Profecitë janë si farat.

Nëse i hedh, ato do të mbijnë, e nëse mbijnë do të celin frute, frute të cilat nuk mund të mos kesh dëshirën t'i kafshosh, me thjeshtësinë dhe pafajësinë që kafshon një kokërr molle.

Mbreti i Argosit, Akrisi, nipi i Linkeut kishte një vajzë të quajtur Danja, së cilës i kishte dalë nami për bukurinë e saj hyjnore. Orakulli i kishte parathënë Arkisit, se ai do të vdiste nga dora e të birit të Danjës.

Akrisi, as që kishte dashur ta besonte profecinë e Orakullit, por cuditërisht i dukej kaq e pranueshme një vdekje e tillë. Ishte prirje në atë kohë që njerëzit të kishin vdekje të cuditshme, madje absurde. Në fund të fundit pse do të duhet të shkruanim për Akrisin, nëse ai do te vdiste i shtrirë në shtrat, i mbuluar deri ne fyt me lëkurën e ariut duke u dridhur nga ethet.

Bukuria e të bijës ishte e njohur në gjithë Argosin. Po më shumë se për bukurinë, e bija shquhej për dicka tjetër. Asaj i pëlqente të tundej në cdo orë të ditës. Dhe për të qenë plotësisht i vërtet kjo e fundit ia kishte rritur më shumë se c'mund të mendohet virtytin e bukurisë. Që të jemi të ndershëm deri në fund, më shumë se e bukur, Danja, ishte një grifshë histerike, që rënkonte fort dhe paturpësisht, edhe kur në dhomën ngjitur, babai përpiqej të shkruante ode për Demetrën. Pra sic mund të kuptohet, Akrisi ishte intelektual, me një dell krijuesi, që i njihte dhe respektonte zakonet e mira, por që njëkohësisht respektonte edhe privatësinë, edhe lirinë seksuale të të bijës.

Dyshimi se do të vdiste nga pjella e të bijës kishte hedhur rrënjë në mendimet e Akrisit, dhe që atëherë ai përpiqej të bënte një jetë të arsyeshme dhe të mbushur me vepra të mira. Profecia e kishte bërë të mendonte për vdekjen, dhe për emrin që duhet të linte pas në histori, për aq sa e kishte parandjerë që me një vdekje të tillë do të thuhej patjetër dicka për të në mitologji.

Kështu pra e kishte shkruar fati. Në vend që të gëzonte dashurinë e nipit të tij, ta pushtonte me puthje e përkëdheli atë krijesë të vogël, do t'i duhej t'i qëndronte larg i mbushur me frikën dhe dyshimin se ai nga casti në cast mund ta linte top në vend. Orakulli nuk kishte dhënë asnjë hollësi apo rrethanë si, kur, a si do të ndodhte.

Qëkur filloi të mendonte për vdekjen, pjesën më të madhe të ditës, Akrisi e kalonte duke menduar për filozofinë. Në kokë tirrte mendime për natyrën e përjetimeve, për artin dhe harmoninë. Më vonë, i pëlqente të hidhte në letër ca mendime, ashtu sic e donte zakoni të bënin mbretërit e mëdhenjë, që linin mbi kartë përvojat dhe këshillat për pasardhësit e tyre. Shpesh e kapte një marraz që i shtrëngonte gjoksin, por e qetësonte pamja e së bijës. Tek shihte belin e saj të hollë, kuptonte se ishte ende larg ora e vdekjes, dhe kjo e ngazëllente. Rrëmbente kupën e verës, dehej e qante.

Qante edhe e bija në dhomën e saj, por me tjetër zë, me të tjerë lotë e me të tjera renkime. Ishte një qarje që cante diafragmën e vapës, shqyente cdo zell e përpjekje për të qenë i urtë. Freskia e një puhize që s'dihet nga buiste, thyente zhegun e derdhej brenda tij. Pikërisht në atë cast, Danja këputej mbi shtratin e saj, ndërsa një langua rrace, jargavitej në këmbët e shtratit.

Kështu, Akrisi, i mbytur nga dyshimi, frika dhe absurdi i një vdekje të cuditshme, e mbushur me paragjykime dhe cene që s'do të mund t'i mbulonte asnjë vepër e mirë, dhe mbi të gjitha i shtyrë nga dashuria për jetën e tij, urdhëroi që vajzën ta mbyllnin përgjithmonë në dhomën e saj. Kështu u bë. Danja u burgos në dhomë, dhe asnjë mashkull nuk ishte lejuar t'i afrohej derës e cila ruhej nga dy eunuk dhe nga langoi besnik i Danjës.

Që të harrohej profecia, Akrisi, mbreti i Argosit dënoi me vdekje orakullin. Por duke qenë se ishte e ndaluar që të vrisje Orakujt, dhe duke qenë se Akrisi nuk donte t'i shkelte ligjet, pasi ai u besonte atyre po aq sa edhe profecive, ai e dëboi orakullin nga Argosi.

Dhe keshtu jetoi, i qetë dhe i lumtur, derisa një ditë, fare cuditshëm, ndërsa mendonte për natyrën e filozofisë dhe rolin që arti ka në pasurimin e shpirtit, e kafshoi në fyt dhe e mbyti një langua i ri rrace, që kurrë s'e kishte pare kush më parë në pallat.

E bija as që u trishtua për vdekjen e të atit. Sikur ta kishte parandjerë fatin e tij të trishtë, ajo krejt e zhveshur as që doli nga dhoma, për t'i qëndruar besnike edhe pas vdekjes porosisë së tij. 

Ndërsa e varrosnin me nderime trupin, nga larg dëgjohej Orakulli që këndonte profecinë e tij për vdekjen e Akrisit, mbretit të Argosit, atit të Danjës që ishte me famë për bukurinë e saj hyjnore dhe për gjithcka tjetër hyjnore që mund të ketë një femër.  Ndërsa dëgjonte këngën e profetit, langoi tundte bishtin, sic bëjnë qentë kur janë të lumtur.

 

PS: Duan e thonë që ky langua, u bë më vonë qeni i Odiseut, dhe i ndenji besnik fatit të tij, jo nga dashuria por nga forca e zakonit dhe dëshira për të pasur një vend të denjë në mitologji.

 

Ilustrimi: Jan Gossaert, "Danae" (1527)

2 Komente

Më pëlqeu shumë shumë. Të nxjerr me duar gjigande nga realiteti i zymtë , ku fatkeqsisht jetoj ngërthyer....

Shpresoj që të publikohen të tjera tregime nga ky Autor.

Po konstatoj qe pjesen e kane korrektuar, dhe kane korrigjuar te gjitha gabimet ortografike kane vendosur ë dhe apostrofat dhe me pak flaje e paksan bere persembari. shume mirnjohes redaktorit, dhe me kenaqesi i ofroj nje birre te ftohte per mundimin. smiley

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).