Mos më fol

 

1.

 

Kukullat vudu s'duken kund,

por cicërimat u dëgjohen tej,

nëpër pemët e montuara keq. 

Hmm... Po përgjon dikush aty

kalimtarët e huaj të dyshimtë,

domethënë mua, shënon orët 

e sakta të hyrjes e daljes nga

kafazi, regjistron gjithë ç‘them.

 

Duke mos ditur ç'të duash

është si të mos dish asgjë…

 

Të pohosh se je prej kujtesës,

të shohësh si rrëshqet ajo rërë

nëpër gishta e të bëhet e ditur

se ka një tunel, një vend sekret

ku priten enët. Ndoshta zilja bie

e pret të hyjë në derë një i tretë,

paparashikuar në plane. Hesht!

Këtu çdo gjë përgjohet rreptë!

Hapësirat midis fjalëve ndryjnë

heshtjen e regjistrimit. Në libër

shkruhet e shkruhet papushim

jeta e mërzitshme e të tërëve.

Mes frymës së marrë e nxjerrë

hesht ajri i njëjtë lëvizjen. Ena

pa buzë mban mbush të rremë,

si kukull e vuan ajo mungesën

e përmbajtjes, vrimat dhembin

e përmallin gjilpërën që i shpoi.

Zogjtë nuk duken, kukulla vudu

fshehur gjëkund cicërojnë klithët

dhimbjen, kur gjilpërat të ngulen

nën sisë skiç, drejt e në zemër,

drejt e në zemrekun e kukullës...

 

2.

 

Natën ti më përmbyt edhe më brigjet 

e enës që shter; vrimat thellohen atje 

edhe më; e zeza tek sterret, më lodh,

tek kërkoj nëpër mendt që më merren; 

më merr me vete atje, ku po shkundet 

e teret një mace, që po lëpin me gjuhë 

dhe i çkënd edhe më qimet mbi plagën

që m‘dhemb. Të lutem, mos më tremb!

 

Përnatë kam parë një hënë tjetër, se 

nga do ta dish që kur ti fle edhe bota

mbetet po ajo, nga ta dish që ky qiell

është i djeshmi, që ti je po ai, që tani

është vazhdimi i çka ish dhe pastaji

vijimi i tanisë? Nga do ta dish se ç'di

është e vërtetë e që kujtimi nuk është

i rremë, mbjellur në gjumë apo zgjuar

me rreze, hipnozë, nga kushedikush?

Lëvozhga na qenkësh plasur e çarë 

teksa flinim, me të verdhë qenkëshin 

lyer çatitë e faqet e të sëmurëve si ne,

se jeta është sëmundje dhe bota ferr,

e ne nuk e dimë se jemi ashtu, atje,

nuk po e dimë e gënjehemi me tjetrin,

mjekun e ligsht të vetes e gënjehemi

me dritëterr si robër që jetojnë brenda

në film, në ekran, në guvën e Platonit,

ligsht gënjejmë se s'po na dhemb gjë,

se jemi të lumtur dhe do të jemi prapë,

se duhemi e kjo mjaftoka për të jetuar

atë grimë kohë që jepet, për të harruar

se s‘dimë nga kemi ardhur e pse jemi,

për të harruar se patjetër do të vdesim...

 

Paskësh dalë hëna... Ndizi dritat 

e shikoje synjëshin që na zverdh, 

ndizi ato e të lutem e mos më fol,

ndizi e merrmë me vete aty ku po

teret e shkundet nga ari ajo mace,

që lëpin dhe çkënd edhe më qimet 

e plagës që dhemb e mos më fol...

 

3.

 

Papritur ti has në qytet përbindëshin...

... Ai del shpejt dyerve anësore kur ti s'e pret,

e të tremb me praninë e tij gjigande. 30 e ca

metra, në mos më shumë, përzgjatet hija e tij

nëpër trotuar; veçse kjo e bën ndryshe nga ti,

këndi kundrejt burimit të dritës. E përkëdhelin

tjetrën me frikë duart e njomen aty me djersë.

