VENDI I SALAMANDRËS 
 

Salamandra e befasuar shkrehet 
Dhe bën se vdes. 
Ky është hapi i parë i vetëdijes në gurë, 
Miti më i pastër, 
Një zjarr i madh i përshkuar, që është shpirt. 

Salamandra ishte nga mesi 
I murit, në dritën e dritareve tona. 
Vështrimi i saj ishte veç një gur. 
Unë ia shihja pulsin si i rrihte përjetësisht. 

O ndihmësja ime dhe mendimi im, alegori 
E gjithçkaje që është e pastër, 
Sa e dua atë që shtrëngon kështu në heshtje 
Të vetmen forcë të gëzimit. 

Sa e dua atë që përshtatet me yjet nga vetëpërmbajtja, 
Masë e të gjithë trupit, 
Sa e dua atë që pret orën e fitores, 
Që mban sërish frymën dhe bëhet një me tokën. 




VENDI I VËRTETË I DRERIT

 
Dreri i fundit humbet 
Përmes drurëve 
Rana do kumbojë sërish 
Prej hapash që vijnë të errët. 

Në shtëpinë e përshkuar 
Nga zhurmë zërash 
Alkooli i ditës në të perënduar 
Do të derdhet mbi pllaka. 

Dreri që besonte në çastin, 
Papritur arratiset. 
Unë e ndiej se këtë ditë e ka bërë 
Të panevojshme ndjekjen tuaj. 



KËRCËNIMET E DËSHMITARIT 



Çfarë dëshiroje të vije mbi atë tryezë 
Veç zjarrit të dyfishtë të vdekjes sonë? 
Pata frikë, e shkatërrova kësaj bote tryezën 
E kuqërremtë dhe të thatë ku shfaqet era e vdekur. 

Mandej jam plakur. Jashtë vërtetësi e fjalës 
Dhe vërtetësi e erës e kanë pushuar grindjen. 
Zjarri u fashit, ai qe kisha ime, 
Nuk kam më frikë si kisha, dhe nuk fle. 
II 
Shiko, tashmë rrugët kah shkoje mbyllen, 
Nuk të është dhënë i njëjti pushim 
Për të shkuar ashtu i humbur. Tokë që fshihet 
Është zhurma e hapave tu që nuk shkojnë më tej. 

Përse i le manaferrat ta mbulonin 
Heshtjen e thellë ku ti kishe ardhur 
Zjarri mban në sy kopshtin e kujtesës 
Dhe ti hije në hije, ku je, kush je ti? 

III 
Ti pushove së ardhuri te ky kopsht 
Shuhen udhët e vuajtjes e të të qenit vetëm, 
Barnat shprehin fytyrën tënde të vdekur. 

S'të hyn më në sy nëse janë fshehur 
Në gurë kisha e vjetër, dhe në pemë 
Fytyra e verbër e një dielli më të kuq. 

Të mjafton 
Të vdesësh pa mundime si në gjumë, 
Ti nuk do më as dhe hijen që e ke të ngjitur. 

IV 
Ti je i vetëm tani me gjithë këto yje, 
Qendra është pranë teje dhe larg teje, 
Ti ke ecur, mund të ecësh, asgjë nuk ndërron, 
Gjithmonë e njëjta natë pa mbarim 

Dhe pa shih, ti tashmë je ndarë nga vetja, 
Gjithmonë po ajo britmë por ti nuk e dëgjon, 
Ti je ai që vdes, ti që nuk ke më ankth, 
A je ti vetë i humburi, ti që nuk kërkon? 


Era hesht, zot i rrafshinës më të vjetër, 
Mos jam i fundit që merr armën për të vdekurit? 
Tashmë zjarri nuk është veç kujtesë dhe hi, 
Zhurmë flatre të mbyllur, zhurmë fytyre të vdekur. 

