Tenebrae

Pranë jemi ne Zot,

pranë e t'prekshëm.

 

T'prekur tanimë, Zot,

t'mbërthyer në tjetrin, sikur

të ishte kurmi i secilit nga ne

kurmi yt, Zot.

 

Lutu, Zot,

na u lut neve,

ne jemi pranë.

 

Erështrembër shkuam atje,

shkuam atje, për t'u përulur

koritës e vullkanit të tharë.

 

Për t'u pirë shkuam ne, Zot.

 

E ishte gjak, gjak qe,

çka pate derdhur, Zot.

 

E shndriste.

 

E na hodhi shëmbëlltyrën tënde syve, Zot,

Sytë dhe goja po rrinë kaq hapur dhe bosh, Zot.

 

Ne paskemi pirë, Zot,

gjakun e shëmbëlltyrën nëpër gjak, Zot.

 

Lutu, Zot.

Jemi pranë. 

 

Legjendë

Për gjëagjëzën e ndryshkur të dheut

eja vëlla e kërko me mua me një lopatë të ndrirë.

Unë s'gjeta gjë. Ti s'po gjen gjë.

Ama dheu është tash i shkrifët.

 

Kur terret, do të marr me vete në oborrin tim.

Ti pyet, kush qenkësh vallë atje?

Është motra ime, është e shtrenjta ime,

Shpesh terret, kur akoma s'jam në shtëpi…

 

E zgjidh ti, e zgjidh dot unë

gjëagjëzën e ndryshkur të dheut

me një lopatë të përgjakur?

 

Gjysmë natë

Gjysmë natë. Me kamat e ëndrrës mbërthyer në sytë xixëllues.

Mos klith nga dhimbja: si pëlhura po flatrojnë retë.

Një qilim prej mëndafshi, kështu u tendos ajo midis nesh, që të vallzohet pra prej terri territ.

Fyellin e zi na e gdhendën prej druri të gjallë, dhe valltarja tash po vjen.

Gishta të endur me shkumë deti na zhyt ajo në sy:

një sy do ashtu edhe të qajë?

Asnjë. Kërcen pra ajo përqark e lume, e daullja e zjarrtë nis e bie fort.

Unaza na hedh neve ajo, ne ato i kapim me kamat.

Po na marton ashtu? Tingëllon si gastare, dhe unë tanimë po e di përsëri:

ti nuk vdiqe

dekës ngjyrë mullage.

 

Tenebrae

Nah sind wir Herr,

nahe und greifbar.

 

Gegriffen schon, Herr,

ineinander verkrallt, als wär

der Leib eines jeden von uns

dein Leib, Herr.

 

Bete, Herr,

bete zu uns,

wir sind nah.

 

Windschief gingen wir hin,

gingen wir hin, uns zu bücken

nach Mulde und Maar.

 

Zur Tränke gingen wir, Herr.

 

Es war Blut, es war,

was du vergossen, Herr.

 

Es glänzte.

 

Es warf uns dein Bild in die Augen, Herr,

Augen und Mund stehn so offen und leer, Herr.

 

Wir haben getrunken, Herr.

das Blut und das Bild, das im Blut war, Herr.

 

Bete, Herr.

Wir sind nah.

 

Legende

Nach dem rostigen Rätsel der Erde

komm Bruder forsch mit mir mit hellem Spatenstich.

Ich fand nichts. Du findest nichts.

Doch die Erde splittert dabei.

 

Wenn es dunkelt, nehme ich dich mit mir auf meinen Hof.

Du fragst, wer dort sei?

Es ist meine Schwester, es ist meine Liebste.

Oft dunkelt es, wenn ich noch nicht daheim bin…

 

Löse ich, lösest du

das rostige Rätsel der Erde

mit blutigem Spatenstich?

 

Halbe Nacht

Halbe Nacht. Mit den Dolchen des Traumes geheftet in sprühende Augen.

Schrei nicht vor Schmerz: wie Tücher flattern die Wolken.

Ein seidener Teppich, so ward sie gespannt zwischen uns, das getanzt sei von Dunkel zu Dunkel.

Die schwarze Flöte schnitzten sie uns aus lebendigem Holz, und die Tänzerin kommt nun.

Aus Meerschaum gesponnene Finger taucht sie ins Aug uns:

eines will hier noch weinen?

Keines. So wirbelt sie selig dahin, und die feurige Pauke wird laut.

Ringe wirft sie uns zu, wir fangen sie auf mit den Dolchen.

Vermählt sie uns so? Wie Scherben erklingts, und ich weiß es nun wieder:

du starbst nicht

den malvenfarbenen Tod.

 

Perktheu a priori

 

1 Komente

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).