Romani i parë (për sa i përket kohës kur është shkruar) dhe i fundit (për kohën e botimit) i Ismail Kadaresë, "Mjegullat e Tiranës", është shkaku i kësaj letre të gjatë që shkrimtari Nasho Jorgaqi ia drejton kolegut të tij përmes faqeve të "Gazetës Shqiptare". Disa fraza të Kadaresë në libër që e përfshin Jorgaqin në histori, gjithsesi pa i përmendur emrin, kanë sjellë reagimin e kolegut. "Një letrar i kohës, dashamirës dhe i njohuri im, shkroi dhe botoi një 'histori dashurie' të ngjashme... duke kujtuar se më bënte nder, më kishte vënë në qendër të veprës si 'hero pozitiv'! Kur e kam lexuar, në vend të kënaqësisë që do të ndjente çdokush që një ngjarje e jetës së tij kishte frymëzuar një vepër letrare, kam vënë duart 
në kokë. M'u duk një tmerr i vërtetë", shkruan Kadare në botimin e tij të fundit "Mjegullat e Tiranës", në intervistën e botuar në libër, që i paraprin romanit. Më poshtë, "GSH" po boton letrën e hapur që Nasho Jorgaqi i drejton Kadaresë, ku Jorgaqi i drejtohet "mikut të tij të dikurshëm", mes të tjerash se: "shtrembëron në mënyrë flagrante të vërtetën e veprës sime, në dobi të veprës sate... vetëmburrje vanitoze, mungesë totale respekti", etj.

