(Requiem për Peshkun e dikurshëm)

Muret e tejdukshëm të zyrës sillnin me kursim dritat e pakta të muzgut metropolitan. Ai po rrinte meditues në terrin e butë dhe do të dëshironte të mbështeste ballin mbi xhamet e ftohtë duke tretur vështrimin përjashta, nga lartësia e katit të 27-të, që të zgjonte gjithsesi një dëshirë fluturimi. Ja, kjo ishte e gjitha. Kishte triumfuar. Emri i tij së bashku me titullin e ri të zëvendëspresidentit të korporatës ishin thirrur me bujë në mbledhjen e sotme dhe të pranishmit kishin duartrokitur pothuaj në standing ovation. “Ylli i ri i kompanisë”… fjalë të zgjedhura dhe politikisht korrekte, mirësjellje e programuar deri në hollësi, e natyrisht asnjë befasim - korporata i urren befasimet dhe spontaneitetin përsa kohë këto nuk janë të programuara.
Gjatë gjithë ditës i ishte shmangur me kujdes asaj që ia kishte frikën më shumë: vetes së vet. E kishin ndihmuar për këtë prania e shefave, fraza e gdhendur në gjysëm-konfidence e CEO-së “Welcome to the big league”, duart që tokeshin, përshëndetjet majtas-djathtas, e-mailet e pafund që i uronin ngritjen në detyrë, shakatë e rastit që ishin përsëritur në një milion raste të tjera të ngjashme anë e kënd Amerikës në qindvjeçarin e fundit, zilia e pafshehur që masakronte pa mëshirë sytë dhe fytyrat e armiqve të tij, admirimi i të huajve të tjerë si ai, që njëri “nga ne” ia arriti... Porse tani, i vetëm dhe në zyrën e errët, nuk kish më ku fshihej dhe më në fund bubulliu heshtaz me vete atë që e kish injoruar me sukses gjithë ditën: Pse dreqin s’po gëzohesh për të gjitha këto? 
Kishte kujtuar që ngjitja në karrierë do i ngjante ngjitjes së vështirë alpiniste për pushtimin e majës, nguljen e flamurit, shijimit për ca çaste të përjetësisë, tour de France, Wimbledon, hole in one në ditën finale të turneut, “jackpot on the Friday night”. Por aty te maja bënte vërtet më ftohtë. Dhe vërtet shumë pak vetë arrijnë, qoftë edhe duke shkelur mbi kufoma, por është prapë se prapë ftohtë. Ligj i fizikës dhe, me sa duket, i njerzve. Namëta ajo që i trembej më shumë i doli nga thellësitë e ujrave, dalëngadalë si një sirenë, me currilat që i rridhnin anash, e pagabueshme, e heshtur, këmbëngulëse, pa shërim: Vetmia. Ti je vetëm. “It takes two to tango. It takes more to rock!” Por ti je vetëm. Ti je një adresë e-maili e ruajtur në llogari të pafundme e-mailesh të tjerë. Ata të kërkojnë pa mëshirë gjithë ditën; “you’ve got mail” të lajmëron orë e çast mbi monitor. Kush në skëterrë ka kaq shumë nevojë për ty? Ti je një numur telefoni i ruajtur në kujtesat e njëqind telefonëve në zyra të largëta. Ke 25 njoftime telefonike të padëgjuara; 62 e-maile të reja. Dallgët e Mbledhjelandit përplasen pa mëshirë; ke për të asistuar në gjashtë mbledhje, dy nga këto janë fakultative, një tjetër sine qua non, dhe dy kanë konflikt oraresh. Je një “bullet” (plumb qorr) në axhendën e bossit, i cili mendon për ty një të njëqindetridhjeteshtatën pjesë të kohës. Aq është buxheti i departamentit që ti mbulon. Ti je rob i