42 Komente

Pam Rehm - Acts of love

If endear is earned
and is meant to identify   
two halves

then it composes   
one meaning

which means   
a token

a knot   
a note

a noting in the head   
of how it feels

to have your heart   
be the dear one
 

Acts of vexation

The only thing under the sun
I can run to
is Ecclesiastes

for there is nothing gathered into one self
that can be kept

Want is humbled by death
as every purpose manifests it

Feeling this all my life
a piercing fright
gathers in the stomach's pit

This is it and this is not the end
of the road

for even despair is a kind of goad
to wisdom

The beauty of the world
over one's own anguish

The day that I lost all feeling
I was both a Fool and a Goddess

"If It Be Your Will," LC

If it be your will 
That I speak no more 
And my voice be still 
As it was before 
I will speak no more 
I shall abide until 
I am spoken for 
If it be your will 
If it be your will 
That a voice be true 
From this broken hill 
I will sing to you 
From this broken hill 
All your praises they shall ring 
If it be your will 
To let me sing 
From this broken hill 
All your praises they shall ring 
If it be your will 
To let me sing 

If it be your will 
If there is a choice 
Let the rivers fill 
Let the hills rejoice 
Let your mercy spill 
On all these burning hearts in hell 
If it be your will 
To make us well 

And draw us near 
And bind us tight 
All your children here 
In their rags of light 
In our rags of light 
All dressed to kill 
And end this night 
If it be your will 

If it be your will.
 

I am a flame i burn, i have no ashes, no smoke 
If you are absent, i have no place, no time 
Dont leave me, in the storms, all alone 
I have no else harbours to stay in than you.

Në freskinë e vjeshtës është bukur
të dridhet shpirti në erë – që duket një mollë -
dhe të shikosh parmendën e diellit
që çan mbi sipërfaqen e lumit ujin kaltëror. 

Është bukur të shkulësh nga trupi
Gozhdën e nxehtë të një kënge
dhe me fustan të bardhë festiv
të presësh mikun trokasë derës tënde.

Unë mësoj, mësoj me zemër të ruaj
në sytë e mi lulen e qershisë së egër, 
Vetëm në vetëpërmbajtje ndjenjat ngrohen
kur një plasë çan gjoksin. 

Në heshtje kumbon kambanorja e yjeve,
Për mëngjesin çdo gjethe është një qiri.
S’do lejoj të hyjë në dhomën time askënd 
s’kam ndërmend t’i hap derën kujt kurrësesi 

Sergei A Yesenin

… Simone de Beauvoir në librin e saj të fundit shkruan: "Varri i Chateaubriand na dukej aq qesharak dhe pompoz në thjeshtësinë e tij të rreme, sa për të treguar përbuzjen e tij, Sartri i dehur i beri shurren siper." Ky urinim sartrian është gjithashtu i rëndësishem për mua, në historine letrare, si Goethe ne betejen e Valmy: një epokë e re po fillon, epoka e peshtyrjes ose shurrimit mbi varret e famshme. ...

                                                        François Mauriac (dans Le Nouveau Bloc-Note)

 

Urinating on Jorge Luis Borges's grave was an artistic act, says Chilean writer.

 

smiley Mos u bej merak se Sartre e ka paguar me urinime te pavullnetshme ne pleqeri. E rrefen vete Beauvoiri tek La cérémonie des adieux.

Me duket se ti di vetem njonen, tjetren se di, qe eshte shurrs edhe ne kuptimin shpirteror:

Ish-maoisti Pierre Victor (aka Benny Levy) tregon konvertimin e Sarterit nepermjet nje pohimi skandaloz:

Nuk ndjej te jem nje produkt i rastit, nje kokrrize pluhuri ne univers, por nje qe ishte pritur, pergatitur, paracaktuar. Shkurt, nje qenie qe vetem nje Krijues mund ta vendoste ketu. Dhe kjo ide e nje dore krijuese i referohet Zotit - (da “Nouvel Observateur).

http://www.telegraph.co.uk/news/obituari...