Ismail, unë që po të shkruaj jam ai i paemri, ashtu siç më cilëson ti në intervistën që i paraprin romanit tënd "Mjegullat e Tiranës": "Një letrar i kohës, dashamirës dhe i njohuri im". E çuditshme dhe njëherësh fyese, pasi etika më elementare e kërkonte ta përmendje hapur emrin tim dhe të veprës sime, me të cilën merresh gjatë intervistës. 
Është e drejta jote, sigurisht, që në vitet e pleqërisë t'i tregosh publikut të sotëm mendimet dhe qëndrimet antisocialiste apo antikomuniste që paske mbajtur e shprehur në fushën e letërsisë qysh në rininë tënde; një e drejtë që ti e ke ushtruar jo rrallë në dekadat e tranzicionit. E pra, herë pas here i je kthyer e rikthyer të kaluarës tënde të hershme jo thjesht për ta evokuar, po për ta sqaruar, për ta korrigjuar e pse jo edhe për ta ndryshuar. E ke bërë këtë si askush nga shkrimtarët e brezit tonë, përmes librave të kujtimeve, intervistave pa fund dhe takimeve me lexuesit. Për më tepër, madje, këtë punë e ke bërë dhe e bën me pasion e zell të veçantë, herë-herë me mllef e gjithë idhtësi, me një subjektivizëm deri në romanizimin dhe mistifikimin e ngjarjeve, të personazheve e të situatave. Dikush mund të thotë që kjo i lejohet një shkrimtari të madh siç je ti në të vërtetë, por ama jo deri aty sa të cenohet rëndë e vërteta, sepse, siç thotë një fjalë e urtë, "E kaluara as blihet e as shitet dot". Shkova gjatë me të kaluarën, pasi prej andej vijnë edhe shqetësimet e problemet që lidhen me marrëdhëniet tona, për të cilat do të flas më poshtë. 
Fjala është për novelën time "Dashuria e Mimozës", librin tim të parë, që u shkrua e u botua në kohën e miqësisë sonë të hershme. Siç e di, me këtë vepër unë fillova të merrem pas mbarimit të studimeve, pasi deri atëherë kisha shkruar vetëm tregime. Ndjeja ndërkaq nevojën për të shkruar prozë të gjatë dhe për këtë pata madje dhe nxitjen tënde. Ishte fjala për një novelë kushtuar kryesisht dashurisë, një temë që në vitet '50 nuk ishte e rekomandueshme, ndaj dhe nuk qe botuar ndonjë vepër e tillë. Vepra ime sigurisht që nuk do t'i kushtohej tërësisht dashurisë, por do të kishte dhe një sfond shoqëror: në themel të saj do të vihej kontradikta dhe lufta mes dashurisë së brezit të ri dhe koncepteve e praktikave mikroborgjeze të familjeve tradicionale shqiptare. Jeta e brezit tonë asokohe na ofronte plot raste dhe material me vlerë për trajtimin realist të temës. Ndërkaq, për hir të së vërtetës, koha e novelës sime përkoi edhe me disa shqetësime të miat sentimentale, por akoma më shumë me historinë sa të bukur aq edhe të dhimbshme të dashurisë tënde rinore, që unë do ta ndiqja nga afër si miku yt konfident. Kështu, në novelën time dashur pa dashur, por më shumë me dëshirën tënde, do të përfshihej dhe ndonjë detaj apo rrethanë nga ç'ndodhte me ty. Dashuria jote, për fat të keq, dështoi dhe ti e përjetove shumë rëndë, aq sa në librin "Ëndërrime" këtë situatë do të ma shprehje me dedikimin që më bëje: "Nashos, në kujtim të ditëve kur doli ky libër, që duket se e pati zili dashurinë dhe e dëboi… Ismail Kadare, Tiranë, nëntor 1957". 
Fatmirësisht, pas asaj që të ndodhi, ti ike për studime në Moskë dhe atje u përpoqe të shkëputeshe shpirtërisht. Ndërkaq, që andej do ta ndiqje fatin e novelës sime me një përkujdes vëllazëror teksa në një nga letrat e tua më porosisje: "Përpiqu ta shkruash me një stil të kohës, duke flakur gjithë rutinën e brezit të vjetër. Më shkruaj gjerë ku je me punën dhe më dërgo ndonjë pasazh interesant". Në një letër tjetër më thoje: "Presim botimin e novelës tënde me padurim. Namin e saj e kam çuar kudo". Kurse pas disa muajsh më shkruaje: "U gëzova që e mbarove novelën. Jepe sa më parë në shtyp… Ta botosh pa u trembur hiç…". Më tej, në letrat që pasuan, do të më gëzoje kur më flisje edhe për krijimtarinë tënde: "Kohët e fundit po më tërheq proza" dhe shtoje: "Unë shkrova një roman, 'Qyteti pa reklama' (nuk është temë dashurie). Do ta botoj porsa të vij në Shqipëri…". 
Nuk po shkoj më tej me lidhjet tona letrare të kohës së Moskës, që edhe sot i kujtoj me nostalgji, si dëshmi të bukura të miqësisë sonë. Por nuk mund t'i harroj marrëdhëniet tona aq të ngushta kur jetonim në Tiranë, sidomos vitin e fundit të studimeve të tua, dhe kohën kur unë kisha filluar nga puna në shtëpinë botuese "Naim Frashëri". Ti atëherë ishe në kulmin e sukseseve letrare me vjershat lirike që botoje në shtyp, të cilat i përmblodhe pastaj në vëllimin "Ëndërrime". Ky u bë libri i ditës, i shoqëruar nga fjalët më të mira të kritikës dhe të lexuesit. Bota letrare dhe opinioni e pranonte dhe e afirmonte njëzëri talentin tënd poetik aq origjinal dhe perspektivën që të priste. E merr me mend gëzimin tim për çka ndodhte me ty, siç e kujtoj edhe unë natyrën tënde të çuditshme, që nuk shprehje kurrfarë entuziazmi, përveç një buzëqeshjeje të lehtë. 
Por pikërisht në këtë kohë mbaj mend që më dhe të lexoja një a dy fletore shkolle, ku kishe shkruar emrin tënd dhe, nën titullin që s'e mbaj mend, fjalën "roman". E lexova brenda një nate. Ishte historia e një pirati që kthehej në vendlindje pas udhëtimesh të gjata plot peripeci. Dorëshkrimi, ç'është e vërteta, nuk më la ndonjë përshtypje. Ishte një sprovë pa ndonjë vlerë letrare dhe, kur ta ktheva, kujtoj që të thashë: "Mos u ngatërro me prozën, kur fusha jote e suksesit është poezia". S'di ç'më the, por u tregove indiferent, krejt brenda natyrës tënde. 
Ka kaluar prej atëherë mbi gjysmë shekulli kur, pa pritur e pa kujtuar, ti boton së fundmi romanin "Mjegullat e Tiranës", shoqëruar me një intervistë ku thua se titulli fillestar i kësaj vepre paska qenë "Dashuria nr.2". Nga shënimi në faqen e fundit të veprës del se e ke mbaruar në pranverën e vitit 1958, kur akoma nuk kishe shkuar për studime në Moskë, pasi letrën tënde të parë prej andej e kam marrë më 20 shtator 1958. Pra, siç del nga data, vepra qenka shkruar në Tiranë pikërisht kur unë shkruaja novelën "Dashuria e Mimozës". Nuk e fsheh që për mua kjo ishte një çudi e madhe, që ngre pikëpyetje jo pa rëndësi për marrëdhëniet tona të atëhershme aq miqësore. Pyes: si është e mundur që me ato lidhje aq të ngushta që kishim, kur e vinim në dijeni njëri-tjetrin për shumëçka të rëndësishme që krijonim, ti paske shkruar një roman, për më tepër me një temë të përbashkët me novelën time, dhe nuk më ke thënë asgjë, qoftë edhe formalisht? Si është e mundur që nuk je hapur as atëherë e as më vonë në bisedat tona pa fund përgjatë disa dekadash miqësie? 
