Dhe ne e paste, a i lind detyrimisht e drejta ta paraqese si ligj kete pikeveshtrim te tij? 

Zoti Magus nuk kam ç'te them, ma ke ftof menjen, perveçse qe paske humbur kot, e po humb kot kohen e lire me diskutime demokratike ne Peshk. A nuk do te ishte me mire qe te formoje nje parti te re politike bashke me Pjerin dhe te na sillje demokracine e vertete ne Shqiperi, se per te ne po vuajme shume? 

Hahahaha... heretik ti rrofsh, por mos me shty per nga ironia se s'ia dal dot ne krye asaj udhe... Hahaha "demokracine e vertete" e? Edhe kete e the?

Ajo e Avit duket me shume si fillim hartimi sesa si kritike meqe nuk sjell ndonje argument te bazuar, por pershkrime te vetat emocionale.
Ndersa une te falenderoj per mundimin dhe une besoj po ashtu tek impakti, nje gje duket e mire ose e kote. E kur duket e kote dy here nuk meriton vemendje.
Autori nuk i hyn njeriu ne pune teksti eshte i pavarur, ose flet i dikujt ose jo.

Impakti mundet edhe te te genjeje. Cdo poeme meriton nje shans me shume, pra nje rilexim, vec ne qofte se mungesa e talentit eshte aq e dukshme sa te mund te dallohet qe me leximin e pare.

Ne nje dore bisede po bejme si per dite te djele, ku kesaj ane te Atllantikut eshte ende ora diku nga pasdrekja e une po ndihem i ngeshem, e po me shijon nje shkembim mendimi ne gjuhen e nenes me ca bashkatdhetare te mi. Autori ndoshta nuk i duhet kujt ne sensin e njofjes personale se c'ben e nga behet, dakord. Por mesa shoh ne keto vargje egziston talenti real (kompozime ne terceta, me rime e me tingellim, si Dantja ne vaktit s'eshte se behen cdo dite, aq me pak ne gjuhen tone). Ndaj them se ky poet mund te beje dicka me shume, apo me mire, apo me thjesht per hir te vetes por edhe te lexuesit. Keshtu qe, shkurt, i uroj suksese.

p.s.: Po e rilexoj per te disaten here poemen e dyte dhe me behet se kritikat e melartme vlejne me shume per poemen e pare sesa per kete te dyten. Por edhe e dyta ka disa cene qe, me c'ma merr mendja mua, mund te ishin shmangur krejt kollaj. Ka nje lloj "bukurie qe vret" ne rendjen pas figuracionit te tepruar qe vihet re dukshem tek ky stil poetik. 

 

Une nga pervoja lexoj se pari literalisht, fjale per fjale, lexoj fjalet per ato qe jane e nese nuk rrine mire, natyrshem vijne ne mend gjerat me te aferta per te cilat fjalet sherbejne si simbole te njohur, alegori folkorike apo metafora te ngrira që jane vetem nje hap me tutje. Shembull leximi prej profani qe sherbehet vetem me shoqerime te zakonshme dhe te ngulitura nga përditshmeria me gjuhen eshte S/Z e Roland Barthes.
Ku dielli nese nuk ështe ai qe eshte ne qiell që i ben ditet me diell e gezojne njerezia, që mbase ai do jete, do jete dielli popullor i dashurise per partine, gruan, femijet, dielli qe del neper kenge popullore ku ka dhe hene ne te njejten kohe. Mund nje hap me tutje te jete dijenia per ndonje besim apo bindje qe te rregullon e drejton mendimet, ti sistemon, drita qe te udheheq, varka qe te mban mbi uje e te bje e të shpie pa u lagur a mbytur. E po me te njejtin sistem une lexoj dheu qe do jete dhe, toke e vetem nje hap me tutje mbase vendi ku kthehemi e per asosacion ai prej te cilit jemi bere. Prandaj kam thene me duket naive si poezi, asosacionet jane te menjehershem e te thjeshte.
Per shembull i them, ndersa autori sic thashe nuk me intereson ai mund te jete duke u tallur, mund te jete paraplegjik, se ka me shume se nje moment qe e thote kete gje, ose mund te jete ne burg e i bashkengjitur apo zgjatim i ndonje kompiuteri, gjithmone duke lexuar literalisht keto.
Mua me intereson teksti per ate qe sjell, sic thashe, si i intereson heretikut politika e tekstit, eshte subversiv apo jo, ia ofendon filozofine apo jo, guxon me shume se c'duhet te zbuloje si idiot paimagjinate shkruesin apo jo, ai do kete argumentet e tij per kete. Une nuk ia kam kuptuar nese i ka shprehur.

Aftesia per lexim naiv eshte holluar e tretur, lexohet perhere e me shume ne derivat te pare, te dyte, heretiku mund te lexoje edhe ne derivat te trete (o heretik ma bej hallall). Lexohet sikur shkohet per gjah, sikur teksti te ishte ndonje dre a drenushe, e jo nje mace ne dritare qe i gezohet diellit per qejf te vet. Dhe kur ke humbur rrugen ne pyllin tend te leximit, thua qe ai nuk ishte dre, as drenushe, por shejtan i pyllit, hije druresh, kotesi, ose sipas fantazise edhe jashteqitje demi.

Une nuk po them qe teksti eshte mace ne dritare, as qe tekstet ne fjale jane te tilla, thjesht po i flisja mundesise se interpretimit.

Mr. Ufull de Hyde, beji te fala Dott. Jekyll, dhe thuaji te mos luaje kush ben poza me te bukura, duke bere here njerin dhe here tjetrin, por te te integroje duke u bere nje person unik. Jo per gje, ne lexuesit e kapanonit modern gallate duam, tani jemi imunizuar prej intelektualeve te shquar ne politike mer jau, katarsisin tani e njeh i gjithe populli modern hunderr dhe veshderr qe sheh me sy veshet pa pasqire, por taksiratet i paguan vete autori.   

Po ma prezantove po i them, nuk di pse nuk e ben vete, po as nuk kam pse mos te te bej qejfin.

Ate pune e ka ne dore autori, Stevensoni, ai ju ben, ai ju prezanton, ju armiqson, ju vret, te gjitha i ben, si te kete qef ai, pi birre, pi ilaçe e i shkon poshte me bire alkolike ose analkolike, sipas qefit. Ne spektatoret bejme vetem sugjerime duke ngrene kokoshka.

Heretik, njihemi gje ne vella? Ben ke me ke? Stevensoni në kete rast eshte kush, Zoti?

na i shpife me kete ironizimin e toskerishtes. "pasqire" .ndoshta duhet hequr "s" per te kuptuar xanxen e poetit.

Edhe ti Brut dashke me ja heq "S"-ne paSqires, e me ja fut poetit?

Mendoj se problemi i ketyre poezive  qendron ne sensin e mases, pra  ka nje invazion te forte metaforash dhe figuracioni artistik ne  vargjet. Dore  dhe mendje e stervitur poeti, do thoja per autorin, por edhe mendje e lodhur te cilen nuk kam asnje  te drejte ta paragjykoj. Me perjashtim te ndonje vargu qe me rezulton i mbingarkuar deri ne  humbje te kuptishmerise, por  ndofta  jo te kuptimit, ne teresi jane poezi  te shkruara me kujdes  dhe bukur. Nuk pashe  ndonje hermetizem ndokund, por pashe gjendje qe  ndoshta  e kemi te veshtire t'i perceptojme  dhe rrime e merremi  se nga  cili kend  i sheh poeti  gjerat dhe harrojme  vete  gjerat. Ka melodiozitet, ka edhe ritem, edhe pse gjatesia e vargjeve  qe ka  preferuar lehtesisht mund ta kishte cuar ne prozaizem. Poezi  qe mua  si lexues me flasin.

kjo me poshte eshte nje metafore e shkelqyer:

"Shpinë si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit"

Te  tilla gjeta plot ne tekst.

metafore per cfare? analogji per ca? figure shprehese per cilin objekt/nocion?

per te qene fair, per mua vargu i perzgjedhur ne koment eshte nje nder bullshitet e shumte qe gelojne ne kete vargezim. e shumta qe mund te prodhojne eshte nje bashkeshoqerim mekanik (tejet i lodhshem, pasi ka nje "brute force" ne te gjithe kete rrekje) i objekteve shpine, varke, diell dhe pellg, por pa arritur kurre tek nocionet zberthim dhe faj, te cilet rrine ne hesap te tyre, ne pavaresi te plote, dmth.

Paske probleme me nocionin e metafores ne pergjithesi me duket. Metafora nuk eshte nje  ekuacion i shtruar per zgjidhje. Metafora nuk ka  as  zgjidhje  dhe as  nuk i behet  prova matematikisht. Qasja qe ti i ben metafores se cituar me siper, me duket  matematikore, pasi kerkon dicka statike, dmth  zgjidhjen e ekuacionit e cila  eshte nje dhe e vetme  sipas teje. 

 

"Shpina si varka e zbërthyer e diellit në dheun prej pellgu të fajit

Zhytet si dora e shkrimit që prek të numërojë zanoret e mallit

Nën ujin meit të gjumit që mbush gojën e braktisur prej buzës"

 

Kjo per mendimin tim eshte Perle, pavaresisht dendesise  se madhe te metaforave.

Duhej sjelle keshtu, e plote, por hezitova  se  mbase  ishte ngarkese e madhe dhe nuk e dija rezistencen e komentuesve te mundshem, ndaj solla vec njerin varg

.

jo mo jo, se s'eshte ashtu. per te peshku OK, se mban puna, por s'eshte e vertete qe metafora s'ka definicion, e rri ne hava.

ja tungjatjeta.

Ah moj  Av, e hodhe dorashken e paradoksit dhe iken nga fusha e duelit.Paradoksi qendron ne faktin se gjuha , edhe pse   kaq e  stolisur me tatuazhe metaforash,mbetet nje guacke e mbyllur dhe veshtire te kuptosh nese brenda ka perla apo cfare.Por ka edhe adhurues te guackave te stolisura, nuk jane te gjithe gjahatare perlash.

Fati i ketyre poezive eshte i tille: Poeti shkruan cfare i thote koka, lexuesi lexon cfare i do trapi (H.Cili, kritik i poezise heretike )

 

Paradoksi qendron ne faktin se gjuha , edhe pse   kaq e  stolisur me tatuazhe metaforash,mbetet nje guacke e mbyllur dhe veshtire te kuptosh nese brenda ka perla apo cfare.Por ka edhe adhurues te guackave te stolisura, nuk jane te gjithe gjahatare perlash.

here you are.

Guacka duhet ta kish kuptuar tashmë që ai e dëshironte.  smiley

nje te fundit: une nuk diskutoj qe ky tekst mund t'u flase shume lexuesve. qekurse zigjimi i fineganit eshte perkthyer ne kinezce dhe ka dale si bestseller ne Kine, nuk ka me habi qe nje krijim t'u flase lexuesve per 1001 arsye te vecanta, ama, per rastin ne fjale, ky "appeal" nuk arrihet permes metafores si mjet.

Hello smiley, isha duke lexuar komentet e reja.

S'ma mori mendja qe do ngecte gomari i diskutimit tek dorashka ime e hermetizmit deri ne paradoks. M'u duk togfjaleshi me i qarte dhe me ekonomik per momentin dhe as qe i vura ndonje rendesi, aq me teper qe pata shtuar dicka ne kllapa.

Te sqarohemi per dicka: hermetizmi nuk eshte krim. Beri sens ne kohen kur lulezoi si rryme e vecante ne poezine europiane. Mohim total i realitetit midis dy luftrave te medha boterore, apolitizem dhe nje menyre e zgjuar per mos u perziere me fashizmin, te pakten keshtu e kemi mesuar neper shkolla. Vetem se ka dicka, merrni nje poezi hermetike te atyre qe njihen si perfaesues te saj dhe do shihni se vertet simbolika eshte e erret ama jo e padeshifrueshme. Ketu e pata fjalen me ate llafin "takat". Pra jo cdo grumbull i njepasnjeshem simbolesh e metaforash pa asnje analogji me realitetin ose me analogji shume te veshtire, jo cdo kercim dege me dege a kodra pas bregu, siguron nje poezi te mire hermetike. Ndaj dhe u shpreha Hermetike deri ne paradoks, qe per te qene e qarte nuk eshte kompliment.