 

Midis te tjerash, Sartri perbuzi edhe miqte e tij intime, perfshire edhe feministen Zhardin Simone de Beauvoir, e cila mbeti e shokuar dhe e tmerruar nga ky konversion i turpshem:

Si mund te shpjegohet ky akt tradhetie pleqerie? Te gjithe miqte e mij (Elba, Finisterre, trop, Xhib, tredh, gjemb), te gjithe sartrianet, dhe redaksia e “Les Temps Modernes”, me kane mbeshtetur ne pikellimin tim - (National Review)

Fiks e njejta gje ka ndodh me Xhon Lenon dhe okoHomen.

 

Shume e permend Zotin ne ligjerate te zhdrejte, o Hero. Do merzitet me ty, se jo invano sikur kemi thene.

Po lexoj "Të mjerët" e Hugoit këto kohë. 

ja për heretikun: "To love another person is to see the face of God.” 

Lumsi ti qe paske mbet akoma i ri per te lexuar kete liber formues.

Çe pyet mer çe pyet, na kujtove rinine, po "Te mjeret" (mbeshtetur fort nga dy versionet film te pare ne sinema) ka qene gjysma e enderritur e femijrise dhe adoleshences time, ajo pjese qe nuk e prekte dot asnjeri, perveçse me simpati te njejte.

 

Po e rilexoj... E kam pas lexuar një herë në kohën e pandërgjegjies. 

Shif ça thotë për manastiret: 

Claustration has had its day. Cloisters, useful in the early education of modern civilization, have embarrassed its growth, and are injurious to its development. So far as institution and formation with relation to man are concerned, monasteries, which were good in the tenth century, questionable in the fifteenth, are detestable in the nineteenth. The leprosy of monasticism has gnawed nearly to a skeleton two wonderful nations, Italy and Spain; the one the light, the other the splendor of Europe for centuries; and, at the present day, these two illustrious peoples are but just beginning to convalesce, thanks to the healthy and vigorous hygiene of 1789 alone.

p.s Shatobriani është "shkrimtar reaksionar" në shpjegimet tek faqet e fundit. smiley

Ndërsa parathënia është perlë fare, të gajas komplet. 

Ne fakt nga pikpamja e Hygoit Shatobriani rezulton vertet "shkrimtar reaksionar", biles pa thonjza, sepse Shatobriani ishte ruajalist, dmth zogist, pavarsisht se edhe parlamentarist. Hygoit i pershtatet termi italian i modes "cristiano adulto, maturo" qe jane duke bere nje qerre zhurme kohet e fundit ne Itali.

A ke menduar se mund te ekzistoje edhe nje faze tjeter me e larte pergjegjshmerie? Pregatitu, sepse sa i papergjegjshem ke qene e kupton kur kapercen fazen, jo kur je brenda fazes.

 

Hugoi duket i kuptueshëm, kur e përmend Shatobrianin, e quan "shkrimtar i madh". Tani kur i thua "cristiano adulto", dalloj një përçmim apo?

 

 

Hugoi e ka pas ditur, megjithse nuk i vjen per shtat ta thote, se Shatobriani eshte prekursor ne llojin e frymes se Hygoit. Po si gjithnje politika ne mes, plus egoizmi, qe zakonisht krijuesit e kane sa mali i Dajtit ose sa Kulla Ejfel.

Perçmimi (fjale pak e rende, pikante, po nuk ka shume rendesi ne Peshk, biles i jep lezet gjelles) im eshte per situaten e krijuar si konflikt midis dy palesh, ku asnje pale e ka komplet gabim, si dhe komplet mire.

Ne fakt problemi eshte i vete krishterimit, ne vetvete konfliktual, i ngjizur si i tille, Shatobriani dhe Hugoi jane produkte, lojtar skuadrash, njesoj si ne vazhdim psh Mauriac dhe Sarter. Sa del njoni kacup, fup del tjetri qe e kundeshton. Eshte dialektike, dmth kristiane.

