Rrënjët e demokracisë në shoqërinë civile janë paradoksalisht premisa themelore për zhvillimin e revolucioneve. Përndryshe të drejtat e qytetarit dhe reformat civile nuk kanë baza të forta, argumenton Bejamin Barber.

Aspiratat për liri shkaktojnë kryengritjet, rrëzojnë herët a vonë autokratët nga froni dhe çojnë përpara përpjekjet për demokraci. Megjithatë, kur trazira ka shpërthyer një herë, është tepër vonë për të argumentuar lidhur me efektin e revolucionit si paraprijës i demokracisë.
Historikisht demokracia është arritur në rrugë të ndryshme dhe nuk është e qartë, nëse një kryengritje e armatosur, edhe në qoftë se prej saj rrëzohet një tiran, çon detyrimisht në demokraci. Përkundrazi kryengritjet revolucionare, si ajo e Parisit në vitin 1789, e Moskës në vitin 1917, apo e Teheranit në vitin 1979, qenë të suksesshme në rrëzimin e tiranëve, por demokraci ato nuk sollën. Shumë shpesh rezultati është paqëndrueshmëri, anarki, luftë civile, apo përsëri një tirani me fytyrë të re.

 

A sjellin revolucionet anarki?

Milicë të armatosur në Libi

Revolucionet synojnë të arrijnë qëllimet, të cilat në rastin ideal kanë ekzistuar, para se të fillonte revolucioni. Shumë ndryshime radikale në botën arabe dhe në Afrikën e Veriut në vitet e fundit u paraprinë nga rrëzimi me revolucion i një regjimi autokratik (për shembull në Libi dhe Egjipt).

Përmbysja e diktatorëve nuk solli automatikisht një formë më të lirë qeverisjeje, apo një shoqëri civile më të aftë, për të mos folur për kompetencën e qytetarëve, apo të shteteve ligjore. Përkundrazi pasojat e revolucioneve, megjithë qëllimin e mirë, që patën, i shërbyen më shumë anarkisë se sundimit të ligjit. Kjo tregoi, se sa pak kapacitete të shtetit të së drejtës ekzistojnë në këto shoqëri në tranzicion, përveç qeverisjes formale.

 

Pa respekt për shtetin e së drejtës

Në Libi vrasja e një diktatori shumëvjeçar, që e nxori ngadalë vendin nga radhët e shteteve problematike dhe solli përparime shumë modeste në shoqërinë civile dhe të drejtat e njeriut, pati pasoja problematike. Megjithë përpjekjet dhe vendimet në letër për të krijuar një qeveri të unitetit kombëtar, realiteti është tjetër. Atje është forcuar sundimi i decentralizuar i fiseve dhe i ushtarakëve. Ndërmjet Lindjes dhe Perëndimit të vendit që atëherë sundon një gjendje e ngjashme me luftë civile.

Një shenjë tjetër e gjendjes aktuale të trishtuar të Libisë është paaftësia e qeverisë në Tripoli, për të bindur "Zinta Milicia", që mban të burgosur, Saif Gaddafi-n, të birin e diktatorit, që t'ia dorëzojë atë pushtetit qendror, apo Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë. Një tregues tjetër janë sulmet e pandërprera kundër xhamive sufiste, të cilat nuk ndiqen nga policia dhe nuk dënohen nga gjykatat. Gjithashtu shqetësuese është lëvizja e lirë e forcave afrikanoveriore të Al Kaidës, që u liruan nga burgjet pas rrëzimit të Muamar Gadafit.