vrimës së zezë a vrimës së krimbit që quhet “business day”. Kur kjo perëndon, si në një realitet nga Harry Potter, ndërsa e-mailet fashiten ngadalë, telefoni bëhet shurdh, mbledhjet largohen tutje si shpirtra të këqinj, ti mbetesh aty në breg të jetës pa asgjë, një fosil që e pruri stuhi e ditës dhe që dallgët e fashitura të muzgut edhe të duan s’e marrin dot pas në thellësitë plot vrunduj. Heshtja tani dëgjohet edhe më shumë në sfond të zhurmave të ditës së ikur. Vetmia dhemb si një plagë e ftohur, të cilën s’e ndjeve sa ishte e nxehtë. 
Në zinxhirin e ditëve ishin të rralla momentet kur ai kishte luksin e trishtimit nga vetmia. Si përbindëshi i Loch Ness-it, kjo shfaqej rrallë. Vetëm për t'i treguar sa i dobët dhe i pambrojtur ishte. Atëhere kur çdo gjë dukej se thosh të kundërtën e kësaj. Si sot. Dhe gjithmonë, ashtu si i burgosuri ripërtyp momente të lumtura për të ngjyruar sadopak grinë e qelisë, ai nxirrte nga ujërat e thella kujtimin kundërhelm, kundërpërbindësh, anti black hole, kundërvetmi, një dashuri të hershme, Leilën, që s’e dinte ku ishte e se ç’bënte, (“që s’na dinë ku jemi, që s’i dimë ku janë”); kujtimin e saj e mbante veç, si bizhu të shtrenjtë në një kuti mogani të errët në një kthinë ku s’shkohet përditë. Ai ishte si një ganxhë e sigurtë që e lidhte me jetën; më i sigurt se Mercedesi kabriolet që e priste në parkun e betontë të ndërtesës së korporatës, më i kujdesur se lokali gjysmë luksoz Magiano's, ku rezervonte herë pas here darkat, shërbyer zakonisht nga Kimberly, kameriere me gjoks të hatashëm që e trubullonte gjithë kohën me idenë e bujtësit të parapëlqyer, me ecjen e vet si prej mjellme, turbullim që shkatërrohej pa kthim në çastin kur ai shkruante 20 përqindshin e bakshishit në faturë. Me siguri mjellma do shndërrohej në kushedi ç’lloj shpendi tjetër nëqoftëse ai 20 përqindsh përgjysmohej. 
Ai do ta ndërronte me qejf Mercedesin e hapur me autobuzin fizarmonikë të tejmbushur “Shkodra” të ditës kur kishte folur për herë të parë me Leilën. Mercedesi i jepte pasione fluturake dy-tre orëshe; “Shkodra” i fali atë “që dot s’ja jepte kush”, atë që asnjë drogë e nargjile në botë s’ia kish ofruar, të lashtin e të çmendurin e mençur “maxhnun”. Në Mercedes ai ishte një gjallesë që mund të prodhonte orgazma (të vërteta apo të rreme) në ndenjtëset e lëkurta me xhepat mbushur me çamçakiz e kondome, pasuar thuajse gjithnjë nga pendesa të hidhura; por jo “maxhnun”. Gëzimet e vdekatarëve të zakonshëm, që krenohen me vogëlsira, ngaqë blejnë perime e fruta organike “të kilometrit zero”, apo ngase gjuajnë graalin e sodit, çmimin e ulët për cilësi të lartë, nuk gëzonin më. Thjesht kafshonin pa oreks jetë bajate, të ftohura në frigoriferët e kohës sonë, të cilët s’kanë as një Promete të tyrin që Zotave t’u vidhte akullin e majave. Nga shkretëtirat persiane morëm qilima dhe imam bajalldi, por jo “maxhnun”,  për këte s’ka libër kuzhine me receta; kundër gjithë çmendjeve të botës, të bukura a të shëmtuara, nuk është rritur ende bar në shkretëtirë.

