Asaj që shkoi

Rreth meje rruga ulërin dhe buçet,
E gjat’ e hollë, sterrë, kujë madhështore,
Një grua shkoi me një fustan të zi për dore,
Q’e kolovite posht’ e lart me salltanet.

Si ëngjëll, si statuj’ e gjallë vetëtin.
Si i shastisur dhe i çakërdisur unë
Nga syr’i saj si qiell që mbrun furtunë
Thëthinja mjaltë që magjeps, dëfrim që grin.

Ja shkrepi dhe u err. Moj flutur e farosur
Që me vështrimin tënt më bërë flag’ e furrë,
S’të shoh më vallë veç në jetën e pasosur?

Ah, gjetkë, tutje, tepër vonë, ndofta kurrë,
Se unë s’di ku ike, ti ku shkonj s’e di,
Të desha, moj, e dinje, vetë, moj, dhe ti.

Përkthyer nga Fan Noli

Albatros

Shpesh marinarët marrin për zbavitje
Me vete albatrosët, zogjtë fisnikë
Që ngathtësisht mbi det ndjekin anijen
Tek shket mbi gropa, përmbi hone ik.

Të lënë mbi kuvertë, këta princa
Të kaltërsisë, si leshko janë tani
Mjerueshëm varin ata krahë të bardhë
Si rremat e braktisura përbri.

Ky udhëtar me flatra ç’qulls që ngjan,
Ç’i bukur ish, ç’komik duket, i keq.
Dikush ia tall ecjen e tij të çalë.
Një tjetër sqepin me çakmak ia djeg.

Kështu dhe ti, poet, princ resh të larta
Që mbi stuhitë zotëron e qesh,
Porsa të zbresin nëpër tokë e baltra,
Krahët viganë të pengojnë t’ecësh.

Përkthyer nga Ismail Kadare

Njeriu dhe deti

Njeri i lirë, ti detin do ta duash përherë!
Deti është pasqyra jote; shpirtin tënd t’i sodit
Rrokullimës së pagund ku dallga përpëlitet,
Dhe mendjen e ke të hidhur si humnerë.

Të pëlqen me gjoks të zhytesh shëmbëlltyre,
Me sy e krahë e rrok dhe zemra ndonjëherë
Harron rrahjete veta duke ndjekur poteren
E atij rënkimi sovran prej egërsire.

Ju jeni që të dy të mbyllur e të vranët,
Askush, o njeri, nuk t’i ndriçoi zgafellet,
O det, askush s’t’i di thesaret e thella,
Ju jeni xhelozë të t’fshehtave që mbani.

Megjithatë pa reshtur rrjedhës shekullore
Njëri-tjetrin luftoni pa mëshirë as pendim.
Ngaqë e keni për zemër vdekjen e shkatërrimin,
O armiq të përjetshëm, o vëllezër mizorë!

Përkthyer nga Romeo Çollaku

Vajzës shend e verë

Kokën, pamjen e lëvizjet ti m’i ke
Të bukura si një peizazh i rrallë;
Buzëqeshja në fytyrë të lodron e re
Si fllad i freskët në qiellin rrezelarë.

Kalimtar’ i zymtë që del shëtitje
Mahnitet kur ta sheh atë shëndet
Që të shpërthen gjithë llamburitje
Nga llërët deri tek supet e lehtë.

Ngjyrat e ndezura me të cilat përndrit
Rrobat e stolitë e tua tërë shkëlqim,
U ngjallin poetëve thellë në shpirt
Vegimin e një baleti lulesh në agim.

Ato fustane farfuritëse janë përnjëmend
Simbol i mendjes satë plot ngjyra për mua,
O e çmendur që egër po më çmend,
Unë të urrej po aq sa dhe të dua!

Nganjëherë në kopshtin gjithë hijeshi,
Ku plogështia rëndë më kapte,
Kam ndier të më shponte një si qesëndi
Kur në kraharor dielli plagë më hapte.

Dhe pranvera me blerimin e saj pa fund
Ma ka poshtëruar aq keq zemrën e shkretë
Saqë një luleje petlat m’u desh t’ia shkul
Për të dënuar paturpësinë e Natyrës vetë.

