Funeral pa trishtim

Kjo nuk është vdekje,

kjo është kthim

në vendlindje, te djepi:

e pastër është dita

si buzëqeshja e një nëne

që priste.

Fusha me brymë, pemë sermi, krizantema

bionde: vajzat

veshur me të bardha,

me velin ngjyrë e brymës,

zërin ngjyrë uji,

ende gjallë

ndër plisa dheu.

Flakët e qirinjve, të mbytura

në shkëlqimin e mëngjesit,

tregojnë çka është

kjo shpërbemje

e gjërave tokësore

- e embël-,

ky kthim i njerëzve,

nëpër ura flladi

në qiell,

nga kreshta të qashtra malesh

të ëndërruar,

në bregun tjetër, në lëndinat

e diellit.

 

Ndarja nga malet

Kjo është prova

që ju më bekoni

male,

nëse në orën e ndarjes

kisha juaj më pret

me bardhësinë e diellit

dhe përqafon

melankolinë time

me këngën e këmbanave në mesditë-

Në sheshin e vogël,

një grua e gëzuar

shet kumbulla të kuqe e të verdha

për përvëluesen

etjen time, -

në shkallën e gurtë

të çezmës

ndrin maja

e një kazme-

uji akull i ngrin

buzëqeshjen në buzë

një djaloshi,-

e vulos të njëjtën buzëqeshje

në buzët e mia-

Ky është bekimi juaj

male.

 

 

Vërshim fjalësh

Nga jeta e shumtë që kam në gjak,

dridhem

në dimrin e pafund.

Dhe papritur,

si nga një burim që shkrihet

në stepë,

një plagë që në gjumë

hapet prapë,

paprâ lindin mendime

në kalanë bosh të natës.

krijesa përrallash, në dhomat

memece, ku shkrihen llampat

e harruara,

si puhizë kalon një fjalë e bardhë:

ngrihen pëllumbat mbi çati

sikur të shihnin detin.

Mirësi, ti kthehesh te unë:

dimri shpërbehet në një vërshim fjalësh  

prej gjakut tim më të pastër,

prapë vaji e ka emrin e ëmbël

falje.

 

 

Klithmë

Mos me pasë një Zot

mos me pasë një varr

mos me pasë asgjë fikse

por veç gjëra të gjalla që ikin-

me qenë pa të djeshme

me qenë pa të nesërme

të verohesh në asgjë-

-ndihmë-

për mizerjen

që s'ka fund-

 

 

Jeta

Në prag të vjeshtës

në një muzg

memec

 

zbulon dallgët e kohës

dhe perëndimin tënd

sekret

 

ashtu si degë më degë

butësisht

rënien e zogjve

flatrat e të cilëve nuk mbajnë më.

 

 

Një fat

Dritat dhe kasollet

në udhëkryqe

t'i morën shokët.

 

Të mbetet

kjo që era të përshfaq

një rrugë e zbehtë nëpër natë;

etjes tënde

uji i rrëmbyeshëm i përrenjve,

lodhjes tënde

bari i lëndinave që rritet

në harkun e një gjumi.

 

Në të parin zjarr që ndjen

secili njeri

vetëm në një jetë përhumbet.

 

por në hapin tënd

prej lumi pa grykëderdhje

drita e argjendtë e jetëve

të pafund - e yjeve të lirë

dridhet:

dhe nëse asnjë portë

s'hapet para lodhjes tënde,

nëse të jepet prapë

në çdo hap pesha e fytyrës tënde,

nëse është e jotja

kjo që është më shumë se dhimbje

lumturia e të ecurit vetëm

në shkretëtirën e qashtër të maleve tuaja

 

prano

se je poet.

 

Antonia Pozzi (1912-1938)

 

6 Komente

Poezi te persosura!Nje varg i lire teper elastik,komunikues qe i pershtatet shume larmise ,coloritit dhe emocioneve.Verej nje meloncoli te lehte ,por sublime qe te perkedhel  gjate gjithe leximit te vargjeve,por kjo eshte edhe  bukuria dhe vecansia e tyre.Pasazhe poetike te paperseritshme  te ngarkuara me nostalgji dhe dashuri perkushtuese.

E para shume elegante.Por nuk me pelqen hymni per vdekjen.

Ka kaq shume natyre ne poezi dhe poeti duhet te jete katundar i zbritur ne qytet.

smiley

kam pershtypjen se eshte e kunderta, poeteshe qytetare (milaneze) e ngjitur ne mal (monte roza ishte ilustrimi qe solla une po adminet e kan zbute pak).

por ndoshta prandaj ngjit se perkthyesi eshte katunar i zbrit ne qytet qe s'ka asnji mendje me vra veten, krejt e kunderta e poeteshes. 

oh, sorry, qenka poeteshe dhe se vura re. kam pershtypjen se duhet te jete pak e pabukur dhe keto zakonisht konvertohen ne besimtare te devotshme.Aq me teper qe eshte ngjit ne mal, per te qene me prane qiellit.smiley

ka vra veten pa u konvertu hala. nuk e di se a mund te quhet e bukur por qe ka qene p.s. s'do mend. u dashuru me profin e vdiq e dashurume. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).