Qetësia në bibliotekë ishte mbytëse. I duhej të studionte diçka për punën dhe ishte mberthyer në një libër që po e lodhte. Tashmë ishte normal që në sallë të mos kishte njerëz, njerëzit e kishin braktisur me kohë bibliotekën që kur kishin nisur të lundronin në rrjet. Ndoshta prandaj ishte më e bukur tani biblioteka. Vetmia. Mund të rrije për orë të tëra pa parë njeri të lëvizte e të mendoje të gjitha gjërat që të silleshin nëpër kokë pa asnjë lloj freri. Dhe kur je vetëm, nis të lundrosh nëpër ëndrra që janë ku e ku më të bukura se sa lundrimi në rrjet. Sikurse më i rrezikshëm lundrimi. Nuk i ke filtrat që të mundësojnë një lundrim të sigurtë.

I kishte ngelë fiksim që të ulej në bankat e fundit në shkollë dhe, edhe pse salla ishte krejtësiht bosh, ishte ulur diku nga fundi, si të donte të kopjonte, apo të rrinte larg syve të njerëzve. Një rreze dielli e ngacmoi dhe i mbylli sytë për një çast të vetëm. Kur i hapi, pa Veten e tij në tavolinat në krye të salës teksa shkruante historinë. Ia gërvishti mendimet zhurma e lapsit teksa hiqte vijat nëpër fletë dhe e imagjinoi teksa bënte një "q" a një "m" a cilëndo shkonjë tjetër. E imagjinoi edhe shkrimin e viteve me ato numrat e çuditshëm romakë, që shkruheshin vetëm e vetëm për ta bërë më të huaj e mistike historinë.

Gjithnjë kishte ëndërruar ta shkruante historinë që nga fillimi dhe të mund t'i vinte kapakun vetë ai. Gjithnjë ishte magjepsur nga historia, dhe tashmë kishte krijuar një ide mbi të. I dukej si natyra, ku gungat, gërxhet, shpatet e luginat duken pa lidhje por që në fakt të gjitha ruajnë me shumë pasion një ritëm të tyrin. Të gjithë lumenjtë derdhen në det, të gjitha lulet e diellit ndjekin trajektoren në kërkim të dritës. Por prapë, sado të mendosh se e ke kuptuar si funksionon natyra, magjepsesh sa herë të hapen horizonte të gjëra para syve. Ashtu ishte edhe historia. Të paktën ashtu e shihte.

U ngrit i mahnitur dhe iu afrua Vetes që ta admironte teksa shkruante historinë, por sapo u afrua, Vetja e tij e përbysi fletën ku shkruante dhe e shtrëngoi lapsin në dorë në një formë mjaft kërcënuese.

"Më fal, thjeshtë isha kurioz të shihja se si ti e shkruan hisotrinë" tha. "nuk doja të të bezdisja."

"Epo, më bezdise. Si mund të shkruaj unë kur ti më rri mbi krye. Patjetër që do të mundohesh të më imponosh këndvështimin tënd mbi gjithçka e unë nuk do të mundem më të kem një panoramë timen mbi historinë. Në fund unë do të shkruaj po do të jesh ti që më imponohesh. emri do të jetë i imi, po historia jote. Pak kam veten time që s'di të merrem vesh me të."

I erdhi për të qeshur. 'Edhe unë vetja jote jam, deshi t'i thoshte", po pastaj mendimi se sa herë ne zbulojmë një vete tonën që bën diçka që as na kishte shkuar mendja ndonjëherë, zbulojmë se brenda saj ka edhe dhjetra vete të tjera tonat. Një pafundësi. Sa më thellë shkon, aq më shumë largohemi nga vetja që njohim.  

Vetja tjetër vazhdoi të fliste. "Si mendon ti, se s'po bie dakort me veten, si t'i paraqes pellazgët e grekët: e njëjta gjë, komshinj të mirë apo ndërluftues?"

"Po ti po e shkruan vete historinë, konsultoju me dokumentat historike, dhe thuaj të vërtetën."

"Ç'na shkrive. Unë dokumentat historike po shkruaj. Sepse historia është ai dokument që na pëlqen neve, përherë e shkruajmë vetë historinë, ashtu siç ndjehemi në një moment, të frikësuar apo trima, (pastaj ku është diferencae këtyre të dyjave), lexhendarë apo lexhenda, të dhimbsur apo në dhembje, gjithçka ndodh vetëm e vetëm brenda kokës tonë. Askund tjetër.

Ti kujton se do të kishte rëndësi Elena e Trojës nëse në vetvete nuk do të ndienim dëshirën për të dhunuar gratë e të tjerëve? Apo nevojën që të të tjerët të dhunonin gratë tona në mënyrë që të kemi pretekst për të pushtuar e dhunuar?

Apo kujt do t'i bëhej vonë për aztekët e majatë në malet e Andeve, nëse nuk do të kishim nevojë për shembuj të triumfit madhështor mbi një rracë? Pastaj nisim e kemi mëshirë për këto popuj të lavdishëm, ndërsa në thelb ne identifikohemi me zhdukësin e tyre, në asnjë mënyrë nuk mund të jemi pala e zhdukur!

A do të kishte kuptim Perandoria e Romës, Aleksandri i Madh, Perandoria turke nëse nuk shoqërohen me imazhin tonë për sundimin, dhunën, ëndrrat epshore. Po Buda, Moisiu, kalifët e drejtë ca kuptimi kanë nëse nuk i lidhim me nevojën për të sudnuar këto dëshira që gëlojnë në shpirtin tonë e që ne përpiqemi t'i mbajmë nën kontroll."

Kishte mbetur pa gojë. Nuk i'a kishte marrë mendja asnjëherë se Vetja e tij do të ishte kaq e drejtpërdrejtë dhe kaq e hidhur. Nuk kishte kohë as të mendonte nëse kishte të drejtë.

Deshi të fliste, ta pyeste, të bisedonte.

"Të lutem mjaft tani, ik në vendin tënd, nese ti mendon se e di ku e ke vendin që të takon. Mjaft më lodhe. Gërryej brenda vetes të gjesh vetveten dhe pastaj më jep mend mua."

Kishte një nevojë të jashtëzakonshme për të biseduar, ashtu siç kishte patur nevojë Ismaeli në shkretëtirë për ujë, ashtu siç kishte patur nevojë Buda për të parë botën. Po me kë të bisedonte. Me vetveten? Vetja e tij ishte kaq arrogante nganjëherë sa s'i flitej me gojë. Por jo me të tjerët, me të tjerët ishte xhentile, e butë. A mundet që arrogantët të shkruajnë historinë? A mundet të jenë objektivë dhe të pastër në atë që shkruajnë?

U kthye në tavolinën e tij, ndjeu nevojën të shtriqej, hapi gojën pa i hequr duart nga pas koke, mbylli sytë dhe kur i hapi, pa se ishte krejtësisht vetëm në sallën e madhe të bibliotekës që s'frekuentohej nga njeri i gjallë. Diku në tavolinat e para kishte një letër të shkruar dhe u ngrit me vrap për të parë çfarë ishte. Letra kishte të skicuar mjaft bukur një peisazh malor, me lumenjtë që rridhnin mes luginash me gjelbërim. Sa e bukur, gjithnjë e kishin mahnitur lumenjtë dhe rrjedha e tyre.

1 Komente

bukur smiley filozofike smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).