Rondel

 

Shkoi, u iku e arta ditëve,

T’mbrëmjes kafe e t’kaltra ngjyra shkuan:

T’ëmblit fyej të bariut vdiqën, u shuan,

T’mbrëmjes t’kaltra e kafe ngjyra shkuan;

Shkoi, u iku e arta ditëve.

 

 

Rondel

 

Verflossen ist das Gold der Tage,

Des Abends braun und blaue Farben:

Des Hirten sanfte Flöten starben,

Des Abends blau und braune Farben;

Verflossen ist das Gold der Tage.

 

 

Rondel

 

Flown away is the gold of days, 

The evening's brown and blue colors: 

The shepherd's soft flutes have died, 

The evening's blue and brown colors; 

Flown away is the gold of days.

 

...

 

Ëndërr e së ligës

 

Tinguj t’një kambanëze deke po shuhen fare -                 

Një dashnor n’do oda të zeza tek zgjohet                   

Me faqen ndanë flakës që dritares vezullohet.                

Ndanë lumit vetëtijnë vela, direkë, litarë.                         

 

Një murg, një shtatzënë n’rrëmujë të turmës atypari.          

Kuqëlojnë mësalla, kitara tringëllohet.                              

Gështenja mbytur ndër shndritje t’artë rrëgjohen;

Zi ngrihet madh’shti e kishës, n’pikëllim e larë.           

 

Prej maskash të zbehta k’qyr shpirti i së ligës.

Një shesh mugëllohet zymtë, plot me tmerr;

N’mbrëmje pëshpërima n’ishuj nis ia merr .

 

N’fluturim të zogjve shenja të ngatërruara lexohen

nga të gërbulur, që ndoshta gjatë natës do të kalbëzohen.

Në park të drithëruar shihen vëlla e motër.

 

 

Traum des Bösen

 

Verhallend eines Sterbeglöckchens Klänge - 

Ein Liebender erwacht in schwarzen Zimmern 

Die Wang' an Flammen, die im Fenster flimmern. 

Am Strome blitzen Segel, Masten, Stränge.

 

Ein Mönch, ein schwangres Weib dort im Gedränge. 

Guitarren klimpern, rote Kittel schimmern. 

Kastanien schwül in goldnem Glanz verkümmern; 

Schwarz ragt der Kirchen trauriges Gepränge.

 

Aus bleichen Masken schaut der Geist des Bösen. 

Ein Platz verdämmert grauenvoll und düster; 

Am Abend regt auf Inseln sich Geflüster.

 

Des Vogelfluges wirre Zeichen lesen 

Aussätzige, die zur Nacht vielleicht verwesen. 

Im Park erblicken zitternd sich Geschwister.

 

 

Dream of Evil

 

Fading away of a gong’s brown-golden sounds -

A lover awakens in black rooms

The cheek near flames that flicker in the window.

In the river sails, masts, and ropes flash.

 

A monk, a pregnant woman there in the crowd.

Guitars strum, red smocks gleam.

Chestnuts shrivel sultry in golden shine;

The churches’ sad pageantry towers black.

 

The spirit of evil watches from pale masks.

A square dusks gruesome and somber.

In the evening whispers stir on the islands.

 

Lepers read confused signs from the flight

Of birds, perhaps decay during the night.

In the park siblings meet trembling.

 

...

 

Psalm

kushtuar Karl Krausit

 

Është një dritë, që e ka fikur era.

Është një pijetore fshati, që e braktis pasdite një i pirë.

Është një vresht i shkrumbuar dhe i zi me bira plot me merimanga.

Është një dhomë, që ata e kanë lyer me qumësht.

I çmenduri ka vdekur. Është një ishull në jug të Paqësorit,

Për të pritur Hyjin e diellit. Bien daulle.

Burrat kërcejnë, heqin valle lufte.

Gratë tundin këllqet mes bimësh kacavjerrëse e lulesh zjarri,

Kur këndon deti. O parajsa jonë e humbur.

 

Nimfat i kanë braktisur pyjet e artë.

E varrosin të huajin. Mandej nis e bie një shi vezullues.

Biri i Panit shfaqet në pamjen e një bujku,

Që mesditën e çon në gjumë anë asfaltit që përcëllohet.

Janë vogëlushe në një oborr me fustanë të vegjël të skamur aq sa të këputet zemra.

Janë dhoma, të mbushura me akorde dhe sonata.

Janë hije, që përpara një pasqyre të verbuar përqafohen.

Dritareve të spitalit ngrohen ata që po shërohen.

