Shtegtari

 

Prore mbështetet anë kodrës nata e bardhë,

Ku larë në argjend plepi ngrihet,

Yje dhe gurë janë.

 

Fjetur përkulet mbi përroin e rrëmbyer urëza,

Ndjek djaloshin një shëmbëlltyrë e vdekur,

Drapër hëne në humnerë rozë.

 

Larg barinj që thurin lavde. N’gurishte të vjetër

Këqyr prej sysh t’kristaltë bretkosa,

Zgjohet era e lulëzuar, zëri i zogut të çka jep shpirt

Dhe hapat gjelbërojnë lehtë në pyll.

 

Kjo të kujton pemë e kafshë. Shkallë të ngadala myshku;

Dhe hëna,

Që mbytet rrëzëllimshëm në ujërat e trishtë.

 

Ajo kthehet prapë e shëtit ndanë bregut të gjelbër,

lëkundet mbi një gondola të vogël të zezë mes qytetit të rrënuar.

 

 

Der Wanderer

 

Immer lehnt am Hügel die weiße Nacht,

Wo in Silbertönen die Pappel ragt,

Stern’ und Steine sind.

 

Schlafend wölbt sich über den Gießbach der Steg,

Folgt dem Knaben ein erstorbenes Antlitz,

Sichelmond in rosiger Schlucht

 

Ferne preisenden Hirten. In altem Gestein

Schaut aus kristallenen Augen die Kröte,

Erwacht der blühende Wind, die Vogelstimme des Totengleichen

Und die Schritte ergrünen leise im Wald.

 

Dieses erinnert an Baum und Tier. Langsame Stufen von Moos;

Und der Mond,

Der glänzend in traurigen Wassern versinkt.

 

Jener kehrt wieder und wandelt an grünem Gestade,

Schaukelt auf schwarzem Gondelschiffchen durch die verfallene Stadt.

 

 

The Wanderer

 

Always the white night leans on the hill,

Where the poplar towers in silver tones,

Stars and stones are.

 

Asleep, the footbridge arches over the flooding brook,

A deceased countenance follows the boy,

Sickle moon in the rosy ravine

 

The eulogizing shepherds far away. In old rocks

The toad gazes out of crystalline eyes,

The blooming wind awakens, the birdcall of the deathlike man,

 

And the footsteps quietly turn green in the forest.

This reminds of tree and animal. Slow stages of moss;

And the moon,

 

That sinks glowing in sad waters.

The other one returns again and walks on the green shore,

Swings in a black gondola through the decayed city.

 

 

Dielli

 

Përditë vjen i verdhi diell mbi kodër.

I bukur është pylli, kafsha e errët,

Njeriu; gjahtar ose bari.

 

Kuqëlues hidhet në pellgun e blertë peshku

Nën qiellin e rrumbullt

Lundron lehtë peshkatari në varkën blu.

 

Dalëngadalë piqet rrushi, drithi.

Kur dita qetësisht shuhet,

Gati është e mira dhe e liga.

 

Kur nata bie,

ngre shtegtari lehtë qepallat e rënda;

Del diell prej humnere t’frikshme.

 

Die Sonne

 

Täglich kommt die gelbe Sonne über den Hügel.

Schön ist der Wald, das dunkle Tier,

Der Mensch; Jäger oder Hirt.

 

Rötlich steigt im grünen Weiher der Fisch.

Unter dem runden Himmel

Fährt der Fischer leise im blauen Kahn.

 

Langsam reift die Traube, das Korn.

Wenn sich stille der Tag neigt,

Ist ein Gutes und Böses bereitet.

 

Wenn es Nacht wird,

Hebt der Wanderer leise die schweren Lider;

Sonne aus finsterer Schlucht bricht.

 

The sun

 

Daily the yellow sun comes over the hill.

Beautiful is the forest, the dark animal,

Man; hunter or shepherd.