Me rregull, kete lloj poezie vete refuzoj ta lexoj, por kjo s'do me thene gje ne kontekstin e demokracise se shkrim/kendimit. Qe vazhdon pa diskutim me shprehjen si gong gjykatesi qe ste le te besh as gek, as mek smileybukuria eshte ne syte e atij qe e sheh

 

 

 

Variations On Nothing

That negligible bit of sand which slides
Without a sound and settles in the hourglass, 
And the fleeting impressions on the fleshy-pink, 
The perishable fleshy-pink, of a cloud...

Then a hand that turns over the hourglass, 
The going back for flowing back, of sand, 
The quiet silvering of a cloud
In the first few lead-gray seconds of dawn...

The hand in shadow turned the hourglass, 
And the negligible bit of sand which slides
And is silent, is the only thing now heard, 
And, being heard, doesn't vanish in the dark. 

Giuseppe Ungaretti

 

hell o smiley 

Bukuria e shkretetires eshte ne syte e arabit. po perse duhen privuar arabet nga ky privilegj rrethanor?

Magus e ka thene bukur, narcisizem gjuhesor ku simbolika nuk prodhon dot  celsin dhe, per pasoje, porta e kuptueshmerise mbetet e mbyllur.Gjuha /fjalet i ne kete rast thurin bluzen shumegjyreshe te formes me te cilen ajo vishet dhe i gezohet vetevetes.

Por le te behemi me zemergjere dhe me gjuheshternguar. Sikurse piktura ndonjehere eshte poezi me ngjyra, edhe poezia ndonjehere eshte pikture me fjale.Paqe smiley

Sikurse piktura ndonjehere eshte poezi me ngjyra, edhe poezia ndonjehere eshte pikture me fjale.

ncuq! fjala referon gjithmone dicka pertej vetvetes, eshte gjithmone reprezentative e dickaje tjeter. E vertete qe jo per cdo objekt qe ekziston (objekti mund edhe te jete platonik apo noumenal) ekziston fjala perkatese, por nuk ka fjale per te cilen te mos kete objekt te cilin e shenjon. La dictature du signifiant, si i thote frengu. Nderkohe qe ngjyra mund t'i referehohet vetem vetvetes.

Eshte e vertete qe ngjyrat, ne dallim nga fjalet,  nuk mbartin diktaturen sinjifikuese por edhe atyre u eshte dhene nje vlere kuptimore, edhe ne vetvete.E kuqja, e zeza, e verdha , blu etj. Sepse dhe fjalet marreveshje jane.Qe ajo gjeja qe une po shof tani nga dritarja quhet "peme" dhe jo "brokxhaz", ndodh sepse kete marreveshje kemi bere, ne diktuesit.

Po prandaj sikur hapen guaskat meqe peshkatari nuk ka veshtrim infra të kuq, kujdes me metaforat kur flet pëer metaforat qe flasin per kuptimin.
Dhe ai qe pershkruan nuk eshte paradoks, meqe nuk ka kontradikte te dukshme, metaforat nuk stolisin dot gjuhen sepse jane gjuhe edhe kur nepermjet tyre nuk sillet kuptim apo ndonje imazh qe ndihmon perkujtimin a kuptimin, ti ndoshta e ke fjalen per retoriken dhe kuptimin, qofte dhe ai i fshehur qe nuk do jete aty dhe qe ti perton ta kerkosh ne guaske mbi të cilen te besh tatuazhe eshte metafore mjaft interesante e juaja.

Edhe nje here: Paradoksi qendron ne ate qe shkrimi si atribut te pare duhet te kete nje kumt. Ky kumt mungon. Gjithnje per mua. Per dike ndoshta eshte gjeja me e kthjellet nen diell.

 

Av ti ke mosnjohje dramatike te shqipes, prandaj mbase dhe te kuptimit.
"kumt" shqip dmth lajm, por shpesh lajm i keq, lajm i zi. Marr me mend se kjo nuk ishte gjeja qe ti deshe te thoshe, se pret te lexosh gjema neper vjersha. Dhe nuk po flet per ndonje paradoks meqe nuk ka qellim final per shkrimin, nuk ka ndonje nje rregull qe sakteson se perse i shkruhet njerit apo tjetrit. E perderisa nuk ka qellim final pervec ndoshta ekzekutimit vetem nuk mund te kerkohet gje te jete aty doemos, ose e gjejme ose jo. Fakt eshte qe nje poet kaq i thjeshte e mbase i shpërfillshem te ka prekur ty emocionalisht edhe pse negativisht.

Them per shqipen se e ke ca keqardhshem te manget sepse nuk mund te shpjegohen ndryshe kapercime të gati absurde te ketij lloji.
"pelqesa eshte fatkeqsisht ose fatmiresisht shume e lidhur me nje estetike ne dukje shume personale" - shume mire, por pergjithesisht nuk i plas njeriu per pervoja personale por për argumente, edhe ky qe ka shkruar keto gjerat prandaj na mërzit se flet per gjera tmerresisht personale me te cilat zor se lidhet tjetri.
Vazhdon me "por ne thelb eshte rezultante e nje marrdhenieje on and off (ndizu/fiku) me boten" - nuk ka sesi te mos na pushtoje çudia kur papritur ajo qe eshte ne dukje personale qenka ne fakt universale (lidheza perjashtuese "por" e bën jo personale e për rrjedhim universale) dhe kjo eshte e thjeshtuar me gjumin-zgjimin tend shpirteror apo mendor, domethenë do duhet me pare te marrim vesh nese ti e ke perjetimin zgjuar apo ne gjume pa na e thene ti se kush eshte me i besueshmi i llojeve të ketij perjetimi qe meqe qenka universal do duhej qe ne te gjithe ta pranonim sepse sic thua "Le te themi qe dhe une kam lexuar dhe lexoj po ashtu shume dhe po shtoj se sa me shume lexoj aq me shume viza hiqen" duke na garantuar keshtu autoritetin e perceptimit tend referencial edhe pse perhere vetem emocional qe ta kemi dhe ne si etalon. Po sapo ne behemi keshtu gati te lexojme pa e ditur mire ne je fikur apo ndezur si dhe nese fikja apo ndezja eshte gjendja jote optimale e perceptimit, gje që unë nga dashamirësia e mendoj se eshte njesoj per hir "te leximeve të shumta" tuaja - ti vjen e thua se bota qenka "perkufizim i shpreses" dhe une e pranoj si metafore dhe me bën te mendohem edhe pse nuk e lidh dot me "pëlqimin e bazuar ne një estetike ne dukje personale" që i bika të jetë "perkufizim i shpresës" dhe kjo qenka po ashtu përkufizim i "se mires" dhe te gjitha keto pëlqesa ne dukje personale por në fakt universale qe qenkan po ashtu dhe bota ne pergjithesi e cila në fund qenka "mishi yt i perditshem". Për rrjedhoje përkufizmi eshte "pëlqesat e mia bazohen ne estetikën e mishit te perditshem". Fantastike.

Acetal, nese ti ke lexuar keto dy poezi ne te njejten menyre sic ke lexuar komentet e mia, e kuptoj plotesisht pelqesen tende ndaj tyre. 

edhe dicka, kumt nuk do te thote lajm i zi. 

Mos se nuk i kane lezet moshes dhe seriozitetit keto gjera.
KUMT m.
Lajm (zakonisht i keq). Kumt i zi. Dha kumtin.
shko kontrolloje - http://www.fjalori.shkenca.org/

hej bela... ne letersi kumt eshte mesazhi i nje vepre. Nuk ka kumt te zi ne letersi or lum miku.

O Zonja shoqe, diskutoje me akademine, jo me mua.

Me fal per shprehjen, por Akademia jone e nderuar, nqse ka thene keshtu (nuk e ndoqa linkun), ia ka futur me nder pordhes.

PS. Ooops, betohem qe nuk e kisha lexu spiritusin me poshte. 

Fjalori shqip-shqip, ate kuptim i jep-lajm i zi-por nga koha qe eshte shkruar, ai fjalor mbart mbi vete dhe ynere te tjera .

Shkrimtari, publicisti i mirënjohur rumun Marius Dobrescu, foli për personalitetin e Ismail Kadaresë, për përkthimin e mbi 20 veprave në rumanisht, për marrëdhëniet përkthyes-autor, për komunizmin në Shqipëri dhe për kumtet e prozatorit shqiptar, i mirënjohur botërisht. "I krahasuar shpesh me romanet e Kundera-s apo të Kafka-s, romani Spiritus i Kadaresë zbulon pasojat tragjike të obsesionit të autoritetetetve”, u shpreh Marius Dobrescu, në fjalën e tij.

E kush e piet Dobreskun, e çfar autoriteti eshte ki more. Un mendoj, dhe mendoj gjithnje sipas rregullave ne fuqi, dmth ne menire demokratike, se duhet pietur Caushesku, aq me teper se ki ka qene autoriteti i obsesuar pareksellanc, dmth i di me mire punet e tragjizmit te obsesionit, kur te tjeret ishin te obsesuar tragjikisht deri ne ate pike sa ndjeheshin te iluminuar dhe komikisht te lumturuar. 

Paradoksalisht jemi Para Ligjit qe thote se gjuha eshte guaska materiale e mendimit.Dhe kesisoj, gjuha, ne nje kuptim , eshte mallkimi mendimit. Nga  mendimi puro , intuita apo  vizioni qe pulson ne koken e poetetit (ndiz e fik si far per lexuesin lundertar) e deri ne materializimin e saj me fjale, perhere ka nje firo. Gjuha krijon nje realitet te ri i cili qendron me vete por jo per veten (e poetit) dhe as i mbyllur si Sfinks ne vetevete. Ja, perseri metafora e Sfinksit kthehet ne realitet qe duhet sodituar pa pretenduar per te kuptuar kumtin/sekretin qe ndryn ai ne vetvete.Perndryshe nuk do te ishte Sfinksi. 

Pra paradoksi qendron ne gjuhen metaforike (guacka)  qe i vishet mendimit (guacka e pare brenda guackes se dyte).Edhe ky koment ishte nje tatuazh tjeter mbi guacken e poe-zise.Mekat qe  kjo grua e veshur me mantel kaq elegant, te  fshehi perlat poshte qendismave me ojna.

Edhe pse mungon firma e njohur, stili eshte i njohur dhe hamendesoj se mund te jete poezi e Mirazh.

Po sepse poezia nuk eshte filozofi, as liber gatimi as recete shtatzanie apo manual tornoje dhe manifest i bashkimeve profesionale. Por kjo nuk ështe kryesorja gjithesesi, absurdi eshte. Nuk KA mendime matane gjuhes, njeriu mendon vetem aq sa gjuhe ka ne koke, sa gjuhe si sistem te plote formulimi, nuk ka mendime pa gjuhe, perjetimeve po, ndjenjave dhe dyshimeve mund të mos u gjendet gjuha aq kollaj. Nese ti flet per gjuhen poetike ajo duhet te jete seduktive, te shqetesoje, te pelqehet, te urrehet, te te mbushe me dyshime, te perpelisë vetem mos te te lere indiferent sic me lene psh mua shkrimet e emigrantit. Përpos mbase ndonje bezdie qe me shtyn te largohem sakaq. Ti zoteri flet per komunikim, por komunikimi eshte ndaj artit si riprodhimi ndaj seksit.

Jo zotri apo zonje , nuk po flas per komunikimin por per vetepelqimin e gjuhes qe i lepihet  vetvetes.Ne fakt, diku me lart komentova per nje zemergjeresi ne soditjen e guackes qe do te thoshte, nqs nuk e hapim dot, te mos i bjeme me vare. Por, perqasja e rreshtit te fundit po me ben te dyshoj per nje rreshter dhe jo ndonje kapiten te mire qe di te jete kavalier ne kontaktet  e paperputhshme  te mendimive.

Dhe qe ti qendroj asaj linje te seksit , eshte kenaqsi edhe masurbimi me veten kur seksi mungon.Madje eshte e shendetshme perkunder paragjykimeve viktoriane.

shnet e guacka me bereqet.

Nejse ti po e ngarkon ligjerimin ngjashem me metafora si autori. E ne kete pike cfare thuhet nuk mund te diskutohet sepse do ishte analize letrare e jo shkembim mendimesh. E verteta siqodofte nuk eshte ceshtje opinioni. Dmth nese une nuk besoj se toka eshte sferike kjo nuk e ben ate jo sferike. U tha dic per gjuhen dhe raportin e saj me mendimin, sesi jane ne parim; dhe se ato raporte nuk jane ne poezi të njejtit rend me ate qe jane ne te foluren e perditshme apo shkrime eseistike.
Krahasimi im ishte per komunikimin, jo me ty e per ty, jo per praktikat e tua seksuale, ishte shembull, qe rrefehesh faqe botes nuk po them gje meqe nuk me kerkove mendim.
Po ashtu dorezenie te frytshme te uroj dhe natyrisht begati.