Pranon ti të duash veç hekurin e një uji gri 
Kur engjëlli i natës sate të vijë e të mbyllë molin 
E që do humbasë në ujin e amullt të molit, 
Dritat e fundit të zëna nga flatra e vdekur? 

Oh, vuaj veç nga fjala ime e ashpër 
Dhe për ty do ngrihem mbi gjumin dhe vdekjen. 
Për ty do të thërras në pemën që po thyhet 
Flakën që do të jetë anija dhe moli. 

Për ty do flakëroj zjarrin pa vend as orë 
Një erë që do zjarrin, maja drurësh të tharë, 
Horizontin e një zëri ku yjet bien 
Dhe hënën e përzierë me rrëmujën e të vdekurve. 

 

ZHURMA E ZËRIT 


Zhurma e zërit është vrarë, ai që të vizatonte. 
Ti je vetëm në molin e barkave të errëta. 
Ec mbi tokën që tundet, por ti ke 
Një tjetër këngë veç këtij uji gri në zemrën tënde. 

Një tjetër shpresë që veç kjo nisje e jep, 
Këta hapa të zymtë, ky zjarr që lëkundet përpara. 
Ti nuk e do lumin me ujërat e qeta të tokës 
Dhe as udhën e tij nën hënë kur fashitet era. 

Më mirë, thua ti, më mirë mbi brigjet e vdekura 
Se në pallatin e lartë ku isha dhe ku të zë shkatërrimi. 
Ti do veç natën e kaq shumë netëve që mban 
Pishtarin, fatin tënd, me të gjitha mospranimet. 



NË SAN FRANCESKO, MBRËMJA 


Kështu shtroja ishte prej mermeri në sallën 
E errësuar, ku të çoi shpresa e pashërueshme. 
Qe folur për një ujë të qetë ku drita të dyfishta 
Sillnin nga larg zëra llambadhesh, e të mbrëmjes. 


Por prapë, asnjë anije nuk kërkonte bregun, 
Asgjë nuk e turbullonte më qetësinë e ujit. 
Kështu, të thashë unë, mirazhe tjera nga tonat, 
O stërhollim i zemrave, o pishtarë që gjatë ndriçoni. 


VERA E BUKUR 


Zjarri shoqëronte ditët tona, i bënte të plota, 
Hekuri i tij plagoste kohën në çdo agim më gri, 
Era na hidhte vdekjen mbi çatitë e dhomave, 
Të ftohtët nuk prante së rrethuari zemrat tona. 


Qe një verë e bukur, mbytëse, djegëse dhe e zymtë, 
Ti deshe ëmbëlsinë e shiut në verë 
Dhe deshe vdekjen që zotëronte verën 
E flamurit të anijes që dridhej me flatrat prej hiri. 


Atë vit ti erdhe pothuaj sa për të shquar 
Një shenjë gjithmonë të zezë para syve tu, të mbartur 
Nga gurët, ernat, ujërat dhe gjethishtat. 


Kështu plori kafshonte tokën në vlagë 
Dhe krenaria jote e deshi këtë dritë të re, 
Dehjen nga të ndjerët frikë mbi tokën e verës. 

 

Përktheu nga origjinali Sokol Zekaj

Milosao

Yves Bonnefoy u bë i njohur si poet më 1953, me vëllimin e parë poetik "Lëvizshmëria dhe palëvizshmëria e Duvës." Por është autor i shumë librave të tjerë, i fundit është "Dërrasa të lakuara", që e ka botuar në vitin 2001, në moshën shtatëdhjetetetë vjeçare. Është përkthyer së paku në 32 gjuhë. Përmendet prej vitesh si kandidat për çmimin Nobel, dhe nga shumëkush çmohet si ikona e letërsisë së sotme franceze.

35 Komente

Ajo poezia e fundit nuk është përkthyer e plotë. Vazhdon me...

Souvent dans le silence d'un ravin

J'entends (ou je désire entendre, je ne sais)

Un corps tomber parmi des branches.
Longue et lente

Est cette chute aveugle ; que nul cri

Ne vient jamais interrompre ou finir.