 

Reddish the fish rises in the green pond.

Under the round sky

The fisherman quietly rides the blue boat.

 

Slowly the grape ripens, the corn.

When the day inclines silently,

A good and evil is prepared.

 

When night comes,

The wanderer quietly lifts the heavy eyelids;

The sun breaks out of a sinister ravine.

 

 

Pranverë e shpirtit

 

Klithmë në gjumë; përmes rrugicash të zeza përplaset era,

Kaltrina e pranverës ngjatjetet përmes degësh tek thyhen,

Vesë nate e purpurt dhe rrethepërqark shuhen yjet.

Gjelbër ngryset lumi, argjenden shëtitoret e vjetra

dhe kullat e qytetit. O dehje e ëmbël

në varkën tek rrëshqet e thirrmat e terrëta të mëllenjave

në kopshte fëminorë. Përndritet tash cipa e trëndafiltë.

 

Solemnë gurgullojnë ujërat. O hijet e lagështa të luadhit,

Kafsha që çapitet; gjelbërim, kërcej me gonxhe

prekin ballin e kristaltë; varkë shilarëse vezulluese.

Lehtë tingëllon dielli ndër retë trëndafil anës kodrës.

E madhe heshtja e pyllit të bredhave, të rënda anës lumit hijet.

 

Kthjelltësi! Kthjelltësi! Ku mbetën shtigjet e frikshme të vdekjes,

Të heshtjes së përhirtë, të ngurosur, shkrepat e natës

Dhe hijet pa prehje? Hon diellor rrezatues.

 

Motër, kur të gjeta në lëndinën e vetmuar

Të pyllit dhe mesditë qe dhe e madhe heshtja e kafshës;

Bardhësi nën lisin e egër, dhe argjend po çelej gjembi.

I pamasë të vdekurit dhe flaka që këndonte në zemër.

 

Më t'errët qarkonin ujërat kur rridhnin lojërat e bukura të peshqve.

Orë e pikëllimit, kundrim i heshtur i diellit;

I huaj përmbi dhe është shpirti. Përshpirtshëm ngryset

kaltrinë mbi pyllin e prerë dhe kumbon

gjatë një këmbanë e errët në fshat; përshëndoshje e paqtë.

Prehje lulëzon mërsina mbi qepallat e bardha të të vdekurit.

 

Lehtë tingëllojnë ujërat në pasditen që po bie

E gjelbërojnë më t’errët shkurret n’breg, gëzimi n’erën trëndafil;

Kënga e ëmbël e vëllait anës kodrës së mbrëmjes.

 

 

Frühling der Seele

 

Aufschrei im Schlaf; durch schwarze Gassen stürzt der Wind, 

Das Blau des Frühlings winkt durch brechendes Geäst, 

Purpurner Nachttau und es erlöschen rings die Sterne. 

Grünlich dämmert der Fluß, silbern die alten Alleen 

Und die Türme der Stadt. O sanfte Trunkenheit 

Im gleitenden Kahn und die dunklen Rufe der Amsel 

In kindlichen Gärten. Schon lichtet sich der rosige Flor.

 

Feierlich rauschen die Wasser. O die feuchten Schatten der Au, 

Das schreitende Tier; Grünendes, Blütengezweig 

Rührt die kristallene Stirne; schimmernder Schaukelkahn. 

Leise tönt die Sonne im Rosengewölk am Hügel. 

Groß ist die Stille des Tannenwalds, die ernsten Schatten am Fluß.

 

Reinheit! Reinheit! Wo sind die furchtbaren Pfade des Todes, 

Des grauen steinernen Schweigens, die Felsen der Nacht 

Und die friedlosen Schatten? Strahlender Sonnenabgrund.

 

Schwester, da ich dich fand an einsamer Lichtung 

Des Waldes und Mittag war und groß das Schweigen des Tiers; 

Weiße unter wilder Eiche, und es blühte silbern der Dorn. 