 

Mu më duket se "po flet keq", të përmendësh Hugonë, e t'i zësh në gojë egoizmin, është si të flasësh për trëndafilin, duke përshkruar gjethet (as gjembat jo). Që fundja dhe egoizmi e ka një funksion - sipas mendimit tim, i jep më shumë vetëbesim në rolin që ka marrë përsipër duke shkruar. Autorët pastaj, nuk dallohen shumë për atë që mendojnë a pranojnë, sesa për atë që krijojnë.  

Tani, heretik, një nga mënyrat për të kuptuar tejkalimin e fazave, që e përmende më lart, është t'i rikthehesh përsëri thelbësores. Shtyllës së besimit. Kështu që, ky kthim tek të Mjerët, po më argëton jashtë mase. 

shif psh një perlë të vogël:

What is this history of Fantine? It is society purchasing a slave.

From whom? From misery.

From hunger, cold, isolation, destitution. A dolorous bargain. A soul for a morsel of bread. Misery offers; society accepts.

The sacred law of Jesus Christ governs our civilization, but it does not, as yet, permeate it; it is said that slavery has disappeared from European civilization. This is a mistake. It still exists; but it weighs only upon the woman, and it is called prostitution.

Është dialektike dhe postmoderne, posi posi. 

 

Me duket se per kete çeshtje (raporti autor-veper) jam shprehur shpesh dhe gjere e gjate. Po te duash ti mund t'i ndez motorret perseri, pa problem, nuk lodhem. Konkretisht, meqe ke sjelle nje citim ku Hygoi shqetsohet per fatin e kurvave duke fut Krishtin ne pilaf, lexo per kuriozitet se ne fakt nuk i rruhej shume as per njerin e as per tjetrin sepse ishte kurvar rrugesh (sidomos ne pleqni).

https://www.mtholyoke.edu/courses/rschwa...

https://www.mtholyoke.edu/courses/rschwa...

Njekohesisht me duket se ne nje koment me siper e kam levduar Hugone dhe "Te mjeret" si liber formues per femijnine dhe adoleshencen time (dhe jo vetem time).

Por koha ecen, nuk jam me kalama e as adoleshent, biles as cristiano adulto decrepito, dmth kurvar rrugesh qe shkruan me keqardhje per fatin e kurvave. 

 

Shumë gjatë po përshkruan se çfarë nuk je. Çfarë je atëherë? 

 

Edhe çfar jam e kam pershkruar gjere e gjate (ka mbet vetem me thene emrin tim), por ti nuk e fikson, sepse ka shume mundesi qe nuk te vjen per hosh, dhe sepse interesi yt kryesor mbetet politika PD-PS, plus qe je tipik jugori, plus ortodoks, dhe me keqja je postmoden, qe i bie se nuk je fare.

Per te kuptuar nje gje te re si rregull duhet te nihilizosh identitetin dhe eksperiencat e meparshme qe te mbajne bllokuar si zhavorr. Me pas mund t'i kthehesh perseri duke i pare me sy tjeter, siç thua dhe vete me rileximin e "Te mjeret", me sy me te pergjegjshem. Prandaj njerzit nuk kuptojne (edhe nje problem qesharak matematik) sepse jane te lidhur me eksperienca, tradita dhe identitete, te cilat as ato nuk i kuptojne, i ndjekin si robote, por jo se jane budallej. Nuk ka budallej, perveç rasteve me gjymtime fizike. Kush kupton te rene, kupton edhe te vjetren.

Konkretisht krishterimi nuk kuptohet (ose çdo tjeter fe, filozofi, ideologji, etj) duke mbetur brenda krishterimit, aq me teper brenda nje denominacioni (ne rastin tend ortodoks). Eshte si te thuash çeshtje perspektive: nuk mund te kuptosh fene tamam veçse ne nje pozicion mbifetar, pozicion ku feja vetemohohet si problem i zgjidhur, por jo te nihilizohet si bejne ateistet qe kujtojne se zhdukin problemin fetar duke zhduk fene (pasoje direkte shprehja e Stalinit: "Zhduk personin, zhduket problemi" - Nje leshshsh!!!!, ose shprehja e boles postmoderne: "Zhduk sistemin, zhduket problemi"). Dhe kjo vlen per çdo disipline: nuk kupton fizike ose matematiken ose letersine duke mbetur brenda fushes respektive.