Një natë, pra, do të doja marrëzisht,
Kur vjen ora e epshit të ndezur furrë,
Drejt thesareve të kurmit tënd pabesisht
Të zvarritesha pa më të voglën zhurmë,

Që ta ndëshkoja atë trup shend e verë,
Që ta lëndoja të gji, ku fle falja,
Dhe një plagë të gjerë, të thellë humnerë,
Tek barku i habitur ty të të hapja.

Pastaj, o ëmbëlsi marramendëse! 
Përmes atyre buzëve djegur nga etja,
Shumë më mahnitëse e më tërheqëse,
Helmin tim, o shpirt, brenda ta derdhja!

Përkthyer nga Edmond Tupja

Soditje shpirtërore

Ji e urtë, o Dhimbja ime, më e qetë ji.
Ti Mbrëmjen thërrisje: ja ku vjen me endje:
Qytetin errësira e mbulon krejt tani,
Disave u sjell paqe, të tjerëve vramendje.

Ndërsa turmë e gjerë e njerëzve trushkulur,
Nën kamxhikun e Qjefit, xhelatit mizor,
Shkon të vjelë pendime në festën e përulur,
Dhimbja ime, këtej eja, më jep dorën,

Larg tyre. Shih si përkulen Vitet e vdekur,
Mbi ballkonet e qiellit, me vjeturina veshur;
Pendimin duke qeshur si del nga thellësitë;

Diellin, që jep shpirt, përgjumur nën një hark,
Dhe, si qefin i gjatë që Lindja e zvarrit,
Dëgjo, o shpirt, dëgj, si ec e ëmbla Natë.

Përkthyer nga Alket Çani

I vdekur i gëzuar

Në një tokë të trashë me shumë kërmij
Një hendek të thellë ta hap dua vetë,
Që të mund të qetohem dhe eshtrat të shtrij
E të fle në harresë si peshkaqeni në det.

I urrej testamentet dhe varret i urrej;
Më mirë se të lyp vajtimet e botës,
Siç jam gjallë, korbat të grish do pëlqeja,
Të më thithnin gjithë gjakun nga skeleti i ndotur

O krimba! Shokë të zinj, shurdhanë e të verbuar,
Po ju vjen një i vdekur i lirë e i gëzuar,
Filozofë qejflinj, o bij të kalbëzimit,

Kurmin tim rrënojë përshkojeni në heshtje,
Dhe thomëni po ka ende ndonjë mundim
Për këtë trup pa shpirt, të vdekur mes të vdekurve!

Përkthyer nga Alket Çani

Ballkoni

Dashnore e dashnorëve, burim i kujtimeve,
O ti, ëndjet e mia! Borxhet e mia, ti!
Ndërmende bukurinë e atyre ledhatimeve,
Hijeshinë e muzgjeve, të vatrës ëmbëlsi,
Dashnore e dashnorëve, burim i kujtimeve!

Mbrëmjet e përflakura nga zjarri i tymtarit,
Dhe mbrëmjet në ballkon me avuj rozë veshur.
Sa i butë gjiri yt! Zemra jote ç’e mbarë!
Gjëra të paharruara kemi thënë ne shpesh
Mbrëmjeve të përflakura nga zjarri i tymtarit.

Mbrëmjeve të nxehta më diej të pashuar!
Sa e fuqishme zemra! Hapësira - e pafund!
Mbi ty i përkulur, mbretëreshë e adhuruar,
Besoja se thithja aromën e gjakut tënd.
Mbrëmjeve të nxehta me diej të pashuar.

Pastaj si natë e ngjeshur bashkoheshim të dy,
Sytë e mi në errësirë sytë e tu zbulonin,
Dhe pija frymën tënde, o helm, o ëmbëlsi!
Këmbët e tua më flinin në duart vëllazërore.
Pastaj si natë e ngjeshur bashkoheshim të dy.

Kam dhuntinë të ndërmend lumturinë tonë të vjetër,
Të rishoh të shkuarën mbi prehrin tënd i shtrirë.
Kapitëset bukuri ku vallë t’i kërkosh tjetër
Veçse në trupin tënd, zemrën tënde të mirë?
Kam dhuntinë të ndërmend lumturinë tonë të vjetër.