Për ta thënë qartë: Nëse nuk ka qytetarë të përgjegjshëm dhe një shoqëri civile me rrënjë të forta, atëherë është gati e pamundur të zhvillohet një qeveri e qëndrueshme dhe respekti për sundimin e ligjit. Vdekja e Gadafit i dha fund në fakt shtypjes më të rëndë, por tani sundon më shumë anarkia se stabiliteti. Gjërat do të qetësohen me kohë dhe forcat përgjegjëse në këtë vend do të arrijnë një farë progresi. Por forcat e brendshme reformatore me siguri që me kalimin e kohës do të kishin arritur të njëjtën gjë, pa pasojat e tmerrshme, që solli me vete rrëzimi i Gadafit. Edhe pse ndoshta pa ndjenjën dehëse të çlirimit, që i krijoi rrëzimi i Gadafit libianëve.

 

Ndryshimet revolucionare në fokus të kritikës

Në mënyrë të ngjashme është zhvilluar historia edhe në Egjipt. Mubaraku nuk është më, megjithatë vendi mbahet ende i kapur për fyti nga politika islamiste dhe ushtria. Liberalët e rinj sekularistë, të cilët demonstruan në sheshin Tahrir dhe rrëzuan diktaturën, ndjehen tani të injoruar në luftërat aktuale për pushtet. Gratë margjinalizohen ashtu si dhe më parë, të drejtat e njeriut shkelen vazhdimisht, ndasitë politike dhe fetare vështirësojnë krijimin e një uniteti kombëtar.
Nuk bëhet fjalë për atë, se nuk duhej të kishte ndodhur revolucioni. Por mbetet e vërtetë, se transformimi revolucionar nuk është patjetër mënyra më e mirë, për të krijuar një shoqëri të shëndoshë civile dhe një qytetari të angazhuar.
Askush në vendet, ku ndodh një transformim i dhunshëm, si për shembull në Siri, nuk mund të parashikojë qartë, se kush do të përfitojë në të vërtetë nga rrëzimi i regjimit alevit të presidentit Bashar al-Asad. Shoqëria civile? Apo një diktaturë e re shiite? Apo Al Kaida? Fundamentalistët islamikë? Apo liberalizmi sekular? A do të ketë me të vërtetë një Siri të bashkuar, apo një vend, që rrëshqet ngadalë në luftë civile? A do të mbizotërojë atje pluralizmi? A do të shkelet ligji, apo jo?
E vërteta është se zemërimi i njerëzve, të sunduar me breza nga autokracia dhe shtypja, shpesh zgjat më shumë se reformat graduale. Mbreti George III. dhe qeveria e tij mund ta kishin shmangur revolucionin amerikan, sikur të kishin reaguar më parë ndaj ankesave të amerikanëve ndaj shtypjes. Sepse edhe revolucioni amerikan nuk solli vetëm lirinë, por edhe një republikë skllevërish për 80 vjet dhe luftën e përgjakshme civile. Republika e lirë qytetare u krijua gati një shekull pas kryengritjes, me përfshirjen e të gjithë qytetarëve burra (pa gratë).

 

Shoqëria civile çelësi i suksesit

Po t'i hedhësh një vështrim kombeve evropianolindore, që aspironin rrëzimin e Bashkimit Sovjetik, më të suksesshmet duket se janë (Polonia, Hungaria dhe Republika Çeke), të cilat sollën nga epokat më të hershme një shtresë qytetare të aftë, apo që e njihnin qëndresën civile, si për shembull në Poloni me lëvizjen e Solidaritetit dhe kishën katolike.
Nga kjo mund të konkludohet se reformat qytetare dhe një shoqëri civile, që ka ekzistuar para ndryshimeve radikale, janë çelësi i suksesit. Paradoksale, por me sa duket një shkallë e caktuar e aftësive qytetare është e nevojshme, për të shkundur autokracinë dhe për të krijuar një qeveri, që mbështet dhe forcon kapacitetet qytetare. Pra ato kapacitete civile, që krijojnë transformimet politike, është e nevojshme të ekzistojnë që para ndryshimeve politike.