Gewaltiges Sterben und die singende Flamme im Herzen.

 

Dunkler umfließen die Wasser die schönen Spiele der Fische. 

Stunde der Trauer, Schweigender Anblick der Sonne; 

Es ist die Seele ein Fremdes auf Erden. Geistlich dämmert 

Bläue über dem verhauenen Wald und es läutet 

Lange eine dunkle Glocke im Dorf; friedlich Geleit. 

Stille blüht die Myrthe über den weißen Lidern des Toten.

 

Leise tönen die Wasser im sinkenden Nachmittag 

Und es grünet dunkler die Wildnis am Ufer, Freude im rosigen Wind;

Der sanfte Gesang des Bruders am Abendhügel.

 

Springtime of the Soul

 

Outcry in sleep; through black alleys the wind falls,

The blue of spring beckons through breaking branches,

Purple night-dew and stars extinguish all around.

Greenish the river dawns, silverly the old avenues

And the towers of the city. O soft drunkenness

In the gliding boat and the dark calls of the blackbird

In childish gardens. Already, the rosy veil thins.

 

Solemnly the waters murmur. O the moist shadows of the floodplain,

The striding animal; greening shapes, flowering branches

Touch the crystal forehead; shimmering swaying boat.

Quietly the sun sounds in the rose-colored clouds by the hill.

Great is the stillness of the fir forest, the serious shadows at the river.

 

Purity! Purity! Where are the terrible paths of death,

Of grey stony silence, the rocks of the night

And the peaceless shadows? Radiant sun-abyss.

 

Sister, when I found you at the lonely clearing

Of the forest, and it was midday and the silence of the animal great;

Whiteness under wild oak, and the thorn bloomed silver.

Enormous dying and the singing flame in the heart.

 

Darker the waters flow around the beautiful play of fishes.

Hour of mourning, silent vision of the sun;

The soul is a strange shape on earth. Spiritually blueness

Dusks over the pruned forest; and a dark bell rings

Long in the village; peaceful escort.

Silently the myrtle blooms over the white eyelids of the dead one.

 

Quietly the waters sound in the sinking afternoon

And the wilderness on the bank greens more darkly; joy in the rosy wind;

The brother's soft song by the evening hill.

 

 

Gjumi

 

Mallkuar ju helme t’errta,

Gjumë i bardhë!

Ky kopsht kaq i çuditshëm

Pemësh që ngrysen

Citë me gjarpërinj, flutura nate,

merimanga, lakuriqë.

Krijesë e huaj! Hija jote humbur 

në t’kuq të perëndimit,

Një korsar i zymtë

Në detin e njelmët të pikëllimit.

Flatrojnë zogj të bardhë në kind të natës

Mbi qytete që po rrëzohen

Prej çeliku.

 

Der Schlaf

 

Verflucht ihr dunklen Gifte,

Weißer Schlaf!

Dieser höchst seltsame Garten

Dämmernder Bäume

Erfüllt von Schlangen, Nachtfaltern,

Spinnen, Fledermäusen.

Fremdling! Dein verlorner Schatten

Im Abendrot,

Ein finsterer Korsar

Im salzigen Meer der Trübsal.

Aufflattern weiße Vögel am Nachtsaum

Über stürzenden Städten

Von Stahl.

 

Sleep

 

Accursed you dark poisons,

White sleep!

This most strange garden

Of dusking trees

Fulfilled with snakes, moths,

Spiders, bats.

Foreigner! Your doomed shadow

In the afterglow,

A sinister corsair

In the salty sea of misery.

White birds flutter up on the edge of night

Over toppling cities

Of steel.

 

 

Në lindje

 

T’azdisurave organo t’stuhisë dimërore

u ngjan zemërata e terrët e njerëzve,

Dallga e purpurt e betejës,

Yje gjetherënë.