Je pense alors aux processions de la lumière
Dans le pays sans naître ni mourir.

Urlando, mbase eshte perkthyer e plote ne permbledhjen me poezi.  Por tek Milosao kaq ishte.  Shpresoj te jete thjeshte ceshtje "faqosje" e Milosaos.  

Flm per origjinalin.  

e kuptoj, ka mundësi. thjesht se nuk dilte shumë i qartë kuptimi i poezisë, prandaj mendova që ta ngjis pjesën që mungon. flm ty.

Perkthimi vazhdon keshtu:

Shpesh në heshtjen e një përroi

Unë dëgjoj (apo dua të dëgjoj, nuk e di)

Një trup si bie përmes degëve. E gjatë dhe e ngadaltë

Eshtë kjo rënie e verbër, asnjë britmë

Nuk vjen as ta ndërpresë as ta ndalojë përgjithnjë.

 

Atëherë mendoj për natyrën e dritës

Për vende pa lindje dhe pa vdekje.

 

Monda, shume falemnderit per keto, i kisha premtuar dikujt nje skanim dhe s'e kisha/kam bere.

Këtu në fakt duhej të ishte edhe Hurbineku, por e kanë përjashtuar fatkeqësisht.

Me ngecka leximi i ketyre poezive. Mu sikur vesh trikon pasi sapo kam prere thonjte.

edhe figurativisht te fuska morrnicat.brrrrrrrrrrrrsmiley 

në fakt përkthimi i Kolit nuk ndihmon për ta pëlqyer.

Cette année-là, tu vins à presque distinguer

nuk është

Atë vit ti erdhe pothuaj sa për të shquar

por është

Atë vit, ti pothuaj (gatisa) shquajte

Në të njëjtën llogjikë

que nul cri

Ne vient jamais interrompre ou finir.

nuk përkthehet

asnjë britmë Nuk vjen as ta ndërpresë as ta ndalojë përgjithnjë

por

që asnjë britmë/e qarë kurrë s'e ndërpret apo pushon.

Venir de + verbe = kohë e shkuar.

Longue et lente

Est cette chute aveugle ; que nul cri

Ne vient jamais interrompre ou finir.

E gjatë dhe e ngadaltë, është kjo rënie e verbër që asnjë britmë nuk e ndërpret apo i jep fund.

 

Po pse ta mundojme Hurbinekun per keto gjera qe i bejme me forcat ekzistuese? Apo per nerv?

Se do gjerera kane lidhje dhe me emrin, psh kto poezi mund ti shkruaj vetem dikush me emrin Yves dhe e anasjellta. Ose ta zeme Leonida e shkruan poezin ndryshe nga Edoardo. Duaje emrin tend. Se me verte ka shume gjerera në të jetes ku ta ketë qe mvaren kryekëpuc prej emrit. Nuk kam argumenta te tjere perpos piizive mesiper.

E gjatë dhe e ngadaltë, është kjo rënie e verbër që asnjë britmë nuk e ndërpret apo i jep fund - tregon se britma është e atij që bie.

E gjatë dhe e ngadaltë, është kjo rënie e verbër që asnjë britmë nuk vjen ta ndërpresë ndërpresë apo t'i japë fund - tregon se britma nuk është e atij që bie.