Të them sinqerisht, duke arsyetuar nga shumë pikëpamje, më rezulton që romani të mos jetë shkruar në vitin 1958, sepse nga pranvera deri në vjeshtë të atij viti kur ti shkove për studime, mund të më kishe thënë diçka. Ndërkaq e dija se në ditët dhe netët e stuhishme të dashurisë tënde ke mbajtur ditar, çka e pohon edhe në intervistë. Këto shënime të ditarit, me sa duket, të kanë shërbyer shumë vite më vonë për të shkruar romanin. Them "vite më vonë" se, me aq sa t'i njihja unë nga afër mendimet, ti akoma nuk kishe shkuar deri në mohimin e parimeve bazë të realizmit socialist. Ishim akoma në vitet '50, kur ato parime s'ishin kthyer ende në "pranga" për letërsinë tonë. Madje, për hir të së vërtetës, me gjithë kufizimet e padëshiruara dhe autocensurën tonë, ekzistonte herë-herë një atmosferë, në mos entuziaste, së paku me një farë lirie të mjaftueshme për të krijuar vepra me vlera artistike, ashtu siç e dëshmojnë krijimet më të mira të kohës. Në mes tyre do të rendisja edhe vjershat e poemat e tua më të goditura të vëllimit "Ëndërrime" (1957), të frymëzuara nga idetë e kohës, siç qenë poema "Sekretari", "Lenini", "Motive partizane" apo lirika politike "Koha e partisë" etj., të shkruara plot ndjenja, me një zë origjinal e spontanitet, larg retorikës dhe skemave të shumicës së vjershave të kohës. Ishte kjo kohë për të cilën ti pretendon se ke shkruar romanin, ndërkohë që sot shprehesh se "në vitet pesëdhjetë letërsia shqipe ishte në ditët më të zeza të saj… Kjo ngjante aq e mjerë sa të vinte turp të ishe shkrimtar… zotëronte një thatësirë e papërfytyrueshme… shkurt, asgjë njerëzore nuk ndihej në faqet e saj…". 
Sigurisht që letërsia e re nuk mund të përfaqësohej me vepra të shquara që në dekadën e parë të saj, por vepra me vlerë u krijuan. Mjaft të kujtojmë romanin "Hasta la vista" të Petro Markos, novelat e Jakov Xoxës, tregimet e Dhimitër Shuteriqit, poezitë e tua, të Dritëroit, të Fatos Arapit, Dhori Qirjazit apo dramat e Kolë Jakovës etj. Pra, kishte jetë letrare, pavarësisht nga kufizimet dhe vështirësitë ideoburokratike, që sillnin skarco, skematizëm, politizim të skajshëm. Në këto rrethana krijonim unë e ti, gjithë brezi ynë, duke u frymëzuar nga idetë dhe realiteti i kohës, pa iu kundërvënë, përkundrazi, duke i mbështetur. Por kishte edhe pak zëra të guximshëm, ku në radhë të parë qëndroje ti si një zë emancipues për letërsinë tonë dhe shëmbëlltyrë për ne shokët e tu. Gjuha jote metaforike ishte çelësi për të hyrë në botën e ideve të avancuara përmes vargut tënd. 
Ditarët e mi dhe kujtesa ime ruajnë e dëshmojnë edhe episode se si shkëmbenim mendime unë e ti jo vetëm për ato që shkruanim, por edhe për çështje teorike që shtronte teoria e realizmit socialist. Një herë kemi biseduar për çështjen e tipikes në art, që propaganda e ngatërroi keq me politikën; ose për faktin që nuk ishim dakord me mendimin që shprehej në mbledhjet e Lidhjes e në shtyp për heroin pozitiv që nuk duhej të kishte të meta, ndërkohë që jeta dëshmonte të kundërtën. Nga ana tjetër, ne kishim pakënaqësi dhe rezerva që, edhe pas vdekjes së Stalinit, kur në vendet e Lindjes po shkrinin akujt, letërsia jonë kishte një frymëmarrje të kufizuar dhe i mungonin lidhjet me rrjedhat e letërsisë botërore. Letrat që më dërgoje nga Moska sillnin informacione për jetën letrare të atjeshme, për librat dhe dukuritë e reja letrare dhe artistike, për leksionet interesante që ndiqje në Institutin "Gorki" etj. 
U zgjata pak, por desha të dëshmoja se gjatë miqësisë sonë të ngushtë të asaj kohe nuk kemi shfaqur qëndrime antisocialiste e, për më tepër, nuk kemi folur kundër letërsisë së realizmit socialist dhe metodës së saj. Përkundrazi, edhe pse mund të kishim ndonjë rezervë apo pakënaqësi, ndiheshim "brenda" saj. Madje ty, si shkrimtar "solist" i letërsisë sonë, të ngarkohej herë pas here detyra të merrje në mbrojtje dhe të shkruaje artikuj në shtyp. Nga gjithë sa ke botuar për këto probleme, nuk harroj artikullin e gjatë "Arti i madh i revolucionit", botuar në "Zërin e Popullit", ku përpiqeshe të argumentoje prioritetet e kësaj metode në krahasim me metodat e tjera artistike. Shkruaje se kjo metodë, e mbështetur në parimet e materializmit dialektik dhe historik, ka arritur t'i pasqyrojë gjerësisht dhe objektivisht ngjarjet dhe figurat e mëdha të historisë. 
Të them të drejtën, për shumë nga mendimet dhe veprat e tua të mëvonshme, unë të mirëkuptoj. Është në natyrën e artistit, aq më tepër të një shkrimtari të madh si ti, që me kalimin e kohës të evoluojë në mendimet, pikëpamjet dhe qëndrimet në varësi të kushteve social-historike, të rritjes e të pjekurisë, të përvojës dhe mësimeve të jetës. Nuk e kam fjalën, pra, për korpusin kryesor të jetës e krijimtarisë tënde, por për një segment të saj që lidhet me fillimet e tua letrare e për të cilën u bë shkas kjo letër. Siç del nga intervista jote bashkëngjitur romanit, "Mjegullat e Tiranës" qenka krijuar nga ti si një sprovë në moshën 22-vjeçare për të treguar se si mund të krijohet një vepër e lirë, e shkëputur nga dogmat e realizmit socialist, dhe se si kjo mund t'i kundërvihet një vepre të realizmit socialist (?!) që kish shkruar një miku yt i ngushtë, siç isha unë asokohe. Unë e besoj se e ke bërë këtë sprovë, por jo në atë kohë, po në vitet e mëvonshme, ndoshta dhe para pak vitesh, pas shpalljesh botërisht të vendimit se nuk do të shkruaje më letërsi artistike. Ka qenë kjo kohë kur të kanë tunduar kujtimet dhe ditarët e rinisë së hershme për të shkruar një vepër të mistifikuar. Them kështu se, pasi e lexova romanin, gjëja e parë që mendova ishte se kjo vepër nuk i takon asaj kohe që pretendon ti. Qëllimi yt është t'i tregosh lexuesit të sotëm se ti, qysh në hapat e parë letrarë, nuk e pranoje realizmin socialist dhe ja ku është vepra që e dëshmon, "Dashuria nr.2", e viteve '50, paçka se poezia jote tregonte të kundërtën. 
Guxoj të të them, se vënia e dy veprave kundër njëra-tjetrës nuk është e ndershme, e lëre pastaj miqësore. Pavarësisht nga përngjasimi i temës dhe vende-vende i subjektit, idetë dhe qëndrimet tona si autorë nuk janë njësoj. Njësoj nuk janë as karakteret e protagonistëve, idetë dhe morali që përcjell njëra vepër nga ato që përcjell tjetra. Unë, siç e them dhe më lart, shtroj e shtjelloj një problem social nëpërmjet fatit të një dashurie të pastër e të sinqertë, që prindërit me konceptet e tyre mikroborgjeze e bëjnë të dështojë. Kurse romani yt përshkruan historinë e një dashurie pasionante, e prirur nga aventura, ku zotërojnë skenat erotike, me një protagonist siç është Bardhyli, egoist dhe cinik, që mendon vetëm për kënaqësitë fizike të një dashurie kalimtare, ndryshe nga ëndrra për martesë e Emës. E vetmja gjë e bukur e dashurisë, pra, edhe e kësaj dashurie, për Bardhylin artist janë kujtimet që ai do t'i lërë Emës si dhuratë pas ndarjes së tyre. Martesa është përrallë. Kësisoj, sipas teje, ka vepruar Peçorini i Lermontovit apo dhe personazhe të tjerë të Turgenievit, Eseninit, De Radës. Për një artist janë të huaja romantika e sentimentalizmi, virgjëria e një femre, dhe kjo e dallon romanin nga parimet dhe skema e socrealizmit. 
Pavarësisht nga këto konstatime, nuk mund të mos i çmoj vlerat e veprës, të cilën e lexova me interes dhe jo pa kënaqësi. "Mjegullat e Tiranës" është një vepër erotike, me situata joshëse, që përshkohet nga nota të thella sensuale, me ide origjinale, me një gjuhë të bukur e të individualizuar, me një dialog të shkathët e me sens mase. Pra, kemi të bëjmë me një vepër me nivel të lartë artistik, që dëshmon për një pjekuri profesionale. Të gjitha këto flasin qartë se ti këtë roman nuk e ke shkruar në vitet '50, në të ritë tënd. Mjafton ta krahasosh dhe me romanin "Qyteti pa reklama", që realisht është shkruar në ato vite, që të kuptosh e të ndjesh ndryshimin dhe disnivelin ideo-artistik. 
