Vetëm pasi bëra muhabet me Marien atë natë,

        në duar mbante një gotë me birrë –

        rrëzë kofshës tatuazh një zhapik –

e krishterë, natyrisht;

vetëm pasi u stakova në autobuz e u bera shurdh,

        me një libër në dorë si zakonisht –

e çuditërisht nuk e them se çfarë libri

edhe pse kuptohet që s'ishte gjermanisht;

vetëm pasi zbrita dhe ndalova të shurroj

        si për natë tek rrethimet e ndërtesës Lëngjet e Artit –

        lugati, a vetë Zoti në formën e një dege peme

        zogjsh braktisur, i fshehur aty pranë;

vetëm kur vazhdova të ec përsëri drejt shtëpisë

        në rrugën që rutina ma kishte maskuar përditë,

u bëra i ndërgjegjshëm për trotuarin ku po shkelja

dhe për hijet e oxhaqeve lidhur mbi çatitë.

 

Hënkonjë ujk e ulërimë, rënkim i paprerë në grykë,

        i mprehtë si thikë nga përbrënda drejtuar hënës –

        hëna naaa në mbushje përmbi oxhaqe –  

        natë e qetë dhe e pastër –

vetëm atëherë e kuptova se isha duke ndjekur një palë bythë

me taka t'larta e bel t'hollë. Çdo çast

një rast i pakapur me hapa shkelet pafundësisht.

 

Femër e panjohur – paprekur sytë e tu

jeshile blu, natën të zezë –

po me shkelje qiellin me taka –

        trrak jehona e natës

        humbur në mjegullën e verdhë të dritave të rrugës

ku të pashë të varur nga kaviljet prej hëne –

dhe lakuriq dhe epsh –

        ku makina kalonin rrallë

        dhe ndalonin tek semafori përpara.

 

Rruga vazhdonte të ishte aty e ftohtë,

        si ajri i fundit që mbush mushkëritë,

        si rruga ku femra e panjohur kthehet

për të hyrë në një shtëpi të madhe e të ndricuar

ku e pret një burrë me syze që është dentist,

        fisnik dhe profesionist:

        “Mirëmbrëma e dashur,” i thotë ai dhe pasi hanë

i tregojnë ditën njëri tjetrit dhe flenë.

Ai ka kar si vegël dentistësh

dhe ajo rënkon me sytë mbyllur e dritë fikur,

        ndërsa unë

 

Një rruge nuk e di si dola

        dhe humba rrugën, humba shtegun,

humba gjithçka që nuk fitova,

        copë copë ma bënë jelekun.

 

        Humba gjithçka që dëshirova,

gënjeshtrën, po aq të vërtetën,

        mbeta mes derrash dhe mes xholash,

xholat, derrat, me mua mbetën.

 

Me mua mbetën derrat, xholat,

        nuk di ç'dorë qe që më pat rënë,

dhe nuk e di fola a s'fola –

        a qe e shtunë apo e hënë?

 

        Dhe nuk e di fare se ç'fola –

dehur isha, a isha esull?

        Një rruge nuk e di si dola,

a dola gjallë, a dola vdekur.

10 Komente

Nice.

Mbushur me parafytyrime. Me dha ndjesi te kendshme dhe te cuditshme njekohesisht. 

Shume bukur shkruan ti, Lulian. smiley

Bukovskian frymezimi. Rima dhe ritmi ne pjesen e fundit kontrastojne me pjesen e pare.Ndoshta eshte ritmi qe dikton zhgenjimi, frustacioni per ziline e vegles se dentistit smiley dhe me pelqen fakti qe Ketlina dhe Moza e kane pelqyer .Edhe pse nuk kane sqaruar se cfare pikerisht u ka pelqyer, poezia apo fantazia smiley

Une vetem lexova nuk pash me sy ndonje gje, as nuk fantazova. smiley

po te lexuarit a nuk behet me sy o Ketlina? me cfare e ben ti? dhe kur lexon nuk ka si te mos fantazosh.Tani nuk po te kerkojme cfare fantazove por prano qe fantazia u vu ne pune smiley

Spiritus, mos m'i molesto lexuesit smiley

smiley nice

po me shkelje qiellin me taka

Ilustrim i mire per poezine e Lulianit ,dirty man  smiley  .pse me duket si Rasputini ky Zizeku kur flet per sex&fantasy

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).