Një avullore e bardhë në kanal bart përmbi lëngata ngjitëse gjakatare.

 

Motra e huaj shfaqet sërish ndër ëndrra të liga të dikujt.

Duke u shplodhur në lajthishte loz ajo me yjet e tij.

Studenti, ndoshta një sozi, e ndjek me sy nga pas prej dritareje.

Pas tij qëndron vëllai i tij i vdekur, o zbret ai së vjetrës shkallë spirale poshtë.

Në t’errët gështenjash t’kafenjta zbehet shëmbëlltyra e rishtarit djaloshar.

Kopshti është në mbrëmje. Në portik t’manastirit flatrojnë lakuriqët e natës përreth.

Fëmijët e kujdestarit të tij e lenë lojën dhe nisin e kërkojnë arin e qiellit.

Akordet e fundit të një kuarteti. Vogëlushja e verbër rend duke u dridhur mes shëtitores,

E më pas prek me gishta hijen e vet mureve të ftohtë, rrethuar prej përrallash e legjendash të shenjta.

 

Është një varkë e zbrazët, që endet përposhtë n’mbrëmje kanalit të zi .

Në terrin e azilit të vjetër rrënohen gërmadha njerëzore.

Jetimët e vdekur dergjen ndanë murit të kopshtit.

Prej odash t’hirta dalin engjëj me krahë t’llangosur me t’pëgëra.

Krimba pikojnë prej qepallave të tyre të zverdhëta.

Sheshi para kishës është i zymtë dhe i heshtur, si në ditët e fëmijërisë.

Mbi shuaj t’argjendtë shkasin tutje jetë të mëparshme

Dhe hijet e t’mallkuarve zbresin poshtë tek ujërat që psherëtijnë ahte.

Në varr të vet luan magu i bardhë me gjarpërinjtë e tij.

 

Heshtur mbi vendin e kafkave çelen sytë e artë të Perëndisë.

 

 

Psalm 

Karl Kraus zugeeignet

 

Es ist ein Licht, das der Wind ausgelöscht hat.

Es ist ein Heidekrug, den am Nachmittag ein Betrunkener verläßt.

Es ist ein Weinberg, verbrannt und schwarz mit Löchern voll Spinnen.

Es ist ein Raum, den sie mit Milch getüncht haben.

Der Wahnsinnige ist gestorben. Es ist eine Insel der Südsee,

Den Sonnengott zu empfangen. Man rührt die Trommeln.

Die Männer führen kriegerische Tänze auf.

Die Frauen wiegen die Hüften in Schlinggewächsen und Feuerblumen,

Wenn das Meer singt. O unser verlorenes Paradies.

 

Die Nymphen haben die goldenen Wälder verlassen.

Man begräbt den Fremden. Dann hebt ein Flimmerregen an.

Der Sohn des Pan erscheint in Gestalt eines Erdarbeiters,

Der den Mittag am glühenden Asphalt verschläft.

Es sind kleine Mädchen in einem Hof in Kleidchen voll herzzerreißender Armut.

Es sind Zimmer, erfüllt von Akkorden und Sonaten.

Es sind Schatten, die sich vor einem erblindeten Spiegel umarmen.

An den Fenstern des Spitals wärmen sich Genesende.

Ein weißer Dampfer am Kanal trägt blutige Seuchen herauf.

 

Die fremde Schwester erscheint wieder in jemands bösen Träumen.

Ruhend im Haselgebüsch spielt sie mit seinen Sternen. 

Der Student, vielleicht ein Doppelgänger, schaut ihr lange vom Fenster nach.

Hinter ihm steht sein toter Bruder, oder er geht die alte Wendeltreppe herab.

Im Dunkel brauner Kastanien verblaßt die Gestalt des jungen Novizen.

Der Garten ist im Abend. Im Kreuzgang flattern die Fledermäuse umher.

Die Kinder des Hausmeisters hören zu spielen auf und suchen das Gold des Himmels.

Endakkorde eines Quartetts. Die kleine Blinde läuft zitternd durch die Allee,

Und später tastet ihr Schatten an kalten Mauern hin, umgeben vom Märchen und heiligen Legenden.

 

Es ist ein leeres Boot, das am Abend den schwarzen Kanal heruntertreibt.

In der Düsternis des alten Asyls verfallen menschliche Ruinen.

Die toten Waisen liegen an der Gartenmauer.

Aus grauen Zimmern treten Engel mit kotgefleckten Flügeln.

Würmer tropfen von ihren vergilbten Lidern.

Der Platz vor der Kirche ist finster und schweigsam, wie in den Tagen der Kindheit.