Ky është një ndryshim, mendoj, jo i parëndësishëm për të kuptuar poezinë, si dhe i vetmi vend në poezi ku poeti flet në vetë të parë. Në një lexim të parë literal, ajo flet fare imagjinueshëm për një verë të zymtë e të përvuajtshme, plot frikë prej zjarrit që sjell vdekjen, ku era përleshet me vdekjen në çati, mbi shtretërit, dhe zemrat poshtë (siç thotë poeti) megjithatë mbështillen prej të ftohtit. Ka vazhdimisht diçka që bie, që këputet në mes prej flakës, që i përndjek dhe u mbush ditën ( le feu hantait nos jours et les accomplissait). Dhe  atëherë kur, në një moment, vjen lumturia e dehjes prej fitores mbi frikën, ngase një dritë e re vjen prej tokës së pluguar (vër re se si në një negativ filmi: zjarri është i errët, dhe drita vjen prej tokës) aty sërish ka një trup që bie, në heshtjen e një gryke, me një rënie të verbër të cilën sado që të bërtasë nuk e ndalon dot, e që të bën të mendosh mu për këtë trajektore, këtë vend që as nuk vdiset as nuk lindet, përmes një marshimi dritash, oh wait, drita është toka.

Hurbineku më mungon këtij vendi, si shkruan e si përkthen.

 

Gjynah!

Summer surprised us, coming over the Starnbergersee
With a shower of rain; we stopped in the colonnade,
And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.

Ku flitet tjetër për verën, përveç siç e dimë këtu?

Vera e bukur

Zjarri gjurmonte ditët tona dhe i përmbushte

Hekuri i tij plagoste kohën në çdo ag më të hirtë

Era përplaste vdekjen mbi çatitë e dhomave tona

Ftohtësia nuk pushonte së na rrethuari zemrat.

 

Ishte një verë e bukur, e mekur, thyese dhe e zymtë

Ty të pëlqente butësia e shiut në verë

Dhe ti e doje vdekjen që sundonte verën

Prej  korridorit që i drithëronin  krahët prej hiri.

 

Atë vit atëherë, ti pothuaj ia arrite të shquaje

Një shenjë përherë të zezë përpara syve të tu të bartur

Prej gurëve, erërave, ujërave dhe gjethnajës

 

Kështu plugu tashmë kafshonte tokën orendi

Dhe krenaria jote e donte këtë dritë të re

Dehjen e të pasurit frikë mbi tokën e verës

 

Shpesh nëpër heshtjen e një përroske

 

Dëgjoj (apo dua të dëgjoj, nuk e di)

 

Një trup që rrëzohet përmes degësh

Gjatë dhe ngadalë

 

Dhe ajo rënie e verbër; pa asnjë klithmë

 

S’ia arrin kurrë të ndalë apo mbetet

 

Mendoj atëherë për varganët e dritës

Në vendin ku nuk ka lindje as vdekje

 

puna është: pse e quan "vera e bukur"? mbase përgjigja gjendet aty ku thotë "apo dua të dëgjoj"... nuk e di. ti si mendon?

Varganët mbase kortezhin e dritave?

Si dhe kjo këtu.

Kortezh do ishte njesoj me procesion ne i kemi të dyja si fjale dhe jane te dyja te huaja, gje qe megjithate nuk eshte ndonje problem. Vargan shqip përdoret nder te tjera per procesionin dhe bera ate zgjedhje. Nuk ngre megjithate ndonje pretendim si perkthim, deshire e mire qe vetem.

Aty ka probleme te tjera qe e veshtiresojne kuptimin, si fjala "pavillon" e cila mund te jete per nje vile te vecuar, mund te jete per nje kabine ne pyll, mund te jetë per mbulesen e putirit ku mbahen biskotat e meshes e nese ky i fundit, atehere fjala "meuble" nuk eshte orendi, por simbol heraldik edhe pse i pa specifikuar. Ka shume mundesi te flase per vdekjen sic ti ke supozuar me lart, por une ende nuk e di nese pamundesia e vdekjes dhe lindjes eshte ajo e drites apo me pergjithshem ajo e gjerave, ideve dhe njerezve. Me duhet ta lexoj si dhe po i hedh nje sy shkrimit tjeter.

terre meuble, nom féminin -   Terre légère qui se divise facilement ou que l'on a particulièrement travaillée [Botanique].

Toke e lehte qe plugohet kollaj ose vecanerisht e punuar - toke e bute, ose toke e shkrifet. Hm. 