 

Roli fatkeq i mediave

Die Hilfen für Solidarnosc aus Deutschland, Proteste und Kundgebungen für Unterstützung für die delegaliesierte Solidarnosc Bewegung, ,Arbeitsgruppe Solidarnosc Eschweiler Aachen piketa przed ambasada. *** Nur von Barbara Cöllen von der Polen-Redaktion im Zusammenhang mit dem 30. Jahrestag von Solidarność zu verwenden. Foto Mieczysław Zarzyczny ***

Largimi i një autokrati dhe i një elite politike sjellin me vete ndryshime shoqërore. Por nëse këto transformime janë bërë, atëherë grushti i dhunshëm i shtetit dhe kostot e tij të larta mund të parandalohen ndoshta. Mediat kanë luajtur shpesh një rol fatkeq, sepse kanë nxitur rebelimet e dhunshme. Për pasojat ato nuk kanë mbajtur asnjë përgjegjësi. Masmedia e do spektaklin dhe adhuron fytyrat e lyera me gjak të rebelëve. Por pikërisht këto media nuk janë më aty, kur revolucioni nuk ka pasur suksesin e duhur, kur shpërthen një kundërrevolucion, apo edhe kaosi i vërtetë.
Perëndimi dhe mediat duhet të jenë pak më të kujdesshëm në nxitjen e kryengritjeve në një botë, ku gjithçka është e ndërlidhur fort me njëra-tjetrën, ku pasojat e anarkisë civile dhe jostabilitetit politik mund të kapërcejnë kufijtë dhe të jenë shumë të kushtueshme. Sepse pasojat e tyre janë krejtësisht të pallogaritshme dhe Perëndimi nuk ka përse t'i vuajë pasojat.

 

Një kalë demokratik para qerres revolucionare
Është e vështirë të thuhet se çfarë mësimesh duhet të nxjerrim nga historia, apo nga konteksti më i gjerë historik i revolucioneve politike. Historia krijon fakte. Revolucionet nuk mund të zhbëhen më, pa marrë parasysh se çfarë pasojash mund të sjellin. Ato gjithashtu sjellin fundin e shtypjes së tmerrshme dhe i japin popullit të shtypur një ndjenjë lirie, dinjiteti dhe të një fillimi të ri. Kanë për t'u bërë gabime, por ato janë të tyret dhe jo të tiranëve.

Revolucionet më të suksesshme dhe produktive megjithatë kanë ndodhur në shoqëritë, ku ndërkohë ekzistonin fillimet e demokracisë dhe shoqëria civile, pra atje ku rebelët nuk ishin më raja, por qytetarë. Ky duhet të shërbejë si argument, me qëllim që para një karroce revolucionare të vihet një kal demokratik, përpara se të cytet një revolucion problematik. Me qëllim që të realizohet me të vërtetë transformimi i shoqërisë.

 

 

* Benjamin R. Barber është studiues i Kërkimeve në Qendrën për Filantropi dhe Shoqërisë Civile, Qendra e diplomuar në Universitetin e qytetit të Nju Jorkut dhe themeluesi i Lëvizjes ndërvarësisë. Ai ka qenë këshilltar i qeverisë e kësisoj edhe i presidentit amerikan. Ai ishte këshilltar i qeverisë së SHBA-së nën presidentin Bill Clinton dhe ka shkruar bestseller të shumte, duke përfshirë "Xhihadi kundrejt McWorld".

** Foto: 1. Protesta ne sheshin Tahrir, 2. Milicë të armatosur në Libi, 3. Aktiviste te levizjes Solidarność ne Poloni.

33 Komente

E ftoj Blendi Salaj qe brenda mundesive te paraqese tek "Klubi i Mengjesit" kengen "Mjaft me me ju"

Me vjen keq , nuk do kete revolucion ne Shqiperi ( madje as me 23 qeshor )  , deri kur te mos e duan ata te tjeret ......

Revolucionet më të suksesshme dhe produktive megjithatë kanë ndodhur në shoqëritë, ku ndërkohë ekzistonin fillimet e demokracisë dhe shoqëria civile, pra atje ku rebelët nuk ishin më raja, por qytetarë.