Auf silbernen Sohlen gleiten frühere Leben vorbei

Und die Schatten der Verdammten steigen zu den seufzenden Wassern nieder.

In seinem Grab spielt der weiße Magier mit seinen Schlangen.

 

Schweigsam über der Schädelstätte öffnen sich Gottes goldene Augen.

 

 

Psalm 

Dedicated to Karl Kraus

 

It is a light, which the wind has extinguished.

It is a village inn, which a drunkard abandons in the afternoon.

It is a vineyard, burned and black with holes full of spiders.

It is a room, which they have whitewashed with milk.

The lunatic is dead. It is an island of the South Pacific,

To receive the sun god. One beats the drums.

The men perform warlike dances.

The women sway the hips between climbing plants and fire flowers

When the sea sings. O our lost paradise.

 

The nymphs have left the golden forests.

One buries the stranger. Then a glimmering rain begins.

The son of Pan appears in the guise of an excavator,

Who sleeps away the midday near the glowing asphalt.

There are small girls in a courtyard in little dresses full of heartbreaking poverty!

There are rooms fulfilled with chords and sonatas.

There are shadows that embrace before a blind mirror.

By the windows of the hospital convalescents warm themselves.

A white steamboat in the canal bears bloody epidemics along.

 

The strange sister appears again in someone's evil dreams.

Resting in the hazel bush, she plays with his stars.

The student, possibly a double, looks long after her from the window.

His dead brother stands behind him, or he descends the old spiral staircase.

In the darkness of brown chestnuts the figure of the young novice grows pale.

The garden is in evening. In the cloister the bats flutter about.

The children of the caretaker stop to play and search the gold of heaven.

Closing chords of a quartet. The small blind girl runs trembling through the avenue,

And later her shadow gropes along cold walls, surrounded by fairy tales and holy legends.

 

It is an empty boat, which drifts down the black canal in the evening.

In the somberness of the old asylum human ruins decay.

The dead orphans lie by the garden wall.

From gray rooms angels step with excrement-splattered wings.

Worms drip from their yellowed eyelids.

The plaza before the church is sinister and taciturn, like in the days of childhood.

On silver soles former lives glide past

And the shadows of the damned descend to the sighing waters.

In his grave the white magician plays with his snakes.

 

Taciturnly over the place of skulls God's golden eyes open.

 

...

 

Këngë mbrëmjeje

 

N’mbrëmje, kur shtigjesh t’errëta shkojmë,

Na shfaqen para trajtat tona të zbehta.

 

Kur na merr etja,

Pijmë ne ujët e bardhë të pellgut,

T’amblën e fëminisë sonë të trishtë.

 

T’venitur prehemi nën shkurret e shtogut,

Sodisim pulëbardhat gri.

 

Re pranvere ngrihen mbi qytetin e ngrysur,

Që kohë më të fisme murgjish përhesht.

 

Ngaqë t’i zura duart hollake tuat

Pate hapur ti lehtë sytë e rrumbullaktë. 

Shumë kohë ka shkuar qysh atëherë.

 

Por kur tinguj t’ errët ëmbël shpirtin e kaplojnë,

Shfaqesh e bardhë ti ndër t’mikut pamje vjeshtore.

 

 

Abendlied

 

Am Abend, wenn wir auf dunklen Pfaden gehn,

Erscheinen unsere bleichen Gestalten vor uns.

 

Wenn uns dürstet,

Trinken wir die weißen Wasser des Teichs,

Die Süße unserer traurigen Kindheit.

 

Erstorbene ruhen wir unterm Holundergebüsch,

Schaun den grauen Möven zu.

 

Frühlingsgewölke steigen über die finstere Stadt,

Die der Mönche edlere Zeiten schweigt.

 

Da ich deine schmalen Hände nahm

Schlugst du leise die runden Augen auf,

Dieses ist lange her.

 

Doch wenn dunkler Wohllaut die Seele heimsucht,

Erscheinst du Weiße in des Freundes herbstlicher Landschaft.

Evening Song

 

In the evening, when we go on dark paths,

Our pale figures appear before us.

 

If we thirst,

We drink the white water of the pond,

The sweetness of our sad childhood.

 

Deceased, we rest under the elder bushes,

Watch the gray gulls.

 

Spring's clouds rise over the sinister city,

That silences the monks' nobler times.

 

When I took your narrow hands

You quietly opened round eyes.

This is long ago.

 

Yet when the dark harmony visits my soul,

You appear white in the friend's autumnal landscape.

