Është mëngjes herët dhe unë si çdo ditë jam nisur për në punë. Si çdo ditë tjetër unë nuk e di nëse jam zgjuar apo jam në ëndërr dhe ec në rrugën time si somnambul drejt punës së përditshme. Përpara se të ndez kompjuterin patjetër që duhet të pi një kafe diku, po nuk jam shumë i sigurtë ku, por me siguri do të përfundoj te kafeneja para punës, aty ku e pi përditë dhe ku kamarieri nuk më pyet se çfarë dua, po më sjell porosinë e përditshme. Rrugët janë të shkreta, edhe pse dielli i verës ka nisur ti ngjyejë më një ngjyrë optimizimi, por që mua nuk më shijon. Gjithnjë e kam problem vetminë. Po aq sa i urrej hapësirat e mbyllura, po aq urrej edhe hapësirat e mëdha bosh. Njëmilionë komplekse sundojnë në kokën time, aq sa e di se s'kam për të qenë kurrë i lirë. I lirë totalisht, them, ashtu siç e ëndërroj unë lirinë. Por gjithë këto frikëra, gjithë këto telashe, gjithë këto komplekse nuk do më lënë të jem i lirë. E di. Habitem kur shoh se në rrugë po kalon një autokolonë me tanke. Tanke të gjelbra, si ato prej lufte, tanke që ikin pa bërë zhurmë. Si ka mundësi? Tanket duhet të bëjnë zhurmë them, ca kuptimi ka nëse nuk e tmerrojnë njeriun duke imponuar pushtet me zhurmën e tyre mbytëse që të bën të mbash frymën dhe të strukesh në strehën më të afërt?!  Pastaj cne tanke?! Askush nuk fliste për luftë në lajmet mbrëmë. Televizionet bilez flisnin gjysëm ore për një grua futbollisti shtatzënë që kishte mundur të ruante linjat, duke na bërë të na dilte qejfit gruaja jonë që edhe pse nuk është shtatzënë nuk ka kohë për linjat duke vrapuara pas punës, fëmijëve e halleve të tjera. Bilez, bilez, me thënë të drejtën, na bëntë të na dilte qejfit vetja jonë që nuk ia krijonim kushtet gruas që të mund të ruante linjat. Çne tani tanke?! Ne deri dje kishim hallin e linjave dhe të obesitetit, tani paskëshin ardhur tanke në rrugë?! Po ne s'kemi as ushtri që të thuash se ushtria jonë paska stërvitje?! Pastaj çne ushtria në mes të qytetit?! Dhe rrugët e qytetit pse janë të shkreta? Po unë pse nuk trembem, pse nuk vrapoj të fshihem diku? Me gjithë këto tanke kush mund të jetë në punë tani? Po kafet a thua janë hapur sot, si mund të shtyhet dita pa një kafe? Kërkoj me sy të shoh flamurin në tank, po se shoh dot, diku më duket me ngjyrë të kuqe dhe kërkoj të zezën në mes të saj, por pastaj më duket sikur është e bardhë?! Ndonjë katastrofë?! Po s'ka rënë as shi?! Mos ka rënë ndonjë meteor?! Mah. Tanket më kanë parakaluar të gjithë dhe tutje shoh disa gra dhe fëmijë që kanë dalë dhe këpusin lulet nga shkurrët e lulishteve dhe ua hedhin tankeve. Si jemi ne, gjithnjë do të gjendet dikush që do të dalë t'u hedhë lule tankeve, pavarësisht se çfarë flamuri mbjanë mbi hekur. Është e çuditshme, se duket se i mbjellim lulet vetëm për t'ua hedhur tankeve, aq pak kemi. Ndërkohë që mua më vret ndërgjegja, sepse dua që t'u bërtas këtyrë njerëzve që këpusin edhe ato pak lule që bashkia ka mbjellë nëpër qytet. Dhe është stinë turizmi tani, me se do ti presim mysafirët të cilëve duam tu marrim paratë? Po nuk bëj zë, nuk kam bërë zë asnjëherë, duke qëndruar në qoshen time, duke u mbyllur në vetvete dhe duke u grindur me veten time për paaftësinë time për të ngritur zërin. Sa herë e kam pyetur veten, po pse duhej që unë të di të flas, kur të flas nuk ma mban? Po, nejse edhe sot po pres, gjithë këto tanke në rrugë, pse duhet të nis një sherr unë në qytet, ku i dihet si mund të reagojnë këta ushtarët. Këta janë të huaj, sepse çfarëdolloji flamuri të kenë mbi hekur, janë të huaj, unë asnjëherë nuk jam ndjerë familjar dhe i afërt me ushtarët, dhe të huajt duhet t'i kemi frikë. Unë të paktën.