Problemi eshte, qe ju te majtet, qe aspironi aq shume per revolucion dhe qe e shihni si te vetmen mundesi per te ardhur ne pushtet, jeni raja ne shpirt, megjithese i krijuat vehtes luksin dhe rehatine e enderruar nga cdo zengjin. Ju nuk keni shance te fitoni zgjedhje demokratike, megjithese etja per pushtet, ju krijon nje vetehipnoze, qe do fitoni, prandaj pellisni : "zgjedhjet jane ne rrezik", qe kur te humbisni, te perdorni instrumentin e vetem qe ju e zoteroni si mastera: REVOLUCIONIN.

Revolucion bo frengu mer bab

ca na hudhni kshu muhabetesh, neve nje bythe vend fshataresk, pa shkolle e pa kry 

revolucion thone kta pfff

Shoqëria civile çelësi i suksesit

Per mendimin tim modest, civilizimi i shoqerise eshte çelësi i suksesit.

@ruzhden: po Haxhi Qamilin!? smiley

 

Me mire as une nuk do ta kisha shkruar. Autori ka shkruar pikerisht ate qe jo vetem une, por besoj edhe te tjere kane menduar per keto revolucionet e fundit, dhe per keto ndryshimet e fundit. Me vjen mire qe keto i thote nje amerikan. 

ALRuzhdija - 3 Qershor 2013 - 15:39

Revolucion bo frengu mer bab

ca na hudhni kshu muhabetesh, neve nje bythe vend fshataresk, pa shkolle e pa kry 

revolucion thone kta pfff

 

 

 

Me te qeshur e me te ngjeshur Ruzhdija, por e ka mire. Jo ne sensin se monopolin e revolucioneve na e paska frengu, por ne sensin qe, revolucioni, per nga vete natyra e tij, eshte diçka e rralle. Sigurisht: ç'ka ndodhur se fundmi ne vendet arabe, nuk mund te konsiderohet si revolucion. Dhe qe revolucionet per nga vete natyra e tyre jane diçka e rralle e konfirmon edhe vete fakti qe, ne 300 vitet e fundit te historise njerezore, ato mund ti numerosh me gishtat e dores (Revolucioni Francez i 1789s, ai rus i Tetorit te 1917s, Maji i 68 ne Europe, ai Kulturor kinez). Dhe kaq smiley

 

 

 

perkthimi ne regull po  po ta kishe ven dhe artikullin origjinal nuk do ishte keq,

Kisha pertuar ta lexoja me pare kete artikullin. Por ketij lloj mendimi une i them "Ik Pirdhu". E marr si ofendim personal kete lloj "shtjellimi".

Ben krahasime idiote. Dhe per me teper barazon revolucionin me kunderrevolucionin, apo me kryengritjen ne pergjithesi.

Se pari Revolucioni Freng eshte ai qe polli ate qe ne e quajme "bote perendimore". Keshtuqe duhet caze kujdes kur i permend emrin.

Disa amerikane sikur kane alergji nga historia e lindjes se Amerikes. E kuptoj qe do e kishin enderr qe Amerika te fitonte pavaresine me nje marrveshje tregu, dhe e kane shume te sikletshme faktin qe baballaret e Amerikes i vune emrin Revolucion. Sikur ta quanin Perpjekje Demokratike, gjysma e se keqes. Me kollaj e kane me Luften Civile qe megjithese ishte lufte civile, ishte nje Revolucion i vertete. 

Si parim Revolucioni nuk duhet ngaterruar me Riciklimin. Per me teper me riciklime te orkestruara. Te permbysesh nje diktator me parrulla fetare eshte riciklim diktature. Ketyre lloj Rivoluciklimesh me ngjyra ylberesh apo stinesh sikur u del pak boja e aroma kur kane edhe hijen e manipulimit apo investimit nga jashte. Si bicim Shqiperi '92 apo Shqiperi '97.