 

 

Këngë orësh

 

Me vështrime t’errëta dashnorët njëri-tjetrin shohin,

Leshverdhët, rrez’artët. N’errësirë të ngrirë, në terr 

Përqafen brishtë me njëri-tjetrin krahët e përmallur.  

 

Purpurt u thye goja e të bekuarve. Sytë rrumbullakë

Pasqyrojnë floririn e errët të pasdites pranverore,

Skaj e zezonë pylli, frikë mbrëmësore nëpër gjelbërim;

Ndoshta fluturim dot t’pashprehshëm zogsh, shtegun 

E t’Palindurit drejt fshatrash të errët, verash vetmitare

Dhe nga kaltrina e rrënuar del herë-herë diç’ pa jetë.

 

Lehtë fëshfërin në arë drithi i verdhë.

E rëndë është jeta dhe kosën çeliktë e vringëllin fshatari,

Përputh trarë të mëdhenj zdrukthëtari.

 

Purpurt ngjyhet gjethnaja në vjeshtë; shpirti oshënar

Kalon ditë të këndella; pjekur është rrushi

Dhe si për festë ajri ndër oborre të gjera.

Bien erë më ëmbël fruta t’zverdhura; pa zë është qeshja

E gazmorit, muzikë dhe valle n’qilarë hijerëndë;

N’kopshtin që ngryset hapa dhe prehje e çunakut të vdekur.

 

 

Stundenlied

 

Mit dunklen Blicken sehen sich die Liebenden an, 

Die Blonden, Strahlenden. In starrender Finsternis 

Umschlingen schmächtig sich die sehnenden Arme.

 

Purpurn zerbrach der Gesegneten Mund. Die runden Augen 

Spiegeln das dunkle Gold des Frühlingsnachmittags, 

Saum und Schwärze des Walds, Abendängste im Grün; 

Vielleicht unsäglichen Vogelflug, des Ungeborenen 

Pfad an finsteren Dörfern, einsamen Sommern hin 

Und aus verfallener Bläue tritt bisweilen ein Abgelebtes.

 

Leise rauscht im Acker das gelbe Korn. 

Hart ist das Leben und stählern schwingt die Sense der Landmann, 

Fügt gewaltige Balken der Zimmermann.

 

Purpurn färbt sich das Laub im Herbst; der mönchische Geist 

Durchwandelt heitere Tage; reif ist die Traube 

Und festlich die Luft in geräumigen Höfen. 

Süßer duften vergilbte Früchte; leise ist das Lachen 

Des Frohen, Musik und Tanz in schattigen Kellern;

Im dämmernden Garten Schritt und Stille des verstorbenen Knaben.

 

 

Hourly Song

 

With dark gazes the lovers look at each other,

The blonde, radiant ones. In rigid sinisterness

Their yearning arms lankly entwine.

 

Purple, the blessed one's mouth broke. Round eyes

Mirror the dark gold of the spring afternoon,

Edge and blackness of the forest, evening-anguishes in the green;

Perhaps the unspeakable flight of birds, the unborn's

Path past sinister villages, lonely summers

And sometimes out of decayed blueness a demised shape steps.

 

Quietly the yellow corn rustles in the acre.

Life is hard and the countryman swings the scythe steely,

The carpenter joins enormous rafters.

 

The leaves in autumn tinge purple; the monkish spirit

Wanders through cheerful days; the grape is ripe

And the air festive in spacious courtyards.

The yellowed fruits smell sweeter; the laughter of the joyful

Is quiet, music and dance in shady cellars;

In the dusking garden step and stillness of the dead boy.

 

...

 

Sebastiani në ëndërr

për Adolf Loos

 

Nëna mbarte kërthiun nën hënën e bardhë,

Nën hijen e arrës, nën hijen e shtogut të lashtë,

Dehur prej lëngut t' lulëkuqes, prej vajtimit të tushës;

Dhe pa u ndier

Ulej përmbi të n’mëshirë një fytyrë me mjekër 

 

Lehtë në t’errët të dritares; e vegla t’vjetra shtëpiake

T'etërve

Po prisheshin; dasht e ëndërrim vjeshtor.

Ashtu e errët dhe dita e vitit, fëmijëri e trishtë,

Kur çuni për tek ujët e freskët, peshqit e argjendtë zbriti leht’ e lehtë,

Qetësi e ajo fytyrë;

Kur ngurosur ai u hodh para vraçëve të tërbuar,

Natës së hirtë përmbi të erdh' yll' i tij;

 

Apo kur ai për dore që mërdhinte t’nënës

Mbrëmjeve varrezës vjeshtore t' Shën Pjetrit shkonte,

Një kufomë e brishtë dergjej qetë në t’errët t’dhomës

Dhe tjetri qepallat e ftohta ngrinte përmbi të.