Novela ime, vepër e viteve '50, ishte libri im i parë, shkruar në një moshë të re, me një përvojë jete e krijimtarie të kufizuar, me psikologjinë e kohës që jetoja. Megjithatë, lexuesi i asaj kohe e pëlqeu, u josh veçanërisht nga tema e dashurisë, aq rrallë e trajtuar gjerësisht në letërsinë shqipe të kohës. Siç e di dhe ti, ajo u mirëprit, sidomos nga rinia, dhe pati jehonë në masën e gjerë (letra, takime, diskutime). Ndërsa shtypi, në qoftë se të kujtohet, e bëri objekt kritike. Më kritikoi për sentimentalizëm, një shfaqje e huaj për letërsinë shqipe të realizmit socialist. Ai e quajti të dënueshme zgjidhjen negative të konfliktit, që ëndrra e dy të rinjve nuk u realizua, që "e vjetra e mundi të renë" etj. Nga presioni i opinionit, sidoqoftë, vepra nuk u hoq nga qarkullimi. Pra, libri e kaloi me sukses provën dhe unë ndjeva atëherë kënaqësinë e botimit të parë, por edhe ballafaqimin me publikun e kritikën. 
Fakti është se shumë vite më vonë (1976), "Dashurinë e Mimozës", pasi e redaktova rishtas, pa e ndryshuar aspak përmbajtjen, e dërgova për botim dhe ajo u miratua pa ndonjë problem. Mbase të kujtohet gëzimi im kur të tregova botimin e ri, por ky gëzim nuk zgjati shumë, sepse pas një jave më thirrën në Komitetin Qendror të Partisë dhe, si më kritikuan, më kërkuan që ta ndryshoja fundin e novelës me arsyetimin që "në shoqërinë socialiste të gjitha ëndrrat e rinisë realizohen", kurse unë i kisha bërë heronjtë që të ndaheshin. U quajt gabim ideologjik. Kurse unë nuk pranova ta ndryshoja, pasi novela ishte ndërtuar në një mënyrë të tillë që me një zgjidhje negative të jepej një mesazh pozitiv. Atëherë u vendos që libri të shkonte në karton dhe të 8000 kopjet u zhdukën kështu nga qarkullimi, ndërsa botimi i parë kaloi në rezervatin e bibliotekave publike. 
Tani, pas kaq viteve, ti miku im i dikurshëm, pa pritur e pa kujtuar, merresh me këtë vepër anonimisht, pra, pa përmendur as titullin e as emrin e autorit, jo për të treguar të vërtetën ashtu siç është, po për ta shtrembëruar në mënyrë flagrante në dobi të veprës tënde. Pra, nuk ka në këtë mes asnjë qëllim dashamirës, përkundrazi, mungesë totale respekti dhe një vetëmburrje vanitoze. Ballafaqimi tendencioz i dy veprave nga ana jote kërkon t'u tregojë lexuesve të brezit të sotëm se sa i zoti e largpamës paske qenë ti atëherë, kur me intuitën e një rioshi arrije të kapërceje barrierat e letërsisë socrealiste e të ideologjisë së rreptë të kohës dhe mbërrije të shkruaje një vepër krejt të lirë e të shpenguar nga ky realitet. Një gjë që miku yt s'e bënte dot jo vetëm se nuk e kishte talentin tënd, por edhe pse ishte i indoktrinuar. Kjo bëri që, kur e lexove novelën time, siç thua në intervistë, ke vënë duart në kokë dhe je tmerruar (?!). Nuk di ç'emër t'i vë kësaj që ti bën në një moshë të nderuar si kjo që ke sot dhe në atë lartësi që të ka ngritur talenti yt i çmuar botërisht. 
Kur shkrova "Dashurinë e Mimozës", unë isha thjesht një shkrimtar i ri, i formuar me idealet humane që më shkonin për zemër dhe pa ndonjë prirje për të dalë nga koha që jetoja. Në këtë frymë e ngrita veprën time dhe i jetësova personazhet, siç ishte vetë jeta shqiptare. Nuk bëra asnjë përpjekje të qëllimshme për t'i trajtuar si heronj pozitivë apo negativë e as të përmendja qoftë edhe një herë direktivat e Partisë dhe mësimet e udhëheqësit. Jo se nuk doja, por s'ma kërkonte vepra ashtu si e kisha konceptuar. Në qoftë se Luani doli një djalë me karakter, i zgjuar, i ndershëm e i sinqertë, këtë nuk e sajova unë, por kështu ekzistonte në jetë, si dhe plot të tjerë. Nuk di se ç'gjë të veçantë bëri ai që ty të paska tronditur, kur edhe në veprat e tua ka me dhjetëra personazhe të tilla. Po ta bëja një hero siç e paragjykon ti, ai, bie fjala, do ta rrëmbente Mimozën dhe kështu do t'i jepej veprës një zgjidhje e dëshiruar për kohën e politizuar. Përkundrazi, ai s'bëri asgjë të tillë, e pranoi ndarjen, i vuri gur zemrës dhe e mbylli këtë histori. 
Një zgjidhje e tillë negative e konfliktit të novelës, siç e di dhe ti, do të më kushtonte. Do të kritikohesha publikisht në shtyp, në letrat dhe takimet me lexuesit, që do ta quanin novelën një vepër që nuk i takonte realizmit socialist. Ky cilësim, as atëherë e as tani nuk është se më ka dhënë ndonjë kënaqësi. Ti e quan realizmin socialist një herezi e një tmerr, kurse unë nuk shkoj deri aty. Një metodë e tillë, me gjithë kufizimet e defektet, krijoi vepra normale, bile dhe kryevepra në letërsinë botërore, por dhe plot skarco kur u trazua keq me të politika, duke shkelur mbi mendimet shkencore të Engelsit për dëmet e pallogaritshme që i sjell politika artit dhe letërsisë. 
Gjykuar edhe nga pozitat e sotme, "Dashuria e Mimozës" nuk është vepër e realizmit socialist dhe është fare e kuptueshme që një gjë të tillë nuk e kam bërë në mënyrë të qëllimshme. Pas përmbysjeve social-politike të fillimit të viteve '90, "Dashuria e Mimozës" ka njohur 4 ribotime dhe një botim në gjuhën italiane nga një shtëpi botuese në Lecce. Ajo është pritur mirë jo vetëm nga publiku, por edhe nga kritika. Gjykimin objektiv për veprën në kushtet e reja e jep edhe studiuesi Aurel Plasari në një artikull të botuar në revistën "Klan" (21 mars 1999). Ai argumenton se vepra nuk ka të bëjë fare me realizmin socialist: "E përgojuar, e përsyshur, 'Dashuria e Mimozës' e Nasho Jorgaqit më në fund ribotohet. Në të vërtetë, lexuesi i sotëm nuk mund të mos vërë re se 'Dashuria e Mimozës', në ndryshim nga pirgu i madh i romaneve të realizmit socialist, është një vepër e ndërtuar mbi trekëndëshin tanimë klasik për letërsinë e përbotshme. Mbi atë trekëndësh që realizmi socialist i ruhej si djallit. As thjesht 'naiviteti', as thjesht 'çiltërsia', por pikërisht ndërtimi i një skeme origjinale mbi këtë trekëndësh e ka bërë novelën e Nasho Jorgaqit që t'i bëjë ballë kohës… Prej botimit të parë më 1960-n, kanë kaluar katër dhjetëvjeçarë. Libri është po ai. Por, qoftë dhe dyzet vjetët e kaluara mjaftojnë që ai të lexohet 'ndryshe'. Sepse shumë ujëra kanë rrjedhur nën urën e letërsisë shqipe. 'Lana' e realizmit socialist ka shterur në mënyrë qesharake. Vëllime të tëra të rënda me tirazhe 20-mijëshe e me kopertina të trasha prehen nën pluhurin e harresës. Libri 'i vjetër' i Nasho Jorgaqit vjen çuditërisht 'i ri'… gjithmonë aktual". 
Për ty kjo e vërtetë, që "Dashuria e Mimozës", edhe pas disa dekadash, i ruan vlerat edhe sot, nuk ka ndonjë rëndësi. Rëndësi ka fakti që, edhe duke qëndruar sot në majën e Olimpit, ti mund ta përdorësh pragmatisht novelën time për të ngritur sadopak vlerat e vetes. Tek e fundit, ia vlen barra qiranë të mistifikosh qoftë edhe një moment nga e kaluara e largët për të dëshmuar me një vepër konkrete se ti nuk ishe ashtu si të njihnim në mendimet dhe shkrimet e tua, por dikush krejt tjetër. Paskëshe qenë katërcipërisht ky i sotmi, një antisocialist apo, më saktë, një antikomunist i lindur. Por, për fat të keq, harron se kryeveprat e tua janë të frymëzuara dhe i janë kushtuar një epoke që ti e përbalt dhe e mohon. Sinqerisht që është e vështirë t'i karakterizosh të gjitha këto me një emër të vetëm. 
NASHO JORGAQI 
Korrik 2014