~o~o~o~

Këndo, o muzë, mërinë e autobuzëve fizarmonikë, prodhim i markës "Shkodra". Nuk di a do lindë Homer të përshkruajë groteskët, të fandaksurit, teknefezët, derdimenët, “të thjeshtit gjer në dhembje, të urtit gjer në madhështi”, teneqet e vjetra kërcitëse prej Rosinanti, të palodhurit e lodhur, besnikët gjer në vetmohim, tradhëtarët e pashoq, të mirët dhe të dhjerët, të lavdishmit dhe leckamanët autobuzë të Shkodrës.
Ja ku vinin gjithë tërsëllimë me ecjen e vetëtimtë 20 kilometërshe në orë, të merrnin 150 vetët që prisnin si të lidhur ardhjen e tij çlirimtare, për t'i degdisur ashtu të ngucur në qytezat e vogla M, N dhe P në periferinë veriperëndimore të Tiranës, ku shumica e tyre punonin. Ata s’ishin autobuzë, ata ishin Vaudeville me aktorë të shkëlqyer, të përditshmit pasagjerë, që mbijetonin mjerimin sardelian me artin e vetishëm të të jetuarit inteligjent. I njëjti ritual përditë; tre katër veta nga ata “të çalltisurit, që e nxirrnin qimen nga qulli” hipnin të parët me vrullin që do e kish zili edhe ushatri më i devotshëm tek hidhet në sulm nga llogorja mbi armikun. Ata hapnin duart dhe këmbët si oktapodë dhe zinin gjithë ndenjëset e lira në autobus për shokët e tyre. Nuk do ta marr vesh kurrë se si tre veta me nga katër gjymtyrë secili mund të “rezervonin” 30 vende duke vënë kushedi ç’pjesë trupi mbi to, këmbë e duar të reja që u mbinin si Vishnu, por ata tre-katër heronj e bënin këtë çdo ditë. Pas tre-katër sulmuesve “rezervonjës” i vinte rradha galerisë, publikut të thjeshtë, gjithashtu mësymës, i falangave të dyta e të treta, që aq shumë shtyhej njëkohshëm drejt dyerve, sa që askush s’hipte dot. Mbasi mbaronte edhe sulmi i “akënxhinjve” pas atij të parit “të jeniçerëve”, vinte rajaja e thjeshtë, nën-publiku, që fillimisht duhej të shtynte brenda skopjot njerëzore që dilnin nga dyert që kurrë s’u mbyllën si duhej. Të gjitha ligjet e fizikës mbi volumin e trupave sfidoheshin aty; le të kërkonin sa të donin nëpër ato laboratoret qindra pashë nën tokë se si volumi përthyhet diku afër shpejtësisë së dritës: në autobuzët Shkodra, aty ku s’kishte vend për tre veta, rrinin pesë. Mesa duket njerëzit aty brenda bëheshin të lëngët; si të tillë merrnin formën e enës ku vendoseshin; pra bëheshin në grup si prizëm "Shkodra", një qenie treqindkëmbëshe, treqindsyshe, treqindveshëshe, që do shtangte vetë Gorgonën. 
Dikur mora vesh se kishte edhe nga ata që nuk hipnin për qytezat socialiste, por thjesht se kishin rast të rrinin ngjitur me ato, gocat e paarritshme dhe të pakuptueshme të autobuzit. Siç thoshin vetë, në një drejtim, atë nga M, N, P në Tiranë, ose anasjelltas, ata “e bojshin gjymsën e qejfit”. Prekja e gocave tiranse ishte rrethi i shtatë i delirit, perversët do pranonin të shtypeshin edhe nga rulat që shtronin rrugët, të bëheshin zift (se baltë nuk i linte Naim Frashëri të bëheshin), pra të bëheshin edhe më zi se ç’ishin, vetëm për atë prekjen e këmbëve dhe vitheve me ato tjetërkund të paarritshmet; nëqoftëse prekja rastiste gjokset e tyre, atëhere deliri ishte total, saqë edhe vdekja s’do ti trembte më. 
Sikur këta të mos ishin mjaft, dy krijesa edhe më të përçudnuara, që u thoshin fatorino tërë kohën përsërisnin: “Biletat, abonetë, shokë qytetarë” me një zë prej bretku, arrinin të përshkonin largësinë e pafund nga dy skajet e autobuzit dhe të takoheshin në mesin e tij të lëvizshëm si prej balerini. Se si e bënin, ata e dinin. Syshqiponjë se mos dikush merrte e përdorte abonenë e shokut, pullën e tij apo të tjera marifete, ata çanin me sukses mes një turme të stërngjeshur, gjysma e këmbëve të së cilës nuk arrinte të shkelte dyshemenë në më të shumtën e rrugëtimit të pasosur. “Biletën, ose do ta ndal mjetin!”! 
E pra, ndonëse mrekullia e jetës vesh vendet më të çuditshme, deri thellësira pus detesh me gjallesa të pavarura nga dielli, ndonëse jeta hipën mbi gur e mbi shkëmb çdo çast, ia beh në mes të shkretëtirës, mbi Antarktik, në rrëza vullkanesh e mes gazesh të nxehtë sulfurikë, prapëseprapë do e kishit të vështirë ta mendonit që në një sfond të tillë të murrmë autobusor, do të takonit një krijesë rrezëllitëse si Leila.