 

Por ai ishte një zog i vocërr degëve të zhveshura,

Sa zgjat kambana e mbrëmjes në nëntor kur bie,

Qetësia e atit, kur në gjumë ai shkallën spirale që po ngrysej zbriti.

 

2.

 

Paqe e shpirtit. Mbrëmje e vetmuar dimri,

Trajtat e errëta të barinjve anës hurdhës së vjetër;

Kërthi në koliben prej kashte; o sa lehtë

Kridhej në ethe të zezë fytyra.

Natë e shenjtë.

 

Apo kur ai për dore t’fortë t’babait

Qetë malit të zymtë të kalvarit ngjitej

E kamareve të ngrysura të shkrepave

Shëmbëlltyra e kaltër e njeriut shkonte përmes legjendës së tij,

Nga plaga poshtë zemrës rridhte i purpurt gjaku.

O sa lehtë ngrihej kryqi ndër t’errëtin shpirt.

 

Dasht; kur qosheve të zeza shkrinte dëbora,

Një puhi e kaltër këndellur shtogut të moçëm ngecte,

Nën kubenë e hijes së arrës;

E çunakut lehtë iu shfaq i trëndafiltë engjëlli i tij.

 

Hare; kur n’oda të freskëta tingëllonte një sonatë mbrëmjeje, 

Ndër trarë druri t’kafenjtë

Prej larvës së argjendtë dilte një flutur e kaltër.

 

O afria e vdekjes. Mureve të gurtë

Ulej një krye i verdhë, i heshtur fëmija,

Kur atë mars hëna po binte.

 

3.

 

Kambana të trëndafilta pashkësh në varrkubenë e natës

Dhe zërat argjend të yjeve,

Aq sa me dridhmë një marri e errët prej ballit të të fjeturit ra. 

 

O sa e qetë vajtja përposh të kaltrit lumë 

N’vramend t' harruarash, kur degëve të gjelbra

Tusha thërriste diç’ të huaj për n’rrënim.  

 

Apo kur ai për dore kockë e lëkurë të plakut t’moçëm

Mbrëmjeve para mureve të rrënuar të qytetit shkonte

E tjetri në mantel të zi mbante një kërthi të trëndafiltë,

Në hijen e pemës së arrës shfaqej shpirti i lig.

 

Verbtas mbi shkallinat e gjelbra të verës. O sa lehtë

Iu dha kopshti qetësisë së kafenjtë të vjeshtës,

Aromë dhe trishtim i shtogut të moçëm,

Kur n’hijen e Sebastianit zëri i argjendtë i engjëllit dha shpirt.

 

 

Sebastian im Traum 

für Adolf Loos

 

Mutter trug das Kindlein im weißen Mond, 

Im Schatten des Nußbaums, uralten Holunders, 

Trunken vom Safte des Mohns, der Klage der Drossel; 

Und stille 

Neigte in Mitleid sich über jene ein bärtiges Antlitz

 

Leise im Dunkel des Fensters; und altes Hausgerät

Der Väter 

Lag im Verfall; Liebe und herbstliche Träumerei.

 

Also dunkel der Tag des Jahrs, traurige Kindheit, 

Da der Knabe leise zu kühlen Wassern, silbernen Fischen hinabstieg, 

Ruh und Antlitz; 

Da er steinern sich vor rasende Rappen warf, 

In grauer Nacht sein Stern über ihn kam;

 

Oder wenn er an der frierenden Hand der Mutter 

Abends über Sankt Peters herbstlichen Friedhof ging, 

Ein zarter Leichnam stille im Dunkel der Kammer lag 

Und jener die kalten Lider über ihn aufhob.

 

Er aber war ein kleiner Vogel im kahlen Geäst, 

Die Glocke lang im Abendnovember, 

Des Vaters Stille, da er im Schlaf die dämmernde Wendeltreppe hinabstieg.

 

2

 

Frieden der Seele. Einsamer Winterabend, 

Die dunklen Gestalten der Hirten am alten Weiher; 

Kindlein in der Hütte von Stroh; o wie leise 

Sank in schwarzem Fieber das Antlitz hin. 

Heilige Nacht.

 

Oder wenn er an der harten Hand des Vaters 

Stille den finstern Kalvarienberg hinanstieg 

Und in dämmernden Felsennischen 

Die blaue Gestalt des Menschen durch seine Legende ging, 

Aus der Wunde unter dem Herzen purpurn das Blut rann. 