64 Komente

si eshte kjo puna e evolimit te shqiptareve, kalojne nga njeri ekstrem ne tjetrin.... edhe letershkruesit; nga letrat anonime, tashme bejne vetem letra te hapura.smiley

".......kur ta ktheva, kujtoj që të thashë: "Mos u ngatërro me prozën, kur fusha jote e suksesit është poezia"

Nasho "qyqja".smiley, qenka i forte ne parashikime... sikur te na plotesonte ndonje skedine futbolli..smiley

jo plotesim skedine, Belul, se na more ne qafe pastaj smiley  Ai po te doje te na thote rezultatin, se skedinen e plotesojme vete pastaj smiley

 

Kam pershtypjen, se Nashua nga pleqeria, ka ngaterruar a(n)dresen e Kadarese me ate te gazetes dhe e ka nisur letren gabim.

Paksa e sikletshme situata, kur dy "pleq" te medhenj fillojne e bejne cic-mice me njeri-tjetrin, cfare te kam thene e cfare me ke thene para 60 vjetesh, dhe aq me e sikletshme eshte kur e bejne kete ne publik.

Po hajt mo, na ra edhe kjo e zeze, e do e heqim, cfare te bejme. smiley

njeh ndonje kompani bastesh qe jep kuota per cmimet nobel? nese po, shih njehere sa eshte koeficenti i ngjarjes: kadareja nuk e merr ne te gjalle nobelin dhe pastaj mbushe mire se eshte bast i sigurt. fitimin mos harro t'a ndash me nashon. po t'a pranoi.

Nga pershkrimi ketu, Nasho duket njeri i drejte, por ne pozicionin ne te cilin ndodhet Kadareja, ne pritje te Nobelit, ky shkrim i Nashos nuk ishte e nevojshme te publikohej. Mundej qe Nashoja ti drejtohej personalisht Kadarese, dhe ne nje kohe tjeter te publikoheshin. 

rroft pozicioni o pjer, se njerzilleku nuk na duhet. me thua pak te lutem: sa kohe ka kadareja ne ate pozicion?

Po tani smiley ka nja ca kohe ne ate pozicion, dhe ndoshta do i duhet dhe ca, po le te gezohet i shkreti me ate çmim, se edhe neve na behet mire, permendet Albanie smiley une kam hallin e turizmit smiley jo te Ismailit. 

edhe ne te tjeret tani te vihemi ne funksion te pozicionit te te shkretit, qe me tiganin ne zjarr pret t'i kerceje peshku nga deti dhe nderkohe na ngop me dengla.

Po ca lesh Nobeli mer Pjer!! 

eh mer kadare, mundohesh me cdo kusht te ulesh te medhenjte sepse keshtu kujton se te del koka mbi te tjeret. kur i ke te gjitha shanset te te mbajne ne krahe miqte e te te dali koka mbi te gjithe.

lol, pertoj ta lexoj, pasi nga leximet qe i bera komentueseve kuptova qe kemi te bejme me muhabete pleqsh te rjedhur smiley qe cuditerisht historite e vjetra apo te hereshme i mbajne mend shume mire, por qe i percjellin me mendesite e sotme. Kot nuk thone pac pleqeri te mbare.

Dilaver Bengu flet për çeshtjen KADARE-RRAPI

Hetuesi Topjani punoi me mjaft kujdes dhe me informonte me hollësi për të gjitha faktet e reja që gjente. Vetëm pak kohë pas nisjes së hetimeve, ai erdhi tek unë dhe më tha se midis Gresa Kadaresë dhe Renato Rrapit kishte lidhje dashurie. Ismail Kadareja donte t’i jepte fund kësaj lidhjeje dhe këtu nisi konflikti. Pra, bëhej fjalë për një çështje civile. Shkrimtari i madh po përdorte shtetin për të zgjidhur problemet e tij. Ishte mëse e qartë se nuk kishim të bënim me çështje penale.

- A pati ndërhyrje gjatë hetimit?

Po, mësova nga vartësi im i ngarkuar për të hetuar, se kishte pasur presione për t'i shkuar çështjes me ndjekje penale. Ndërkaq, Elena Kadare kërkonte nga hetuesia ndjekje penale me masë arresti për Renaton dhe Janulla Rrapin.

sulme personale, shfryrje mllefi, terheqje vemendje,                                                                           e te gjitha keto telenovela, te shiten si prodhim kulture ne debat publik.

kujt i plasi trapi per dashurine e renatos apo pikpamjet e  nashos, apo rrefimet e dilaverit. njerez krejt te pa rendesishem ne zinxhirin e civilizimit. 

u jepet rendesi dhe peshe atyre qe nuk i perket tu japesh as 1 min kohe nga jeta. 

rrofte mbreti, ai po qe eshte hallke e rende, me fal, eshte i gjithe zinxhiri i civilizimit.

tani kujt i plasi per zinxhire?

keshtu eshte ndertuar civilizimi, u jepet rendesi atyre qe me vepren e tyre tejkalojne egon personale.       nga ky relativizim qe beni, thjesht ekspozoni veten si pengese e civilizimit, dhe pengese e parendesishme madje, pasi fati dhe fuqia e te madhit percaktohet nga vete natyra njerezore. ose me sakte nga adhurimi per vepren e tij.

ju ne thelb, thjesht nuk doni njeriun dhe natyren.         

Në Shqipëri 50 vjet fatin e individit e kishte në dorë PARTIA, deri te dashuria për njeri tjetrin..

Nëse ti nuk doje partinë, nuk mund te dashuroje një vajzë apo anasjelltas, për të krijuar familjen...

me thuaj pak a e ka tejkaluar egon ismail kadareja kur

1. shkruan libra per t'i shitur (te tjere shkruanin poezi dhe pasi i shkruanin, letren e shkruar e benin shuk dhe e hidhnin ne kosh te plehrave)

2. qe te shitet shume, nxjerr historine se kete roman e ka shkruar ne moshe 22 vjecare. ty mbase edhe te duket e besueshme, por nashos si njohes i mire i letersise dhe i ismailit ne moshen 22 vjecare jo. nese c'thote nashua eshte e vertete, ky quhet mashtrim i publikut.