~o~o~o~

Statistikisht mjaftojnë 30 vetë që të kesh një mostër shoqërie të plotë. Autobusi kish pesë herë më shumë. A ishin vajzat vërtet aq të bukura, apo dukeshin ashtu në sfondin e murrëtyer? Thashethemet, historitë, intrigat, konkurrenca e djemve për më të bukurat, sfidat - të gjitha ishin aty, në atë orë udhëtimi që përsëritej gjashtë herë në javë, ditë për ditë, si në pritje të armagedonit të së dielës.
Njëra nga vajzat nuk ishte e bukur, por bënte si e tillë. Djemtë e quanin “çapkënia”. Ama të gjithë ata u pezmatuan kur Vangjo, tipi i neveritshëm i autobusit, shtiu në dorë Stelën, që ishte vërtet e bukur edhe pa autobuz, që s’kishte nofkë nga djemtë dhe që të kujtonte me sytë e vet si nata Wynona Ryder-in apo Margarita Tutulanin, kjo varej. I neveritshëm Vangjua, por ai ngiste një motor Vespa (“dyzet-qirinjsh”, sipas djemve skërmitës). Bota s’ish e drejtë qyshse u krijua. Dhe askush s’u mësua me këtë. Vangjo u duk sa hap e mbyll sytë njëqind herë më i shëmtuar dhe më i papranueshëm. Ai iu vardis asaj me një këmbëngulje ligaveci për dy-tre muaj rresht, pa u shqetësuar aspak nga kundërshtimet dhe përbuzja e hapët e Stelës. Të gjithë qeshnin nën buzë. Është idiot. Si s’pati një herë klas ky njeri! Por qeshja iu ngriu në buzë tek i panë të dy hipur në Vespën e tij, në një nga ditët kur autobuzi i përbindshëm i kishte skopjot njerëzore të parregullueshme (“me asnjë lugë këpuce”). Një Vespë ishte më fantastike se Graceland. Elvisi i saj fare mirë mund të quhej Vangjo. Ky e kish pritur prej shekujsh atë ditë. Me siguri bekonte autobuzin, aleatin e vet të natyrshëm. Dhe pikërisht atëhere kur dukej se mirësitë në këtë botë kishin mbaruar megjithsej, kur mbasditet bëheshin pis me përfytyrimin jargor të Vangjos duke ndërzyer Stelën e bukur, bashkuar në një qenie të vetme kentaur vangjelostelore (vangjosterrore thuaj më mirë... brrr… vetëm ideja të drithëronte, mallkuar qoftë ai që shpiku Vespat dhe Fiatet!), pra pikërisht kur dukej që armagedoni filloi vërtet numërimin mbrapsht, ndodhi mrekullia: në autobuzin e ngjeshur prej dhjetra sardelesh, ai pa të hipte një krijesë që s’do të habiteshe po të kishte pika vese sipër saj. Leilën.
Keqkuptim në autobus, zhuli i të cilit nuk arrinte ta prekte, një ditë ajo u shfaq dhe u fut heshtur me një serenitet mermeri. Ai s’mund të luante të painteresuarin, taktika e shpërfillësit ishte veç shfajësim për humbamenot. Jo, shikimi i tij gjithë interes depërtoi si trapono duar, qafa e veshë opakë dhe arriti te pjesëzat e fytyrës së saj, që ashtu e copëzuar vinte edhe më e bukur. Autobuzi përfundimisht nuk ishte përbindësh. Këtu hyje aq lehtë në bisedë, dhe rruga një orëshe u bë mizorisht e shkurtër. Ajo e njihte. Ajo e dinte çfarë gjimanzi kishte shkuar ai! Ia kish pas lexuar poezitë që ai bënte në klubin letrar. Madje dinte edhe çfarë plazhi kishte qenë vjet ai. Dinte edhe historinë me njërën. Sytë e saj dinin të bëheshin të djallëzuar dhe të vrisnin pa mëshirë. Ai ishte gati për dënimin kapital. Dhe s’donte që t’ia mbyllnin sytë para ekzekutimit.