O wie leise stand in dunkler Seele das Kreuz auf.

 

Liebe; da in schwarzen Winkeln der Schnee schmolz, 

Ein blaues Lüftchen sich heiter im alten Holunder fing, 

In dem Schattengewölbe des Nußbaums; 

Und dem Knaben leise sein rosiger Engel erschien.

 

Freude; da in kühlen Zimmern eine Abendsonate erklang, 

Im braunen Holzgebälk 

Ein blauer Falter aus der silbernen Puppe kroch.

 

O die Nähe des Todes. In steinerner Mauer 

Neigte sich ein gelbes Haupt, schweigend das Kind, 

Da in jenem März der Mond verfiel.

 

3

 

Rosige Osterglocke im Grabgewölbe der Nacht 

Und die Silberstimmen der Sterne, 

Daß in Schauern ein dunkler Wahnsinn von der Stirne des Schläfers sank.

 

O wie stille ein Gang den blauen Fluß hinab 

Vergessenes sinnend, da im grünen Geäst 

Die Drossel ein Fremdes in den Untergang rief.

 

Oder wenn er an der knöchernen Hand des Greisen 

Abends vor die verfallene Mauer der Stadt ging 

Und jener in schwarzem Mantel ein rosiges Kindlein trug, 

Im Schatten des Nußbaums der Geist des Bösen erschien.

 

Tasten über die grünen Stufen des Sommers. O wie leise 

Verfiel der Garten in der braunen Stille des Herbstes, 

Duft und Schwermut des alten Holunders, 

Da in Sebastians Schatten die Silberstimme des Engels erstarb.

 

Sebastian in Dream 

For Adolf Loos

 

Mother bore the infant in the white moon,

In the shadow of the walnut tree, the ancient elder,

Drunk with the juice of the poppy, the lament of the thrush;

And silently

A bearded face bent over her in compassion

 

Quietly in the darkness of the window; and the old household goods

Of the fathers

Lay in decay; love and autumnal reverie.

 

So dark the day of the year, sad childhood,

When quietly the boy climbed down to cool waters, silver fishes,

Rest and countenance;

When stony he threw himself before raving black horses,

In grey night his star came over him;

 

Or when he walked at the freezing hand of the mother

In the evening over Saint Peter's autumnal cemetery,

A delicate corpse lay still in the darkness of the chamber

And the other one raised the cold eyelids over him.

 

But he was a small bird in bleak branches,

The bell long in the November evening,

The father's stillness, as in sleep he descended the dusking spiral stair.

 

2

 

Peace of the soul. Lonesome winter evening,

The dark figures of the shepherds by the old pond;

Infant in the hut of straw; o how quietly

The countenance sank in black fever.

Holy night.

 

Or when he at the hard hand of the father

Silently climbed the sinister Mount Calvary

And in dusking rock-niches

The blue figure of man went through his legend,

Blood ran purple from the wound under the heart.

O how quietly the cross rose up in the dark soul.

 

Love; when in black corners the snow melted,

A blue breeze cheerfully caught itself in the old elder,

In the shadowy arch of the walnut tree;

And quietly a rosy angel appeared to the boy.

 

Joy; when in cool rooms an evening sonata sounded,

In the brown rafters

A blue moth crept from its silver chrysalis.

 

O the nearness of death. In stony wall

A yellow head bent, silencing the child,

When in that March the moon decayed.

 

3

 

Rosy Easter Bell in the burial vault of night

And the silver voices of the stars

So that in showers a dark insanity sank from the forehead of the sleeper.

 

O how silent a walk down the blue river,

Pondering on things forgotten, when in green branches

The thrush calls a stranger into decline.

 

Or when he walked at the bony hand of the old man

Evenings before the decayed wall of the city,

And the other one bore a rosy infant in a black coat,

In the shadow of the walnut tree the spirit of evil appeared.

 

Groping over the green steps of summer. O how quietly

The garden decayed in autumn's brown stillness,

Scent and gloom of the old elder tree,

When in Sebastian's shadow the silver voice of the angel died.

 

...

 

Ndanë gjolit

 

Shtegtar n’erën e zezë; lehtë fëshfërin kallam’ i tharë

Në qetësinë e gjolit. Nëpër qiellin gri

Një varg zogjsh të egër pason;

Tërthor mbi ujët e zymtë.

 

Pështjellë. N’ kasolle t’rrënuar

Rreh krahët me flatra të zeza kalbëzimi;

Mështekna t’ gjymta psherëtijnë n’erë.