Zbulova dhe një version tjetër (nuk është i imi):

Zjarri na i përndiqte ditët e i mbyllte,
Me hekur e lëndonte kohën në çdo ag më të vrenjtur,
Era përplasej me vdekjen mbi çatinë e dhomave tona,
E i ftohti s’pushonte së na mbështjelli zemrat.

Qe një verë e bukur, pa shkëlqim, këputëse dhe e zymtë,
Ti e deshe butësinë e shiut në verë
E ti e deshe vdekjen që sundonte verën
E banesës që dridhej me krahët e saj të zharritur.

Atë vit, ti gati sa nuk dallove
Një shenjë gjithnjë të zezë përpara syve të bartur
Nga gurët, erërat, ujërat dhe gjethnajat.

Kështu plugu e kafshonte tashmë dheun e butë
E sedra jote e deshi këtë dritë të re,
Dehjen e mbushjes me frikë mbi tokën e verës.

Shpesh në heshtjen e një përroske
Dëgjoj (apo dëshiroj të dëgjoj, nuk e di)
Një trup që bie mes degëve. E gjatë dhe e ngadaltë
Është kjo rënie e verbër ; që asnjë klithmë
S’vjen kurrë ta ndërpresë a t’i japë fund.

Atëherë zë e mendoj për vazhdën e dritës
Në vendin ku s’lind e ku s’vdes.

Ky është padyshim versioni më i mirë edhe pse ndoshta jo aq i saktë (më i saktë se imi prapëseprapë), gjithmonë sipas asaj që unë përfytyroj se thotë në origjinal. Mund dikush ta dijë përherë më mirë.

Unë kam përshtypjen se "zjarri dhe hekuri" i dy vargjeve të parë janë thyerje në dy gjymtyrë e shprehjes frazeologjike "par le fer et par le feu" (që ne e kemi huazuar dhe përdorim si " me zjarr dhe hekur") në frëngjisht do të thotë violence - dhunë, përdhunë; dhe ndërsa është ndarë në dy, pjesëve të togfjalëshit u janë ndërruar dhe vendet. 

Banesa mund po ashtu të jetë një strehë apo tendë vere "pavillon d'été" që i është nënshtruar një inversi duke u bërë " l'été du pavillon" thua se gjithë sa shihet dhe përjetohet atë verë ndodh prej atij vendi, imazh për të cilin do ishte më kollaj të përfytyroheshin "krahët" si hapësira e parrethuar prej nga "sytë barten nga gurët, erërat, ujrat dhe gjethnaja" sepse vështrohen dhe ndiqen dhe është vështrimi "plugu" që hap brazda apo thellësi në tokë (shënimi Urlandos duket mjaft i saktë, imazhi i një negativi, përmbysja e dritës, që u bën jehonë mbase inverseve të tjerë të përmendur) dhe meqë erdhëm këtu, duhet të jetë kjo përmbysje që e bën titullin të duket i beftë në fund të leximit, që kjo "verë" cilësohet si e "bukur", sepse është çdo gjë pos e bukur konvencionalisht, duhet të jetë e bukur në një formë që duhet zbuluar matanë të qenit fare e ndryshme nga pritshmëritë e zankonshme për stinën. Titulli duket se është të udhëzojë drejt atij leximi. Diç ka ndodhur këtë verë, është menduar dhe qasur vdekja dhe guximi për ta parë, parandjerë, vuajtur dhe pranuar "Dehjen e mbushjes me frikë mbi tokën e verës."  si diç që po sillej dhe priste të kërkohej, synohej, për të cilën skena ishte ngritur, prej zjarrit dhe hekurit që lëndonte mëngjeset, fillimet, për ta përcjellë atë melankoli gjatë ditëve "të bukura" sepse pa shkëlqim, të mekura, të këputura si kresha e dallgëve, të zymta si ardhmja. 