Qyteza socialiste M, ku ajo do zbriste, e prishi ëndrrën. Mirupafshim nesër! Mozart, Liszt, Strauss, Beethoven s’kishin bërë muzikë aq të bukur sa ajo “mirupafshim nesër”, danub blu, apasionatë, për ty Elizë, për ty. Ajo “mirupafshim” me diftongun “fsh”, që e larton shqipen gjuhë mbi gjuhëra. Dëshirore integrale. Leilën nuk e shqiti nga mendja gjithë ditën, morfologjikisht, si gjymtyrë fjalie, vazhdimisht në mënyrën dëshirore. Gushën e saj - padyshim më e bukura në botë me atë sipërfaqe fëminore mermeri – e puthi në njëmijë variante përsëritës. 
Kur erdhi mëngjesi pas natës tërkuzë, stacioni, zënësit e vendeve, valët e akënxhinjve, asgjë nga këto nuk ekzistonte. Ata ishin pranë e pranë. Ata po flisnin prapë. Ajo kishte qejf luleshtrydhet dhe macet. Natyrisht. Grupin ABBA. S’do mend. Julio Iglesias. Hmmmm. Si dhe Demis Russos. OK, ky s’prishte punë fare. Ajo ishte e martuar. Dang! 
Autobuzi nuk frenoi, por koka e tij u përplas shumë fort pas një muri të padukshëm. Po natyrisht, e kur kishte patur ai ndonjëherë aq fat? Por ajo po fliste për një si ndarje të përkohshme. Për diçka që nuk shkonte. Muri u bë si prej sfungjeri. I shoqi ishte për specializim jashtë shtetit. Sfungjer shumë i butë. Donte dhe dy vjet të mbaronte studimet. S’ishte as sfungjer, ishin o copa pambuku, imitim dëbore në festën e Vitit të Ri ku dhuratat binin prej qiellit, ose copa reshë, shtëllungore, shpërndarë pa kujdes rreth e rrotull.
Kurrë më parë nuk i kish ndodhur që me femra të kësaj sëre të mos kish nevojë të dukej më i mirë se ç’ishte. Që heshtja të mos ishte panik. Ti flet shumë bukur, i tha një ditë ajo. Po të mos ishim mes njerëzish, do të kisha puthur. Dang! Ku janë njerezit, s’po shoh njerëz fare, i kish thënë ai. I verbër, mos ki merak, i kish pëshpëritur ajo, do të të them unë kur të mos ketë. 
Puthja e parë ndodhi në një kinema mbushur përgjysmë me njerëz qysh në minutën e parë të filmit. S’u mor vesh çfarë filmi ishte. Tavani i kinemasë i ra në kokë dhe për dy orë dëgjuan vetëm pëshpërimë-ofshamat pa zë të njëri-tjetrit dhe pyetje kot, ca “çfarë” avullore.
Qyteti ishte një vend shumë i vështirë për dashuri. Këtë duhet ta vidhje ku të mundje. Ata takoheshin çdo ditë gjysëm ore para nisjes së autobuzit dhe ngjiteshin në një pallat të pambaruar, në kat të pestë. U bënë mjeshtra të dashurive pesë minutëshe. Mbështetur pas mureve pa suva. Gjithnjë tek e njëjta hyrje e bekuar. Pallatet donin një shekull të përfundoheshin atëbotë, por kjo s’dukej ndonjë qamet tani, përkundrazi. Përkundrazi. Çdo e keqe e ka një të mirë.
Pas dashurisë, ai nuk ndjente atë dëshirën e njohur të braktisjes së skenës së krimit. Rrinin me kokë mbështetur tek njëri-tjetri edhe pesë minuta të tjera para se të niseshin tek përbindëshi treqindsysh. Festuan nëntë javë e gjysëm të lidhjes së tyre, krenarë që rezistuan më tepër se Mickey Rourke dhe Kim Basinger. U bënë virtuozë në njohjen e çdo centimetri të tjetrit. As ai vetë s’e kish ditur që ishte aq i ndjeshëm në vetullën e majtë. Ajo ia puthte dhe ata me vrap kërkonin ndonjë sheshpushim shkallësh ku çdo çast mund të hapej një derë. Festat e vërteta ishin kur gjenin ndonjë dhomë bosh në shtëpitë e shokëve të tij, se në qytetin e tyre hotelet s’përdoreshin për dashuri, ndërsa te kodrat periferike do kishe patjetër dhjetë palë sy të lyrshëm që të përgjonin në peep show-n më të urryer në botë!