Acetal, me fal qe po nderhyj, aq me teper qe keto nderhyrjet pas sqarimit te autorit me duken te kota, por thua se "komunikimi eshte ndaj artit si riprodhimi ndaj seksit." Problemi me kete analogji eshte se seksi eshte privat, nderkohe qe arti eshte publik. Art mund te konsumohet edhe privatisht, nuk diskutohet, por krijohet gjithmone me nje audience ne mendje, nje audience qe supozohet te jete tjeter nga vete autori. Dhe rrjedhimisht, i perket te perbashketes, komunes, nga komun-ikimi nuk eshte efekt dytesor, por thelbi, esenca e artit. Ose sic ka pas thene Kant, arti eshte i pamundur pa nenkuptuar me pare nje sensus communis, nje komunikueshmeri. 

...Erlihu vijon:..." Po ate mengjes, kur po lahej ju ankua Ustinoves se ngrohesi i ujit ne banje mund te shperthente , sepse ishte skuqur e nuk kishte fare uje.Pasi u rrua shpejt e shpejt, lau me pake uje kycin e dores dhe tha:
-Teze Liza degjome moj!Eshte skandaloze te mos kete mellan shkrimi ne dhome! Me kuptove?Desha te shkruaja nje vjershe qe me erdhi ne mendje ...ne banje, por nuk kishte boje.Kerkova e kerkova por nuk gjeta gjekundi.Pa shiko cme gjeti!
-Perveshi mengen dhe i tregoi krahun: Kishte nje goxha te prere...!..." Ne Rusine e kohes, kur nuk gjendej leter, une i shkrova vargjet e mia bashke me Kusikovin dhe Mariengofin...ne muret e banjove, te Manastirit te Pasionit..."

Prit e prit se ndonjeri po e kap se ku eshte mçef lepri, po aha si gjithnje lesh.

Po duket sheshit more vellezer poete mer jau qe autori e ben me qellim poezi kitsch, ben art fals me qellim. Ben pardodi dyfishe me nje fjale, me qellim qe te luftoje parodine, kerkon te nxjerre plumbin me plumb, ose referuar nje diskutimi ketu, vendos nje paSqire para nje paSqire tjeter. 

Ate lloj lokalizme nuk e ben dot asnje qe nuk eshte i sokakut... te "Te marreve"

Mua me vjen shume mire dhe me vjen turp per habine time qe keto vjersha ngjallen gjithe kete interes, gjithe me nje rezistence pothuajse totale ndaj teksteve vete. Bravo Peshku, qenke gjalle edhe pa uje, ashtu perpelitshem por gjalle.

Qe te quash bullshit metaforat eshte e c'eshte, eshte nje akt revolucionar, ja edhe nje bravo tjeter. Se qe te mohosh qe keto jane metafora eshte e pamundur.

Heretik, diskutimi qe ti hap per format do te duhej te zhvillohej me dashamiresi dhe durim- pse te bezdis ty pikerisht kjo forme dhe jo te gjitha format e tjera, legjitime apo bastarde, ku zhvillohet poezia rregullisht? Edhe ai per muziken eshte i beshem si debat po varet sa te beshem i kemi veshet, gjithmone.

Mire Trop, tani kur te kesh kohe dhe qejf, na thuaj dy fjale me shume, qe te kuptoj dhe un "dalldine" tende pas ketyre metaforave ose kesaj lloj poezie ne vecanti.

Me pelqen shume fjala "dalldi". Do te doja shume te isha e dalldisur prej poezise, per fatin tim te keq ai talent nuk me eshte dhene, jam ne fakt nje spektatore analitike e debatit qe sado i dobet, eshte te pakten i dallgezuar. Une mendoj se metaforat me keto poezi jane te bukura ne shumicen e rasteve, jane natyrshem te shumefishta, dicka nis si nje figure e thjeshte dhe simpatike dhe pastaj si guacka apo kermilli rritet me fjalet qe i shtohen, i shtohet permasa figures fillestare dhe krijohet koncepti, ose kumti qe e quan ti, mendoj se ky eshte konstrukt i zakonshem poetik por ju te zanatit me korrigjoni. Varg per varg nga darka.

edhe pergatitu mire e? ashtu sic e di vete ti. Te premtoj qe do te te lexoj, inshallah dhe heretiku i ka maru punet deri atehere smiley

Dalldia ne fakt eshte mungesa e talentit, por sidomos e arsyes, logjikes. Prandaj ta thashe smiley... se un fare mire do e kuptoja qe te shihja te dalldisur te tjere ketu, po ty? smiley

Trop, s'ka nevoje per dalldine, por te pakten nje prej ketyre "metaforave," e mban mend? Plus qe a mund te ma shpjegoje dikush se pse po i quajme metafora keto figura te pastruktura?

Se qe te mohosh qe keto jane metafora eshte e pamundur.

ou? pa he nje here, pohoje hipotezen qe jane metafora. por kete beje me metode, qe nenkupton nje perkufizim, jo qesim.

Ne mos qofte qe autori ka tallur k.... me ne, pak a shume eshte si kjo pune ketu, falso, por jo pa vlera. Kete e kam kuptuar per here te pare kur hyra ne nje dyqan lulesh, dhe shkova pikerisht aty ku ishin lulet artificiale prej plastike. Dhe here pas here bej te njejtin gabim, tani artificialia ka arrit nivele qe duket me natyrale se natyralia:

http://www.arredica.com/design/la-celebrazione-del-kitsch-nel-loft-di-agyness-deyn/

Kete gjeta shpejt e shpejt, se ka sa te duash bukuri te tilla te ngjashme.

Pse po me duket mua se ti po i merr keto vjersha si ofendim personal? smiley

Ka kohe qe un nuk ofendohem personalisht me trop, shume shume ofendohem publikisht, si pjese e pandashme te teres, si ne kohe te Enverit dmth. Kur jam vetem, gjithnje presupozuar sepse jemi te vezhguar nga sateliti, dhe nuk kam pune, dmth kam kohe te lire per te humbur, i drejtohem me çap te ngadalte nje çezme per te pire uje te fresket qe vezullon nga drite e henes megjithse eshte mesdite, dhe hija henes eshte me e gjate, dhe aty me siguri takoj nje lule me prek i çik se me vjen turp kur me prek, dmth ne te njejtek kohe jam lule mos me prek dhe hajde me prek, ajo kollitet e turperuar. Un i them: "Me çin do me u tall ti mi? A nuk e kupton qe tani edhe vesa mbi lule mund te behet prej ploriklorurvinili?"

Hem, hem ja ben lulja, hem hem ja bej une.

Ja keshtu vene punet Trop. Tani ika se kam nje çike pune, duhet me la leveret me lavatriçe.

Une nga kjo kuptoj vetem qe ty te hane duart dhe mire ben qe shkon te lash leveret se me kete rast perdor duart. Here tjeter te pakten vargezoji, dalldisi metaforat, ku muzika?

Edhe ca llafka te tjera qe sqarojne me mire çeshtjen. Artikuj te tjere qe trajtonin me thelle çeshtjen nuk i gjej, jane zhdukur nga qarkullimi:

http://cookednews.wordpress.com/2012/06/11/kitsch-oggi-il-kitsch-gillo-dorfles-alla-triennale/

Megjithate i gjen ketu ca shprehje te forta per te kuptuar se tani kane ndryshuar shume raportet midis te vertetes dhe falses ose artistikes. Dhe kjo kuptohet me mire kendej nga Italia.

Tani do nisem per pune, por ne darke do te shkruaj nje çarçaf per kete filmin e Tornatore-s, qe ka disa muaj qe ka dale, e se ka pare asnjeri perveç meje dhe Finisterres, biles as Stalkeri se ka pare se ka probleme me shpjegimin: a jane porno apo s'jane filmat e Hollivudit?

Pregatitu te mbash konspekt se filmi eshte i forte, ka lidhje me temen qe zhillohet ne qitetin e Prages, por jo dmth tek kafe Tek Gota dhe Tek Ligji, por Tek Roboti. Ka nje kafe ne Prage qe akoma nuk e kane vizituar as Fee e as Lirikalbaneze, ku mund te pish birre dhe kokoshka i rrethuar nga sahate gjigande qe ju duken te gjitha ingranazhet, e jane te gjitha ne levizje. Aty mbaron ky filmi, sepse aty mbaron edhe KOHA.

http://it.wikipedia.org/wiki/La_migliore_offerta

Sa merret vesh, njeriu eshte pandashmerisht me kohen e egzistences se vet, ..... ndaj nuk mund t'i kerkohet me shume, nga sa i ka dhene koha atij, si " dhurate"...
Ja pse them qe duhet lexuar poezia:" Jam poeti i fundit i fshatit.."

eshte e diskutueshme nese poezi te tilla kane ndonje vlere per lexuesin, megjithate eshte e padsikutueshme qe behet fjale per nje proces krijimi, sa do te sforcuar nepermjet nje gjendjeje autosugjestionimi. Sforcimi mbase qendron tek zhveshja e vargjeve nga kuptimi ne menyre te qellimshme si alibi per mungesen e tij qe ne krye te heres. Ndersa metaforat e supozuara vijne si rrokopuje imazesh qe krijojne tension por nuk i japin dot fryme poezise.

100. xhizas

thiz kalls for e monodajaloug!

pliz smiley

Ok, sa per sport: po merrem pak me poezine e dyte "Trupi i Ishullit". Do bej nje eksperiment te vogel, qe sipas mendjes time eshte i pademshem, per te pare nese mund te vendoset kjo poezi brenda ndonje sistemi te vogel interpretimi. Une nuk jam shkruesi, por lexuesi i saj. Ndaj natyrshem kam te drejten te perpiqem t'i jap nje kuptim per hater te vetes time, duke shfrytezuar ato "mjete" qe vete shkruesi na i jep.

Le ta marrim si te mireqene se ne thelb te kesaj poezie eshte nje fabul e thjeshte: nje djale vuan nga dashuria platonike, e paarritshme prandaj dhe e parealizuar, per nje vajze. Elementet brenda poezise ne fjale qe me japin te kuptoj kete jane shprehje te tilla si "syte me akte te titulluar" apo "shqisat mbajne pezull" ku une, ne menyre krejt arbitrare, vendos se "syte" dhe "shqisat" i perkasin djalit. Kur ne strofen e dyte ai flet per ate sesi "shqisat... lakojne nje trajte gjinore", po e marrim se "trajta gjinore" ne fjale eshte vajza, qenia e saj, trupi i saj. Ky dallim mes gjinive sic e thashe eshte subjektiv, pra arbitrar. Nje lexues tjeter mund t'i nderronte keto vende. Mua keshtu po me vjen per mbare. 

Tani qe kemi dy qenie qe i korrespondojne botes reale, mund te flasim per interpretim figurash, apo metaforash. Te pakten keshtu pa ma merr mendja, sic e thashe qe ne fillim me teper per sport, apo per gjimnastike truri.

 

 

 

..Ishte  Mark Tueni ai,  qe zbuloi per  here  te pare se " gelasa  na qenkej, .. nje zog i bukur.."

smiley Shume zbulime ka bere ai Tueni, z. grava... Po kur e pershtati dhe shprehjen e famshme te Diogjenit, qe kerkonte nje drite ("light" ne anglisht) ne kete bote? Sipas Mark Tuenit, ai per vete kish ardhur ne bote duke kerkuar nje cakmak (lighter)! Duhanxhi i papare, deri ne tete puro ne dite.  

Doli edhe Tueni qefli bari. nc nc nc nc ... Sa e thelle paska qene ekologjia ne shekuj mer jau!

Overkill

O njeriu me mend...

 

Ne hijen e mbetur te pellgut shtruar prej hicit te praruar

nga plluskimi i shpreses intime te vjeshtes enderrimtare

kur gjethet lehtazi zemren time shtruan ndarjesh renduar.