Perkthimi i fundit duket qarte qe eshte i fundit, pra merr parasysh perkthimet e tjera, qasje dhe fjale te tyre, nganjehere zevendesime fjalesh sa per te ndryshuar dicka, dhe mire do te ishte qe kjo te permendej ne vend te "zbulimit" sikur ne ndonje sendyk a anale letrare te 1995-es. Une plagjiaturen e mohuar nuk e duroj dot. Ka 1-2 korrigjime te nevojshme, ndryshon edhe zeri qe therret ne fillime fjalish.

Qejfi per perkthime ju shtofte. Me deshire do te lexoja perkthimin e "Du mouvement e de l'immobilite de Douve".

Po mirë shqipja një është e shkreta, as aq e pasur nuk është dhe meqë e njëjta poezi zgjedhjet nuk janë aq shumë të larmishme. Unë kam përshtypjen se nuk kishte ndonjë konkurrencë këtu, dëshira dhe vullneti i mirë qe të mund të sillnim të paktën një poezi, atë që patin fatin të përmendej e para, sa më afër origjinalit në terma të përkthimit, asnjë nga ne nuk është me emër këtu, asnjë nuk po kërkon afirmim, ne jemi hije me ndonjë pasion, na pëlqejnë poezitë, sikur fundja vetëm t'i kundrojmë. Të tre versionet mund të merren parasysh nëse kemi ndonjë për të thënë apo hulumtuar. Nuk besoj se ka ndonjë kopjim të qëllimshëm dhe mosmirënjohës aty, e kundërta mund të jetë vërtetë, bashkpunimi dhe dashuria për tekstin. Nuk është ndonjë qortim ky, mënyrë vështrimi është.

Ju Als jeni butesia e re e tokes se peshqve.

Une nuk po gjykoj qellimet, une po vleresoj tekstet dhe menyren si keto na ofrohen, parathuhen.

Per shembull, perkthimi nr. 2 "Një shenjë përherë të zezë përpara syve të tu të bartur" dhe perkthimi nr. 3 "Një shenjë gjithnjë të zezë përpara syve të bartur". Apo "Prej gurëve, erërave, ujërave dhe gjethnajës" qe behet "Nga gurët, erërat, ujërat dhe gjethnajat".

Te treja versionet fare mire mund te merren parasysh dhe ka akoma gjera per te ndryshuar, per shembull shtepia e veres, vera e shtepise, qe ju permendni.

Une vertet jam disi harbute, menyre te qeni eshte.

Perseris, nuk kam gje me qellimet. Mendoj se qellimet e perkthyesve jane te mira, ata flijohen fundja ne rroba maratonomaku.

Teatër

I
Të shihja tek vrapoje mbi veranda,
Të shihja tek përlesheshe me erën
I ftohti të gjakosej mbi buzë
E të kam parë të thyheshe dhe gazmoje të ishe e vdekur – O më e bukur
Sesa vetëtima, kur ajo njollos xhamat e bardhë të gjakut tënd
II
Vera që plakej të plasariste prej një kënaqësie palarmi, ne përçmonim
dehjen e papërsosur të të jetuarit
“Më mirë dredhka, thoshe ti. Përngjitja e dredhkës nëpër gurët e
natës së saj: prani pa rrjedhojë, fytyrë pa rrënjë.
“Xhami i fundit i lumtur që kthetra diellore gris, më mirë
në mal ky fshat ku të vdesësh
“Më mirë kjo erë...”