Këto bekime, aroma e puthje pa mbarim,
Do lindin vallë prej të panjohurës humnerë,
Siç ngjiten lart në qiell diejt e përtërimë
Pasi janë larë në fund të deteve të thellë?
-O bekime, aroma, o puthje pa mbarim!

Përkthyer nga Alket Çani

 

Dehuni

Duhet të jesh gjithmonë i dehur. Këtu qëndron gjithë puna; kjo është e vetmja çështje. Për të mos ndier barrën e tmerrshme të Kohës që ju thyen shpinën e ju kërrus drejt tokës, duhet të deheni pa pushim.

Po me çfarë? Me verë, me poezi a me virtyt, si të doni. Por, dehuni, ama.

Dhe nëse ndonjëherë, në shkallët e një pallati, mbi barin e gjelbër të një hendeku, në vetminë e zymtë të dhomë suaj, ju zgjoheni dhe dehja ju është pakësuar apo zhdukur plotësisht, pyetni erën, valën, yllin, zogun, sahatin, gjithçka që ofshan, gjithçka që ecën, gjithçka që këndon, gjithçka që flet, pyetni sa është ora; dhe era, vala, ylli, zogu, sahati, do t’ju përgjigjen: “Është ora për t’u dehur! Për të mos qenë skllevërit e martirizuar të Kohës, dehuni, dehuni pa reshtur! Me verë, me poezi a me virtyt, sipas dëshirës”

Përkthyer nga Alket Çani

10 Komente

Për të mos qenë skllevërit e martirizuar të Kohës, dehuni, dehuni pa reshtur! Me verë, me poezi a me virtyt, sipas dëshirës”

Flm Monda, keshille e vlefshme.

naten kur flija, me tha shpirtismileyi

ne gjume dhe ne varr s'ka qetesi

Ngreju, Sa rron  zbraz kupa dhe puth çupa

se ke shekuj qe te vfesh ne qetesi

Fleurs du mal 

 

L'Albatros

Souvent, pour s'amuser, les hommes d'équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d'eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid!
L'un agace son bec avec un brûle-gueule,
L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait!

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l'archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

 

 

L'Homme et la mer

Homme libre, toujours tu chériras la mer!
La mer est ton miroir; tu contemples ton âme
Dans le déroulement infini de sa lame,
Et ton esprit n'est pas un gouffre moins amer.

Tu te plais à plonger au sein de ton image;
Tu l'embrasses des yeux et des bras, et ton coeur
Se distrait quelquefois de sa propre rumeur
Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.

Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets:
Homme, nul n'a sondé le fond de tes abîmes;
Ô mer, nul ne connaît tes richesses intimes,
Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets!

Et cependant voilà des siècles innombrables
Que vous vous combattez sans pitié ni remords,
Tellement vous aimez le carnage et la mort,
Ô lutteurs éternels, ô frères implacables!

Ka pas Mirjami nje koment te ilustruar si gjithmone,per gjerat e sjella ne gjuhe te huaj(gjermanisht ishte rasti)

Nejse,ti je e justifikuar,pasi solle origjinalin,po meqe s'marr vesh asnje fjale, me kujtove Mirjamin. smiley

Meqe ra fjala,nderroi nick dhe stil ky Mirjami,nga humbi? smiley

...une spara sjell gjera, aq me pak poezirera te thella romantike ne fakt smiley ...
gjithsesi kemi ca perkthysa ketu...ideja ishte te jepnin mendimin e tyre per origjinalin dhe perkthimin...

ps: Heren e fundit qe MD u pa ishte duke u arratisur me nje prostitute bullgare...me shume sdi smiley

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l'archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

 

smiley

À Celle qui est trop gaie (vajzes shend e vere ?!!!! smiley )

 

Ta tête, ton geste, ton air
Sont beaux comme un beau paysage; 
Le rire joue en ton visage 
Comme un vent frais dans un ciel clair.

Le passant chagrin que tu frôles 
Est ébloui par la santé 
Qui jaillit comme une clarté 
De tes bras et de tes épaules.

