Në detin e pasdrekes kishte nisur të shtrohej tapeti i praruar i perëndimit. Një tufë pata të egra trazuan puhizën e pasdrekes duke krijuar një re të bukur mbi kokat tona, në fluturim për në toka të tjera në drejtimin e diellit që po perëndonte. Përzierjen e detit të praruar me renë e zezë të pulëbardhave kombinoheshin aq ëmbël si një gjerdan perlash të zeza në qafën e një femre, në qafën e bardhë të shoqes time, e trazonin si tringëllimat e gotave të shampanjës zërat e vajzës time dhe të kushëririt të saj që cicërinin atje tej duke u mahnitur me tufën e patave shtegtare që i shihnin për herë të parë në jetën e tyre.

Diku nga tufa e tretë e patave një zog u shkëput dhe me një hark të gjerë u kthye pas. Dukej sikur diçka i kish humbur. Menjëherë më shkoi mendja të gjahtarët që si pengon kush të prishin as bukurinë e një tufe prej mijëra zogjsh shtegtarë. U ndjeva keq. M’u duk sikur edhe unë isha besëprerë, si ata që presin në besë shtegtarët. Patat e egra ikinin tufë pas tufe, ndërsa ajo pata e veçuar vinte me secilën prej tufave dhe pasi i përcillte gjer mbi det kthehej prapë me një rreth të gjerë në lagunat mes qytetit dhe plazhit. E pashë kur u kthye pas edhe prej tufës së fundit dhe nuk e pashë më. Nuk i ndoqi tufat e zogjve. Ndenji. Kushedi ç’arsye e madhe e kish bërë të rrinte.

Tashmë vezullima e detit të lëbyrte sytë e megjithatë nuk ngopesha së pari.  I kisha hedhur sytë tej në vrragën nanuritëse të diellit në detin e pasdites dhe kotesha nën përkedheljet e zërave të kalamajve që loznin, me veshin pipëz për të dëgjuar çdo tingull të sime bije. Më thanë që po iknin në det. Së bashku me fëmijët. E pashë kur po ikte dhe time bijë që me hapat e veckël në rërën e plazhit tërhiqte për hunde elefantin e fryrë me të cilin rrinte mbi ujë. Dhe u lëshova i tëri në soditjen e diellit. Xhevahiret në gjerdanin e detit po më bënin magji.

Edhe unë atje në jug pëlqeja të lozja me elefantët. Por që kur nisën t’i gjuajnë për dhëmbët e tyre të fildishtë, atje është bërë vështirë edhe për njerëzit, jo më për elefantët që gati janë zhdukur.

 

Dsikush po fliste pranë meje. Nuk ishte në shezllon po i ulur përtokë, gjysëm i mbuluar me rërë, gjysëm i zbuluar, si të kishte reumatizëm. Në hundën e tij kishte një guaskë që e bënte shumë qesharak. Por unë nuk qesha. doja të rrija vetëm. Lëkura e tij duhej të ishte e zeshkët, apo ngjyrë ulliri, ngjyrë ylliri shumë të pjekur. Si magjyp. Më i zi. Nuk ishte e qartë ngjyra e fytyrës. Mund të ishte edhe i bardhë. Por mund të ishte edhe jugamerikan. Sikur mund të ishte filipins, kinez ndoshta.

Ktheva kokën tërësisht t’i kushtoja vëmendje, i mërzitur që ma kishin ndërprerë meditimin. Shyqyr që vendosa të shkëputem pak ditë prej rutinës, për këto pak çaste magjike në breg të detit, dhe ja ku del dikush që s’është ngopur me muhabete. Do të flasi. Po mua më gjeti. Unë një copë nëpunës që mezi mbyll muajin jam. S’qaj dot hallet e mia; ngela të qaj hallet e elefantëve të jug. Pastaj në jug s’ka elefantë. Në jug ka gomerë, si këtu te në në veri. Edhe lopë e dhen. Po çne elefantë.

