Cilindo gur të ngresh -

ti zbulon

ata që kanë nevojë për mbrojën e gurëve:

cullakë,

përtërijnë ata tash mpleksjen.

 

Cilëndo pemë të presësh -

ti zdrukthon

vendshtratin, ku përmbi

bëhen stivë sërish shpirtrat,

a thua se s’trandet

edhe kjo

Erë.

 

Cilëndo fjalë të thuash,

ti i falesh nderës

zvetënimit.

 

 

…Murmuron burimi

 

Ju falje-, ju blasfemike-, ju

faljemprehtat thika

t’heshtjes,

t’heshtjes time.

 

Ju të miat, me mua sh-

trembërueset fjalë, ju

të miat të drejtat.

 

Dhe ti:

ti, ti, ti

imi i përditshëm i vërtetë- dhe

më i vërtetë më vonë

i trëndafilave -:

 

Sa shumë, o sa shumë

botë. Sa shumë

shtigje.

 

Rrih ti o flatër. Ne - -

 

Ne do t’ia marrim këngës së fëmijëve,

asaj, a dëgjon,

asaj me Nje, me Ri, me njerëzi, po, po, asaj pra

me gëmushën e me

çiftin e syve, që atje ishte gati si

lot-dhe-

lot.

 

 

Dimër

 

Po bie tashmë, nënë, borë në Ukrainë …

Prej mijëra kokrrizash brenge kurorë e Shpëtimtarit …

Prej lotëve t'mi këtu asnjë s'të mbërrin.

Prej njatjetave t'hershme veç një memece krenare …

 

Po vdesim pra: përse ti barrakë nuk fle dot?

Madje 'dhe kjo erë sillet si e përzënë vërdallë …

Janë ata a jo, që po ngrijnë nëpër llohë :

flamujt e zemrave dhe të shkretët qyqarë?

 

Unë mbeta i njëjti terreve pus të zinj:

a t’shpëton e buta e a të zhvesh mpreha, tehu?

Tash fryjnë akoma të këputur prej yjeve të mi

telat e një harpe më me zë se ç’duhet … 

 

Pastaj një trëndafilorë herë-herë varet

Shuarëse. Njëra … gjithnjë një orë  …

Çfarë ishte pra ajo nënë: rritje apo varrë -

a u zhyta me ty n'Ukrainë n'dhëmbjeborë? 

 

 

Këln, Am Hof

 

Orë zemre, n’vend

të shifrës së mesnatës

rrinë t’ëndërruarit.

 

Diçka foli nëpër qetësi, heshti diç’,

diç shkoi në punë të vet.

Përzënë e Përhumbur

në shtëpi ishin-m.

 

Katedralet e tij.

 

Katedralet e tij paparë,

rrjedhave të tij pa ia vënë veshin,

orët e tij thellë në ne.

 

 

                                                                                                                                                                                                                           përktheu: A. Priori

 

 

 

Welchen der Steine du hebst

 

Welchen der Steine du hebst -

du entblöst,

die des Schutzes der Steine bedürfen:

nackt,

erneuern sie nun die Verflechtung.

 

Welchen der Bäume du fällst -

du zimmerst

die Bettstatt, darauf

die Seelen abermals stauen,

als schütterte nicht

auch dieser

Äon.

 

Welches der Worte du sprichst -

du dankst

dem Verderben.

 

 

…Rauscht der Brunnen

 

Ihr gebet-, ihr lästerungs-, ihr

gebetscharfen Messer

meines

Schweigens.

 

Ihr meine mit mir ver-

krüppelnden Worte, ihr

meine geraden.

 

Und du:

du, du, du

mein täglich wahr- und wahrer-

geschundenes Später

der Rosen -:

 

Wieviel, o wieviel

Welt. Wieviel

Wege.

 

Krücke du Schwinge. Wir - -

 

Wir werden das Kinderlied singen, das,

hörst du, das

mit den Men, mit den Schen, mit den Menschen, ja das

mit dem Gestrüp und mit

dem Augenpaar, das dort bereitlag als

Träne-und-

Träne.

 

 

Winter

 

Es fällt nun, Mutter, Schnne in der Ukraine …

Des Heilands Kranz aus tausend Körnchen Kummer …

Von meinen Tränen hier erreicht dich keine.

Von frühern Winken nur ein stolzer stummer …

 

Wir sterben schon: was schläfst du nicht, Baracke?

Auch dieser Wind geht um wie ein Verscheuchter ...

Sind sie es denn, die frieren in der Schlacke:

die Herzen Fahnen und die Arme Leuchter?

 

Ich blieb derselbe in den FInsternissen:

erlöst das Linde und entblößt das Schärfe?

Von meinen Sternen nur wehn noch zerrissen

die Saiten einer überlauten Harfe …

 

Dann hängt zuweilen eine Rosenstunde.

Verlöschend. Eine … Immer eine …

Was war es, Mutter: Wachstum oder Wunde -

versank ich mit im Schneewehn der Ukraine?

 

 

Köln, Am Hof

 

Herzzeit, es stehn

die Geträumten für

die Mitternachtsziffer.

 

Einiges sprach in die Stille, einiges schwieg,

einiges ging seiner Wege.

Verbannt und Verloren

waren daheim.

 

Ihr Dome.

 

Ihr Dome ungesehn,

ihr Ströme unbelauscht,

 

ihr Uhren tief in uns.

 

*marrë nga Tejkqyra

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).