Sa me siper eshte nje kusht themelor per te kuptuar ne pergjithsi, dhe kush jam une ne veçanti. Per te kuptuar nje gje duhet te jesh i parapergatitur, ndryshe nuk kupton gje, fillon e benm analogjira me ato qe di. Dhe nuk ke faj sepse nuk ke pika referimi te tjera perveç atyre qe di. Fillon dhe ve etiketa, siç ka ndodh edhe me tikun, quajtur obskurantist mesjetar, enverist, Kulle e Rojes, pirati behet pape, frankeshtajn vatikani, mysliman afgan etj etj, qe nga pozicioni ku jam, jane te gjitha komplimente ngazelluese.

Pastaj ka dhe me muhabeti: per te kuptuar tamam se çfare thote tjetri duhet te kesh eksperienca pak a shume te njejta, sepse e verteta nuk eshte vetem gje abstrakte ne hava, eshte edhe fytyra e tjetrit dal vivo, sipas citimit qe i ke bere Hugose.

 

ja për heretikun: "To love another person is to see the face of God.” 

Po çfarë të ka gjetur me këtë post-modernizmin njëherë? Lëre që je vetë kontradiktor (e madje postmodernist?), kur thua që do duhet të nihilizoj identitetin. Postmodernizmi nuk është nihilizëm, se shumë po ngatërrohesh. Unë, në cilindo stad që të arrij, do jem përsëri tosk tipik, jugor dhe ortodoks, po këto të dhëna, në marrëdhëniet e mia me të Tjerët, uroj që një ditë të jenë në mënyrë irelevante të pranueshme. Unë vetë, nuk të kam akuzuar për asgjë, madje të kam thënë që je robi më interesant këtu. 

Tani Hugoi psh, është aq i pranueshëm sa tia përdorësh citimin, si më poshtë, apo jo? E, kjo është vlera e krijimit - apo edhe e tij si krijues. Kjo, megjithë handikapet e veta si person. 

 

E kemi bere edhe kete muhabetin qe jam apo s'jam postmodernist.

E para nuk e pranoj se jam, ti e pranon qe je. Perveç ngaterreses se çfare kupton ti me postmodernist dhe nihilist (shumica e keqkuptimeve ndodhin per shkak te perkufizimeve dhe kuptimeve te ndryshme te termave), un jam çfar te dush, edhe arkaik, edhe modern, postmodern nuk jam sepse, siç e kam thene edhe here tjeter, nuk du me qene, postmodernizmin e mbaj si kulmin e degradimit te historise njerzore, piken me te ulet nga ku me poshte nuk mund te shkohet. Me tej eshte vetem shkaterrimi neqoftese vazhdohet me kete stil te papergjegjshem.

E megjithkete, siç e kam thene disa here te tjera, mund te mesohet edhe prej Shejtanit edhe prej degradimit, edhe prej postmodernizmit, edhe prej relativizmit, edhe prej nihilizmit, edhe prej dreqit dhe te birit, mjafton te dish te orientohesh. Ne kete kuptim po, jam postmodernist.

Per punen e toskut, jugorit, ortodoksit je keqkuptuar, sepse nuk ka lidhje me çfare jam une. S'ka lidhje fare edhe sikur une ta zeme isha malok mysliman dhe ti te me kishe fyer. Ka lidhje vetem me ty me identitetin tend prej tosku, jugori, ortodoksi, permetari etj, te cilat nuk jane perkatesi qe lidhen vetem me fatalitetin ose rastesine biologjike qe ti je nga Permeti. Vlerat ti jep Tjetri, jo ti vetes.