 

Vetullkërleshur, me krahë argjendi

njatjet ushtarët e vrarë nata.

Në hije të frashërit vjeshtor

psherëtijnë shpirtrat e të rënëve.

 

Shkreti me gjemba rrethon qytetin.

Prej shkallësh të përgjakura hëna

përndjek gratë e lemeritura.

Portën mespërmes çanë ujq t’egër.

 

Im Osten

 

Den wilden Orgeln des Wintersturms 

Gleicht des Volkes finstrer Zorn, 

Die purpurne Woge der Schlacht, 

Entlaubter Sterne.

 

Mit zerbrochnen Brauen, silbernen Armen 

Winkt sterbenden Soldaten die Nacht. 

Im Schatten der herbstlichen Esche 

Seufzen die Geister der Erschlagenen.

 

Dornige Wildnis umgürtet die Stadt. 

Von blutenden Stufen jagt der Mond 

Die erschrockenen Frauen. 

Wilde Wölfe brachen durchs Tor.

 

 

In the East

 

The people's dark rage resembles

The wild organs of the winter storm,

The purple wave of the battle,

Defoliated stars.

 

With broken brows, silver arms

The night beckons dying soldiers.

In the shadows of the autumn ash tree,

The ghosts of the slain sigh.

 

Thorny wilderness girds the city.

The moon chases the terrified women

Away from bleeding stages.

Wild wolves broke through the gate.

 

 

Elis

 

1

E përkryer është qetësia e kësaj dite të artë.

Nën lisa të vjetër

Shfaqesh ti, Elis, një që po prehet me sy të qarkët.

 

Kaltrina e tyre pasqyron kotjen e t’dashuruarve.

Gojës tënde

U mekën ahtet e tyre t’trëndafilta.

 

Në mbrëmje mblodhi peshkatari rrjetat e rënda.

Një bari i mirë

Shpie tufën e tij në skaj të pyllit.

O! sa të drejta janë, Elis, tërë ditët e tua.

 

Lehtë bie 

Muresh të zhveshura qetësia e kaltër e ullirit,

Shuhet kënga e errët e një të moçmi.

 

Një varkë e artë

Përkund, Elis, zemrën tënde në qiellin e vetmuar.

 

2

Një lojë e ëmbël kambanash tingëllon n’gjoks t’Elisit

Në mbrëmje,

Kur kryet i zhytet nënkresës së zezë.

 

Një egërsirë e kaltër

Përgjaket pa zë n’gëmushën me gjemba.

 

Një pemë e kafenjtë rri veçuar aty;

Frutat e saj të kaltra i kanë rënë.

 

Shenja dhe yje

Zhyten lehtë në pellg të mbrëmjes.

 

Pas kodrës është bërë dimër.

 

Pëllumba t’kaltër

Pijnë natën djersën e akullt,

Që prej ballit të Elisit kullon.

 

Tingëllon papra

Muresh t’zeza era e vetmuar e Zotit.

 

 

Elis

 

1

Vollkommen ist die Stille dieses goldenen Tags. 

Unter alten Eichen 

Erscheinst du, Elis, ein Ruhender mit runden Augen.

 

Ihre Bläue spiegelt den Schlummer der Liebenden. 

An deinem Mund 

Verstummten ihre rosigen Seufzer.

 

Am Abend zog der Fischer die schweren Netze ein. 

Ein guter Hirt 

Führt seine Herde am Waldsaum hin. 

O! wie gerecht sind, Elis, alle deine Tage.

 

Leise sinkt 

An kahlen Mauern des Ölbaums blaue Stille, 

Erstirbt eines Greisen dunkler Gesang.

 

Ein goldener Kahn 

Schaukelt, Elis, dein Herz am einsamen Himmel.

 

2

Ein sanftes Glockenspiel tönt in Elis’ Brust 

Am Abend, 

Da sein Haupt ins schwarze Kissen sinkt.