 

Nga plluskimi i shpreses intime prej vjeshtes enderrimtare

lotet e tu brinje brigjesh dhembin ne deshiren e plagosur

betejave te shpirtit dashuruar pas bukurive te tua tradhetare

 

Lotet e tu brinje brigjesh dhembin ne deshiren e plagosur

derdhet prej syve nje celje fjalesh qe kendojne vec agimet

dita eshte tretje ne kaltersi te bardhe prej endrrash sosur

 

Derdhet prej syve nje celje fjalesh qe kendojne vec agimet

duart e mia lundrojne mbi kurm si dhjete anije te verbra

drejt ishullit te nxehte te jugut busulla vrapon me vegimet

 

Duart e mia lundrojne mbi kurm si dhjete anije te verbra

prej vjeshtes marr hua trishtimin mal i kerrusur prej vitesh

dhe vjeshtes largohem drejt viseve te ngrohta te gjelbra

 

Kurorat e pemeve jane zhveshje prej ndjenjes se mallit

agimet kane sosje durimi rruget uri jane drejt perendimit

duart e mia lundrojne mbi kurm si dhjete anije te verbra

dhe vjeshtes largohem drejt viseve te ngrohta te gjelbra.

 

p.s. AV ka te drejte. Kesaj i thone gjimnastike fjalesh. 

Paraprakisht them se kjo eshte nje poezi shume e bukur, ne stilin e autorit gjithnje (nqs autori eshte i njejti dhe, rrjedhimisht, mund te flasim per  STILIN  e tij  vecues nisur vetem nga   tre poezi).

Them paraprakisht sepse do te komentoj me poshte, pasiqe shikoj se ne skene eshte ngjitur vete autori, dv, dhe kjo i komplikon komentet qe kemi bere duke ju adresuar (pashmangesisht) atij (autorit),  sikurse na obligon edhe nje lloj ndjese dhe perunjesie, kur ai komunikon me ne dhe na kumton fatin  e tij si nje shpulle qortuese per etiken e kompromentuar te komunikimit.

Spiritus, autori i kesaj jam une. Bera nje eksperiment me veten per te pare se cfare eshte kenaqesia estetike e ketij lloj krijimi. E provova njehere vete bakllavane para se te flisja. Dhe po te them bindje, qe nuk eshte poezi, por gjeagjeze ne rastin me te keq, dhe gjimnastike fjalesh ne rastin me te mire.

Damn! tani me duhet te qesh me naivitetin tim , preja e eksperiementit tend e te qaj,  pafajesisht,  per trendafilin e vdekjes qe kemi ne paje..

Unë nuk e kam ditur ku do viheshin dy shkrimet ne fjalë. Pershtypja mu dha se ishte nje vend ku diskutohej pak a shumë me përgjegjesi, si të thuash konkretisht. Duket se paskam krijuar shumë bezdi dhe pakënaqsi dhe ca më çudishëm akoma nerv. Unë nuk e kuptoj se si dy shkrime te thjeshta që nuk propozojnë ndryshime te thellë shoqërorë apo fyejnë njeriun a njerëzimin të kenë efekt të tillë, ndaj kini mirësinë të më kuptoni që nuk ju kërkoj dot ndjesë.
Kjo që unë do bëj është në parim e shëmtuar, sepse nuk ka ndonjë arsye të flasësh për gjënë qe ke shkruar pa të pyetur njeri dhe sidomos kur je në kushte të tilla që në parim do zgjonin keqardhje apo mëshirë, e tillë që do dukej sikur bëhej që shkrimi të merrte ndonjë vlerë tërthorazi e jo për ndonjë meritë te tijën, që vërtetë fundja mund të mos ta ketë. Por unë pranova të flas për shkrimin jo sepse kam merak të kuptohet ai posaçërisht, por sepse ndoshta do jepet nje shembull që do shërbejë, ndërsa për te qenë i sinqertë më duhet të them se nuk kam ndonjë shpresë të madhe, por rrugët e zotit e mëshira e tij është pafund.
Unë jam një murg Bernardin 34 vjeç që jetoj diku ne F. Siç thashë kjo që vijon nuk është e hijshme, unë nuk e shoh si sakrificë për letërsinë as për kuptimin, por për njerëzit që do shihnin të ishin më pak krenarë nëse do ishte e mundur. Unë vuaj nga leuçemia prolimfositike. Këtë muaj më kanë thënë se kam edhe katër muaj jetë. Na duhet kjo e dhënë për të bërë ca shpjegime për shkrimin. Një e dhënë tjetër është se vilanelat janë një formë e fiksuar poetike në strukturën e që janë paraqitur, janë një formë relativisht e re dhe kanë për subjekt ndonjë obsesion.
"Shtatori që zbraz fytyrën në gjoksin e mbytur të majit" bën fjalë për fundin tim të afërt për të cilin mësova në maj dhe meqë është një gjë që nuk kam si mos ta mendoj përditë, unë e rroj shtatorin ashtu si të tashmen, pra majin, si kufirin e jetës sime. Zbrazet nga fytyra sepse nuk mund të përfytyrohet më, une po e jetoj këtë periudhë nga fundi i saj. Sikur të ketë ndodhur dhe të jetë kallur në kohën e tashme.
'trupat" janë ata të muajve që jetojnë njëherësh ne vetëdijen time dhe bëhen perceptimi im kryesor e ashtu dhe trupi im, "shtretërit" janë " të pandehur" sepse është ai i gjumit ku nuk rroj, por dhe ai ku do vdes dhe nuk e di, sepse mund të ndodhë çdo ditë dhe nuk e di se ku.

"Shtrati" më "citon" sepse ngrihem prej tij për lutjet e mëngjesit. Me portikë zbukurohen zakonisht hyrjet dhe oborret e katedraleve, manastireve. "Portiku i shputës" tek i cili më "citon" shtrati është portiku që më me ngre akoma në këmbë për kryer shërbimet e përditshme dhe më mban trupin që e pastron falja duke u bërë portë për shpresën time. "shpina" është shpina ime që përkulet për t'u falur por shërben edhe si metonimi për trupin. Dielli është dielli i besimit i cili më duhet të rrëfehem se në gjendjen e tanishme është lëkundur ca, prandaj është "zbërthyer si varka" që na mban mbi ujrat e turbullt e të pabesë të tundimit, e kur dobësohet besimi vuan natyrisht njeriu vetë, "shpina". Dheu është ai ku do shkoj e prej të cilit jemi krijuar, të paktën në besimin tim, pellgu janë lotët e keqardhjes për veten për trupin pra, për dheun që jam dhe që e përjetoj si faj, sepse nuk ka pse te kem trishtim e të vuaj e duhet të kem kapem më fort pas shpresës së fesë.
"shpina" që siç thashë është metonimi për trupin, "zhytet" në "ujin meit të gjumit" dhe epiteti "meit" është për përkujtuar apo sjellë ne mendje gjumin e fundit. Ky "ujë mbush gojën" domethënë të mbush me heshtje, nuk gjen fjalë për të thënë, për t'u shprehur, prandaj e braktisur prej buzëve sepse do të flasë e nuk mundet. E kështu është "dora e shkrimit" ajo që përpiqet të gjejë një gjuhë tjetër për të folur për atë që po ndodh me mua "të gjejë zanoret e mallit" dmth të gjejë ato fjalë a tinguj që mund të flasin akoma për dashurinë për jetën, apo të gjejë fuqinë e duhur për patur mall për botën tjetër.
Dhe shkrimi vetë, ky përkujtim ngrihet si krahu që do të të mbrojë sytë nga verbimi, nga shkëlqimi i jetës, por ajo lëvizje, shkrimi, "rrëzon maskën e fatit" që është ballafaqimi me të vërtetën, përcaktimin, por është "maskë" sepse është në fund çështje perceptimi dhe unë "marr" shkrimin për të me treguar se mund të jetë ndryshe, të ma përkthejë për disa momente përjetimin, meqë më jep fjalë dhe imazhe për të parë veten më mirë dhe sidomos për te parë dhe ndryshe.
Kjo doli shumë e gjatë, por ky është çelësi i leximit, edhe pse mua duk shumë e thjesht kur e shkrova. Nëse dikush do donte ta spjegoja gjer në fund e fjalë për fjalë është e mundur, por tashmë ndoshta e keni vënë re se do ishte shumë e kotë.

Martis, une te uroj ne rradhe te pare nje jete te lumtur, prane familjes, miqve dhe shoqerise me te mire, sa do pak apo shume te te kete mbetur prej saj.

Megjithate, me ben pershtypje fakti qe ne nje moment kaq te qarte dhe kthjelltesues, ne nje moment kur vdekja per ty eshte nje realitet kaq prezent, ti zgjedh te flasesh kaq hermetikisht dhe kaq metaforikisht per te, sa qe ke nevoje per sqarime te metejshme. E mirekuptoj arratine tende neper fjale te largeta, por  kjo nuk e justifikon kurrsesi askend qe i ben mendimet dhe ndjenjat e veta publike, aq me teper nepermjet poezise, qe t'a anashkaloje nje lloj detyrimi elementar ndaj lexuesit per te qene i kuptueshem. Aq me teper kur ky lexues eshte fundja vdekatar si ty, dhe edhe pse gjithmone vdekja eshte po aq personale dhe private sa dhe dhimbja per kedo, krijues apo lexues qofte, nje dite patjeter qe ky lexues do kete nevoje per nje fjale inkurajuese nga dikush qe i ka shkelur keto vise me pare. Ta kam llafin qe ti ke fatin e keq qe po perballesh me vdekjen kaq heret, fat te keq te cilit heret a vone askush nuk do mund t'i shpetoje, por ne qe te lexojme kemi fatin e mire qe te mesojme dicka. Ne fund te fundit, vdekja, si trendafili i Stein quhet njehere "vdekje," pastaj shtrat, dimerim, gjume, e c'te duash, por "vdekje" njehere kur e sheh me sy, pastaj me rradhe gjithe te tjerat. Dhe ky eshte detyrimi me minimal ndaj lexuesit te poezise dhe ndaj vdekatarit.

Nuk di ne me kupton gjithsesi, thashe qe te uroj lumturi ne rradhe te pare, por te uroj gjithashtu edhe sherim, pasi shpresa vdes gjithmone e fundit, dhe ne te lente shpresa, te uroj force ta gjesh, dhe ne rradhe te fundit te uroj serish lumturi.

 Martis Ramiri ndjesë, sinqerisht ndjesë! Pata një moment më sipër që vargjet e Juaja desha t'i ngarkoj me sarkazëm, thjesht se përdorimi i dendur i metaforave m'u duk shpërdorim letrar dhe për më tepër, ato nuk janë në shijet e mia. Tani, pasi lexova shpjegimet tuaja të sinqerta, s'më ngelet përpos se t'i rishoh në kushtet tuaja fizike e ngarkesave emocionle që ju diktojnë rrethanat.

Jam i gatshëm t'u kushtoj kohë fizike dhe vëmendje prurjeve të tjera, nëse mundeni të sillni të tilla. Forma e re lëvruese që sillni në letrat shqip, pavarsisht komenteve të mësipërme, është risi që duhet përgëzuar. Respekt.

Mua më pëlqyen vilanelat e tua, Frat! Jo se kuptova ndonjë gjë për jetën a për veten, të kuptohemi! Por ashtu më ngjitën pas vetes. Në kuadrin e kuptimit, e vetmja gjë që mendova se vërtetë kisha kuptuar, qe "Shtatori që zbraz fytyrën në gjoksin e mbytur të majit". Nëntë muajt ndërmjet shtatorit që mua mu lexua si zanafilla, gjeneza, dhe majit që e lexova si lindje...Të qoftë e lehtë rruga, Frat!

PESHQIT

 

“Këta se ndjejnë dhembjen!

Nuk i dhemb asgjë…!”

 

Ju thotë çiltër

Djaloshi kuqalash

Ndërsa…

Nga paradhoma e xhamtë e vdekjes

Nxjerr peshkun e gjallë

Vezullues.

 

Duart e ashpra

Lagur tej bërrylave

Me çekiçin e lashtë

Godasin në kokë.

 

Tezga e limtë

Qëndisur me gjak e luspa

Rënkon mbyturazi

Pa fjalë

 

   * * *

 

“Këta se ndjejnë dhembjen!

Nuk i dhemb asgjë…!”

 

Iu thotë peshkatari

E mustaqet e verdha

Kundërmojnë det e duhan

 

Nëpër përpëlitjen e peshkut

Vizon thellë me tehun e mprehtë

Dhe barkun ia zbraz

 

   * * *

 

“Këta se ndjejnë dhembjen!

Nuk i dhemb asgjë…!”