Kete muhabet jam munduar t'i shpjegoj nje here (pa sukses) Emigrantit duke bere muhabet per skraparllijte. Kur Kahreman Ylli u largua nga Dibra, mbas disa vjet pune titanike ne arsim me perkushtim total, doli gjithe qyteti me kuç e me maç per ta percjelle, pa urdher nga partia dhe Komiteti Ekzekutiv, vete njerzit, me inisiative te tyren. Dibranet bene disa kilometra ne kembe duke shoqeruar makinen qe ecte me hap njeriu. Ky eshte SKRAPARLLI (ndoshta i vetmi skraparlli, mund te kete te tjere te ngjashem, por une nuk i njoh), te tjeret jane nga Skrapari.smiley Dmth per te qene vertet permetar, je ne dore te malokut, vuçidolasit. S'ke nga e lu sumen fare.

Tani zgjeroje konceptin pertej Skraparit dhe Permetit, pertej toskut dhe geges, pertej grekut dhe shqiptarit, pertej kinezit dhe fytyrzbehtit, zezakut etj, qe te kuptosh ku e kam llafin e identitetit qe ta jep kur te nderon kundeshtari, dhe ku e kish llafin ai SKRAPARLLIU qe tha:

Qe ta fitosh, duhet ta humbesh (jeten).

E shef qe ka konceptim tjeter, per me teper edhe pozitiv per nihilizmin.

 

Citimin Hugoi e ka vjedh pike per pike nga Bibla, me beso, mos me lodh qe ta gjej se ku me ekzaktesi.

Hugoi ne krahasim me modelin e tij per çeshtjen e kurvave (dhe jo vetem), nuk ka handikap (si shumica), eshte handikapat, komplet handikapat si hipokrit.

 

“ At one glance

I love you

With a thousand hearts ...

Let the zealots think

Loving is sinful

Never mind

Let me burn in the hellfire

Of that sin.” 

 

Mihri Hatun

Assia Djebar, Lontano da Medina (Loin de Médine), p.136

    E questo stesso lampo, questa gloria ben presto acquisita nella guerra verbale, che dovette in seguito trattenere la cantatrice. Non andò, questo e certo, a Medina; non si trovò in presenza di colui che aveva reso oggetto della sua tagliente favella. Per fedeltà alla sua arte – una forma di amor proprio – , deve aver creduto che diventare Musulmana significasse rinnegare se stessa. Dovette pensarlo in quanto poetessa: come avrebbe potuto, sottomessa e pentita davanti a Muhammad, convincersi improvvisamente, inventando lodi in onore di colui che alimentava la sua canzonatura, le sue battute, il suo umorismo? … No, un tale voltafaccia nell' ispirazione non dovette apparirle possibile.

   Si mise da parte. Come altri della sua tribù, ci tenne a preservare la propria libertà beduina, per non perdere la sincerità della sua ispirazione. 

   Tutto questo la donna lo senti spontaneamente, con una fierezza non contaminata dell' essere. Finché la fiamma la nutriva, finché quel ruolo polemico la ammantava di fronte ai suoi di un valore raro, più raro della bellezza, più ricercato dell' ordinaria avvenenza femminile, non provava alcun bisogno di credere in Dio. Quale Dio? Non aveva forse in se una scintilla divina? Dio non le parlava forse a modo suo? E che importanza aveva il fatto che fosse o che non fosse quello di Muhammad?