~o~o~o~

Muzgu po fqinjëronte me natën jashtë xhameve të zyrës, që përçonin dobët dritat tashmë të shumta metropolitane. Ai mori frymë thellë. Syprina e lëmuar e tryezës së punës dukej si fusha e shkretë pas një beteje të gjatë dhe pa fitimtarë. Një ditë Leila, tamam kur ai nuk e priste, kur ideja e martesës nuk po i dukej më aq e papranueshme dhe si një sëmundje e destinuar për njerëz të tjerë e jo për të, kur veten nuk mund ta shihte pa Leilën në të gjitha skenaret e mundshëm për të ardhmen, që përfshinin te gjitha gjasat nga burgu i përjetshëm a-la Abati Faria tek ylli i ardhshëm i rokut a-la Mick Jagger, pra shi kur nuk e priste, ajo i tha që nuk mund të vazhdonte më ashtu. Ajo donte t’i jepte martesës së saj një shans. I shoqi nuk kishte asnjë faj. Ata nuk duhet të shiheshin më. Dang! “Life is what happens when you’re busy making other plans”!
Ai duhej ta kuptonte. Hm, e kush i kuptoi një herë femrat? Pa dyshim që ai do e kuptonte. Si gjithmonë. Hm, dita që femrat do kuptohen do të shënojë një epokë të re gjeologjike. Jurasic 2? 4? 7? Epoka e Zbërthimit të Femrës. Kaq mjafton, s’ka nevojë për dinosaur dhe arkeopteriks. Dhe ishte hera e parë që ai nuk foli asnjë fjalë gjatë gjithë kohës. Ajo nuk e la të fliste: “Të lutem, mos e bëj edhe më keq se ç’është, ti e di”…
Ai u ngurtësua. Filloi të ngjante si një murg françeskan. Me të njëjtën pallto-zhgun të murrme që s’e hiqte kurrë. Qyteti po e humbte magjinë saora, ashtu siç e fitoi.
Autobuzi u shndërrua përsëri në përbindësh. Një lumturi e madhe mund vetëm të pasohet nga një trishtim po aq i madh. Ishte një sëmundje që s’po kishte shërim. Në Lindjen e Mesme bëhej luftë. Kjo i kujtonte Leilën. Flitej që pluralizmi mund të vendosej në Shqipëri. Dhe kjo i sillte në mend Leilën. Më i madhi shkrimtar i vendit u arratis në perëndim me gjithë familjen. Dhe Leila i dilte para syve. Ishte virus nga universi paralel me kohë dhe hapësirë të ngatërruar e përzjerë. Me antimaterie. Që zinte fill nga mallkimi maxhnun pak para vdekjes së të çmendurit më të mençur me dhembjen më të bukur të planetit prej dashurisë më të pamundur për Leilën e parë nga Persia nja njëmijë e ca vjet të shkuar, njëqind male e pamundësi kaptuar. Vinte nga shkretëtirat dhe shqiptarët kishin provuar që ishin veçanërisht të ndjeshëm ndaj tij. Mekanizmat mbrojtës të arsyes nuk u punonin shumë mirë. Ashtu siç nuk u kishin punuar më parë edhe gjermanëve, francezëve apo anglezëve: Tristanit, Okasenit apo Romeos. Por dukej këta kishin kohë që ishin vaksinuar. Nuk para i zinte shumë ileti.
Megjithatë, si ata viruset që ndonjëherë pësojnë mutacione të frikshme dhe dalin ku s’e pret, ashtu edhe maxhnuni godet atje ku s’e pandeh. Si e shpjegoni ndryshe atë astronauten që para pak kohësh i hipi makinës së vet si e çmendur (ndoshta ishte fshesë dhe na u duk makinë) dhe udhëtoi papushim nga Teksasi në Florida (flitet se kish veshur pelena fëmijësh për të mos humbur kohë me banjo e me vogëlsira të tjera), vetëm që t’i dilte para në aeroport shemrës në dashurinë e saj të pamundur? Ajo ishte astronaute; asaj i besonin vajtjen në hënë. Si mund ajo të bënte çmenduri të tillë? Me psikanalizë dhe teste gjaku nuk gjetën gjë - diagnoza maxhnun nuk matet me megaherc. As amoku me amperë. "Ju, që gjer në hënë keni shkuar, si vallë s’depërtoni dot në gjoksin tim?"