E bukura është shumë e hidhur. Mos e lakmo shumë të bukurën, sepse kur nis të lakmosh, ajo çka fiton është vëtëm shpirti yt prej përbindëshi. Nis të të zbehet respekti për veten e një njeri që nuk ka repsekt për veten, nuk mund të dojë, nuk mund të respektojë dikë tjetër, nuk mundet të jetojë. Dhe në pamundësi për të jetuar vret. Dhe kështu përcjell sëmundjen e lakmisë që po e shaktërron krejt njerëzimin. Ja, edhe unë do të doja të isha në plazh, në pushimet verore,i lodhur nga një punë rutinë, me një familje të qeshur... – psherëtiu e heshti.

Po në plazh je, more. Se sheh që je në plazh. Më dukej fytyrë e njohur. Duhej ta kisha takuar diku, me shumë mundësi në plazh, po se ku s’po më binte ndërmend. Fytyrë arabi. Ndoshta më i zi. Po ja ku ishte në plazh. Le të rrinte për jetë po të donte. Edhe pak edhe në do iknim e do ta linim ta shijonte të gjithë plazhin veç për vete.

E sheh atë tjetrin atje, - një fytyrë zgërdhihej me një buzëqeshje si prej fajtori nja tre katër çadra më tej. – ai e kishte nëj familje. Po i janë shpërndarë nëpër plazh e s’po i mbledh dot. Dy djem e gruan njëzet e tetë vejçe. S’po i gjen dot.

Desha ti thoja se mund të lajmërote policinë, si i bënte zemra të buzëqeshte ndërsa familja e tij kishin humbur. Hodha sytë në det ku familja ime e qeshur lozte me elefantin prej plastike, që kishte vetëm hundë e jo dhëmbë. Po deti më dukej tjetër. Në vend të pishave të bardha kishte disa palma xhuxhe. Dhe tej në horizont karrubet që ndërprisnin pulla-pulla grinë e gurëve. Si në Siçili. Ndoshta isha në Siçili dhe kisha ëndërruar sikur isha në Shëngjin. Ku s’të shpie mendja!

Ti nuk ke faj. Edhe unë po të isha në vendin tënd si ti do bëja. Nuk do e vrisja mendjen. Te e fundit edhe unë këtë kam bërë. Kam ikur në kërkim të një fati më të mirë për veten time. Dhe tashmë jam i sigurtë për fatin tim. Ajo çka nuk jam i sigurtë është nëse është më i mirë se ai që kisha apo jo. Më vjen keq për elefantët që s’do ti shoh më kurrë. Se janë atje poshtë në jug, në pritje të stinës së shirave.

Në jug s’ka elefantë. Apo harrova, jam në Siçili dhe në jug të Siçilisë ka Mesdheun e poshtë Mesdheut ka shumë gjëra, ka elefante e ka diamante e ka xhevahire në xhungla të pafund. Ka edhe njerëz me fytyrë ngjyrë ulli. Ka edhe luftë. Luftë papushim. Një ditë në një cep të xhunglës, një ditë në mes të shkretëtirës. Dhe sa herë lufta përplaset në një qoshe të jugut, njerëzit ngjyrë ulli mësyjnë veriun. Në veri ka paqe. Nuk ka xhevahire. As diamante. As elefantë. Ka paqe. Dhe mundësi për të ëndërruar. Atje në jug, t’i shkërdhejnë ëndrrat e një fshati për një palë dhëmbë elefanti. Dua ta shoh më mirë në fytyrë këtë mikun tim llafazan. Jam i sigurtë që e njoh. Ka mundësi një kolegu im poet nga Tunizia që pata takuar në një takim letrar, ka mundësi të jetë ai kolegu gazetar nga Briri që luftonte për kauzën e një atdheu që s’egzistonte. Ka mundësi ndonjë nga djemtë e burrat e shumtë të jugut me të cilët kam punuar.