3. si mund te flasesh ti per tejkalim egoje personale kur civilizimin e sheh akoma te kulti i individit? civilizimi nenkupton venien e veprimtarise vetjake ne te mire te te gjitheve, por jo renien me grusht gjoksit: une jam me i talentuar se ju dhe prandaj me i rendesishem. i talentuar per cfare? per llafe?

tani eshte nje mundesi e mire per ty te tejkalosh egon tende dhe mos keputesh me brockulla.

civilizimi nenkupton venien e veprimtarise vetjake ne te mire te te gjitheve, por jo renien me grusht gjoksit:

vepra e kadarese tashme i ka kaluar kufijte e lagjes apo kombit. keto pikpamje qe shpreh thuaja francezeve, norvegjezeve, brazilianeve etj etj qe lexojne kadarene. pyeti se ku e gjejne ata te miren te kadare qe e lexojne. aty ke edhe pergjigjen per renien e gjoksit me grusht.

qe te gjesh edhe ti te miren te vepra e tij, te duhet te heqesh egon tende e ta adhurosh e ta besosh pa kundershti dhe hedhje balte, atehere do ta shohesh te miren e pergjitheshme te vepres. 

ti po flet per llafet qe kadareja i shet per letersi? kush ia blen, me qafe paste veten. smiley

ndersa ti humbe mundesine te besh nje gje te mire per veten.
 

Nuk ka me reale se Renato i paralizuar nga nderhyrjet anti civile te Kadarese.

Nasho ne raport me Kadarene,si Tarja me Demostenin. smiley

ama trim i madh ke qan ne lufte or Tare.

trima kemi qan te gjithe. smiley

Të dy kanë një të përbashkët të madhe, i shërbyen me zell nënës PARTI...

Po nxjerrin në shesh të lara e të pa lara njeri tjetrit tani në pleqëri...

Kjo leter, ne mos tjeter, ka meriten e madhe se na kujton te gjitheve nje fakt te pomohueshem: rolin e dores se pare te Kadarese ne strategjine propagandistike te rregjimit totalitar, ne cilesine e shkrimtarit te oborrit.

Talenti dhe profesionalizmi i Kadarese u vune teresisht ne sherbim te shtetit totalitar, nga i cili vete autori pati perfitime te medha relative. Nder to ndoshta me i rendesishimi ishte sponsorizimi i veprimtarise letrare dhe promovimi i saj me cdo mjet ne dispozicion te shtetit totalitar, brenda dhe jashte vendit.

Keto fakte na kujton Jorgaqi i shkrete dhe na i kujton vetem sepse Kadareja vete e detyron!

Jorgaqi nuk ka talentin e Kadarese dhe sot mund te ngushellohet me nje veper te vetme, ate "Dashurine e Mimozes", qe Kadareja e ka zgjedhur si viktime te rradhes, te sakrifikuar per te ushqyer kuriozitetin e publikut per disa jave te nxehta verore. 

gjithe shkrimtaret me te medhenj te botes, kane qene shkrimtare oborri. qe ne parathenie, librin ja dedikojne mbretit te vendit ku jetonin dhe shkruanin.

pra gjeji ndonje kritike tjeter kadarese si shkrimtar ose njeri. 

E lexova, i besoj letres. Ndersa s'kam pas asnjehere besim tek integriteti i Kadarese. Psh. nje truk qe mendoj se po perdor eshte emri i Papavramit per te mbuluar hije te vetat.
Si krijues pastaj, tjeter gje.

Ismail, unë që po të shkruaj jam ai i paemri, ashtu siç më cilëson ti në intervistën që i paraprin romanit tënd "Mjegullat e Tiranës": "Një letrar i kohës, dashamirës dhe i njohuri im". E çuditshme dhe njëherësh fyese, pasi etika më elementare e kërkonte ta përmendje hapur emrin tim dhe të veprës sime, me të cilën merresh gjatë intervistës. 

 

smiley vdekja kapak floriri i thone nje fjale, po he, ku ma ke ??!

Prap nje teme kryesore ne lidhje me Kadarene n'Peshk? Mbase krejt pa dashjen e tij, por po behet ne media si Berisha n'politike.

Admina, e marr vesh qe trafiku i Peshkut eshte ulur, por fundja me mire ca foto me cica ose me vica me dy koka n'Elbasan sesa nga nje Kadare-drame cdo jave lol

ky eshte materiali per cmim nobel mer xhib. kape shpejt sa nuk ta kan kap te tjeret. nje roman satirik me titull: sikur te kisha nobelin. ose jo, me mire: duke pritur nobelin. ose: per ke u shpik nobeli. ose: duaje nobelin. ose: deborat e nobelit. ose: dhe vjen nje nobel. ose: per nje nobel. ose thjesht: nobel. ose edhe: no bel.

por bej kujdes te lutem: mos u bjer me qafe qenieve te tjera, jo pjese trupi femeror per ushqim foshnjash ne cdo paragraf dhe para se gjithash: mos kerko fajin. 
 

Djema, kjo eshte nje plasaritje ndermjet te dy shkrimtarve tane, por me nje kunderpergjigje me shkolle, debat elitar, ku thumbat hidhen jo direkt si grusht, por me pasqyra, indirekt. 

Nag kjo perfitojne BUAJT e dijes ose Poetet e Fshatit qe kane pas rastin ne kohen e Llurbes te cilesohjne veteveten si Poet Kombetar i PPU jashte Partive te Majta 

Hiqini keta letyra pash zotin kur vijne ne keto lloj prurjesh ! U del ndonje Recital i organizuar nga Partia Zogiste ku i kendohet Virtytetve te Partise Mbreterore dhe Mbretit Zogj i pare si Hicer te Hicerve .

E shkuara as nuk blihet e as nuk shitet .

Thenie e madhe pasi ne e e perdonim te Reduktuar ..Askush nuk ka aq para sa te Bleje te shkuaren e tij "...duke lene menjane SHITET  ose antikominstet e oreve te Para !

Fati jone qe keto letra kembehen nga Individe qe tashme e kane "pire Ujin " dmth jane jasht ndikimit te Kultures Popullore por me shume Kulture , vecanerisht Jorgaqi ..Dhe gjithashtu Fat i yne qe mbeten si Dokumente se si nuk duhet perbuzur tjetri per te "shkuaren " ne fushen e Letrsise qe ka Vulen e KOHES, dhe se si nuk duhet te shes " te shkuaren " ndonje Fantast Preshist . Ndryshe na del dhe Fari Balliu disident !

Flm Jorgaqi .

