Ndërhyrja

Në të shkuarën, kam pasur shumë respekt për natyrën. Qëndroja para gjërave dhe peizazheve dhe i lija të bënin ç’të donin.

Kjo ka marrë fund një herë e mirë. Tani do të ndërhyj.

Kështu pra, isha në Honfleur dhe po mërzitesha pa masë. Pastaj, me një të rënë të dorës, vura aty ca deve. Kjo nuk dukej dhe aq e përshtatshme. Punë e madhe, ishte ideja ime. Përveç kësaj, këtë gjë e bëra me kujdesin më të madh. Fillimisht, i sillja devetë në ditët më të zhurmshme, të shtunave, në pazar. Një bllokim trafiku i tmerrshëm ndodhte pas kësaj, dhe turistët thoshin: “Oh, çfarë ere e keqe! Sa të qelbur janë njerëzit këtu!”. Era e keqe pushtoi portin dhe maskoi edhe erën e karkalecave të detit. Njerëzit dilnin nga turma të mbuluar kokë e këmbë me pluhur dhe me qime të një zot e di se çfarë.

Kur vinte nata, duhej të ishit aty të dëgjonit trokamat e këmbeve të deveve teksa përpiqeshin të kalonin urat mbi kanal, ding! ding! ding! mbi çimento dhe hekur!

Pushtimi i deveve u realizua me rregull dhe në siguri të plotë.

Banorët e Honfleur-it mund ti shihje tashmë tek shikonin vëngër me atë vështrimin tipik të njerëzve që merren me devetë, kur inspektojnë karvanin për t’u siguruar që asgjë s’mungon dhe kështu të mund të vazhdojnë udhëtimin të sigurt; por mua m’u desh të largohesha nga Honfleur ditën e katërt.

Nisa gjithashtu një tren pasagjerësh. Treni u largua me shpejtësi nga Grand Place dhe u drejtua si shigjetë përpara pa e çarë kokën për ngarkesën; u lëshua drejt para, shpëtuar nga besimi.

Është për të ardhur keq që më duhet të largohem, por kam dyshimet e mia se qetësia nuk do të kthehet dhe aq shpejt në qytetin e vogël të peshkatarëve të midhjeve dhe karkalecave të detit.

 

Thjeshtësi

Ajo që i ka munguar jetës time deri tani është thjeshtësia. Pak nga pak unë po filloj të ndryshoj.

Për shëmbull, së fundmi dal gjithmonë me shtratin tim me vete dhe kur një grua më pëlqen, e marr dhe bëj dashuri me të menjëherë.

Nëse ajo i ka veshët të mëdhenj dhe të shëmtuar, ose hundën, unë ia heq bashkë me rrobat dhe i vë poshtë shtratit, që ti marrë prapë kur të ikë; mbaj vetëm çfarë më pëlqen.

Nëse të përbrendshmet e saj do ishin më mirë po ti ndërroje, unë i nderroj menjëherë. Kjo është dhurata ime. Por nëse shoh një grua më të hijshme që kalon aty pari, unë i kërkoj ndjesë të parës dhe e bëj të zhduket sa hap e mbyll sytë.

Ata që më njohin thonë që unë jam i paaftë për të bërë çka  përshkrova më sipër, thonë që s’kam këllqe. Edhe unë kështu e mendoja dikur, po kjo ishte vetëm sepse atëherë nuk i bëja gjërat ashtu si më pëlqente.

Tani unë kaloj pasdite të mrekullueshme. (Në mëngjes punoj.)

 

Zbavitjet e një të sëmuri

Ndonjëherë, kur ndjehem ashtu kot fare, dhe jam vetëm në shtratin tim, e bëj dorën time të majtë të më bëjë temena. Dora ngrihet vetë mbi bërryl, kthehet nga unë dhe më përshëndet. Dora ime e majtë është shumë e dobësuar, dhe mban goxha distancë nga unë. Është dhe dembele, pale. Që ta bej të lëvizë, më duhet të sforcohem pak. Por sapo ka nisur të lëvizë, vazhdon pa ndalur, me një dëshirë të sinqertë  për të më kënaqur. E përkul kyçin e saj kaq mirë dhe është kaq e sjellshme, sa dhe një i tretë po të ishte aty ta shihte, do të prekej.

 

Poezi për Fuqinë

 

I. Unë po vozis

E mallkova ballin tënd, barkun, jetën tënde

Mallkova rrugët ku shkelën hapat e tu

Gjërat që preke me duar

Mallkova brendinë e ëndrrave të tua.