 

Qeshet marinari

Grahmën ia kafshon

E ndërkohë që akoma gjallë

Peshku përpëlitet

Memecërisht

 

Mes dhëmbëve të bardhë

Kërcëllasin veshët

Dhe velëzat që thyhen

 

Thua se pasthirrma

Është njejtë çfarë dhe dhembja

  

* * *

 

Heronj janë peshqit

Të cilët me forcën e tyre

Që mundimet t’i heshtin

Qetësojnë ndërgjegjen

E vrasësve të vet.

 

Por...

Edhe ndërpresin

Orgjinë e qyqarve

Dhe lutjet qaramane

 

Me pasthirrma ia falin

Me klithma mallkohet

Me lot përqafohet

Tamam ai

Që ka lënduar.

 

* * *

 

Peshqit...

Të mrekullueshmit peshq e dinë

Sesi me heshtje

I iket mjerësimit

Sesi memeci mbetet

I pa arrirë për të gjithë.

 

Peshqit...

Këta njohës të hirshëm të vdekjes

Të nxjerrë në ranishtë

Përpëliten dhe vallëzojnë

Vallen e pantonimës së vdekjes.

 

Peshqit...

Këta shenjtorë të vërtetë

Mjeshtra të lutjes

Hapin gojën

Për lutjen që s’dëgjohet

Të cilën

Edhe Zoti e do më shumë

Sesa atë me zë të lartë.

 

Ferid Muhiqi

përkthyer nga Fatmir Baci

Kush eshte ideja e kesaj? Te bojkotojme tregun e peshkut dhe peshkimin per te ndaluar mizorine? C'eshte ky heroizem i peshqeve, heroizem nga halli se nuk ikin dot e as nuk kërkojne dot meshire, por kjo sepse peshqit jane trupeshq apo jo, ca dine peshqit, peshqit nuk kane mendje?! U dashka dhe mirekuptim per peshqit qe nuk i arrikemi dot!
Ka ndonje qe i pelqen kjo vjersha ta na i shpjegoje? Pse ndien autori dhembshuri, admirim dhe mbase zili per peshqit? Duhet kuptuar ne kontekst kjo? Avi, Heretik, Gaya...nuk paskam me emra të tjerë, te tjeret (Tjetri Filozofik jo ndonjeri) jane merzi daullesh te shqepura.
D.S
Qëndrime dhe shprehjet e permbajtura ne komentin e mesiperm nuk shprehin domosdoshmerisht ato te komentuesit.

Lulian, unë jam murg. Nuk kam familje. Më falni zotëri, unë po vdes t'i vihesh në sedër? Të lëndohet krenaria dhe flet akoma për letërsi!
Vdekja është përdorur aq shumë e aq shpesh sa është klishe e nuk e beson njeri pa parë kufomën, nuk kuptohet më vdekja me vdekjen, por çdo gjë tjetër. Vdekja është klishe nëse jo në ndonjë metaforë për kërmijtë apo agrumet. E unë nuk desha të flisja për vdekjen në atë formë se ashtu e kam në trup, prandaj thashë se përdora një shkrim për të ndihmuar veten e të gjeneronte mbase më shumë se një domethënie. Por në fund siç thashë, ato janë vetëm dy tekste e nuk vijnë të zëvendësojnë gjë, nëse t'i beson se letërsia është të edukojë lexuesin apo t'i shërbejë me filozofi ose t'i tregojë rrugën duke ndjerë ndonjë detyrim matanë krijmit, unë të uroj ta gjesh. Nuk di ç'të them, meqë nuk kam fuqi as dëshirë për të bërë teori letrare, të cilën besoj se e njoh ca.
Unë do lutem për ty.

Me vdekjen eshte abuzuar edhe me shume se sa me trendafilin, e vertete, por prandaj edhe te kujtova Gertrude Stein "Nje trendafil eshte nje trendafil eshte nje trendafil." Prandaj edhe nese me vdekjen eshte abuzuar dhe eshte bere klishe, nuk duhet lejuar, por duhet thene ajo qe eshte, vdekja eshte vdekje eshte vdekje. Kete po perpiqesha te thosha.

Sa per "me falni zoteri," je ti qe ke sjell dy poezi ketu, keshtu qe fakti qe ti po vdes nuk ka lidhje fare, pasi perderisa pretendon se ke sjelle letersi, normal qe per letersi do flitet, pavaresisht ne je duke vdekur apo ne ta ka shkruar Zoti te jetosh si Abrahami 900 e kusur vjet.

Dhe me qe po flasim per letersi, komunikimi, tregimi i rruges, sherbimi me filozofi, edukimi dhe emancipimi i lexuesit, nuk jane detyrime matane krijimit, por vete thelbi i krijimit. Nese nuk je ne gjendje ta kuptosh kete, ta garantoj qe mender teje, nje mut e njeh letersine.

Sa per familjen, sinqerisht me vjen keq qe nuk e ke prane, pasi edhe Krishtin qe e solli ne kete bote me frymen e shenjte Zoti, pa familje nuk e la. Urimi im mbetet i gjithi ashtu si c'eshte, dhe cfaredo te quash familje apo te sjell ngrohtesi, uroj qe ta kesh prane, dhe edhe une do lutem per ty.

Lulian. Shkrimet ishin shkrim pa qenë unë këtu. Mua mi kërkuan dhe i dhashë. E kam thënë diku aty. Meqë mu desh te jepja një lajm, mendova se lajmi i fshinte, i nxirrte jashtë diskutimi poezitë, nuk ka më kuptim të flitet për to, ato nuk ekzistojnë më. Në atë kuptim pyeta se si flitet për llojin e litarit në shtëpinë e të varurit, në ishte prej kërpi apo sintetik. Për të tjerat ju jeni duke thënë si jeni ju zotëri. Për vjershat mund te flisni në doni si të doni. Nuk më duket mirë të më fyeni. Po ju e dini vetë. Paqe e të mira të gjithëve.

O MARTIS! Thirri mendjes e behu i forte, po ta them qarte e troc meqenese nuk me kuptove kur te thashe qe ke detyrim ndaj ne vdekatareve te tjere. Dhe po ta perseris, thirri mendjes dhe behu i forte! Pasi une po vdes, ti po vdes, TE GJITHE PO VDESIM. Vetem Zoti eshte i perjetshem.

Nuk e kuptoj cfare kam thene qe mund te ndihesh i fyer. Gjithsesi, te kerkoj ndjese te sinqerte per cfaredo qe mund te kete qene.

I dashur Martis! Info që ju kanë dhënë se në këtë forum dhe këtë kategori mund të merrni vlerësimet e nevojshme mbi krijimtarinë tuaj letrare, është e vërtetë, sepse anëtarsia, siç mund ta keni vënë re, mbart kapacitete individuale, me njohuri të mjaftueshme për vlerësime të krijimtarisë letrare. Po aq e vërtetë është se, shpesh e më shpesh, forumi përdoret për argëtim vetjak, për shprehje të individualizmit, e jo pak herë, për megallomani. Ndaj mos i merrni shumë seriozisht komentet. Shihni dhe anën e tyre sportive. Ju uroj shërim e zoti ju bekoftë.

Hm. Nuk paskam qene dhe aq larg. Dom Martis, Zoti të lehtësoftë dhimbjen e trupit dhe te shpirtit.
Heretik. Je i lutur te thuash ndonje mendim konkret, të kuptueshem, mesimdhenes, frymezues te bazuar ne akuzat e mjegullta metaforike dhe referenciale qe ke dhene gjer tani. Vi re, eshte lutje.
Spiritus, ajo që te duket poezi e bukur eshte nje krijim abstrakt dhe automatik i Lulianit, eshte e palexueshme per mendimin tim. Qe mos t'i ngelet kot ne dere autorit se ajo po pellet qe nuk i takon ndonje stili.
Dhe Lulian, une po thosha qe komunikimi i takon lajmeve dhe reklamave, arti ka mison tjeter, i takon perjetimit, perfytyrimit, vramendjes, rikrijimit.

"i takon perjetimit, perfytyrimit, vramendjes, rikrijimit."

Por keto te gjitha i takojne edhe komunikimit...

Qenka problem definicionesh. E mbyllim. Me te mira.

Acetal,

Edhe nqs poezia nuk ka asnje lidhje dhe asnje detyrimi komunikimi (kur komunikimin e perkufizojme ne termat e nje manuali te bashkimeve profesionale apo manuali per Kamasutran, vete poezia e zhveshur nga  ky "banalitet" komunikues, mbetet , tek e fundit, nje komunikim i autorit me audiencen.Dhe Lulian ne kete pike ka te drejte.

Sigurisht sherri eshte i gjate, madje filozofik , qe nga hermetizmi dhe hermeuntika e deri tek ngjitja ne skene e "Vdekjes se autorit" te Barthes. Nuk po kam deshire te vazhdoj ne kete diskutim, sepse sikurse thashe me lart, ne skene ka ardhur autori, ka kumtuar fatin e tij dhe do ishte cinike te flisnim rreth poezise , kur ajo mban vulen e fatit te tij.

PS: Autorit i uroj jete te gjate.Edhe nqs  "le ciel es morts" sic thote Malarme,  "Spea-ultima dea". Shpresoj ta marri kete urim si komunikim te sinqerte te keqardhjes  sepse , tek e fundit, jemi qenie humane dhe fatin, te pakten ne kete pike, e kemi pashmangesisht te perbashket.

Per me shume, por jashte kontekstit te temes, disa informacioni nga burimi ku pime uje ne raste emergjencash:

http://www.google.al/url?sa=t&rct=j&q=he...(poetry)&ei=6a2QUeLvO-mI4ASuwYCAAQ&usg=AFQjCNENS14kU9f4FQDAUByaurJVBYNdwA

http://www.google.al/url?sa=t&rct=j&q=po...

 

http://www.google.al/url?sa=t&rct=j&q=de...

U ndjeva brenda mendimit poetik te Martis-it. Vertet specifik, i vecante, qe ka firmen e tij qysh ne fillim. Poeti nuk sforcohet, perkundrazi, vargu rrjedh sa logjikshem, aq figurshem. 

Urime!

Poezi të kënshme të bëjnë të kërkosh ide, eti sbërthesh por ai që s'ështê i zoti tê gjej gjë i bie si dhelpra "rrushtë nuk është pjekur".

Ah keto analizat poetike ... si nuk late postime pa i akademikopoetikozberthy..

Autorit i them  mos u step para tyre. Vijo te shkruash sic e ndjen.

Eshte nisur dikur ketu nje muhabet ketu tek Peshku per poezine e re shqipe te viteve '90. Besoj akoma se ka qene e vetmja levizje ne kuptimin e shkolles, grupimit, rrymes letrare, ne letersine shqipe te pas-clirimit (ta quajme). Behet fjale per cfare eshte prodhuar rreth e perreth O moj shqypni dhe lirika te tjera, E persh7shme, Contrapunctit te Zerit te Rinise. Ne distance vitesh nga ajo kohe besoj qe cfare i perbashkonte djemte dhe vajzat e asaj kohe ishte nje nevoje per te vene ne prove shqipen, per ta tendosur gjer ne keputje, per t'i kundervene nje ligjerim te ri ligjerimit te vjeter, me shpresen e nje "jete te re" te qenies, nese besojme sic dikush tjeter qe gjuha na qenkesh streha a shtepia e qenies.

Grupimet e cfaredolloji rrethohen gjithnje me nje lloj mistike sepse ngrihen mbi nje dialog te perbrendshem, jane ezoterike si me thene. Mirepo shpresa thelle-thelle eshte qe dikush ta thyeje perbetimin e grupit dhe "lajmi" te derdhet jashte e te divulgohet, te behet popullor. Ose qe lajmi te rrembehet, si puna e zjarrit. Sepse kercenimi qe te pret ne skajin tjeter eshte vdekja "e lajmit" bashke me lajmetaret.

E gjithe kjo hyrje per te thene qe keto poezi duhen pare, ose me sakte une u mundova t'i shihja, ne kuader te nje projekti, te cilin une, per nje arsye a nje tjeter, e kam njohur. Ka nje padrejtesi ne te gjithen kete, sepse per shembull une kam me shume mjete per t'iu ofruar kesaj lloj poezie nga sa ka nje tjeter. Nese ka faje per te ndare, duhet germuar ne drejtim te mungeses se nje kulture te kritikes rreth ketij lloj ligjerimi. Mirepo s'eshte asnjehere vone.

Nga ana tjeter une nuk besoj se fara e ka per detyre te behet bime. Dmth imperativin moral kesaj "sakrifice" ia mvesh njeriu. Ama nese e bejme kete marreveshje imperativi, fares s'duhet t'i vije keq te mohohet.