 

Mbrëmje në pijetoren e braktisur. Udhën për shtëpi

E flladit trishtimi i ëmbël i tufave që kullosin,

Vegim i natës: thithëlopa zhyten ç’prej ujërash t’ argjendtë.

 

 

Am Moor

 

Wanderer im schwarzen Wind; leise flüstert das dürre Rohr 

In der Stille des Moors. Am grauen Himmel 

Ein Zug von wilden Vögeln folgt; 

Quere über finsteren Wassern.

 

Aufruhr. In verfallener Hütte 

Aufflattert mit schwarzen Flügeln die Fäulnis; 

Verkrüppelte Birken seufzen im Wind.

 

Abend in verlassener Schenke. Den Heimweg umwittert 

Die sanfte Schwermut grasender Herden, 

Erscheinung der Nacht: Kröten tauchen aus silbernen Wassern.

 

 

At the Moor

 

Wanderer in the black wind; quietly the dry reeds whisper

In the stillness of the moor. In the gray sky

A flock of wild birds follows;

Slanting over sinister waters.

 

Turmoil. In decayed hut

Putrefaction flutters up with black wings.

Crippled birches sigh in the wind.

 

Evening in deserted tavern. The way home is scented all around

By the soft gloom of grazing herds,

Apparition of the night: toads plunge out of silver waters.

 

...

 

Qetësi dhe heshtje

 

Barinj groposën diellin në pyllin e zhveshur.

Një peshkatar nxori

Në rrjetë leshtore hënën nga pellgu i ngrirë.

 

Në kristal blu

Banon njeriu i zbehtë, me faqen mbështetur në yje të vet;

Apo ul ai kryet në gjumë të purpurt.

 

Por gjithnjë e mallëngjen fluturimi i zi i zogjve

Soditësin, shenjtnia e luleve të kaltra,

Qetësia pranë ndërmend diç’ t‘harruar, engjëj t’venitur.

 

Sërish përnatet balli ndër gurë hënorë;

Një riosh rrëzëllitës

Shfaqet motra në vjeshtë dhe kalbëzim të zi.

 

 

Ruh und Schweigen

 

Hirten begruben die Sonne im kahlen Wald.

Ein Fischer zog

In härenem Netz den Mond aus frierendem Weiher.

 

In blauem Kristall

Wohnt der bleiche Mensch, die Wang’ an seine Sterne gelehnt;

Oder er neigt das Haupt in purpurnem Schlaf.

 

Doch immer rührt der schwarze Flug der Vögel

Den Schauenden, das Heilige blauer Blumen,

Denkt die nahe Stille Vergessenes, erloschene Engel.

 

Wieder nachtet die Stirne in mondenem Gestein;

Ein strahlender Jüngling

Erscheint die Schwester in Herbst und schwarzer Verwesung.

 

 

Rest and Silence

 

Shepherds buried the sun in the bleak forest.

A fisherman drew

The moon from the freezing pond in a hairy net.

 

In blue crystal

The pale man dwells, the cheek leaned on his stars;

Or he inclines the head in purple sleep.

 

But always the black flight of birds touches

The beholder, the sanctity of blue flowers,

The nearby stillness ponders forgotten things, extinct angels.

 

Again the forehead nightfalls into moony stone.

A radiant youth,

The sister appears in autumn and black putrefaction.

 

...

 

Muzg i përshpirt

 

Qetësi has në skaj të pyllit

Një egërsirë e errët;

Kodrës soset lehtë era e mbrëmjes,

 

Meket kuja e mëllenjës,

Dhe fyejt e ëmbël të vjeshtës

Heshtin në kallam.

 

Mbi re të zezë

Vozit ti dehur nga lulëkuqja

Pellgun nator,

 

Qiellin me yje.

Gjithnjë tingëllon zëri hënor i motrës

Nëpër natën e përshpirtë.

 

 

Geistliche Dämmerung

 

Stille begegnet am Saum des Waldes 

Ein dunkles Wild; 

Am Hügel endet leise der Abendwind,

 

Verstummt die Klage der Amsel, 

Und die sanften Flöten des Herbstes 

Schweigen im Rohr.

 

Auf schwarzer Wolke 

Befährst du trunken von Mohn 

Den nächtigen Weiher,

 

Den Sternenhimmel. 

Immer tönt der Schwester mondene Stimme 

Durch die geistliche Nacht.

 

 

Spiritual Dusk

 

Silently a dark deer encounters at the edge

Of the forest;

At the hill the evening wind ends quietly,

 

The blackbird's lament grows mute

And the soft flutes of autumn

Silence in the reeds.