Më pihet një kafe. Baret janë të hapura rrugës, por njerëzit që rrinë në tavolina nuk kanë asgjë para. Duket sikur nuk shërbehet, sikur një ankth e mban pezull qytetin.  Në televizoret e bareve ka muzikë tallava me titra lajmesh poshtë, ku vazhdohet të flitet për atë futbollistin dhe gruan e tij shtatzënë me linja perfekte.  Edhe për aksidentet që s'mbarojnë kurrë, në Pukë, në Qukës, në Luz, në Punjab, në Chatelier d'Avignone, në Chernsky, në Paris, Texas etj.. Me dhjetëra të vdekur në dhjetra aksidente në të gjithë botën. Që unë asnjëherë se kam marrë vesh pse duhet që ti di.

Më pihet një kafe. Diku tej, një nga fëmijët që u hidhte lule tankeve që s'e pashë dot se ç'flamur mbanin, kishte rrëzuar një fole trumcakësh. Zogjtë e vegjël ishin hapërdarë nëpër bar dhe klithnin me sa fuqi kishin në kokë nga frika e tmerri. Fëmija, sikur e njihja atë fytyrë, e kapi njërin nga zogjtë dhe duke qeshur me sa fuqi kishte nisi t'i tërhiqte krahët e brishta që sa kishin zënë një push dhe ndërsa zogu i vogël klithte me sa kishte në kokë ai gëzohej. Ishte si një tip eksperimenti me dhimbjen. Nuk dija se ç'farë ishte më e rëndësishme në këtë rast, dhimbja e zogut, apo kurioziteti i djalit që kështu donte të rritej. Sapo zogu i vogël do të pushonte së klithuri i vrarë nga dhimbja, me patjetër djaloshi i vockël do të zinte një nga zogjtë e tjerë që nuk iknin dot. Dhe do të mundohej të kuptonte më shumë prej dhimbjes duke e tërhequr për këmbësh. Ose duke e shpuar tejpërtej me një shkop shishqebabi që dikush e kishte hedhur në mes të lulishtes. Sepse e dinte që ta vriste duke i përdredhur kokën, do të ishte dhimbja shume e pakuptimtë. Nuk zgjaste aspak. Nga tanku i fundit, që çuditërisht më kishin parakaluar por ecnin në të njëjtin hap me mua, dikush e përgëzonte djaloshin e vogël. Qeshte me të dhe i tundte degën e luleve të këputura nga degët e shkurreve publike të bashkisë që ky i kish hedhur  pak më parë. Se ku e kisha parë fytyrën e atij ushtari. Më dukej shumë e njohur, por jo nuk ish e mundur. Unë nuk kisha askë ushtar, familja jonë asnjëherë s'i ish bashkangjitur ndonjë ushtrie. Më përzihej. Por, ndoshta ngaqë nuk kisha pirë ende kafe. Më pihej një cigare, por s'e ndizja dot pa pirë kafe. Më pihej një kafe se s'bën.

Dikush, një zotëri me nja këmishë të bardhë,  u afrua pranë djaloshit që po vriste zogjtë një nga një, duke eksperimentuar dhimbjen, me dëshirën e madhe për t'u rritë që t'i bashkangjitej karvanit të ushtarëve që shkonin në cilëndo lloj lufte, dhe ia dha një shuplakë me sa i hante krahu. Djaloshi klithi nga dhimbja. Një curril gjaku i rrodhi nga hunda, dhe unë isha kurioz të dija se çfarë mendonte tani. I pëlqente që e ndiente dhimbjen, të cilën po e kërkonte medoemos diku dhe tani po e ndjente. Pa gjakun që i rridhte, apo i ndjeu shijen në gojë dhe shau. Klithi më fort. Ai burri që i dha një shuplakë i dha edhe një tjetër. Në faqen tjetër. E pashë drejt në sy, një lot po i rridhte në fytyrë ndërsa i përdrodhi kokën atij zogut të vockël që me zërin gati në të shuar përplëitej në agoni me shkopin e shishqebabit tej e tej në trupin e vockël. Ia njoha sytë. Po çne? Nuk mund të ishte. Më pihej një kafe, bre. Si nuk po arrija te kafja para punës që të pija kafenë e mëngjesit dhe të më hapeshin sytë!