Mund të jetë edhe fqinji, apo kalimtar i thjeshtë

me qen, makinë atypari apo një derë që hapet

dhe drita rrjedh jashtë nga kornizat e siluetave

pa tipare, rrjedh e hapet, përzgjatet e hollohet

nëpër trajta, merr formën e tyre, por asnjëherë

ti s'e di në është vërtet ashtu, apo e mendove…

Si një frikë e patreguar shfaqet ai befas në terr,

prej terri vetë, e mbush atë me hijen e tij, hesht

ashtu me vete e kushedi ç'mendon; për vdekjen

ndoshta, kjo ndodh edhe më shpesh. Prej rëre

është jeta, anë bregut ku shkohet zbathur. Ama

ti trembesh kur të ftoh papritur vala e njelmët…

Ti ke hasur në qytet më të lagështin, më qullin,

më me luspa e më të ziun nga të tërë, ndonëse

përbindëshi yt është i rregullt, kur fshihet në re

hëna e cepi hedh hije, apo kur del nga strofulla

e shkon në punë të tij, në gjumë të shfaqet ty ai

papritur, e të bëhet se e ke hasur diku më parë…

…e ke hasur edhe më parë përbindëshin.

 

4.

 

Mefshtë lodron e lig nëpër ne një puhizë

e trishtë zgavrave, një fllad i vakët padije,

një zagushi muzgu pa lëvizje, diç e ngrirë

thepave si rrëshirë që nuk ngarend të ikë.

Mefshtë pluskon në ne kotësia e ndenjes

në vetvete; pellg me fare pak ujë ku insektet

lëshojnë vezët e molepsen gjithfarë vemjesh;

vakët lëvrijnë atje ide të vockëla pa vrull,

ulet gjithë e më shumë e dalin në pah anët,

baltë e llum e barishte të nxira nga mungesa

e ajrit; mushkëritë thahen e fryma ndalet,

mpaket trupi përditë si kufomë e thahet.

Mefshtë lëvrijmë në njërën nga larvat ne

e s‘e dimë në cilën; edhe sikur të mos qemë

nuk do të ndryshonte shumë, asfare mbase,

gjendja; ndoshta më e pastër do të qe bota

e gjitarëve, që shkojnë në punë e numërojnë

paratë e vëna mënjanë, që flenë me shkak

a më kot me burrat, me gratë, a me kafshët...

 

Kush mund të heshtë e të mos lëvizë

nuk ka nga të dijë këtë. Askush s'di

më pastaj në ai ende është. Një mizë

mbi qelq pret të hap dritaren, rri aty

e shkon e vjen mbi atë rrafsh tejduk

që na ndan. Të ish lëkura ime xham,

sy me qerpikë do të pluskonin mbi

hukamën që vesh ndarjen; si peshq

me krahë do rrekeshin të mbyteshin

me ajër pamundi. Tani mbi atë mizë

mbërthehen ata, ndjejnë keqardhjen

tek vjen e shkon në dhomë, në kokë

a më poshtë, diçka të vogël me jetë

prangët krahësh të qelqtë, si "Mos!"

lëviz në dhomë shtysa që s'më lejon

të banoj në shtrat e vetëm të fle, fle

pa notuar ndryrë në vaj të konservës...

 

*marrë nga "Xixa të zeza"

1 Komente

E kisha lexuar edhe me pare, dhe vazhdon te me pelqeje "historia" ne pjesen e katert. Me kujtohet hera kur lexova "Liqenin" e R. Bradbury. Kam provuar te njejten ndjesi te te fituarit te dickaje brenda humbjes perfundimtare. Qe eshte pastaj xhami (a shpresa) mbi te cilin perpelitemi te gjithe: personazhe, autore, lexues.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).