Jo se ka ndonje rendesi, por them te kthehem me vone, per ta vijuar muhabetin.

Ah, edhe nje gje: une besoj qe poezia ashtu sic filozofia lind prej mrekullimit, a llaftarisjes (po kerkoj nje fjale shqipe per te perkthyer thaumazon-in e Aristotelit qyshkur m'u desh te pertypja nje leksion te tere per shumekuptimesine e kesaj fjale ne greqisht). Kurse proza lind kur ky mrekullim, apo kjo llaftarisje, kane kaluar disi. Kjo e ben dallimin mes ekzigjencave qe permbush secila prej tyre.

Finisterre, komenti yt gjithe premtim, ti flet per nje projekt qe ti e ke njohur dhe per padrejtesine e kesaj pabarazie ne njohje, nderkohe qe s'ben asgje te na e besh te njohur edhe ne (pertej paragafit hyres, qe mua nuk me duket se i drejtohet posacerisht ketyre vjershave, sepse nuk me duket se ato e tendosin shqipen deri ne keputje, s'me duket se keputet gje aty). Pra ti deklaron se ke mjete, ti ve ne pah mungesen e kultures se kritikes, por uje nuk na jep.

Une dua uje. Me siguri qe duan edhe te tjeret, pa ndonje imperative mbirjeje.

... ose me sakte aty keputen shume gjera, por jo shqipja e tendosur, aty keputen imazhet por keputen ne sensin e bien ne gremine me deshiren e tyre per t'i lene vend shokut pasardhes, sepse vijne ashtu ne radhe njeri pas tjetrit, radhiten pjeset e trupit, radhiten shqisat, muajt, po perpara se te keputen rreshtohen si perpara nje pellgu ku reflektohen, dhe struktura poetike qe vjen ritualisht vale-vale i sjell dhe i rimerr, keto te gjitha arrihen pa u shqyer gje.

dhe tek struktura vale-vale me duket se poezia e respekton shume veten, perkund vetveten, me vjen mire per kete marredhenie te shendetshme.

E pse iu dha ne keto komentet e fundit nje ngjyrim tifozlliku e segmentimi gjithe ketij diskutimi?

Not fair.

Dy gjera:

(i) kjo teme mbase ka qene nga gjerat me te mira qe i ka ndodhur PPU-se qyshse ky i fundit eshte bere zyre bastesh se kush do fitoje (ne te gjitha kuptimet "fitoje") ne zgjedhjet e ardhshme; une e kisha humbur besimin se ky mexhlisi ketu e ruante ende kete aftesi qe nje here kohe ish aq e zakonshme; dhe

(ii) nqse pranojme eksperimentimin, rrekjen per dicka tjeter ne poezi, duhet pranuar edhe veshtiresia ose konflikti per te gjykuar mbi keto forma me koncepte qe jane ngjizur qysh para 3000 vjeteve. Meqe u fol per metaforen, ne rrenje te ketij mjeti eshte "puna" e kryer nga mendimi. Pasi e gjithe metafora, para se te jete mjet artistik a cdo gje tjeter, eshte nje cuarje pertej ("pherein" dhe "meta") e dickaje prej saj, dhe dickaja duhet te kete "peshe", pra te ekzistoje, dhe duhet cuar diku gjetke, figurativisht nga pika A tek pika B, duhet te beje pra nje "rruge". Si e tille metafora kryen "pune (force x rruge). Pse themi se Sizifi nuk kryente pune, psh? Sepse rruga ishte zero, edhe pse i ziu rrekej tere diten. Gjithesesi, puna mund te mos kryhet permes disa menyrave, ta zeme e shtyve shkemib gjithe diten e s'levizi, ose shkove tek pika B pa asgje ne duar. Jo cdo rrekje kryen pune, dhe ne poezi jo cdo perkembim e pranevenie ben metafore.

Nderkaq, sapo clirohemi nga mallkimi i metafores, metalepsisit, alegorive e te tjera epilepsive e greqi-e-vjeter-lleqeve te tjera, dalim ne domene tingullimi, imazherishe te shlireta per te cilin cdo tru prodhon nje pamje te veten, dhe gradet e lirise jane te pafundme. Aty po, i sellohet nga te te vije, pelqehet pa shpjegim, ngrihet fortesa e papushtueshme e pelqeses poetike. Por ama eshte imorale te jesh ne kete keshtjelle te ndertuar me hekurbeton e xham te ri dhe te pretendosh me kembengulje qe je ne nje keshtjelle te vjeter para se ciles u vra Hektori. Ketu nis nje konflikt i pashmangshem.

e drejte. hapsirat e tjera jane okupuar nga barbaret dhe ne ato hapsira e pamundur te dialogosh.sepse ne mbreterine e idioteve nuk mund te dialogosh tha Ai. aq me teper kur ushtari japonez qe prej bunkerit ja sellon me bresherie. kjo eshte nje arsye me teper qe pelhuren e komenteve e thurim ne qoshe te tjera ku lufta nuk ka mbritur.

edhe nje lidhur me detyrimin e pasjes se njohurive paraprake ne te lexuarit e nje krijimi: une e kuptoj pse per Pound-in duhen lexuar libra qe te udhezojne si te lexosh librin, por kjo vjen nga rendesa shumeplaneshe e lendes. Nuk vjen nga elementi rastesor, si psh qe dielli eshte "dielli i besimit" apo qe shtrati "citon lutjet" (marr shembuj te dhene me pare ketu), sepse keshtu mund te vazhdohej pa fund dhe ad libidum. Psh shtrati mund te citonte edhe te folur ne gjume, e madje ne processin e regjistrimit, te kapte plot tinguj qe njeriu i ben tek fle... per te perdorur nje shprehje te ketushme: e kush do ta pengonte?

Te kujtohet , besoj, nje tjeter autor qe solli nje poezi ketu.pati debate rreth kuptueshmerise se saj dhe erdhi vete autori dhe solli kodet e komunikimit: porti, bie llafi, ishte simbol i patates se qeruar, zogu ishte simbol i kepuces qe rri e menduar ne qoshin e braktisjes.etj .Nga ta fillojme dhe si ta ftillojme, he?

klasikja e ketij lloji vodevilli ketu te PPU-ja, per mua, mbetet nje e PF-se. Kishte nje varg me kater luledielli. Sec vjen njeri edhe nderton nje korpus komentesh qe ajo katra permbante kumte te pazakonta, dhe natyrsiht tjerrja vazhdonte sic eshte e udhes, nga bocja e pambukut tek te linjtat e mbretereshes Elizabete. Kur vjen PF-ja vete, kur qelloi aty, dhe iu pergjigj pyetjes "pse pikerisht kater". Nuk e di tha, ashtu ma dha, ashtu e bera. smiley

qe nga ai moment, jemi shoke virtuale te pandare me poetin Spiro Ilo  smiley

Rasti i PF-se eshte "zbarkimi kontrollit punetor ne studion e krijuesit -pa ftese" . Dhe pergjigjia eshte ne nje linje me keta kater majoret:

Four major thinkers, Darwin, Marx, Frazer and Freud, gave grounds for the belief that the artist often does not know what he is doing", William Empson.

Kurse rasti qe po diskutojme eshte i tipit: kjo eshte dicka qe gjithnje eshte me shume se asgje. Por ajo dickaja e pahapshme dhe e pakapshme po turbullon mendjet.Ishalla vjen dikush me valixhen e mjeteve ndihmese smiley

nje ushtrim ne numerim nga vjersha e dyte, meqe autobusi po me vonohet:

emra:

silueta

det i gjetur

ujë i shfletuar e stepur

sy

akte të titulluar

gremine pa brigje

shqisat

trajtë gjinore  

fjala e zhveshur

gishtat

relievet e saj të filluar

silueta 

det i gjetur

horizonti

kllapat

ngjyrat

lakuriqesia

kufijtë e saj të fashuar

gremine pa brigje

shqisat

amforë

shurdhim

limfa

krisja e largësisë

përvijim

muzikë

silueta që shkrepet e një deti të gjetur

grykë

zgjim

gjuha

formë

prekje 

relikte

gremine pa brigje

shqisa

ravijëzim

aromë

hi

hir

skenë

varg

kuadro  

silueta

e një deti të gjetur

gremine pa brigje

shqisat

 

folje:

zbarkon

shkrepet

të mbajnë

lakojnë

zgjedhon 

kallëzojnë

zbarkon

tendoset

të mbajnë

pikon

zbarkon

shkrepet

rrëkëllen

përcillet

ndjek

të mbajnë

zihesh

të kthejnë

zbarkon

shkrepet

të mbajnë

 

kohe dhe gjendje:

përditë 

pezull

përditë 

pezull

përditë

pezull

përditë

pezull

Emigrant, falemnderit.

sepse eshte absurde qe ne 169 komente refuzohet lenda poetike, refuzohet forma (une ketu me siper e kam mohuar formen vetem ushtrimisht per te nxjerre lenden, por hijet e formes sigurisht kane ngelur), refuzohet a-ja dhe b-ja e leximit dhe debati zhvillohet vetem si shtjelle ere bosh a rrotull ndonje fije leshi.

asgje nuk refuzohet. thjesht interpretohet.problemi eshte tek mungesa e konsesusit. Dhe normal.

Humori i ketushem eshte se ju jeni te gjithe shefa te kritikes, drejtore artistike, politikane, analiste, berbere, arkeologe, shkrimtare, esesiste të përtuar, agronome me raste. Ju jeni shumica miniatura pak a shume te karikaturizuara të Enverit ngaqe nuk keni pushtet, se mbase do i kishit arritur ato lartësi.
Ju kërkoni të verteta ne poezi dhe as qe pyeteni se cfare te vertete kerkoni, bile as kur habiteni nga ndonje figure me gjysma henash te cices se emigrantit hapur ndaj ndonje guri te hequr nga muri seksual i ekranit.
Letersia e mire eshte ajo qe fton per interpretim, qe ka mundesinë te gjeneroje domethenie, jo kuptime finale dhe absolute. Kuptimet i merr nga Marksi dhe Heretiku. Nuk ka nevoje te gjeje veten tjetri ne poezi, edhe pse nese ndodh eshte perjetim teresisht legjitim, por leximi eshte po ashtu te perjetohet dicka ndryshe, edhe nje gjendje, nje melodi, nje figure qe ka mundesine te gjeneroje perfytyrime dhe me ato perfytyrime te thuren domethenie e nga ato domethenie të mberrihet ne kuptime mbase personale per dike jo shume te afte, e me universale prej ndonje lexuesi me te nxene qe dhe mund t'i shpërndaj me te tjeret. Nese nuk i pelqehet ndonje gje teksti eshte perhere i mjaftë per tu marre e e sjelle per te treguar sa i pakuptim eshte. Ose lihet ne indiference e aq. Nuk u be qameti per dy poezi kot.
Une preferoj fjalen flet ndaj komunikimit. Po ky nuk eshte rregull. Komunikimi eshte i njeanshem. Oficeri i komunikon urdherin ushtarit. Une po ju komunikoj nje opinion. Nuk ka të folur ketu.
Vjershat kam thene shume here me lart mund te jene literale. Ku shtatori eshte shtator, maji maji, shpina shpine, dielli diell, e varka varke...nejse e gjithe kjo eshte e kote, nuk me vjen as per te qeshur me.

ci punoke pergjithesimit dhe biografise more... peshku vertete ka perla qe nuk duhen humbur. keshille agronomike: lexoje edhe nje here, dy here, kete qe ke shkruar, po lexoje ne vete te pare qe ta kuptosh se cfare ti mendon per te tjeret, se mos keshtu mendojme dhe ne jo per gje per veten. po cjane keto gisht-tregues ndaj njerezie anonime. ku e di se kush fshihet pas emrave anonime qe te duket se njerezit bejne me sikur. une jam berbere psh, nga ato te Seviljes.  

 

 

Po mire shume, ja tek paske dhe ti pune, pf sapo shpalli se ka gjokse leshatore ketu. Me krahe te lehta c'te them une. Nuk di ku ke pare biografi, ti deshe te flisja ne vecanti per ndonjerin?