Ushtari në tankun e fundit, që ndiqte me gëzim skenën, pa këtë zotërinë që i qëlloi djaloshit që i hodhi lule, dhe ngriti armën. Pa marrë shenjë e drejtoi drejt tij dhe hapi zjarr, me breshëri. Ndodhesha pikërisht mes tankut dhe zogjeve të vdekur në ato momente, dhe i pashë plumbat që më përshkonin tej e tej. Ndërsa bija, pashë pas meje si rrëzoheshin edhe zotëria me këmishë të bardhë dhe djaloshi që i rridhte hunda gjak. Pashë edhe zhgënjimin në sytë që i njihja të ushtarit në tank. Me sa dukej ishte i zhgënjyer nga fakti që edhe pse kishte kohë në ushtri nuk arriti të mësonte kurrë të merrte shenjë. Duhej të praktikoj edhe më shumë. Sepse kush do t'i hidhte lule kur të kalojnte nëpër qytete pas betejash të lavdishme, nëse i vraste të gjithë?!

Bah, sa më pihej një kafe. Dikush më kishte kapur për dore, duke më ndihmuar të ngrihem. Shikoj i qetë trupin tim dhe shoh që nuk kam asnjë plagë. Këpuca më ka ngecur pak më pas pranë një pllake që punëtorët e bashkisë nuk e kanë sistemuar si duhet. Shoh më tej në rrugë, për tanke, por rruga është e shkretë. Tek tuk ndonjë njeri vrapon për në punën e tij. Nëpër kafene klientët e paktë, gjerbin kafenë e tyre, shpesh të shoqëruar me një gotë raki shtëpie, që një zot e di sa e sigurtë është. Po te e fundit një raki nuk bën keq, ç'ka të sigurtë në këtë jetë që të kemi frikë prej rakisë?

Më kanë mbtur në mendje sytë e djaloshit me hundët me gjak, të ushtarit në tank dhe të zotërisë me këmishë të bardhë. Sikur i njihja të tre. Sikur ishin fis me njëri tjetrin. Aq ngjanin sa dukej sikur ishin të bërë prej të njëjtës nënë. Bilez-bilez dukej sikur ishin i njëjti njeri. Frikësohem. Më duket se e gjeta se ku i njoh të tre. Dhe nuk e kthej koken nga xhamlliku i dyqanit ku kaloj sepse nuk dua ta shoh fytyrën time të pasqyruar. Sepse mundet që nuk kam krehur as flokët, e as sytë nuk i kam larë.

Eh, sa më pihet një kafe. Edhe një cigare. Po të mos ishte Ramazan edhe një gotë raki. Si nuk hoqëm njëherë dorë nga të paturit frikë! 

5 Komente

Me nje llaf s'behet fjale te pihet kafja ne zyre, duke punuar, duhet bere patjeter shqipkaferituali ne kafene para se te fillohet puna? smiley

eh mer xhib, e meritojme nje kafe ne te lsi per mjes. se gjithe ate diversion qe beme, kot fare e beme? jena lodhe, s'na hapen syte tani!

Se kuptova hic kete tregim..Vetem per te pire, po per te ngrene ndonje kafshate per mengjez? smiley

Bilez, bilez, me thënë të drejtën, na bëntë të na dilte qejfit vetja jonë që nuk ia krijonim kushtet gruas që të mund të ruante linjat.

 

Me pelqen ky ndergjegjsim smiley, ka shume domethenie

nji vrejtje te vogel po aq e madhe saqe ma largoi interesin me e lexu krejt shkrimin:
t'lutem, shmangni nga letersia shqip, italianofiline. Ca dmth "mah" ne shqip?

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).