Faik Konica - Anadollaku në mesalle

Ka ndenjur si nje ka
Po ha edhe po ha,
Shembet me pilaf,
Fryhet me hoshaf;
S`ka kohe te flase
Hedhe sa te pelcase:
Llop nje bakllava,
Llop nje hallva,
Llop nje revani,
Llop muhalebi.
Therret:-Hic jemedum!
- O burra, bre dudum!
Kerkon nje syltjac,
Porosit nje kulac,
Rremben nje bugace,
- Te rrembec nje kapace!
Te tere per nje darke,
Te tera ne nje barke!
Kur lodhet sa ngjinjet,
Pushon e shtrihet
Shtrihet dudumi
Dhe na e ze gjumi.
Neser kur te zgjohet
E, me "bismil-lah",
Prape pilaf
E prap hoshaf.
"Qebap boll-boll
Koxha Anadoll!"
More dudum kokekungull
Gojebuall e barkrrumbull
Thuame, te rente pika!
C`te duhet ty politika?
Hiq, more dudum dore, hajde
Te te kllasem ne nje kade
Plot me mjalt`e me recel
Ha, pi e kurre mos del.

In a gadda da vida, honey
Don't you know that I love you?
In a gadda da vida, baby
Don't you know that I'll always be true?

Oh, won't you come with me
And take my hand?
Oh, won't you come with me
And walk this land?
Please take my hand

In a gadda da vida, honey
Don't you know that I love you?
In a gadda da vida, baby
Don't you know that I'll always be true?

Oh, won't you come with me
And take my hand?
Oh, won't you come with me
And walk this land?
Please take my hand

In a gadda da vida, honey
Don't you know that I love you?
In a gadda da vida, baby
Don't you know that I'll always be true?

Oh, won't you come with me
And take my hand?
Oh, won't you come with me
And walk this land?
Please take my hand

Me dhimsesh qen i vogel! s'pate fat,
Te ktheheshe ne oborrin e shtepise
U shtrive i pergjakur mbi asfalt
Nga nje makine e eger e pashpirt

E c'deshe ti qe dole shpejt e shpejt
Ne mes te rruges nga nje dushk a ferre?
Njeriu shtyp mikun rrugen kur ia pret
Dhe jo me pastaj nje qen qyqar te mjere!

Driteroi

...Days turn to minutes
And minutes to memories
Life sweeps away the dreams
That we have planned... 

 

...The rain hit the old dog in the twilight's last gleaming
He said Son it sounds like rattling old bones
This highway is long but I know some that are longer
By sunup tomorrow I guess I'll be home
Through the hills of Kentucky 'cross the Ohio river
The old man kept talking 'bout his life and his times
He fell asleep with his head against the window
He said an honest man's pillow is his peace of mind
This world offers riches and riches will grow wings
I don't take stock in those uncertain things...

Poet

 

Fatin ta shkroi në ujë Zoti.

Se lexove dot rreshtin që vijonte.

Presjen se kape në mes të fjalisë.

As pikën që lirise donte ti vinte fre.

Ndaj s’u rrite kurrë…

Mbete ashtu i brishtë,

Herë leckaman e herë mbret

Me këmbët në ujë e kryet në re.

Shpuar xhepash,

Lagur dhimbjesh,

Me shpirtin det…

Poet…

 

Suzana Zisi

Grimca Dashurie

 

Je tretur pyjesh,

me fjolla nektari mbuluar?

Pikoj nga degët pishave

rrëshirë e ngrohtë nazike…

E sa të zhvishesh ti nga “turpi” i gjelbër,

Pres…

Je nderur mbi “akullnajën” time,

i nxehtë...tundues si kurrë më parë?

Së largu për mua, ndrin…?

Jemi dënuar:

Unë akulli yt,

Ti i imi zjarr,

që pikë – pikë, më shkrin…

Je fshehur yjesh?

Më thith përhumbshëm

si “vrimë e zezë”…

Më prek aty ku askush s’ka mundur,

Më tret, më ngjall, më puth, më vdes…

 Suzana Zisi

Po ikni, po na lini,
duke menduar; "Përgjithmonë",
Nga ky dhe që ishte juaji, joni,
që është çmendina jonë.
Çmendina jonë e dashur, mallëngjyese
me kafkat shqyese.

