Ka plot një jetë që fryn një erë e marrë. Një jetë të plotë që ky pështjellim ka asfiksuar gjithçka. Në rrugë sheh njerëz me sy të skuqur. Veshë të mbushur me pluhur. Ju me të drejtë do të pyesni si ndodh kjo? Parafytyro të jesh në qendër të lëvizjes së ajrit i mbështjellë me një duhmë pluhuri të përjetshëm mjegullor. Të përplaset në fytyrë një copë gazetë që e ka marrë era dhe papritur e sheh veten të përqafuar me portretin e ndonjërit prej udhëheqësve politikë. Ndodh pikërisht ajo që nuk ke dashur gjithë jetën tënde. Por nuk ke shumë kohë “të puthësh” buzëqeshjen e tij babaxhane sepse papritur një kokrrizë fare e padukshme rëre të është futur në sy. Ti fërkon syrin e majtë ndërkohë që i djathti të është skuqur nga një kokrrizë e dytë. Ndërsa sytë i fërkon me të dyja duar, dhe pallton ta shkul prej trupit forca dhunuese e erës, veshët, ah!, veshët, si diçka tejet delikate, të janë vulosur plot-për-plot me pluhur.

“Hej dreq-o-punë!” Mërmërit sapo kapërcen pragun e shtëpisë dhe zhurmat ke lënë pas dere.

Fillon të zhvishesh në korridor si të jesh përballë hyrjes në një koncert simfonik. Muzika fillon me zhveshjen e rrobave që përton t'i shkundësh nga pluhuri. Sepse kjo është krejt e parëndësishme. Pastron sa të mundësh veshët. E kryen këtë punë që në fillim,  sepse të duket ky veprimi i parë më i domosdoshëm.

Zgjidh lidhëzat e këpucëve duke i zbathur këmbët nga myku që erëmojnë aromë urbane nga labirintet e pafundme.

Si një kërmill i heshtur jargavitesh drejt dhomës tënde. Në dhomë ka një dritare të hershme atavike të cilën përgjatë ditëve të balsamizuara të asaj që e emërton “koha ime” e mban mbyllur hermetikisht me perde të trasha në errësirë. Zakon ky që e konsideron shumë të rëndësishëm në balsamimin e pavarësisë tënde shpirtërore, ndërkohë që llaftara e atmosferës kafshon muret e shtëpisë. Shtëpiza jote e qendërzuar në gojë të lagjes ku banon. Mëhalla jote e varfër gojëhapur e rrethuar me apartamente tullash të krimbura kuqëlore, ç’gëlqeron dhëmballët e mitit të qytetit që ç'mitizon shtetin. Shteti yt i vogël, një mit edhe më i vogël, në arterie të kontinentit akoma edhe më të vogël, të një planeti jete të sendërtuara çuditërisht sa një grimcë e vetme pluhuri kozmik.

Duhma pluhuri vazhdojnë të spërdridhen duke mbërritur gjer në katin e sipërm të apartamentit ku banon. Por, tashmë përtej dritares ato përngjajnë me formacione plotësisht artificiale, sepse ti i vështron nga brenda dhomës ku jeton dhe me to të ndan diçka tejet thelbësore. Fakti që përpara se të shohësh pluhurin e ngritur në qiell, ose qiellin e shndërruar në pluhur, më parë ti sheh vetë xhamin e dritares tënde.

“Era është një faktor parësor,” i thua vetes, “ndërsa xhami, megjithëse hyn i pari në vështrim dhe prej tij shohim erën, një faktor dytësor.”

“Era është subjekti,” të përgjigjet vetvetja, “kurse xhami ngelet një objekt i rëndomtë, megjithëse pa transparencën e tij nuk mundet të shohim erën.”

“Pra, kush është më i rëndësishëm, era apo xhami? Subjekti apo objekti?” Pyet vetja.

“Lëri këto mbroçkulla. Pa më thuaj: Ti, drejt kujt labirinti urban shtegton duke u jargavitur si një kërmill, o njeri i mirë?” Pyet-e-përgjigjet vet-vetja.

Ndërsa grindesh dhe hamendëson, përtej xhamit, në mesin e kasabasë së zhvirgjëruar, diçka interesante ndodh në çast; Vëren se dy mace janë vendosur poshtë një bredhi, që gjithmonë të ka pëlqyer ta thërrasësh, nuk e di përse, “Napolon”. Poshtë paletave të gjelbra të strategut të madh, qëndrojnë dy kafshë të zbutura nën erë, që nga veprimet e tyre kuptohet lehtë se bëjnë butësisht Dashuri. Macka femër qimebardhë lëkundshëm përdredh bishtin e vetëkënaqur nga veprimi i partnerit të saj mashkull, një maçok pis-i-zi me sy ekspresiv si të Otellos, që i lëpin kurrizin duke lëshuar hungërima të njohura epshore.

Era vazhdon, duke marrë me vete rënkimet, duke i ngjitur lart, drejt-e-përballë fytyrës tënde të lodhur nga hamendësimi. Ti sheh duhma pluhuri; Krahë të këputur bredhash që përngjajnë si Napolon; Copa gazetash; Letra të panevojshme; Fjalë; Dekrete; Tinguj; Poezi, që vallëzojnë në këtë pështjellim përjetësor marramendës, ndërsa qëndron pas xhamit të cilin fanatikisht e pastron çdo mëngjes, përpara se të pish kafenë e ditës ku jeton. Kënaqesh pa masë kur shikon dy mace nën erë që bëjnë dashuri. Instinkti është pjesë e pandarë e kësaj bote, sado i vogël të jetë këndi yt i vështrimit. Sado e mbyllur të jetë dhoma jote. Ndaj edhe thërret plot harre:

“Po!”

“Gjeniale!”

“Kjo po, është një dëshmi e besueshme.”

“Diçka vërtet e besueshme.”

“Dy mace, nën erën e marrë, që japin dhe marrin Dashuri!”

“Po.”

Aty ku shfaqet e hapët egoja jote, je më i sinqertë. Dhe sinqeriteti të zbavit, sepse të shpalos atë çka mbi supe mbart plot një jetë si të përjetshme; Natyrën tënde; Instinktin; Ashtu si është, krejt lakuriq.

I trishtë largohesh nga dritarja atavike e materies, si e vetmja pjesë që e bënë fatkeqe dhe njëherësh të lumtur dhomën tënde. Në thembër të këmbës, prek me gishta «gjëndrën e kujtesës» që të ka dalë si produkt i endjeve të pafundme nëpër labirint. Labirint i koklavitur, që përfundon në një banjë të shtruar me pllaka majolike, ku një rubinet inoks i paoksidueshëm fillon të lëshojë në orare të kufizuara të ditës, ujin e ngrohtë që rrjedh, poshtë të cilit krejt i zhveshur fillon të lahesh. Të pastrohesh gjithë qejf.

 

Marrë nga libri me të njëjtin titull. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).