1.

Kur Bina u shfaq në derë, hapa sytë. S’kisha parë kurrë një grua aq të gjatë, me flokë aq të zinj e me dhëmbë aq të bardhë. Ajo s’ishte e bukur, por as e shëmtuar s’ishte. As normale. Diku-diku, ndoshta, e veçantë. Bina hyri drejt e në kuzhinë, duke lënë shapkat blu plastike në mes të korridorit, e u ngjesh drejt e tek kolltuku në cep, pranë dritares, pranë telefonit. Kishte veshur një fund të gjatë, të çarë mespërmes. “Naaaaa plloçkën Bina, na e vuri në ballë!”, kish thënë kohë më pas nëna Ambla me inat. “Vjen gruaja e botës, e të hap shalët në mes të shtëpisë”. Ne qeshnim me të madhe me shprehitë e nënës. Në fakt, Bina s’kishte hapur vetëm këmbët atë ditë. Kishte nxjerrë një paketë cigare gjermane dhe e kishte ndezur aty për aty pa ja bërë syri tërr. Babit i kishin shkuar qimet përpjetë. Mami përgatiste kafetë e qerasjes, hera-herës kthente kokën, e na hidhte një shikim të tipit “eh, ç’t'i bësh!”.

“S’po merr”, tha Bina, duke vështruar nga telefoni. Filloi më pas të prekte telat, “në rregull është ky?” më tha pa më vështruar, “Po në rregull”, iu gjegja unë. “Vangjel, o komunist”, iu drejtua ajo tim ati me zë të lartë e duke qeshur, “po ku e ke gjet këtë telefon pash zotin? Sikur e ke marrë nga komiteti i partisë!”, shkundi hirin e cigares, “eee Vangjo, kur të kthehem nga Gjermania herës tjetër, do të sjell një telefon modern, me fakssss e me të gjitha. Me butona Vangjo. Jo si ky, vërr-vërr vërr-vërr. Kur rrotullohet kjo rrotaçilja, do ti, mu’ më merren mend”. Bina psherëtiu, “Hë më Tur mo, sa e zgjate merr o burr i dheut, bjeri atij mut telefoni!”. Babi hapi sytë e fiksuar diku në eter pa lëvizur asnjë grime. Pasi shtroi flokët me pëllëmbë, si me terezi, e pyeti, se në cilin qytet të Gjermanisë ndodhej Turi, i dashuri i saj. “Nyrenberg Vangjo, Nyrenberg. E di ça qyteti që është? Dojçland mo vëlla, Gjermani. Nyrenberg”. “Epooo…shyqyr”, i tha im atë qetësisht me sytë ulur. Nënë Ambla, gjyslyket majë hundës, rrudhte buzët. Mami shërbeu kafetë, “Bina, nuk e di si e pi ti, mos e pi të fortë?”. “Po ec o Drita, po s’ishte kjo e fortë, pi një tjetër unë, edhe bëhet e forte, ha-ha-ha…”. 

Një dring e stërzgjatur si ato që dëgjoheshin nëpër filmat bardhë-e-zi theu bisedën në mes. Bina mbërtheu telefonin “Hë mër se na vdiqe, kam dy orë që pres në shtëpi të botës unë…Si?... Si?... Po?... Do Vangjelin? Më fal. Vangjo qënka për ty”, tha ajo me një buzëqeshje si e zënë mat duke i zgjatur telefonin babit. Ndërkohë që babi sqaronte dikë mbi një çështje pune, Bina ndezi një të dytë, vështroi nga ime më dhe i shushuriti duke psherëtirë, “Vë bast që ka për të marrë tani rrezik ai. Unë kam qimen e derrit ti Drita!”, duke parë nga nëna Ambla, “S’tallem. Qafsha plakën. Ishim pesëdhjetë vetë në Gjermani, mu më kthyen”. “E pra”, tha nëna me sytë që i shndritën, duke parë ca nga unë, ca nga mami, “si për çudi të kthyen vetëm ty o Bine”, duke theksuar fort “e-në” në fund të emrit të saj.

Babi uli receptorin dhe mekanikisht u ul saktësisht mbi gjurmët e të ndënjurave të tij të formuara mbi cohën e divanit. “Vangjo, të kam shpirt, më fal të keqen motra, se po pres Turin, se s’po mi nis ato letrat në ambasadë, më fal, se ngela duke shkuar në derë të ambasadës”. “Jo, jo, s’ka gjë, ti ke hall, ne të kuptojmë Bina”, i tha babi duke kërcitur gishtat. Sytë s’i shqiste nga përtoka. “Kështu u bë kjo botë o Bina. Rinisë i mbetet veç të iki”.