III
Ishte një erë më e fortë se kujtimet tona
Shastisje teshash dhe britma gurësh - dhe ti u kaloje para këtyre flakëve
Koka e mësyrë duarve të përçara dhe gjithë
Duke kërkuar për vdekjen mbi tamburet që madhëronin gjestet e tu
Ishte ditë e gjinjve të tu
E ti mbretëroje në mungesë më në fund në kokën time
IV
Zgjohem, bie shi. Era të përshkon, Duve, kullotë rrëshinore
që fle afër meje. Jam në një verandë, në një thellim
të vdekjes, qenë të mëdhenj gjethurinash në ethe
Krahu që ti ngre , papritur, mbi një derë më ndriçon
përgjatë gjithë kohërave, fshat shkrumbi, çdo çast të shoh të
lindësh, Duve
Çdo çast të vdesësh.
V
Krahu që ngremë dhe krahu që kthejmë
Nuk janë të të njëjtit çast përveç se për kokat tona të rënda
Por të flakur këta çarçafë të gjelbërimit dhe të baltës
Nuk ke ngelet veçse zjarri i një mbretërie të vdekjes

Këmba e çorendisur ku era e fortë tejpërshkon
Duke shtyrë përpara saj kokat e shiut
Ka për t’ju bërë dritë veçse në pragun e kësaj mbretërie
Gjeste të Duves, gjeste tashmë më të ngadaltë, gjeste të zinj.

VI
Çfarë zbehtësie të prek, rrjedhë e nëndheshme, çfarë arterie në ty
Çahet, ku bën jehonë kumbimi i rënies sate?
Ky krah që ti ngre, papritur, hapet, përndizet. Fytyra jote
Zmbrapset. Çfarë mjegulle që dendësohet më zhvat vështrimin tënd?
Thepa të ngadaltë hijesh, kufij të vdekjes.
Krahë memecë të mirëpresin, pemë të një lumi tjetër.

VII
E plagosur, e hutuar ndër gjethe,
Por e ngërthyer prej gjakut të shtigjeve që humben
Sërish bashkëfajtore e jetës.

Të kam parë të kapur nën rërë në fund të përleshjes sate
Të ngurroje në kufij të heshtjes dhe të ujit
Dhe goja e përlyer me yjet e fundit
Të prishje me një klithmë tmerrin e vigjilimit të natës tënde
O lartim në ajrin e ngurtë papritur si një shkëmb
Një gjest i bukur qymyri
VIII

Muzika e çuditshme fillon nga duart, gjunjët,
Mandej është koka që kris, muzika pohohet nën
Buzë, siguria e saj përshkon rrëpirën e nëndheshme të fytyrës.
Tani dalin vendit kllapat e fytyrës. Tani
nis shkulja e vështrimit.
IX
E bardhë nën një tavan insektesh, e keq-ndriçuar, në profil
Dhe fustani yt i njollosur nga helmi i llambave
Të zbuloj të shtrirë
Goja jote më e fryrë se një lumë që përthyhet në largësi mbi tokë

Qenia e zhbërë qenies së pamposhtur i ngjan
Prani e rikapur në pishtarin e acarit
O vëzhguese gjithmonë të zbuloj të vdekur
Duve duke thënë Feniks rri zgjuar në ftohmë
X
E shoh Duvën të shtrirë. Më lart hapësirës së mishtë unë
Dëgjoj të fëshfërijë. Princat e zinj shpejtojnë nofullat për midis
Kësaj hapësire ku duart e Duves rriten, kocka të zhbëra nga tuli
I tyre që shndërrohet në një kanavacë të hirtë që merimanga kaba ndriçon.

të lumshin duart.

Më mirë të ishte kthyer në Daiza emri Douve, duket dhe si emër vendi ndërsa është emër (shqiptar) gruaje, po prapë asgjë nuk krahasohet me Shaniko apo Pashako.

Shumë i bukur përkthimi. Shumë faleminderit.

Faleminderit. Kush do pjesën tjetër të ngrejë dorën.

Ar esate laimingas meilės?

Taip, aš myliu ją. Jūs geriau nors.

Falemnderit shume, shume. Vetem 1-2 lapsuse te vogla sikur te korrigjoheshin. Kur te mbarohet shpresoj te vendoset diku me vete, qe ta lexojme te gjithen bashke.

Per sqarim, "Vendi i Salamandres" dhe "Vendi i vertete i drerit" jane nga vellimi i Duves.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).