Ai e braktisi qytetin e tij në rastin më të parë. Kjo ishte shpëtimtare. Kishte filluar të shfaqte ca shenja jo të mira. Njerëzit s’e merrnin vesh pse shkonte në një pallat që po ndërtohej, ngjitej deri në kat të pestë dhe pinte cigare pa fund duke medituar. Leila nuk punonte më në M. Ai e kish parë tek shkonte rrugës, por nuk i kish folur asnjëherë. Një herë e pa me të shoqin që mbase ish kthyer nga specializimi para kohe. Ajo iu duk si shtatzënë… po sikur? Ky qytet po shndërrohej në një makth. Me t’iu dhënë rasti iku larg, në një vend të huaj ku flitej gjuha e huinhmhmëve… Një ditë para se të ikte qëndroi me orë në një vend ku Leila mund të kalonte. S’u gabua. Ajo e pa. Ishte vërtet shtatzënë dhe ishte e bukur tjetërlloj. S’ish nevoja për asnjë fjalë. Ajo e kuptoi vendimin e tij. U zbardh në fytyrë. S’ishte vështirë t’ia shikoje ngashërimën nga pas. 
Për vite me rradhë, duke mbijetuar në vendet e të tjerëve, shpirti i tij vuri kore, nuk lejoi asnjë çmenduri vrastare, asnjë virus maxhnun t’i afrohej. Ky do ishte një minus në resume sepse ishte një ndjenjë e fortë. E rrezikshme si drogat e forta. Në një studim të fundit në botën e korporatave kish rezultuar që një në tridhjetë punonjës është psikopat. Po me maxhnun, sa përqind do kish? 
Korja e shpirtit, si çdo koracë e verbër, vërtet që të mbronte, por ndërkaq vriste edhe indet e buta, pjesët që donin të rriteshin. Duke shkaktuar pikërisht të kundërtën e asaj që kish për qëllim. 
Ashensori që e zbriste me shpejtësi nga qiejt meditues për në truallin me Mercedes, Magiano's e Kimberly e bëri të llogariste se ç’mund të proftaste dikush me të dashurën e vet për 27 kate. Ato që tregonte Hollywood-i s’mund të ishin të vërteta. Pikërisht ditën që u bë zëvendëspresident i korporatës mendja i shkonte nëse mund të bëhej dashuri në ashensor… Mercedesi e priste vetmitar në parkun e betontë. Gjermanik. Teutonik. Gotik. Inxhinierik. I përpiktë. Simbolik. Status. Por pa misterin e autobuzëve Shkodra. Do ta shpinte tek Magiano’s me muzikë klasike në sfond, jo drejt qytezës socialiste M me menca të zhveshura marshesh proletare. Befas provoi një mall të butë, jo të mprehtë e shpues si dikur, që ia lagu shpirtin.
Maxhnuni kish fjetur brenda tij për shumë vite, ishte zbutur nga koha, ishte plakur, ishte bërë soj shtëpiak, por nuk kishte vdekur. Fatin e kishin të lidhur pazgjidhshmërisht: ja vdisnin të dy, ja shpëtonin të dy, ai dhe marrëzia e bukur. 
A kishin mbijetuar? A mund të ndihej i lumtur? Nëse po, për këtë do ia vlente Dom Perignon. Të festonte dhembjen. Që mund t’i dëftente se ish i gjallë e ish ndë jetë. Diku më mirë se tek Magiano’s. Se ku pikërisht, do ia linte marrëzisë së tij të zgjidhte.