O te çmendurit e mi te shtrenjte,
sa ju dua,
megjithëse kurrë s'ju flas,
megjithëse kurrë s'me flisni
dhe dot s'ju duroj
dhe dot s'me duroni.
Por ky është rit:
ne nuk e shohim ne sy njëri-tjetrin
për pa urryer,
dhe ky është shkak
për t'u dashur gjer ne çmendim,
duke buzëqeshur ekzaltisht,
ndërsa ne faqe
lotët na rrjedhin,
lotët.

Bashkevuajtes te mi
që ikni mergueshem,
te cmendines sone unikale,
me sy te fiksuar
pas një ideje te vetme,
oh, vetëm pas një ideje te vetme,
që askurre s'u pa, s'u gjend askund
dhe s'di ndonjëherë ne ka për t'u gjetur.

Shperndahuni, ikni, tretuni.
Vend me vend shtet me shtet...
Oh, çfarë piskame pisket
nga cmendina jonë
ne orën e vonë te perendimit,
kur malli e merr për bijte ne Perëndim...

C'trishtim!
Mure te rrjepur..Mure që gjithmonë
kufizojne horizontin
për te lënë një qiell pa fund përsipër.

Aty pas mesnate denesjet mbarojne,
dikush me vete po flet:
Sidoqoftë shqiptarit,
kudo që te ndodhet,
i mjafton marrezia e vet...

mimoza ahmeti 

 

smiley
Si Coca Cola

Takohen dy miq të vjetër. Pas një bisede të gjatë, pyet njëri:
- Si të shkon jeta seksuale?
- Si të them... Si Coca Cola.
- Eee, bukur, d.m.th. ëmbël dhe me shkumë?
- Jo, miku. Në fillim ishte ‘normale’, pastaj u bë ‘light’, ndërsa tash është ‘zero’...

kur e mendon dashurine te duket si nje kontrate mes dy palesh qe ka nevoje per nje celes kontributesh per t'i bere balle kohes.

kjo eshte arsyeja e egzistences se ndarjes/divorcit.

pastaj kerkimi i dashurise tjeter. kemi bere gabime, qe nuk duhen perseritur ne kete lidhjen tjeter. dhe serish nje kontrate mes dy palesh, por celesi i kontributeve eshte nje tjeter. pa gabimet e lidhjes se deshtuar.

nese edhe kjo lidhje nuk shkon drejt zgjidhjes, kjo sepse nuk kemi ndier gabimin thelbesor:

dashuria nuk mund te mendohet. nese ne dashuri fut kohen, celsin, kontributin, palen etj. etj., atehere ajo s'ka qene dashuri. ne dashuri nuk ka dy pale, por vetem nje shpirt. ne dashuri koha nuk egziston. as kontributi, as celesi. dhe asgje tjeter vec dashurise.

ne kete pike hidhet gjithmone truri: pse jetohet vetem me dashuri? fizikisht sigurisht jo, por nese materia do kuptohej si gjendje e dashurise per te mbajtur trupin gjalle, gjerat do ishin shume me te thjeshta se c'kujton truri se jane. sikur buka te shihej si dhurate e dashurise per t'a perjetuar dashurine, njerezit nuk do luftonin per mbijetese, por do ndanin me dashuri gjithcka do nevojitej per te perjetuar bashkerisht dashurine. dhe puna per te realizuar ato qe do na nevojiteshin nuk do ishte pune, por dashuri.

zanafilla e problemit eshte mendimi i mbrapshte: une duhet te mbijetoj, sepse kemi perjetuar te t'a rrembejne buken nga goja. nese kjo do ishte e vertete, atehere dashuria nuk do egzistonte dhe bota do ishte kudo xhungel. por kemi perjetuar edhe ulkonjen te mbaje me qumesht foshnjen e pambrojtur te njeriut njelloj si te vegjlit e vet pa kurrfare interesi a egoizmi. a egziston njeri ne kete bote qe te mohoje egzistencen e dashurise? nese jo, perse kaq shume njerez egoizmin e quajne te natyrshem? dhe pastaj nisur nga ky egoizem e ndrydhin dashurine brenda tyre ne pafundesisht shume menyra? rezultati:  ne rastin me te mire zhgenjim, stres, lodhje, te pakten dy tre jave qurravitje per shkak te pyetjes: pse me ndodhi mua kjo? por truri nuk eshte me ne gjendje te pergjigjet. s'mund te hedhe poshte vetveten. ne me te keqin: s'ia vlen te jetosh me. dhe akoma me keq: do shkoj, qe do shkoj, te marr dhe ca te tjere me vete, t'a provojne edhe te tjeret c'eshte vuajtja. 