Një gjysëm ore më pas, Bina u ngrit, ashtu siç kishte ardhur, vetëtimthi. “Ika unë, Drita, ika, s’mori ai legeni. Ti Ermal, të keqen motra, taksirat e ke, po mori Turi, thuaji të më lërë një orë edhe më thuaj të vij ti flas, edhe thuaji që…”. Fjalët e fundit, unë s’i kuptova se ajo, edhe pse vazhdonte të fliste, ndërkohë kishte mbyllur derën.

“Vangjo, mos ma fut më në shtëpi këtë rruspi”, tha nëna Ambla duke kthyer filxhanin e kafes përmbys. “Nëne, ka hall bota, çfarë t'i bësh? Ajo ka hall. E ka lënë burri, ka zënë dashnor, po rrezik edhe ai ka për ta lënë. Ka hall ajo e zeza.”, tha babi me zë të trishtuar. “Hall, hall”, thashe unë, “po na u bë me detyrim kjo punë”.

“Mos u mërzit të keqen mami, Bina s’është njeri i keq, ka vuajtur, njeri me halle”.

 

2.

Parafabrikat U. Hyrja 3. Kati 4. Në krye të shkallëve. Katër palë këmbë. Një e bërtitur gëzimi. Tre u gajasën. I fundit vari noçkat : Red zvarranikut i kërciti derri maç në orën 7 e gjysëm vonë mbasdite.  Luanim « pesëkaç » me orë. Po unë dhe Liçja luanim edhe pak shah. Por me shahun, na kishte gjetur belaja me Denis tuafin, rojen e parkingut, këtij që kemi mu poshtë pallatit. Denis tuafin, tek të tridhjetat, një barkaluc i thinjur në moshë të re, që theu pemët dhe dogji lulishten tonë poshtë për ta bërë parking, e njihja si fytyrë. Jetonte me pleqtë, ishte i martuar, kishte edhe një fëmijë. Po ne e kishim zënë njëherë mat te fusha e bardhë më një kurvë zeshkane.

Ne shkonim shpesh të luanim tek fusha e bardhë. Në mes të vapës. Me çelësat e shtëpisë lidhur gonxhë tek kanatieret. Me gjunjët gjak. Këpucët e grisura të flakura tej. Luanim zbathur. Topi kishte përfunduar pranë atij bunkerit gjysëm të fundosur që ndodhet në fund të fushës së bardhë, pranë murit të zjarrfikëseve, tek rubineti. Sajmja boli kishte shkuar të merrte topin, por kishte rrëshkitur në mut. Ishte drejtuar më pas për tek rubineti, për të larë këmbët, kur befas, kishte parë Denisin duke dalë nga bunkeri me mikun në dorë, edhe ai drejt rubinetit. Sajmja boli kur i kishte parë mikun, fare të vockël, “e kishte si bibilush kalamoni » na tha më vonë, ia kishte plasur të qeshurës aty për aty dhe ia kishte mbathur me të katra kur Denis tuafi kishte kapur një gjys’ tulle dhe po hapte krahun.

Ditë më pas, Denis tuafi pasi kishte numëruar buzagaz lekët që kishte mbledhur shtëpi më shtëpi gjoja për të blerë një transformator të ri që nuk u ble kurrë, na kishte pikasur teksa luanim « pesëkaç » tek hyrja e Sajme bolit. Na kishte thirrur me sa kish pasur në kokë : « Ejjjj, o ti, (kush unë ?), ti, ti,  (unë apo ky ?), hë mër ti, mos m’boj të vij aty, (unë ?), po ti pra mo, zbrit içik, zbrit.

Ah ! Unë ! Zbrita. Letrat i futa në xhep se e di që Liçes s’do i rrihej pa i hapur. Denis tuafi, në gjunjë, mbështetur pas murit, me një kuti ngecur pas thembrave. Pa u afruar mirë, më hedh “eee, pse i bi dorës ti? Ë? Pse i bi dorës po të them?”. Unë s’kuptova gjë,  “si dorës?”, i thash. “Hajt ‘tu hajt. Eee, me të pyt, nigjova që lun shah ti?! Se të pash me atë qorrin, Lisin, Liçin, ku di unë si e qujn’ atë me syze, ju pash tu lujt. (i thoshte këto duke nxjerrë nga pas e duke hapur një kuti shahu.) Pa hajt iher, provoje fatin, luj’ këtu iher ». « O Denis, se po luajmë pesëkaç me shokët atje ». « Leni mër ti ata, po luj këtu iher (i thoshte këto duke vendosur gurët). U hodha një vështrim të vrarë çunave përtej që prisnin… « u pa puna ime ! ».