E mora vesh qe bere fleterrufe per "juve" te gjitheve, po e ke pa shkak-pasoje eshte problemi, se jemi ne moshen e individualitetit, te pelqen s'te pelqen. PPU nuk ka ndonje certifikate specifike te fituar ne arena nderkombetare, ashtu sic edhe ti. Ti ke mendimin tend, nje tjeter ka te vetin. ca ka ketu me "UNE" dhe ju te tjeret? njeri i mbushet mendja qe ka shkrujt poezi, tjetri thote, kjo nuk eshte poezi, jo them une psh mund te jete proze. ti ca na thua, ju te gjithe ja fusni kot. ooops 

Sinqerisht me bezdisin etiketimet e njerezve virtuale. dun dy vete, psh pf, emo, tropi, av, fee, spiritus me bo nji bisede per qejf, qe mund te duket sikur po zihen. Merr vesh nga koncepti krijues, debatues? Cpune ke ti e cpune kam une me i paragjyku se ca mendojne ose shprehin? Neser prape ketu jemi se kemi vite, po cfare do thuash, prape do etiketosh? 

ta thashe qe duhet ta lexosyh edhe nje here ate qe ke shkruar. 

Faleminderit shume qe me ktheve humorin. Lexim analitik dhe asnjanes i komenteve.
Me ndero të lutem me "konceptin debatues", por sidomos "krijues". Edhe njehere faleminderit.

si e kuptoj une konceptin debat-krijim: duhet te dish te rrish ne nje tavoline te rrumbullaket, jo tavoline me krye edhe qoshe. shtrirja e formes varion nga me nje gote vere ne dore, ose pa nje jave dush, e deri ke renies tavolines me grusht.

ka nje gje teper interesante debati virtual tek PPU, duke i hequr vizen agjitropsit. ka nje pjese ne kete blog qe kane nje value judgement shume te forte. dmth te njejten fjale e analizojne edhe me pro dhe kunder teorikisht, ama mundohen te ruajne nje ndergjegje bindjesh. nuk besoj se e gjejne veten te realizuar se kane te drejte apo jo dhe t'i mesojne te tjereve se kush eshte me mire. nese e shikon PPU, me kalimin e kohes do dish te besh pershtatjen dhe te gjesh komentuesit per te cilet po flas. pastaj kemi edhe dite te mira dhe te keqija. me nerva, pa nerva.

kjo ishte nje teme shume e vecante per mua, pertej poezise. pa dash me be oportunizem, sot mesova psh per hermetizimin ne poezi, por mesova edhe sesi nje murg para qenesise se tij mendoi te nxirrte dicka nga shpirti.

Mire faleminderit per mundimin si perfundim. Nuk ka gje qe nuk u pergjigje. Ke mirekuptimin tim te plote.

epo pergjigje llokum ke goja ashtu se e do ti, nuk ka, se c'u kuptu pastaj. nuk eshte se ishte fishek ky rast.

Absurdi i kesaj nuk mu duk i nevojshem pas falenderimit tim te sinqerte. Behet e qarte qe ti nuk ke lexuar gje ketu. E meqe nuk po dukesh e ndryshme nga avi, zere se i kam bere analize teksti dhe komentit tend...qe do përfundonte me "fantastike".

prape po paragjykon dike. nuk kam ca te them tjeter. nuk kishte pune fare me ceshtje sinqeriteti. ku u gjet sinqeriteti, se mos e ke ti? hic fare nuk e besoj dhe te lutem mos luj me fjale serioze.

Po pse me paragjykon kaq vrazhde? (eshte pyetje retorike)

Aaa shiiiit... E paskem humb dhe kete debatin une. Si ka mundesi mer lla

O Acetalo, hajd se falet qe ngaterron komunikimin me komunikaten, por pse e qelb debatin duke dashur ta fitosh me patjeter?

Faleminderit, autor,  per  nderhyrjen! Dhe per fisnikerine dhe qetesine qe rrezatuat ne komentet tuaja.

Pas leximit total te komenteve  dalloj  nje  narcisizem kolektiv ne menyren se  si u komentuan keto dy poezi, kryesisht  nga  ata qe  shkruajne vete poezi apo proze. Skema e njohur: Grupi kunder Tjetrit i cili si rishtar ne kete  blog nuk i perkiste. Grupi shpalosi erudicionin, retoriken, filozofine, pozimin dhe ne fund edhe verdiktin.Tjetri  shpalosi  vec dy poezi. Eshte normale  te shprehet rrefuzimi per te pelqyer nje poezi, por une nuk kam pare ndonjehere qe  komentuesit "kunder", qe  rastisen te jene  pothuajse te gjithe  krijues letrare, te kene bere te tille qasje agresive ndaj krijimeve te njeri tjetrit. Me  te tille nerv, sarkazem, ironi, cinizem, me te tille vetevlersim e vetesiguri, me nje mungese flagrante dashamiresie. Do isha kurioz te lexoja nje qasje si kjo e mesipermja  te ju krijuesve te Grupit ndaj krijimeve  te njeri tjetrit.  Do me tingellonit  fair  dhe te besueshem pasketaj komentet  e bera ne kete teme dhe do e bindja veten se niveli i larte  adrenalitik i demonstruar  eshte vec  ceshtje temperamentesh artistike te komentuesve dhe jo dicka  tjeter e padenje.

Fundja ishin dy poezi dhe jo bunkere apo konstruksione betonarmeje, ishin dy poezi  dhe jo dy  neperka qe  u duhej shtypur koka.  

Ti shef skenen por parapskena do te cudiste akoma me shume.

ehhhhhh, filozofi e njohur shqiposh; beni si them une por mos beni si bej une. ehhhhhhhhh

Letersine e peshkut e gjurmoj gjithmone heshtur, si i patagert qe jam. 

Rreth komenteve, nuk e kuptoj kete "luften per egzistence"...

Lereni te ngjise, nese ngjit. Nese jo, jane vetem 0 dhe 1-sha...

Bame, eshte natyra e gjese kesisoji. Nuk ka asgje te ulet, pale me personale qe jo e jo.

te personalizimi e kisha; nuk ka pse mos ti lejohet frymemarrje si kritikave, si superlativave... tani sa vura re komentin e autorit...

Nuk do ishte homo albanicus. 

Reshati e thote, po. smiley  

por se ku, vraje, vraje nje cike mendjen.

Takeiteasy, take it easy. Peshku ka vazhdimisht prurje te reja, apo "rishtare" dhe nuk me rezulton fare kjo qe thua ti. Po deshe dhe te permend emra qe te bindesh se ky narcisizmi kolektiv nuk eshte fare kostante sic e paraqet ti, perkundrazi peshku reagon ndaj sendit, por jo ndaj personit. Edhe ketu, u reagua ndaj letersise dhe jo ndaj autorit, dhe megjithese autori na kerkoi te pezullonim gjykimin ndaj shkrimit nisur nga rrethana te jashtme quasi ad hominem, peshku diti ta tejkaloje veten dhe te diskutoje poezine pavaresisht autorit. Debate te tilla te zjarrta ka gjithmone ndaj se rese, eshte natyra e sendit. Po ashtu dora e krijuesve te peshkut nuk eshte se nuk goditen mes vedi. Une personalisht mund te numeroj disa here kur AV, apo emigranti, apo PF, apo fiqo, me kane vene ne dukje se s'kam qullosur gje. Po ashtu dhe une ndoshta tek "dora" por as s'ia kam marre njeriu per narcisizm, as besoj ma kane marre per te tille. Ore, shume nga kjo qe ti e quan "dore" dikur kane qene rishtare ketu, e te tilla debate jane ndezur. Dhe normal qe krijuesit jane ate qe flasin me me shume pasion, por pervec pasionit te gjalle, ta siguroj me njemilion perqind, qe dora e krijuesve ndan shume pak tjeter per sa i perket qasjes ndaj krijimit. Pra problemi eshte qe ti je duke I mveshur kesaj dore nje agjenci e nje vullnet te paqene. Por e verteta eshte qe sa here jemi perplasur, aq te mira qofshin.

Lul, a ka mundesi te sjellesh nje poezi te vjeter tenden (nje me nje figure trendafili te erret a te zi e me limone, mos gabohem).

... dhe ''filozofite'' s'kane te sosur ...

L.Kodra, nuk e dija qe  je krijues letrar. Mendova se je  filozof. Meqenese ti personalisht mund te me numerosh  disa raste,  te ka zene taksirati  te sjellesh ketu disa komente kritike dhe jo superlativa, te sjellesh psh nje koment  nga  homologet e tu krijues  ne nje krijim tendin, ku ta kete quajtur "bullshit' krijimin tend. Pra ku te kete qene e njejta adrenaline nihilizmi, me te njejtin kod tribal  sulmesh dhe fjalori dhe jo  goditjet me pambuk. E njejta  gje  edhe per te  tjeret. Mbetem akoma kurioz  te shoh nje koment  te Emigrantit duke quajtur "bullshit"  nje krijim te PF  ose  Av, apo e anasjellta.

Faleminderit in advance.

kam quajtur bullshit nje krijim te PF-se per 5 Majin dhe abuzimit qe behet me deshmoret ose nga deshmoret. natyrisht PF-ja dhe une nuk perfundum ne duel, te cilin na binte ta benim diku nga Niagara Fall.

humbesi qe shuhet ne shkumen e bardhe te ujvares... ah Promete, c*bere qe na le...

 

per letersine jap jeten. per prometeun jap letersine.

Uo Bame, si esht koha anej. s'te pys kot, jo smiley

 

Po ashtu nuk me ka pelqyer nje krijim tjeter i PF-se, me titull "Bicikleta".

Per Av nuk them dot shume, pasi ajo shkruan ne anglisht; di vetem qe i superpelqej nje krijim me nje vajze ne det. 

Meqe kjo teme u be kaq interesante, do u lutesha t'i sillnin keto krijime (them per Lulin dhe Av).

Takeiteasy, shume firme e njohur po dukesh bre. Po na beheni si tribunali i Hages. Ja tani do rrime te japim llogari pse e qysh themi ato qe duam te themi. Posi jo, behu gati. Qe kjo teme do merrte tatepjemen, u mor vesh qysh kur u fillua te na kerkohej llogari pse nuk na pelqeu prurja, megjithese i kishim thene arsyet tona. Po te kesh bonsensin ti lexosh komentet e fillimit do shohesh qe nuk ka asnje teprim, as fyerje dhe sidomos asnje sulm personal. Por kjo eshte puna jote dhe skam ndermend t'i shkoj me thelle.

 

 

Av, nuk di te kemi ndonje familiaritet apo njohje bashke me ty ose me ndonje tjeter. Une nuk mund te jem pergjegjes per supersticionet e tua. Paskam tingelluar  si  Tribunal. Nuk ishte qellimi im. Nuk mund te mos e konsideroj  ndjeshmerine  tuaj ekstreme. Nuk i kerkova askujt  llogari, keshtu qe  korrigjo  shenjestren, ose konsulto ndonje okulist. Tema  e merr tatepjeten kur dikush perdor fjalet "bullshit" ne nje bashkebisedim  per poezine. Ajo "bre" ne fund deshmon per nje koeficient te larte etike  qe  mesa shoh  ju karakterizon.

jo jo. mund te thosha edhe "crap", pa qene fyerje. keqkuptimin mund t'ia pranoja dikujt qe nuk jeton ne vend anglishtfoles. por ti e ke gjoja keqkuptim se ashtu te do trapi.

ja ku e ke: http://www.thefreedictionary.com/bullshit

po s'e lexove dot mire, okulistin, daje, konsultoje vete nje here!

Shume i acaruar dukesh, Emigrant, sidomos kur flet edhe ne emer te  dikujt tjeter.Pandeha se po bashkebisedoja.  Nuk qenka  ceshtje  adrenaline krijuesish.

po ketu e pergjithshmja jam une, tha. une thashe "bullshit".

varja! whatever. na u pre damari i qejfit tani.

Po c'shenjester zeza... Ti akuzon per grupazh, klan e ku di un cfare tjeter ke ne mendje... kerkon pastaj prova a fakte qe ta vertetosh kete gje...

A e kupton ti dhe ndonje tjeter sa qesharak e beni krejt argumentin? Se nese une nuk te GJYKOJ as ty, as tropizmen, as acetalin apo kedo tjeter ketu per dalldine e forte qe ju ka kapur pas ketij stili, as ti apo te tjeret nuk keni asnji fije te drejte te beni te anasjellten. Ketu eshte nje log ku vijme e ikim, themi ckemi per te thene ne nje moment te caktuar e kaq. Po ju zuri meraku i madh per promovime e analiza te thekura, jo ppu-iste, ka bejlege te tjere. 

E fundit, dhe jo se po i shmangem, por sepse e shoh krejt krejt te kote vazhdimin e kesaj farse shto uje shto miell, kam frike se ( qofsha gabuar) e gjithe kjo teme eshte nje farse e sajuar nga personazhe te vjeter te ppu-se. Ne qofte e vertete, jazek u qofte smiley... 