Les retentissantes couleurs 
Dont tu parsèmes tes toilettes 
Jettent dans l'esprit des poètes 
L'image d'un ballet de fleurs.

Ces robes folles sont l'emblème 
De ton esprit bariolé; 
Folle dont je suis affolé, 
Je te hais autant que je t'aime!

Quelquefois dans un beau jardin 
Où je traînais mon atonie, 
J'ai senti, comme une ironie, 
Le soleil déchirer mon sein,

Et le printemps et la verdure 
Ont tant humilié mon coeur, 
Que j'ai puni sur une fleur 
L'insolence de la Nature.

Ainsi je voudrais, une nuit, 
Quand l'heure des voluptés sonne, 
Vers les trésors de ta personne, 
Comme un lâche, ramper sans bruit,

Pour châtier ta chair joyeuse, 
Pour meurtrir ton sein pardonné, 
Et faire à ton flanc étonné 
Une blessure large et creuse,

Et, vertigineuse douceur! 
À travers ces lèvres nouvelles, 
Plus éclatantes et plus belles, 
T'infuser mon venin, ma soeur!

 

 

Le Mort joyeux

Dans une terre grasse et pleine d'escargots
Je veux creuser moi-même une fosse profonde,
Où je puisse à loisir étaler mes vieux os
Et dormir dans l'oubli comme un requin dans l'onde.

Je hais les testaments et je hais les tombeaux;
Plutôt que d'implorer une larme du monde,
Vivant, j'aimerais mieux inviter les corbeaux
À saigner tous les bouts de ma carcasse immonde.

Ô vers! noirs compagnons sans oreille et sans yeux,
Voyez venir à vous un mort libre et joyeux;
Philosophes viveurs, fils de la pourriture,

À travers ma ruine allez donc sans remords,
Et dites-moi s'il est encor quelque torture
Pour ce vieux corps sans âme et mort parmi les morts!

 

Le Balcon

 

Mère des souvenirs, maîtresse des maîtresses,
Ô toi, tous mes plaisirs! ô toi, tous mes devoirs!
Tu te rappelleras la beauté des caresses,
La douceur du foyer et le charme des soirs,
Mère des souvenirs, maîtresse des maîtresses!

Les soirs illuminés par l'ardeur du charbon,
Et les soirs au balcon, voilés de vapeurs roses.
Que ton sein m'était doux! que ton coeur m'était bon!
Nous avons dit souvent d'impérissables choses
Les soirs illuminés par l'ardeur du charbon.

Que les soleils sont beaux dans les chaudes soirées!
Que l'espace est profond! que le coeur est puissant!
En me penchant vers toi, reine des adorées,
Je croyais respirer le parfum de ton sang.
Que les soleils sont beaux dans les chaudes soirées!

La nuit s'épaississait ainsi qu'une cloison,
Et mes yeux dans le noir devinaient tes prunelles,
Et je buvais ton souffle, ô douceur! ô poison!
Et tes pieds s'endormaient dans mes mains fraternelles.
La nuit s'épaississait ainsi qu'une cloison.

Je sais l'art d'évoquer les minutes heureuses,
Et revis mon passé blotti dans tes genoux.
Car à quoi bon chercher tes beautés langoureuses
Ailleurs qu'en ton cher corps et qu'en ton coeur si doux?
Je sais l'art d'évoquer les minutes heureuses!

Ces serments, ces parfums, ces baisers infinis,
Renaîtront-ils d'un gouffre interdit à nos sondes,
Comme montent au ciel les soleils rajeunis
Après s'être lavés au fond des mers profondes?
— Ô serments! ô parfums! ô baisers infinis!

 

 

Pupu, sa turp! Me pelqen akoma edhe sot "Asaj qe shkoi" ne perkthimin e Nolit smiley.

Rreth meje rruga ulërin dhe buçet,
E gjat’ e hollë, sterrë,

E kap me dore Mjeshtri, fillon e fergellon shqipja nga elektriciteti...  ato tri "u"-te dhe ç-ja permbyllese ia japin fitoren poezise qe ne ndeshjen (vargun) e pare.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).