prandaj nuk duhet pare te tjetri/tjetra nje qenie tjeter, por i njejti shpirt.

 

 

 

So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
Did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?

 

Wish You Were Here

-Vajzave tiranase që punuan ne Veri-

Mbi maja e pllaja, muzgu po bjen
Ditës së lodhur I dridhen nyjet
Fytyrë e hënës mbi Dajt shkëlqen
Tiranës po i kthehen yjet...

Patën mërguar në një stinë të blertë, 
Sykthjelltat vajza
Fatin e lidhën me shokë të ylbertë
Floririn e shpirtit e derdhën në unaza...

Folezën e ngritën në malet epikë
Në malet me borë e blerim mbuluar
I pritën agimet me lot mbi qerpikë
Per djepin e pare permalluar....

Në kët' fundvjeshtë ,një shkreptimë e bardhë
Mbi udhet e kthimit shkëlqen
N’horizont na grish një ag I madh
Dhe zemra thërret:Mire se vjen!

Mbi maja e pllaja muzgu po bjen
Ditës së lodhur i dridhen nyjet
Fytyrë e hënës mbi Dajt shkëlqen
Tiranës po i kthehen yjet...

Vjeshte e tretë, 1990

Burrat

Isha shume e re kur nisa të përgjoja pas perdes,
burrat tek shkonin lart e poshtë rrugës. Të dehur, të plakur
Djelmosha të ngrirë si mustardë
Keni vënë re? Burrat gjithnjë
Diku shkojnë.
Ata e dinin që isha atje. Vetëm pesëmbëdhjetë vjeç
Dhe kaq e uritur për ta.
Poshtë dritares sime, pushonin një copë herë.
Nga lart shpatullat e tyre ngjanin
Si cica virgjëreshe.
Cepat e xhaketes u rrihnin
Të ndenjurat.
…Burra.

Një ditë ata të mbajnë në pëllëmbën e dorës
Butë, dhembshur krejt sikur ti je
E fundmja vezë e botës. Pastaj
nisin e shtrëngojnë muskujt. Fare pak. Shtrydhja e parë
shijon. Një përqafim i shpejtë.
Të vjen i ëmbël dorëzimi. Pak më fort.
Fillon dhimbja. Sajon një buzëqeshje
Që rrëshqet pranë frikës. Kur hapësira
Tretet tutje, mendja jote fap, shkrepëtin në një shpërthim të egër
Të beftë, krejt si një kokë shkrepseje.
Kërcitje. Thërrmim.
Eshtë lëngu yt
Që rrjedh nëpër këmbë. Njollos këpucët e tyre.
Kur toka kthehet prapë ne vend
Dhe shijet tentojnë t’i rikthehen gjuhës
Trupi yt i ka mbyllur të gjitha portat. Përgjithnjë.
Asnjë çelës më për to.

Atëherë dritarja tërhiqet në një cep të errët
Të mendjes tënde. Jashtë, ja aty përtej thekëve
Të perdes, ecin ata,
Burrat, që gjithnjë dicka dinë.
Por kësaj here, une thjesht do rri
Dhe do shoh.
Ndoshta.

 

Maya Angelou

"Mos të bezdis seksllëku im?

Mos të vjen hata e madhe

Që kërcej sikur kam vënë

Rrëzë kofshësh diamante?"

tutti i vicini pensano
che noi siamo
strani.
e noi pensiamo
lo stesso di loro.
e facciamo
tutti
centro.

Bukowski

smiley
 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).