10 Mars 2007

10 Komente

Te falenderojme per kenaqesine qe na jep! smiley

Shume bukur emigrant. Na kenaq me keto udhetimet ne kohe. Urime per promocionin dhe keqardhje per Leilen. Upsss harrova qe ishte thjesht fantazi :-D .

-Ke lexuar shume libra? 

-Po, shume.

-Nuk eshte jeta ashtu. Ketu ska funde te lumtura. smiley
 

Dje ne darke i thash tim shoqi: "nje sekonde se m'paska shkrujt emigranti". Ai tha: "aaaaaaaa ok".

Requiem aeternam dona eis, Domine!

Per nje bote te harruar, nje kopsht idilik, nje parajse e vertete ne te cilen Titanet jetonin ne paqe te plote me njeri tjetrin, te pacenuar nga zilia dhe kapriçoziteti i gjenerates se re te perendive. Nje terren fertil, ku ekzistenca dhe madheshtia e çdo individi ishte e barabarte me te tjetrit, dhe ku idete e peraferta shkembeheshin pa u kontestuar nga “grandiloquentia” e Atenes, Aferdites, apo Zeusit.

Nje bote e bukur, nje bote ideale...

 

Requiemi ma keputi shpirtin.Homazh i bukur per S.Valentino.smileyTe lexoj tashma prej vitesh emigrant.Seç ka nje pike ,ose jo kaq prere ,nje periudhe ,nje ngjarje qe shkrimet e tua i ndan ne ACe DC.Vertet...ato te para AC jane si ky i risjelle ketu,pas DC kam te veshtire te kujtoj ,pak me kane ngelur vertet ne mendje.Me siguri DC ke me shume lime,me shume perpunim,por edhe me shume hermetizem.FLM qe e solle.Ukenaqa tu rijetu sensacionet e dikurshme. smiley Buon S.Valentino a tutti ,Buon Amore a tutti smiley

 

shume bukur... e shijova....

nganjhere me vjen keq qe krijimtari te ndyshme i merr falas ose i jep falas pasi sado pak e kane nje vlere si morale por edhe materiale....gjotjmone i kam vleresuar dhe pelqyer krijimtarine tende Em....uroj sukses bro...
 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).