« Hajt, s'ka gjo, luj ti i pari », tha Denis tuafi. Me ushtar, dy para mbretit unë... Njëzet minuta më pas, Denisi tuafi turfullonte. Gruaja e Denis tuafit, nxori kokën në dritare, « Denis, dreka është gati ! », « Ik se po të qi robt mu në drekë ! ». Më erdhi për të qeshur, por s’qesha. Për dy lëvizje Denis tuafi ishte mat. S’kishte nga t’ia mbante. Teknika e Denis tuafit kishte qenë e thjeshtë : kishte dashur të më merrte gjithë oficerët, i bindur se do të fitonte në lojën me ushtarët. Veçse, për fatin tim, llogaritë i kishin shkuar keq kur, sipas fjalëve të tij, « i kisha vjedhur » mbretëreshën. Denis tuafi djersiste. Djersisja edhe unë. Ndoshta jo për të njëjtat arsye. Ai nga humbja, unë nga fitorja që mund të më kushtonte edhe një tjetër lojë më pas, atë të revanshit. Kur, si për fat, mami kaloi aty, me nja tre-katër bostanë të verdhë në një qese transparente. I kishte blerë te Fiqoja, që ka atë dyqanin poshtë tek shtesa e pallatit. “Ermal, hajt se kam bërë drekën gati”, më tha sikur një instikt mëmësor, mbrojtës, më kishte kuptuar në ç’hall isha.

Denis tuafi, i ngashëryer në vapë, më hodhi një vështrim, “hë si e ke syrin? Do ta lësh?”. “Deniso, më duhet me ik se më kërkojnë këta të shtëpisë!”. Denis tuafi mori frymë thellësisht i çliruar, fshiu bulëzat e djersës në ballë më të prapmë të dorës. “Po mirë më ik, nëjse plako, kjo barazim dilte…Ë? Barazim?! (duke tundur kokën si për të pyetur “apo jo?”). “Po më po, barazim”, i thash unë duke u marrë një pamje serioze, prej të madhi.

Kur po ngjisnim katin e dytë, Bina po zbriste shkallët. Nga kati i gjashtë. Si gjithmonë, e zhurmshme. “O Drita, si të kam mi shpirt?”. “Mirë, ti si je? Turi nuk mori Bina. », tha mami duke psherëtirë. « Po ça të marri ai, aman o Drita, kam muaj që pres të më nis ato letrat për ambasadë, hajt mo, tafti bafti, tani u bo s’u bo është kjo punë ». Në krahun e majtë të Binës shkëlqente një blu e stërmadhe diku pranë venave. « Po ku je vrarë kështu ? », e pyeti mami. « Kam shitur gjak Drita, për i 60 mijë leksh të qelbur, ça me bo, ku del asistenca. Do Zoti iki nga ky vend i mallkuar ! ». Mamit, që ende vështronte krahun e saj, sikur i pikoi në zemër. Nxori një bostan dhe ia zgjati, “merre o motër, janë të mirë, janë të vendit”.

 

27 Komente

Dhe tragjikomedia shqiptare ne tranzicion me e zeze se e zeza. "Victimat " ( ne thonjeza se nuk eshte e vdekur) e rradhes perseri grate. "Victime"  quhesh ne momentin qe behesh brutale me veten dhe te behet ushqim i perditshem ose diete normale e domosdoshme, pa marre parasysh lejimin vetjak e shtypjes prej te tjereve ndaj teje  si gje normale dhe "moderne". E gjitha kjo shkaktuar nga ambjenti injorant shumekembesh.

po pastaj?

qeka pjesa e pare ....

Kam pershtypjen se Vangjos ne tel i kane dhene nje lajm te keq. Te presim pjesen tjeter.

PS. Me pelqen shume kjo lloj proze

Mua fare. Historive te tilla iu ka dal moda, edhe sepse gjejne terren ......edhe ndodhin, nuk duhet te ndodhin me! (me shume flas per jeten me paragjykime)

Elba, me kthjello pak. C'histori jane ne mode tani, nga keto qe nuk gjejne terren? Te falenderoj per leximin.

Po ja keto pritjet me shekuj neper telefona me kujtojne ate filmin Balada e Kurbinit smiley .......dhe te mendosh qe sot Balada e "Demokracise" i ngjan aq shume .Femrat ne pritje .....per ca !?!?