Nuk njihemi jo ne të dy. Një ditë ti ke parë tim vëlla që vraponte nëpër pyll duke ikur nga frika se do e zinin. Dhe kujton se më ke parë mua. Mëngjesin e asaj ditës kur anija jonë u mbyt në Mesdhe. Një hap pranë ëndrrës. Mëngjesin e asaj dite kur në pasdreke unë dhe këta shokët e mi do të dilnim një nga një në breg të fryrë e të ngopur me Mesdhe. Atë ditë ti e pe vëllanë tim që ikte dhe e pyete nëse donte bukë. Ai u tremb e iku duke t’u fshehur ngaqë nuk të kuptoi dhe ti ike në punë. Ai kthehet herë pas herë në plazh e më tregon për gjërat e bukura që unë s’arrita t’i shoh kurrë. Për Parisin e për kullën Eifel, Romën e Koloseun. Eh sa do të doja që edhe unë të kisha mundësi që të bëja pare shumë dhe në vendin tim të ndërtoja një pallat me 200 statuja si të Davidit të Mikelanxhelos. Se tani kam kohë boll, edhe modele ka boll në Mesdhe. Ajo çka më mungon është një tokë, një tokë ku të mund të mbyll sytë i qetë e të pres perëndimin e diellit pa frikën për të pasur njerëz pranë. Me nevojën për të patur njerëz pranë. Një tokë që ta quaj shtëpi. Dhe në kërkim të asaj toke endem sa në një plazh të Mesdheut në tjetrin, po këtu s’ka askund elefantë. Këtu edhe patat e egra një ditë do të pushojnë së ardhuri. 

Më vjen inat që nuk flas dot edhe pse njëmilionë pyetje më gërryejnë shpirtin. Gjithnjë kështu kam qenë, nuk munda t’i njoh njëherë njerëzit që jetojnë në jug. Të di pse përherë ka luftë andej. Si t’ja bëjmë që ti lëmë elefantët të presin stinën e shirave të qetë dhe fëmijët më lëkurën ngjyrë ulliri, gruri të pjekur, sytë si orizi, flokët si thekra, a sido të jenë të rriten të lumtur. Ndoshta lumturia s’arrihet kurrë, po të rriten. Po e di se përherë do të këtë probleme në këtë anë dhe në atë të Mesit të Dheut. Ime bijë më tërheq vëmendjen dhe i heq sytë nga njeriu përkarshi. Ajo do të lozë me varkën prej plastike të dikujt dhe e ka lënë elefantin në det duke mos i interesuar më. Dhe unë që mundohem ti mbush mendjen se askush në botë nuk ka më shumë se ne. Po ajo është veç dy vjeçe. Nuk merr vesh. Ajo do varkë. Si të atij fëmijës tjetër. Mundësisht më të mirë. 

8 Komente

bukur

 Përzierjen e detit të praruar me renë e zezë të pulëbardhave kombinoheshin aq ëmbël si një gjerdan perlash të zeza në qafën e një femre,

Zot na ruaj nga krahasime të tilla..booo 
 

Kënshëm por shumë "e vriske" mëndjen në plazh

Une bera ca dite plazh ne Spille dhe ishte shume mire, kopje e gjirit te lalzit. Rera e paster, deti i paster, pemet nuk linin diellin te hynte gjate gjithe dites dhe rera matane pemeve ishte mjaft e bollshme, e paprekur nga ndertimet. Hotelet ishin te rehatshme, cmimet normale. Mund te pije kafe buze detit me 500 leke te vjetra, te blije peshk ne skare me te njejtat cmime si ne lagjet e TR. Per familjare ishte vendi ideal, se per gjalleri rinore nuk ishte. Vetem se kishte shume maqedonas me perce e me mjekrra. Ma shpifen si pamje, se keshtu ishin ne rregull, te sjellshem e te paster. Po prape, te dukej sikur ishe ne Arabi.

I madh smiley

un nuk di te them pse po m'pelqeu

Bukur, me pelqeu, mu duk si stili i Emigrantit smiley gje qe tregon se Shnikasi yne sa vjen e permisohet ne stilin e te shkruarit. Proza, mund te jete fusha e tij smiley

Shume bukur.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).