 

Ein blaues Wild 

Blutet leise im Dornengestrüpp.

 

Ein brauner Baum steht abgeschieden da; 

Seine blauen Früchte fielen von ihm.

 

Zeichen und Sterne 

Versinken leise im Abendweiher.

 

Hinter dem Hügel ist es Winter geworden.

 

Blaue Tauben 

Trinken nachts den eisigen Schweiß, 

Der von Elis’ kristallener Stirne rinnt.

 

Immer tönt 

An schwarzen Mauern Gottes einsamer Wind.

 

 

Elis

 

1

Perfect is the stillness of this golden day.

Under ancient oaks

You appear, Elis, as one at rest with round eyes.

 

Their blue mirrors the slumber of lovers.

By your mouth

Their rosy sighs fell silent.

 

In the evening the fisherman hauled in the heavy nets.

A good shepherd

Leads his flock along the forest's edge.

O! how righteous, Elis, are all your days.

 

Quietly

Along bleak walls the olive tree's blue stillness sinks,

Fades away the dark song of an old man.

 

A golden boat 

Sways your heart, Elis, in the lonely sky.

 

2

A soft glockenspiel sounds in Elis' breast

In the evening,

When his head sinks into the black pillow.

 

 A blue deer

Quietly bleeds in the thorn brush.

 

A brown tree stands isolated there;

Its blue fruits have fallen from it.

 

Signs and stars

Sink down quietly in the evening pond.

 

Behind the hill it has become winter.

 

Blue doves

Drink at night the icy sweat

Which runs from Elis' crystal forehead.

 

Always 

God's lonely wind sounds along black walls.

 

(përzgjodhi dhe shqipëroi: Arb Elo)

2 Komente

Te kendshme poezite e tij dhe perzgjedhja. Paska qene dhe shume I pashem I ri. 

thon qe kishte qef motren e vet. nji greta, greta. llafe mileti. un s'e besoj per vete.

po nejse, nqse je ne mood for poetry, ja nji nga nahija jon, diku te top 5 hit (duke fillu qysh nga ai derada), me moter, te shtune, 1994 - viti ka shum rendsi, mos e merr si detaj pa vler - dhe incest:

E SHTUNA E MOTRES
(Incestit tim)

Kete te shtune
Dashuria hapi kemishen e saj prej nape
Krisen kopsat perdhe
Ne u derdhem te kafshonim gjinjte e saj prej smalti
Ne dihatnim, nuk dihet a vertet deshem kete:
Ca puthje me jehona alkooli
Teksa gishtat na rrezohen-panik ne keneten thithese
Te llastikut te brekeve te tua
Syte i kemi mbyllur (shihet here pas here)
Mbyllur kushedi sa po vuaj
Me kenaq habia, ti munde te mos me neveritesh
Bejme si te pire qe ta harrojme
U hapen kopsat varfer sic dritat ndizen
U therrasim taksive te dashurise, si e ka sot emrin kjo?
Vraje lodhjen
Kjo eshte dashuria, kjo qe po te jap per hir te dashurise
Ti terheq barkun, fryma mbarohet
Ti pengon doren qe shtyhet tek sharrat e qimeve
Po, aty tek fushe-arrezi i pabraktisur
Aty ku zhurmojne vatanet e bariut
Do doja te isha ti
Ta ndaloja, ta mbaja doren e tjetrit, gishtat
si ullinj ne dege
Pastaj te zgjidheshim, te m'i ndaje djerset si taste flauti
Nga ashkla e zemres brenda preherit
Te me ndizej uji i rralle
E shtune. Ra kembana e dashurise
Ra ne kuptimin "u rrezua"
Perdhe qe nga maja e kembanares
Ra dhe litari i brejtur me dhembe
Si dhe kembanari ra gjithashtu me koke poshte
Me duart e buhavitura nga litari
I kremtimeve te te tjereve

ERVIN HATIBI 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).