Disa amerikane sikur kane alergji nga historia e lindjes se Amerikes. E kuptoj qe do e kishin enderr qe Amerika te fitonte pavaresine me nje marrveshje tregu, dhe e kane shume te sikletshme faktin qe baballaret e Amerikes i vune emrin Revolucion.

smiley Cilet qenkan keta Amerikane? Po te pyes jo per keq po deri tani s'kam takuar as degjuar per ndonje te tille.

Ti me ben ndonjehere te krruaj koken, Gjemb, nese e kupton ku e kam fjalen.

E djathta amerikane ne pergjithesi nuk para i ka qejf revolucionet apo jo? Dmth e kane me shume siklet. Apo e kam gabim thua?

Mbase edhe une nuk e kam te qarte kujt i referohesh po e djathta amerikane e super mitizon Revolucionin e tyre. Dhe jane te shumta publikimet qe jane perpjekur te bejne krahasime me revolucionin francez per te shpjeguar pse ai amerikan ishte i suksesshem e ai francez jo. Aty hyjne te ceshtjet e prones, po revolucionin ne vetvete e duan. No taxation without represantion, Tea Party, Founding Fathers etc jane pjese e retorikes konservatore amerikane. 

Ah bukur, paska qene pikerisht ashtu sic e mendoja se do ishte. Nuk di si te ta them ne menyre qe mos te te mbetet hatri qe e ke gabim. Po e nis nga me pak e rendesishmja: revolucionet nuk jane automatikisht te majta.

Por me e rendesishmja, nuk e di nga e nxjerr kete perfundimin qe "E djathta amerikane ne pergjithesi nuk para i ka qejf revolucionet". Vec nje fakt i thjeshte: grupet e djathta Amerikane e moren emrin pikerisht nga ngjarja qe ishte kulmi i rezistences dhe Revolucionit.

Revolucioni eshte automatikisht i majte. Te djathtet kane luftera me mercenare te paguar nga biznesmene kolonizatore qe s'duan te paguajne taksa, si me rastin e tea party te Bostonit.

Une di qe ata qe e bene revolucionin ishte Bostonians 100%, me kusherinjte John e Sam Adams ne krye. Ne fakt Sam, John u bashkua me vone. Po mercenare nuk ishin. 

Revolucioni eshte gjithnje i majte, por nganjehere per te shkuar majtas, i bie djathtas. Kurse diskutimet revolucionare behen sa majtas edhe djathtas, dhe sa me teper kalon koha behe me te shpejte e me me fergellim majtas-djathas, aq sa nuk merret vesh se çfar eshte majtas dhe çfare eshte djathtas. Dmth vendi ku tani jemi. Vend shume i bukur, piktoresk, me pilivesa. 

Nga e nxirrni kete ide qe revolucionet qenkan vetem te majte. Hannah Arendt, Ralph Waldo Emerson, edhe vete Ayn Rand jane mendimtar klasik "te djathte" qe kane mbeshtetur e perkrahur ide revolucionare. 

Tani une besoj qe ne fakt arsyet qe shtyjne ne revolucione jane me teper mungesa e institucioneve demokratike qe kalojne pertej te majtes apo te djathtes, dhe eshte deri diku shkolla ku po shkon sot mendimi politik.

Po pertej kesaj, edhe historikisht eshte e gabuar te thuash qe revolucionet qenkan eskluzivisht te majta. Besoj qe e vetmja arsye pse kjo ndodh eshte sepse shume prej jush kane njohje shume te pakte te ideve te djathta e i njehsoni ato me mbrojtjen e elites, grupeve ne pushtet, nderkohe qe nuk eshte keshtu. 