 

Të vura një pellg në sytë që më s’shikojnë

Një insekt në veshin tënd që më s’degjon

Një sfungjer në trurin tënd që më s’kupton.

 

Të ngriva në shpirtin e trupit tënd

Të ktheva në akull në thellësitë e jetës tënde

Ajri që thith të mbyt

Ajri qe thith ti është si ajër qilari

Është një ajër që e kanë shfryrë tashmë

Hijenat

Ky është një ajër që askush s’mund ta thithë.

 

Lëkura jote është e tëra e lagësht

Lëkura jote djersit ujërat e frikës së madhe

Sqetullat e tua kutërbojnë deri larg prej shpellës së nëndheshme.

 

Kafshët ngordhin në vend kur kalon ti

Qentë ulërijnë natën, me kokat drejtuar nga shtëpia jote

Nuk mund të arratisesh

Nuk mund të mbledhësh as fuqinë e një milingone në majën e këmbës tënde

Lodhja ta kthen trupin në një cung

Lodhja jote është një karvan i gjatë

Lodhja jote shtrihet deri në vendin e Nan

Lodhja jote është e pape\ërshkrueshme me fjalë.

Vetë goja jote të kafshon

Vetë thonjtë e tu të çjerrin

S’të përket më, gruaja jote

S’të përket më, vëllai yt

Shputën e kembës ia ka pickuar një gjarpër.

 

Dikush pështyu mbi pasardhësit e tu

Dikush pështyu buzëqeshjen e vajzës tënde të vogël

Dikush u kapardis duke pështyrë në pronat e tua

 

Bota ikën larg teje

 

Unë po vozis

Unë po vozis

Unë po vozis kundër jetës tënde

Unë po vozis

Unë shumohem në vozitës të panumërt

Që të vozis më me forcë kundër teje

 

Ti bie në mjegull

Ti ke mbetur pa frymë

Ti rraskapitesh me përpjekjen më të vogël

 

Unë vozis

Unë vozis

Unë vozis

Ti zvarritesh i dehur, lidhur pas bishtit të një mushke

Dehja si një çadër e stërmadhe që errëson qiellin

Dhe mbledh mizat

Dehje marramendëse e kanaleve semicirkulare

Fillesat e pavëna re të një hemiplegjie

Dehja nuk të lëshon më

Të shtrin në të majtë

Të shtrin në të djathtë

Të shtrin mbi kalldrëmin e rrugës

Unë vozis

Unë vozis

Unë po vozis kundër ditëve të tua

 

Ti hyn në shtëpinë e vuajtjes

 

Unë vozis

Unë vozis

Në një shami sysh të zezë janë shënuar veprimet e tua

Në syrin e madh e të bardhë të një kali me një sy e ardhmja jote rrokulliset

 

UNË PO VOZIS.

 

II. Përmes oqeaneve dhe shkretëtirës

Efikas si akti seksual me një vajzë të virgjër

Efikas

Eikas si mungesa e puseve në shkretëtirë

Efikas është veprimi im

Efikas

 

Efikas si tradhëtari që qëndron mënjanë me njerëzit e tij gati për të vrarë

Efikas si nata për të fshehur objekte

Efikas si dhia për të bërë fëmijë

Te veckël, të veckël, zemërthyer që në lindje

Efikas si nepërkë

 

Efikas si një thikë e mprehur për të plagosur

Si ndryshk dhe urinë për të plagosur më tej

Si dridhje, rënie, goditje për ta bërë më të gjerë

Efikas është veprimi im

 

Efikas si skërmitja e dhëmbëve që vërshon një oqean me urrejtje në gjoksin

E të përbuzurit, një oqean që s’do të thahet kurrë

Efikas si shkretëtira për të dehidratuar trupa dhe ashpërsuar shpirtra

Efikas si nofullat e një hijene për të mbllaçitur gjymtyrët e trupave të

Pambrojtur të të vdekurve

EFIKAS

Efikas është veprimi im

 

III. Të veproj, unë vij

Po hap derën brenda teje, po hyj

Të veproj,  unë vij

Jam këtu

Të t’mbroj2

Ti nuk je më e braktisur

Ti nuk je më në vështiresi

Litarët e tyre janë zgjidhur, sikletet e tua kalojnë

Makthi që të la te drobitur s’është më

Unë po të mbaj me shpatullat e mia

Me mua ti hedh

Hapin e parë në shkallën e pafundme

Që të transporton

Që të ngre lart

Qe të përmbush

 

Unë të paqtoj

Po shpërhap pëlhura paqeje mbi ty

Po përkund fëmijën e ëndrrës tënde

Buroj

Buroj nga gjethet e çara rrathë  imazhesh  përqark gruas së frikësuar

Buroj nga dëbora e zbehtësisë së saj

Buroj nga frymëmarrja e saj…dhe zjarri ndizet sërish.

