Thomas Hardy: Tonalitete neutrale

 

Qëndruam pranë një pellgu atë ditë dimri

Dielli ishte i bardhë si i mallkuar prej Zotit.

Gjethe kishin rënë mbi të përvuajturin bar

            -Kishin rënë prej një ahu dhe ishin gri.

 

Sytë e tu mbi mua ishin si sytë që lodrojnë

Mbi enigmat e mërzitshme të viteve të kaluara;

Dhe disa fjalë, merr e jep, luajtën midis nesh

            Mbi të cilat u humbën edhe më nga dashuria jonë.

 

Buzëqeshja jote ishte gjëja më e vdekur,

E gjallë aq sa kishte mjaft forcë për të vdekur;

Një zgërdheshje e hidhur u përfshi atje

            Si një shpend ogurzi në fluturim…

 

Që atëherë, mësime të mprehta që dashuria mashtron,

Dhe shtrydh gabime, më kanë formuar mua

Fytyrën tënde, diellin a mallkuar nga Zoti, një pemë

            Dhe një pellg me flete të hirta buzë tij.

 

Neutral Tones

We stood by a pond that winter day,
And the sun was white, as though chidden of God,
And a few leaves lay on the starving sod;
         – They had fallen from an ash, and were gray.

Your eyes on me were as eyes that rove
Over tedious riddles of years ago;
And some words played between us to and fro
         On which lost the more by our love.

The smile on your mouth was the deadest thing
Alive enough to have strength to die;
And a grin of bitterness swept thereby
         Like an ominous bird a-wing….

Since then, keen lessons that love deceives,
And wrings with wrong, have shaped to me
Your face, and the God curst sun, and a tree,
         And a pond edged with grayish leaves.

 

 

Philip Larkin: Mashtrime

‘Sigurisht që më droguan, dhe kaq shumë sa nuk erdha dot në vete deri mëngjezin tjetër.  U tmerrova kur zbulova se isha shkatërruar, dhe për disa ditë isha e pangushëllueshme, dhe qava si një fëmi që të vritesha ose të kthehesha përsëri tek tezeja.’

                                                                        Mayhew, Puna dhe Varfëria në Londër

 

Edhe kaq larg, e ndjej shijen e dëshpërimit,

Të hidhur e të fortë me bishta, që ai të detyroi të gëlltitësh.

Shkrimet e rastësishme të diellit, shqetësimi i shpejtë

Dhe i përkohshëm i rrotave përgjatë rrugës përjashta

Ku si një nuse, Londra, përkulet drejt anës tjetër,

Dhe drita, e papërgjigjur, e gjatë dhe e gjerë,

E ndalon plagën të shërohet, dhe e dëbon

Turpin nga fshehja.  Gjithë ditën e panxituar

Mendja jote shtrihej e hapur si një sirtar thikash.

 

Geto, vitet ju kanë mbuluar.  Nuk do mund të denjoja

E t’ju ngushëlloja po të kisha mundësi.  Ç’mund të thuhet,

Përveç se vuajtja është e saktë, por ku

Dëshira merr predispozim, leximet do të dalin të shkujdesshme.

Sepse për ty nuk ka shumë rëndësi,

Që ti ishe ajo më pak e mashtruar, atje në atë krevat,

Sesa ai, duke iu marrë këmbët nëpër shkallë

Për të shpërthyer në papafingon e vetmuar të vetkënaqësisë.

 

Deceptions

Even so distant, I can taste the grief,
Bitter and sharp with stalks, he made you gulp.
The sun's occasional print, the brisk brief
Worry of wheels along the street outside
Where bridal London bows the other way,
And light, unanswerable and tall and wide,
Forbids the scar to heal, and drives
Shame out of hiding.  All the unhurried day,
Your mind lay open like a drawer of knives.

Slums, years, have buried you.  I would not dare
Console you if I could.  What can be said,
Except that suffering is exact, but where
Desire takes charge, readings will grow erratic?
For you would hardly care
That you were less deceived, out on that bed,
Than he was, stumbling up the breathless stair
To burst into fulfillment's desolate attic.

 

Përktheu nga anglishtja:  Endrit Agolli

2 Komente

Gjëra të mira, falemnderit që i sollët. Kurse përkthimet më duken të munduara.

bravooo! smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).