Personalisht e njoh ate qe ka qene  Subjekti i Jorgaqit ose deshtimin e "dashtunise " se Kadarese jo thjesht vetem se IKU ..Ishte i shemtuar dhe nuk ja pranonte Familja .E reja e dashuronte nga "shpirti " qe kishte jo nga dhembet jashte smiley

Po cke more i uruar qe rri- rri dhe merr gjethen e fikut te fshihesh !Ke ca kohe, qe po na ben ....rokanisje ! Rri a derbardhe rehat se nuk na le cep hapsire te te heqim ndopake pluhur, kur bie mbi bronxin e kuvetit tend! Rri rehat se nuk ke dhe shum udhe.Trasten me buke me vehte, nje pagure uje dhe cepeve te pyjeve, krre nonje na ato te mirat e kesaj kohe.Lei ato " te parat", atje mu ku i leshove! Kane zen vend ato, si guret e Piramides Keopsit ! po u lodhe tu levizesh radhe e vendin nuk jane me te tuat dhe as ti nuk do jesh me ustai tyre.na ler te te mbajme per ustain e atyre qe na.....Bene te njohur ! Mos bej kolloface per. tu shijuar ...pinjolleve te atyre me shijet "allosoje" dhe pashije fare ne historine e ketij vendi ! Ata diten te bejne si dhe te paret e tyre ...nje Shqiperi karikature demokrate me shtet pa pike shijeje!
Tani te ka ardhur koha per ta thene edhe vete ate, qe thone palortoasit e tu....
DEFO SUN ! Mjaft, se ke filluar te na .....!

Nuk mund te vazhdoje qe e shkuara te shihet nga kendveshtrimi i fakteve te nashos apo dilaverit, njerez te vegjel qe nuk shohin dot pertej vetes.

Ka disa pjese interesante kjo leter. Pervecse me ne fund dikush po debaton me Kadarene pa vene ne mes Janulla Rrapin.

s'ka debat letrar, mbi vleren e vertete te ismailit si shkrimtar apo shkrimeve te tija.

mesa pash me nje sy, debati eshte moral. ai po i thote kadarese qe po fsheh qe ke qene shkrimtar i regjimit.

ah bon? 

meqe ti duhet ta kesh lexu me ngeshem artikullin, çfare po i thote atehere ? pse ja ben letren molit ?

Letren po ia ben prej nje zhgenjimi personal besoj, i cili gjate letres kthehet ne nje zhgenjim kulturor. Titullin duhet t'ia kete zgjedhur gazeta, sepse tingellon luftarak krahasuar me lodhjen qe ndjehet gjate shkrimit. Toni i letres eshte pak a shume i tille: ne te dy e dime qe keshtu shkojne punet ne kete bote, por aman mos e bej balte.

Mua me interesuan disa pjese lidhur me historine e stabilizimit te real-socit si metode ne Shqiperi, si dhe opinioni i Jorgaqit, sipas te cilit ky liber i Kadarese nuk eshte shkruar ne kohen qe ai pretendon.

dmth çfare thashe pak a shume dhe une te komenti im siper. qe moli po perqiqet te laje gjynafet e shkuara. 

qejf do kem kur ta vene me shpatulla ne mur, letrarisht (ti tregojne se pse nuk eshte shkrimtar i madh), jo moralisht (se pse eshte njeri i vogel).

qejf do kem kur ta vene me shpatulla ne mur, letrarisht (ti tregojne se pse nuk eshte shkrimtar i madh)

 

Mundohesh kot; te eshte dashur ta lexosh teresisht letren, sepse vete autori i saj pranon qe:

Dikush mund të thotë që kjo i lejohet një shkrimtari të madh siç je ti në të vërtetë

Ti duket e ke arritur perfundimin qe eshte shkrimtar i vogel.Pse nuk mundohesh vete zotrote tia tregosh,se edhe pergatitja si kritik letrar,si ne cdo leme tjeter te dijes,nuk te mungon.

e para vleresimi eshte subjektif. ajo qe eshte vlere per mua, mund te jete antivlere per ty ose ndonje tjeter, e anasjelltas. 

e dyta madhesia (e vepres se tija) eshte relative. (ndoshta) e madhe sa i perket shqiperise dhe e vogel sa i perket botes. 

prandaj eshte i madh ose i vogel, ne lidhje me cilin, me çfare ? me Homerin, Shekspirin, Dostojevskin, Balzakun, apo Jorgaqin, Filanfistekun, etj. etj.

vepra e tij, ka lidhje me shqiperine, shqiptarin, realizmin socialist, komunizmin, apo tere llojin njerezor dhe pavaresisht momentit historik kur eshte shkruar ajo u flet te gjithe njerzve et gjitha koherave ?

ps; a gjendet ne librari aty ku jeton ti ?

Kush e di, pse kërkoj azil politik në Francë Kadare, nga kush kishte frikë, kush do ta vriste Kadarenë?

per mendimin tim ngaqe pa qe komunizmi nuk e kish te gjate ne shqiperi. mori po ashtu letrat. do ta kishte me veshtire te vendosej me vone ne france. ishte koha per te ikur, duhej perfituar nga rasti.

dhe ti besoj se je me azil ne angli, apo jo ? s'besoj ta kesh patur te lehte per letrat. dhe me siguri do kesh mashtruar.

kur iku kadareja, te lusnin ne aeoroport sa shihnin qe kishe pasaporte shqiptare. dmth nuk kish nevoje me trillu historira, ose nderruar identitet (siç shume nga ju te anglise keni bere) per te marre letrat.

francezet tregojne qe e beri per t'i dhene diktatures shkelmin vendimtar. dhe me vertet me pas na erdhi demokracia ku te gjithe jetojne te lumtur. apo ti mendon qe kete e solli sala me hajdarin ?

nuk egzistojne shkrimtare te medhenj a te vegjel. kategorizimi i njerezve eshte budallallek. egzistojne mendime te dobishme dhe te padobishme. tek te padobishmet une po fus edhe te demshmet.

a jane te dobishme shkarravinat e kadarese? ceshtja eshte si te gjesh dobine. une e gjej keshtu: ndihesh me mire me apo pa mendimet e kadarese? per vete po behen vite qe me jane zvjerdhur. c'kam lexuar prej tij i perngjan prospekteve me lluster te bankave te medha, fjala vjen, lehman brothers.

tani, per mua shkelqimi dhe renia e shokut lehman eshte vec nje episod banal dhe i dhimbshem, per ata qe i besuan, i te njejtit budallallek qe vazhdon te mbaje peng qe prej zanafilles rracen njerezore. budallalleku i quajtur: filani eshte me i mire se fisteku, ose sic thote al pacino ne fund te devil's advocate: vanity is my favourite sin.

keshtu qe si nashua, si ismaili nen kete aspekt, me te njejtin budallallek e ngjyejne buken. nashua shton nga pak kashkavadh shqiperie ne qese plasmasi, ismaili pâté de foie gras france ne krisaf me dhuster.

keshtu ua mundesojne ata qe u besojne.   

Kadare, ne cdo veper te tij ka qene i vetmi qe ka futur kendveshtrimin e klasikeve ne trajtimin e vlerave njerezore. Kjo eshte vlera e tij.
Te tjeret si nasho me shoke as nuk e kane idene qe kur shprehin pikpamje i del nga veshet materializmi dialektik, dallohen 1 km larg qe jane te fabrikuar si konserva "njeriu i ri".

paska kopjuar edhe nga klasiket? e c'na duhen kopjet, kur "vlerat" e kopjuara nuk vihen ne jete?