Ne qofte e vertete, jazek u qofte

per mu kjo futet tek e pabesueshmja. do ishte vertet shume. s'du ta pranoj as si opsion me gjase 1 mbi 14 miliard (dyfishi i banoreve te tokes).

 

Asgje njerezore nuk eshte e huaj per mua smiley

smiley

ahahaha smiley

well, you do have a point.

 

Ku ka dyshim, s'ka asnje dyshim. smiley

 

elementare, Watson.

Me falni per nderhyrjen, madje s'kam lexuar te gjithe komentet. Te supozosh qe dikush (i vjeter, i ri, mid-life...) te kete harxhuar kohen te shkruaje poezi relativisht jo te shkurtra posacerisht qe dikur pas 3 diteve te thonte nje koment maskecjerres per dike, eshte ... nuk e di, s'i ve dot emer, i kalon me vite drite conspiracy theories. I bie qe edhe admin qenka i implikuar dmth?

mir, lexoji nje here komentet pastaj kthehu per xhevap smiley

I lexova disa. Do te jap nje version Cliff's Notes per te vertetuar? Mire: disa nuk ju pelqyen poezite. Autori u merzit dhe e shprehu merzine e tij deri ne ftese per "sqarim" balle per balle. Pra autori eshte pagabueshmerisht Shqiptar. blah blah blah, futet takeiteasy per te vene ne dukje qe ekziston nje grup qe vec komplimenta ju jep njeri-tjetrit. Dhe BAM! teoria e konsipiracionit.

teoria e konspiracionit ishte per humor, moj znj gjembace smiley...por ti me sa duket nga ai departament je akull fare smiley

Akullnaje thuaj! Dhe global warming c'po ben pune hic smiley

Gjembi,
jo me kot, sipas nje studimi te fundit, eshte gjetur, apo te themi (poetikisht) eshte pikasur, nje relacion mes komplotomaneve dhe liberisteve ekstrem, duke dhene indikacione per konservatorizmin e personave ne fjale.

Ironike!, kur ne te shkuaren disa nga keta "liberalet" e mesiperm kane dale ne mbrojtje te temave dhe çeshtjeve jo dhe aq konservatore - por kjo mbase per mode, apo per kunderpozicionim ndaj ndonje entiteti tjeter.

Po ashtu, me kane vene ne dukje, se sa here ketu ka dicka te huaj, nga non selfi i zakonshem i grupit, tensionohet gjendja; ky me sa shoh, nuk perben perjashtim - por per konfirmin do ta pyes presonin qe me ka lecitur mbi psikologjine e selfit te peshkut.

Pershendetje.

Av, konspiracioni eshte i vertete. Ti nuk e ke idene sa kane qeshur ca njerez, ka dhe filmime, mund t'i gezohesh faktit qe ti me nja dy miq te tute keni keni qene burim i pashuar humori, e qeshura vazhdon. Jo e njerëzve qe ti kujton sido qe te jete se dhe ata kane shkaktuar humor, vetem se ca me pak.

po ku e di ti ke kujtoj un aman... gaz pac o uthull e bekuar smiley

Ti nuk mund te jesh realisht e tille, me thuaj qe eshte shaka, se nuk ka mundesi. Do na vdesesh ndonje nga kjo dora qe jemi ketu se edhe kemi pire ca, meshire mos li ca komente me, na ke shtrire. Ti permende ca emra, ngrite dyshime. Te kujtohet?

acetal, mendoj qe ta mbyllim ketu me pak humor dhe kaq. u mor me te perpjete nga te dy palet. degjo muziken e bames dhe buzeqesh.

Shenomeni edhe mua ne ate grupazhin...

Po c'beni o te uruar , keni dy dite ketu, e bete si ajo historia qe hodhi njeri nje gur ne uje dhe 300 te tjere s'e nxjerrin dot. Av, po te qajne kalamajt,shko u bej darken..

Udhëzime për ngjitjen e shkallëve (pjesa e parë)

No one will have failed to observe that frequently the floor bends in such a way that one part rises at a right angle to the plane formed by the floor and then the following section arranges itself parallel to the flatness, so as to provide a step to a new perpendicular, a process which is repeated in a spiral or in a broken line to highly variable elevations. Ducking down and placing the left hand on one of the vertical parts and right hand upon the the corresponding horizontal, one is in momentary possesion of a step or stair. Each one of these steps, formed as we have seen by two elements, is situated somewhat higher and further than the one prior, a principle which gives the idea of a staircase, while whatever other combination, producing perhaps more beautiful or picturesque shapes, would surely be incapable of translating one from the ground floor to the first floor.

You tackle a stairway face on, for if you try it backwards or sideways, it ends up being particularly uncomfortable.

 

Udhëzime për ngjitjen e shkallëve (pjesa e dytë dhe e fundit)

The natural stance consists of holding oneself upright, arms hanging easily at the sides, head erect but not so much so that the eyes no longer see the steps immediately above, while one tramps up, breathing lightly and with regularity. To climb a staircase one begins by lifting that part of the body located below and to the right, usually encased in leather or deerskin, and which, with a few exceptions, fits exactly on the stair. Said part set down on the first step (to abbreviate we shall call it “the foot”), one draws up the equivalent part on the left side (also called “foot” but not to be confused with “the foot” cited above), and lifting this other part to the level of “the foot,” makes it continue along until it is set in place on the second step, at which point the foot will rest, and “the foot” will rest on the first. (The first steps are always the most difficult, until you acquire the necessary coordination. The coincidence of names between the foot and “the foot” makes the explanation more difficult. Be especially careful not to raise, at the same time, the foot and “the foot.”) Having arrived by this method at the second step, it's easy enough to repeat the movements alternately, until one reaches the top of the staircase. One gets off it easily, with a light tap of the heel to fix it in place, to make sure it will not move until one is ready to come down.

Julio Cortazar.

Gjene mire ka heretike te tjere. Se po i mungon shume teatrit te ketushem.

Conspiracy of one! Dhe fatkeqesisht te njejtit.

Hajt mo! E kapi nje cikel poezish numurin e 300 komenteve si ne koherat e vjetra, pa qeni qepen te haje.

Pune e paqme.Krasitje e bukur.

E gjitha tani tani ngjason me tablon e P.Merime "Marrja e fortifikates", sulme dhe kunder sulme, tym, britma dhe. ndryshe nga tregimi qe mbyllet me marrjen e fortifikates, poezia eshte aty, kryenece dhe sfiduese.Mire sulmuesit por mbrojtesit c'ngasje paten te mbronin nje gje qe nuk mund te shkaterrohet?

paskam hum gjith kte debatsmiley 

Ja një për ty o Peter

1.
mos vdis, se pas shirave aren e mbushi bari,
ka rene ne ullishte mize e ullirit.
hardhia duhet sperkatur shpejt me gurkali
dhe ende s'ka dale nga plisi kercelli i misrit
ne enderronim te benim nje anije,
kurkush s'e mendonte me c'dru do ta ngrinim,
kishim ndermend ta ndertonim me dege hardhie
dhe vela ti vinim.

bodrumet e saj t'i mbushnim me poce me vere
dhe te lundronim ne ishujt e havajes;
ta pinim veren me vajzat e ishujve ne belvedere,
zezaku te bente fresk me fleten e palmes.

2.
mos vdis se kalit i ra ne vrapim nje patkua
dhe nisi ta ngreje nga dhimbja kemben e pare;
kerkojme patkonj e s'na jep njeri hua,
s'e gjejme as nallbanin e marre.

ne enderronim te shkonim ne hipodrome,
ne vende te lumtura ku munden me kuaj,
tani dhe kali calon e s'na ha as barin e njome;
me sy si gota na sheh si te huaj...

3.
mos vdis, se dielli ne oborr e ka shtruar sofren e madhe
dhe presim te vijne vajzat te gjitha,
te gjitha ato qe ti u thoshje "sorkadheve",
kur grisnin fustanet ne driza.

4.
mos vdis ne dhomen e heshtur i shtrire
eshte turp kaq shpejt te rrish e te vdesesh!
ne enderronim nje vdekje me te mire:
duke vdekur, fytyrat tona ti shihnim ne piken e veses.

Eu he burre. Qeka bo dhe kjo teme si teme politike. Paska plas pordha madhe midis "kokave" te poezise. Si perfundim, kush fitoi nga ju? smiley

Kush ma zberthen ket poetin e çmend fiton 1000 dollare prej meje me transferte bankare: smiley

 

  Flaka përzhit hijet në mur duke e lyer në të kuq vegimin,Ç’ka rish më vërteton se mes qiellit të dhomës nuk jam frymvetëm,Dhe pse i cigares thëngjill më vizaton karton fjollash trembimin,E makthi i akordon harpës së dëshpërimit gabimisht lemzën. Mallkërrcitjes karriget për fantazma nisin dallgterrit peshkimin,Fotografitë përvidhen nga kornizat tok të festojnë kreshmën,Ndër trutë e të palindurve librat po ndërsejnë penetrimin,Kohvdekurisht valizhet orgjijnë putanërisht me kujtimet hershëm. Lëkura pa hekurosur rrëfen se këmishve u lypet grua,Kurrshkruara simfoni e puthjeve tregon se epshi s’më ka krua,Peshqirit të abazhurit dritërisht i mungojnë duart ledhëse. Pantoflat alurasin për këmbkat munguar që boll fort i dua,Për luzmat e bletëve t’avullit dushi ndjen makthe përngjethëse,Tek më ç’gjelbëron e purpurlta, kur agu më gjen shtigjesh lot’heshtëse…

 

Pantoflat alurasin për këmbkat munguar që boll fort i dua

Fantastike!

Urlando. Ca domethene kjo "valiZHet orgjijne putanerisht" Po e zbertheve ke 100 euro dhurate smiley

Tek mendoj tash vetëm për ty-thellë trurit tim lidhet njera këpucë e së ardhmes (cit).

 

Dhe në heroikemi arkivash mbytmëthella,Legjendës sonë si do të jetojmë moj shpirtkë,Beson se në zhvarrje do na gjejnë grishflorinjtë?!

Jo se shpirtin m’a shndërron në reostat të rrezatimit sa herë ndjehesh filament i brengës.

Seriously.

 

Ndoshta sepse dyshimi mbetka i vetmi prarim,Për t’i vërtetuar shpirtit pa asnjë pasmallkim,Se i ngelëm njeri’tjetrit gjunjarë lavd epshit… smiley

hahahaha

ikëm! ikëm për fare, deri nesër. natën e mirë. dhe rrofshi!

Na shejtan se na le zgjuar smiley

Hijet njera’tjetrës entuziazshëm po i tatuazhojnë korbinja fundmë barkut,

Fantazmat me energji poetike pikiadojnë tejm oqeanësh prej letre,

Strabistja shigjetë e rrufesë i arratin vullnetit panteonik prej harkut,

Skllevërit e parajsëzimit t’epërmet shpresa po i çiftëzojnë epruvete.

Ky net isveizi me duket killeri me i madh i pemeve ne bote. Shyqyr qe kemi kalu ne dixhital se do duhej gjithe pylli amazones me i hedh ne leter tjerrjet e leshit te ketij poeti me fame nderkozmike smiley

haha ne shyqyr që e gjetmë. rrofshi e qofshi o PP!

Po marr guximin që t’ju shkruaj...

C’do deshit më veç shpirtit t’im?

Unë jam një murg Bernardin 34 vjeç që jetoj diku ne F. Siç thashë kjo që vijon nuk është e hijshme, unë nuk e shoh si sakrificë për letërsinë as për kuptimin, por për njerëzit që do shihnin të ishin më pak krenarë nëse do ishte e mundur. Unë vuaj nga leuçemia prolimfositike. Këtë muaj më kanë thënë se kam edhe katër muaj jetë. Na duhet kjo e dhënë për të bërë ca shpjegime për shkrimin. Një e dhënë tjetër është se vilanelat janë një formë e fiksuar poetike në strukturën e që janë paraqitur, janë një formë relativisht e re dhe kanë për subjekt ndonjë obsesion.

Obsesion të mbrapshtë paske Martis Ramiri , dhe murg dhe në prag të vdekjes .Mjekët i paske të mirë se ta paskën caktuar datën ; dhe vargun e ke të mirë as prej murgu e as prej buzëvarri prandaj mos vdis kaq shpejt por shkruaj  se jeta të zgjatet.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).