Tani une besoj qe ne fakt arsyet qe shtyjne ne revolucione jane me teper mungesa e institucioneve demokratike qe kalojne pertej te majtes apo te djathtes

+1

Ka dhe institucione qe kalojne "pertej infinitit dhe akoma me pertej". Ne fakt fraza "pertej infinitit dhe akoma me pertej" eshte edhe titull filmi per kalamaj me disa kuklla.

Bukur, qarte.

Sikletin e ka pas dhe e ka akoma Anglia.  Se thone "per nje fature te papaguar parukesh plasi sherri i cajit, dhe te kane faj edepsezat qe ne gjyq avokati mbrojtes i cajnikeve ishte i yni, dhe te kane akoma me faj edepsezat qe e quajne revolucion." 

Dhe me e rendesishmja, apo sidoqofte, nuk u heqim vizen!

Kam nje parim qe kush gatuan kacamakun duhet ta gelltise deri ne fund, ose te pakten sa i mban stomaku.

Qe konservatoret amerikane i referohen Historise se Lavdishme, dhe Founding Fathers, kjo nuk eshte cudi. Prandaj quhen konsevatore sepse i kane syte tek Founding Fathers me shume se tek Future Sons. 

Nejse nuk i referohesha nostalgjise se no taksejshen pa votejshen. Madje per Cajniket s'duhet te kete taksejshen hic. Por une i referohesha Revolucionit ne aspektin e Dhunes. E djathta e shet revolucionin si dicka muzeale, si duelet me shpata. Romantike, nostalgjike, por te shkuara te harruara. 

Nejse, kot sa per shembull. Ideali i zgjidhjeve politike per te djathtet ( psh Kisinger), eshte "Koncerti I Vjenes" (jo ai i harqeve apo muzikes se dhomes, Koncerti i Vjenes i 1814-1815).

Kisingeri e quan arritje te madhe, e para sepse shtypi revolucionet, e dyta sepse i zgjati jeten pushtetit feudal edhe 100 vjet te tjera. 

 

Besoj qe kjo eshte selektive Kavir. Nuk perfaqeson tere te djathten Kissinger ashtu si nuk perfaqesojne tere te majten, socialistet francez e europian ne pergjithesi qe kundershtonin bombardimet e Nato-s ne luften e Kosoves. 

Aq me teper eshte teper selektive te besosh qe te djathtet mbrokan universalisht rendin feudal, po ashtu si te besosh se te jesh i majte duhet patjeter te jesh komunist tradicional qe nuk e njeh idene e prones private. 

Me vjen keq po nuk kupton hic se cfare po them, ose me mire cfare ka thene ai qe permenda.

Revolucioni eshte Ndryshim Radikal, social dhe politik. Dhe konservatoret mund ta tundin si relike historike, si artifakt antik, qe mos t'a lene vetem ne duart e Demokrateve, por jo si opsion te mundshem. 

Sa i perket pergjithesimit, mundohem te perqendrohem tek pjesa sado pak serioze se kam lexuar e kam degjuar edhe te "djathte" qe thone "Se shpejti revolucioni amerikan do e fshije diktaturen e qeverise federale" apo qe ngrene pyetje te tipit:

Si ka mundesi qe Republikanet ishin ata qe fituan Luften Civile dhe meritat sot i merr Partia  Demokratike?

 

Ok pra, po ca te ben te besosh se vetem te majtet kerkokan ndryshime radikale? Apo se termi konservator nenkupton ruajtjen e status-quos gjithmone? Ai eshte nje term politik, ashtu si liberal, qe perdoret per te njehsuar nje grupim politik, po ky term nuk shpjegon cdo lloj qendrimi te tyre. 

Kisinger e quan arritje te madhe, e para sepse shtypi revolucionet, e dyta sepse i zgjati jeten pushtetit feudal edhe 100 vjet te tjera.