 

TË VEPROJ, UNË VIJ

Mendimet e tua për sulmet janë të mbrojtura

Mendimet e tua për dështimet, dobësitë

Forca ime është në trupin tënd, ka zënë vend aty

…dhe fytyra jote, shrrudhoset, rinohet

Sëmundja nuk të prek më

Frika të braktis

 

Paqja e qiejve

Paqja e lëndinave të lulëzuara

Paqja kthehet tek ti

Në emër të numrit më të lartë, unë po të ndih

Si një krater tymosës

Gjithë peshën e ngre prej supeve të tua të kërrusur

Këto koka të çuditshme rrotull teje

Vëzhguesit helmues të mjerimit të atij që është i dobët

Nuk mund të t’shohin më

Nuk ekzistojnë më

 

Një grumbull përforcimesh

Krejt mister nga thellësia

Si një zgjim nënujor

Si një këngë baritone

Unë vij

Kjo këngë të merr

Kjo këngë të ngre

Kjo këngë merr shpirt nga shumë burime

Kjo këngë ushqehet nga një Niagarë qetësie

Kjo këngë është e tëra për ty

 

Jo më vargonj

Jo më hije të errëta

Jo më frikë

Nuk ka asnjë gjurmë të tyre

Nuk ke nevojë për to

Atje ku pati dhimbje, ka pambuk

Atje ku pati plagë, janë mbyllur

Atje ku pati infeksion, ka gjak të ri

Atje ku pati drynë të mbyllur, ka det të hapur

Det që të mbart, dhe plotësia jote

E paprekur, si një vezë e fildishttë

 

Unë kam larë fytyrën e të ardhmes tënde.

 

Një shenjt

Kur po vërdallisesha nëpër trupin tim të mallkuar, mbërrita në një zonë ku pjesët e vetvetes ishin të pakta në numër dhe goxha larg nga njëra-tjetra, të jetoje atje, duhej të ishe një shenjt. Shumë kohë më parë, unë kisha dashur vërtet të isha një shenjt, por tani që sëmundja po më detyronte drejt shenjtërimit, unë e luftova dhe vazhdoj ta luftoj, dhe është e qartë qe nuk do të mbijetoj dot kështu.

Nëse do më ishte dhënë mundësia, mirë! Por të më detyrojnë me forcë-jo, këtë nuk e duroj dot.

 

Ulërima

Një thua i infektuar shkakton vuajtje të tmerrshme. Por, ajo që më bënte të vuaja më shumë ishte fakti që nuk mund të ulërija. Sepse isha në një hotel. Sapo kishte rënë nata dhe dhoma ime ishte midis dy te tjerave ku kishte njerëz që flinin.

Kështu që, mora një daulle të madhe nga kafka ime, një tunxh, dhe një instrument më me shumë rezonancë se një organo. Tani, duke perdorur fuqinë e jashtëzakonshme që më vinte nga temperatura e lartë, krijova një orkestër shurdhuese me instrumetat. Gjithçka dridhej nga vibrimet.

Pastaj, i sigurt më në fund që zëri im nuk do të degjohej në gjithë këtë zallamahi, fillova të ulërij, të ulërij për orë të tëra, dhe pak nga pak, arrita të ndjehem pak më mirë.

 

Jeta ime

Ti poi kën pa mua, jeta ime.

Ti rrokullisesh tutje.

Ndërsa unë pres akoma të bëj lëvizjen time.

Ti ke filluar betejën tashmë

Dhe mua më braktise rrugës.

Kurrë nuk të ndoqa pas, këtu qendroj.

Se ku ti po më shpie, nuk e shoh dot qartë.

Atë fare pak çka dua, ti kurrë s’ma jep.

Për shkak të kësaj mungese, unë deshiroj

Kaq shumë gjëra, pothuajse gjithçka…

Për shkak të kësaj fare pak çka dua, e që ti kurrë s’ma jep.

 

Përktheu: Mirela Kapaj

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).