 

On a black cloud

Drunk with poppy you travel

The nocturnal pond,

 

The starry sky.

Always the sister's moony voice sounds

Through the spiritual night.

 

...

 

Këngë visesh t’perëndimit

 

O rrahje flatrash të shpirtit natën:

Barinj shkonim ne dikur përanë pyjesh që ngryseshin

E pasonte egërsira e kuqe, lulja e gjelbër dhe burimi shushurues 

Përunjshëm. O, tingulli i lashtë i gjinkallës,

Gjak që po buit gurit të flijimit

Dhe klitha e zogut të vetmuar mbi qetësinë e blertë të gjolit.

 

O, ju kryqëzata dhe sfilitje flakëruese

Të mishit, rënie e frutave të purpurta

Në kopsht mbrëmjes, ku shkuan motit dishepujt e përshpirtshëm,

Luftëtarë tash, duke u zgjuar prej plagëve e ëndrrave yjore.

O, e ëmbla turrë blertëblu e natës.

 

O, ju mote të qetësisë dhe vjeshtave të arta,

Kur ne murgjit paqësorë rrushin e purpurt shtrydhnim;

E përqark rrezëllinin kodrina e pyje.

O, ju gjueti dhe kështjella; qetësi e mbrëmjes,

Kur në qoshkun e tij njeriu mejtoi me drejtësi,

Në lutje të heshtur për kryet e gjallë të Zotit u përpoq.

 

O, ora e hidhur e shkatërrimit,

Kur një fytyrë prej guri në ujëra të zeza kundrojmë.

Porse rrëzëllitës ngrenë qepallat e argjendta dashnorët:

Një gjak e fis. Temjan fryn prej jastëkësh të trëndafiltë

Dhe kënga e ëmbël e të ringjallurve.

 

 

Abendländisches Lied

 

O der Seele nächtlicher Flügelschlag: 

Hirten gingen wir einst an dämmernden Wäldern hin 

Und es folgte das rote Wild, die grüne Blume und der lallende Quell 

Demutsvoll. O, der uralte Ton des Heimchens, 

Blut blühend am Opferstein 

Und der Schrei des einsamen Vogels über der grünen Stille des Teichs.

 

O, ihr Kreuzzüge und glühenden Martern 

Des Fleisches, Fallen purpurner Früchte 

Im Abendgarten, wo vor Zeiten die frommen Jünger gegangen, 

Kriegsleute nun, erwachend aus Wunden und Sternenträumen. 

O, das sanfte Zyanenbündel der Nacht.

 

O, ihr Zeiten der Stille und goldener Herbste, 

Da wir friedliche Mönche die purpurne Traube gekeltert; 

Und rings erglänzten Hügel und Wald. 

O, ihrJagden und Schlösser; Ruh des Abends, 

Da in seiner Kammer der Mensch Gerechtes sann, 

In stummem Gebet um Gottes lebendiges Haupt rang.

 

O, die bittere Stunde des Untergangs, 

Da wir ein steinernes Antlitz in schwarzen Wassern beschaun. 

Aber strahlend heben die silbernen Lider die Liebenden: 

Ein Geschlecht. Weihrauch strömt von rosigen Kissen 

Und der süße Gesang der Auferstandenen.

 

 

Occidental Song

 

O the soul's nocturnal wing beat:

Shepherds, we once moved along dusking forests

And the red deer, the green flower and the babbling well followed

Full of humbleness. O, the ancient tone of the cricket,

Blood blooming on the sacrificial stone,

And the cry of a lonely bird over the pond's green stillness.

 

O, you crusades and glowing tortures

Of the flesh, falling of purple fruit

In the evening garden, where in bygone times the pious disciples walked,

Warriors now, awakened out of wounds and starry dreams.

O, the soft cyan-bundle of night.

 

O, you times of stillness and golden autumns,

When we peaceful monks pressed the purple grape;

And hill and forest shone all around.

O, you hunts and castles, rest of evening,

When in his chamber man pondered the righteous,

Struggled in mute prayer for God's living head.

 

O, the bitter hour of decline,

When we behold a stony countenance in black waters.

But in radiance the lovers lift the silver eyelids:

One  gender. Incense flows from rosy pillows

And the sweet song of the resurrected.

 

shqipëroi Arb Elo

1 Komente

Mire qe njohim ndonje gjurme fosileje, se ndryshe do te na dukej vetja vertet mu si peshk ne zall. Pershendesim kengen tuaj te perendimit me agsholin tone. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).