Periudha post-Koncertit te Vjenes karakterizohet nga Realpolitika si arritje e madhe, sepse ne Europe deri ne LIB s'pati lufte nder-kontinentale.  Paralelisht edhe Lufta e Ftohte ne kete aspekt karakterizohet si arritje e madhe per te njejtat arsye.  Gota gjysem plot.

Gota gjysem bosh - Pertej status-quo te brendshem, "Perleshjet (scramble?) per Afriken", Korea, Vietnami, Amerika e Jugut, hijet e Murit te hekurt etj.

Prandaj thashe qe te djathtes do i vinte per hosh qe ne vend rte Revolucionit Amerikan te kishte nje marreveshje tregtare (sic eshte Realpolitika ne vetvete). 

Kisingeri prandaj e adhuron Koncertin e Vjenes. Ishte nje akt i perkryer i marrveshjeve tregtare ku pjesa e tortes varej nga numri i ushtareve dhe nga "balancat e fuqive" (e ke parasysh ligjin e shtytje-terheqjes qe mban Token ne hava). Dmth en nje varianti realpolitik Xhorxhi III takohej me Xhorxhin I dhe ndanin hesapet me laps ne dore.

Nje shembull ekzemplar ku matrapazlleku i ngritur ne art nga dirigjenti Taljeran luan me zare me kufijte e shteteve dhe vullnetin e turmes-popull. 

Demokracia eshte aritmetike Olimbi!

mjeshtra te revolucionit jane meksikanet!  viva la revolution...  ariba arriba..smiley

Belul, ka qene nje vit andej nga rrotull 1930-tes, vit tip Zapate si me thone, ku ne nje vit jane ndrruar 20 e ca qeveri. Nje qeveri e ka pas jeten 5 minuta, merre me mend çar gallate. La kukaraça gjithe vitin.   

po nuk thashe kot une heretiko..  zakonisht  revolucionin e udhehiqte nje gjeneral me emrin Diaz..smiley,  i cili rrezonte  qeverine e gjeneralit  Ramon, i cili me sira kishte rrezuar, gjithashtu  me revolucion gjeneralin Gonzales  e keshtu me radhe...smiley

shoqeria civile dhe revolucioni duhet te **hen bashke qe te bejne nai gjo qe te ngeli per me vone

Viti 1989 jo pake here dhe nga plot filozofe eshte konsideruar " Vala katert" e atyre revolucioneve, te cilat kane perfituar dhe plotesuar fizionomine e modernitetit.Ndoshta ja vlen te " mbrojme" nje lloj perkufizimi per revolucionin, si "ndryshim sovraniteti" ( ne rastin si revolucion i mirefillte, si kthim nga sovraniteti bipartiak ne ate lloj sovraniteti popullor qe ka lindur dhe eshte provuar ne perendim.
Mirepo ne nje sere vendesh lindore dhe padyshim edhe tek ne, vrejtja qe mund ti behet ketij percaktimi, dmth te ndryshimit ...qua revolucion eshte se monopoli i pushtetit nuk u rrembye nga duart e atyre qe e ushtronin, por ( dhe kjo tek neve eshte e vertetuar katerciperisht) me teper ...u leshua prej pushtetmbajtesve, ne menyre krejt paqesore.Perjashtim pjeserisht mu d te beje rasti i Rumanise, ku imazhi tradicional- i trazuar apo i nakatosur dhunshem i revolucionit, i forces fizike qe thyen qendresen e pushtetit, u duk me ne fund qarte se edhe aty, kunderargumenti i referohet erjudhes qe pasoi.Asgje nuk ka ndryshuar; te njejtet njerez mbeten " ne maje" ku asnje " ushtri" civile nuk mundet te trondise edhe sot pas gati cerek shekulli, strukturat e vjetra.E duke i rene shkurt mundemi te pyesim: Ne cfare kuptimi ishte ky lloj revolucioni, te cilin i paka mundesuar konceptit gati te pazberthyshem " Shoqeri Civile, per ti dale " Per Zot" ?

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).