Kaq, asgje me ty yllo apo me stilin tend.

po mir, nuk esh faji i tij se ne si popull nuk kemi ditur te ndalim fenomene si ai qe qendrojne pas shkrimit.

por, besoj se autorit nuk do ti vinte keq sikur te lindte nje diskutim mbi ate fenomen. kot per te reflektuar. smiley

Jo nuk eshte , ai shtjellon nje realitet qe ne jemi ne perpjekje ta ndryshojme , por ngaqe ka ngul rrenje kaq thelle , te dhemb kur e lexon , sepse jane dy ndjenja qe te irritojne : e para , koha dhe teknologjia qe nuk merret me "dembelizma" pritjeje ku here here perfundojne ne hic ose drama,  dhe e dyta , femra mund te merret neper kembe me vite vetem kur gjen terren,  dhe te ndodhe edhe sot eshte kulmi ! ( ne kte menyre flas ) . Por eshte edhe dicka tjeter, une flas me oren : am or   pm   smiley  . ne Shqiperi per disa nga halli kuptohet, rri edhe 12

e lash tek paragrafi i par. ketu :"Naaaaa plloçkën Bina, na e vuri në ballë!”, kish thënë kohë më pas nëna Ambla me inat"... me mir te degjoç plakat e lagjes... smiley

Dil nga bunkeri, lexoje deri ne fund smiley

me then te drejten e lexova, por genjeva. fillova komentin, prita, e lexova te ter shkrimin. pershtypja u forcua. u hap rruga per komentin... jo per gje, por kur futem tek peshku nuk me shpeton asgje nga keto te para-skenes. smiley

tamem histori lagjesh... mbase esh cilesi e autorit kjo e penelimit te ketill.

gjithsesi nuk jan shijet e mia. as te Elbes. smiley

Me bezdis nje lloj natyralizmi, nga i cili kete prozen e shpeton vetem personaliteti i autorit.

Per t'u shpjeguar, me rastisi para ca ditesh te parukieri, te gjeja nje roman dashurie, i cili mbyllej pak a shume keshtu: ngjarjet e ketij romani jane te verteta, nese ju kane bere pershtypje telefononi ne nr 06... 

Pa merak fin, e tha mire ai bunkeri lart, kjo eshte nje histori lagjeje qe zhvillohet ne nje kohe qe me ka lene nje shije bardhe e zi. Ma kishte enda ta shkruaja. Sa per mbylljen, ajo do te jete pa disclaimer dhe pa numer telefoni. Te pershendes. 

fin, shikoj qe te paska ba pershtypje. 

Aleister kujdes se po na bezdas njerzit te lutem shume tani nuk ka lezet, me i permbajtur ore, he te keqen. Shih sa njerez ke mundojtur me lart, nuk eshte qellimi letersise te besh te vuajne njerezit, abitem me brezin tuaj nuk e njini meshiren fare.
Personalisht nuk me pelqen viti 1994 pse pikerisht ky vit kot, pa lidhje ndryshoje vitin pse kujtoesh tani njere pas kaq vitesh, kane ikur ato kora kur thote Elba te piqet, viti te behet numer telefoni.

Mua me pelqeu. Pjesen e pare e lexova. smiley

Ne pjesen e trete Bina ja merr leket e transformatorit Denis Tuafit. 

Valle do ta hape fjalen tek grate e lagjes qe Denisi e ka te vockel? smiley

xhibo, e ke dit ti qe Fiqoja ka pas shite shalqinj dikur?

Edhe vazhdon e shet. 

Po merita esht e bostanit jo e Fiqos. E ka zemren si uji i planetit Mars laneti, qi ja hangsha zemnen smiley

E shaleqinit zemra, te Fiqos mendjen prishi...

E fyellit vrima, ku rri i Xhibit gishti..

Histori tipike e 90-tave kaq te rremujshme por dhe te mbushura me gjalleri, dinamizem, banalitet e endrra naive.

Kam pritur shume te lexoj ndonje histori te fortesh te viteve 90-te.

Pakapshem: te fortesh ne kuptimin me bark zhguall breshke, apo te fortesh si Likja me pistoleta apo para? smiley

Te forte si trafikante, kontrabandiste, tutore e bandite te viteve 90-te.  Te forte si tipat me Mercedeza qe ju zinin prite gjimnazisteve te gjimanzi per ti rrembyer.

Shume bukur. Shpresoj ta vazhdosh edhe me tej

Pjesa e dyte nga fundi smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).