Nuk jam unë që kontrolloj trupin tim.
Janë krijesa që m'a përqeshin shpirtin, ndërkohë që mëkatojnë.
Është mëshira dhe dhimbja dhe djalli i vetmisë.
Më shtyjnë të vdes në errësirën e botës time,
Të kopshtit tim të djegur nga thatësira.

Unë kisha dikur një pemë ulliri
(Pleqtë thonë që rinohet për njëmijë vjet
Dhe thahet për njëmijë të tjera)
Dhe e mbolla nën hijen e kulmit të shtëpisë.
Ushqehej me ujin e shiut dhe dritën e diellit, që ia dërgoja me pasqyra.
U rrit deri tek çatia,
Pastaj ia prenë majën,
Se lëvizte tjegullat e baltës.
Dhe mua m'u dhimbs, por e lejova,
Se shtëpia është e rëndësishme.
Dhe kaloi kohë dhe unë u zhvendosa në metropol,
E harrova pemën dhe pasqyrat i mbuloi pluhuri.

Ndodhi kështu që shpirtrat e këqinj mëkatojnë me trupin tim
Dhe mua më bëjnë të jap llogari.
Se kur lashë pemën të thahet atëherë kur ajo kishte rëndësi dhe kishte kuptim,
Humba kontrollin mbi lëvizjet e vullnetshme të trupit tim.

Tani admiroj lulet në vazo, zogjtë në kafaz dhe vajzat këmbëzbuluara,
Se është më e thjeshtë se të presësh njëmijë vjet
Për një ulli me të cilin të krenohem.

2 Komente

Beautiful! 

ti je, ti!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).