Qartesohe pak mendimin nga ambiguiteti qe te marresh pergjigje.

smiley 

faleminderit por ishte pyetje retorike.

dmth ti refuzon ti njohesh meriten e idealit qe mbron ai, meqenese kadare nuk i ka vene ne jete 100 % te vetja e vet???

kjo eshte tipike si ajo barsaleta me doktorin psikiater dhe te cmendurit, qe refuzonin henen qe i tregonte doktori, me pretendimin se hena duhej te ishte ai vete.smiley

une refuzoj te shoh te nevojshme qe ismail kadareja idealet t'i mbroje me llafe dhe te kerkoje para per kete. kjo nuk eshte e nevojshme per askend. nese mbron ideale kadareja, le t'i mbroje ne jeten e vet, me ata qe u ka hyre ne hak, si te gjithe te vdekshmit e tjere. para idealit jane njelloj te gjithe.

gjithsesi, zotrote mund te vazhdosh te mbrosh pa kushte produktin ismail kadare. me cdo fjale qe shkruan per kete ia nxjerr ne pah kotesine dhe budallallekun edhe per ata qe nuk e kane vene re ende. faleminderit edhe per kete.

thua se nuk do ishim njerez, po te mos shkruante kadareja libra.  smiley

po te mos ishin kadarete anembane botes, vetem do ngjaje me njeriun vizualisht. smiley

ps. shif edhe realitetin e shoqerise tende, nese nuk do jete Kadare pike reference, do jene dilaveret dhe cdo lloj mostre qe ka prodhuar kjo shoqeri, e cila nuk e di akoma se ku gjendet shpirterisht.

e thene nga mbrojtesi i vendosur i zinxhireve, kjo me ngjan me fanarin ndricues buze brigjeve te adriatikut. por tani eshte bere rrjet fanaresh anembane botes,

e moret vesh o njerez? egzistenca jone pa kadarete, keta zoter te universit, qe mjerisht prodhojne budallallek pa hesap dhe pastaj me pafytyresi kerkojne edhe leke per budallallekun e tyre, do ishte vec shembellim. 

oh, une qenkam shembellim, por eshte bukur keshtu si jam. po te doni, mund te beheni edhe ju. eshte falas. smiley

p.s. eh, pike reference ai qe perdorte dilaverin me gjithe minister.

I shkreti dilaver smiley nuk po dime kujt ti qajme hallin tani, na u ngaterruan referencat, viktima u be dhunues e dhunuesi u be viktime.

hallin qaja gjithmone vetvetes. smiley

Kadare nuk mund ti aplikonte ato parime te jeta e vet, pasi rregullat e shoqerise i kishin vene dilaveret.
Komentet e tua kane edhe dashakeqesi brenda, pa e kuptuar edhe ti vete.

ok. si te duash ti. une po mbaj dashakeqesine (sipas teje) te komenteve te mia, ti mbaj budallallekun (sipas meje) te komenteve te tua ne mbrojtje te budallallekut (serish sipas meje) te ismail kadarese.

paqja qofte me ty.

çfare quan ti me klasike ? dhe ku i ka fut keta kadareja ? 

na jep ndonje shembull.

nuk egzistojne shkrimtare te medhenj a te vegjel. kategorizimi i njerezve eshte budallallek. egzistojne mendime te dobishme dhe te padobishme.

ajo qe eshte e mire sot, mund te jete e keqe neser, ndersa ajo qe eshte e vertete sot do te jete edhe neser. proverb kinez.

shkrimtar i madh eshte ai qe thote te verteta te medhaja. dhe jo gjera te dobishme apo te padobishme, e mira dhe e keqja jane relative, ndersa e verteta eshte diçka objektive (qe nuk ndryshon me kohen).

shkrimtar te madh apo te vogel te ben KOHA. kush i rreziston kesaj eshte i madh, kush harrohet eshte i vogel. sa e vlereson ti, une apo ndonje tjeter kadarene, eshte relative dhe me shume lidhet me ne vete, sesa me ate. 

pershembull, ti dhe une shikojme dy atlete qe ushtrojne kercim se larti ne style te ndryshme (njeri me shpine dhe tjetri me bark) ne zgjedhim sipas mendjes sone ai qe na duket me i miri, por me kalimin e kohes shohim qe vetem njeri nga keta eshte me superiori ose i vetmi qe jep rezultate me te larta. pra ai qe zgjedh ate  atletin me stil me pak performant nuk ka asnje shans te qullose edhe ai diçka te mire ne te ardhmen.

zevendesoji tani atletet me shkrimtare, perfundimi mbetet i njejte. ne jete perfiton me shume kur pelqen me te miret, me te medhenjte. ke shanse te behesh dhe ti si ata.

mua me mjafton, cfare ndiej se jam. smiley

 

 

shumica e njerzve nuk ndiejne asgje speciale (nje shtepi, nje veture dhe dy kalamaj duan nga jeta). ndryshe nuk do numeroheshin me gishta njerzit qe lene diçka pas vdekjes.

le t'a gjeje gjithsecili me vetveten. kush me pare, e kush me vone e kush hic fare. smiley

Paske nevojë për Dërstilë smiley prandaj lëvrijnë arsyet e mosarsyeve

ndersa e verteta eshte diçka objektive (qe nuk ndryshon me kohen).....smiley

Për çfarë të hyjnë në punë këto biseda axhamijsh në një natë me hënë rrëzë bythës së rrepeve ose ullishteve . Të paktën të ishin poshtë shqopeve që të sigurojnë dhe qimet e Fshesës .

U pafsh Hajrin Mullahëve nga Muri Kinez ne Machupiçu !

e more vesh i nderuar ... i reziston kohes ai qe kercen me bark apo me mendere?

Jo per gje , po keto jane traktate qe te Kohes se Pordhes kur Gjerat ishin "klasike " dhe tereni ishte bosh .Tani eshte krijuar nje Hendek ne Njohje dhe nuk kane me ate Interes .Keshtu qe kemi ...brrylembeshteturit nen Mjeker me tretje shikimesh tejthelle ne Horizonte ...I kane shpjeguar utilitarizmin e te tjera qe Plehanovi me shoke .Keta grijne sikur zbuluan Rroten .Nuk ma ndien thote nje i buckaritur per Letersine e Kadarese smiley ..po kush e PORDHI ?  Jo i thote tjetri ..ka dhe Proverbe Kineze smiley 

Po halli me keta te mbetur ne kohen e analizave te Org te Partise me "C' eshte mire e Ceshte keq " duke ja "perplasur te Kater te vertetat ne sy , njeri tjetrit "smiley

Pastaj ne fund vjen dhe Poeti Kombetar i PPU dhe ben dhe ai Adetin me vergje kunder Kadares .... Sqapi dhe dhija hane Bar / nen Lis une frymezimin marr ...
Eshte nje kembim midis Miqsh ne fushen e tyre qe mund te cmohet . Askush nuk i futi ne mes per karakteristikat dhe Njohjet e Thella qe zotrojne per te gjitha Kohet e per te gjith Te Vertetat ....deri ne Ameshim !
 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).