Orvatje për biseda

- Unë nuk jam gjasë. Jam një po ose jo, e sigurt si vdekja, - tha ajo duke valëvitur flokët në erë me krenarinë e një flamurtari.
- Por ishe e tillë deri sa pa u shfaqur.
- Gjasa nuk isha unë, në të vërtetë ishe ti. 
- Si kështu?
- Thjesht sepse gjasa është perceptimi i vetëm i mundshëm i botës.
- Ç’po thua? Nuk kuptoj. Unë jam unë. Jam një dhe i sigurt… Si jeta!
- Ashtu të duket. Ja, thuamë, sa gjasa the se kishte që unë do të të shfaqesha në këtë… ëndërr? Po të vërtetën, ama.
- E-hëm… 30 për qind.
- Ja pra!
- Çfarë?
- Ti nuk je ti… 
- Po çfarë qenkam unë sipas teje?
- Ti jeni njëqind vetë, tridhjetë nga të cilët ishin të sigurt se unë do të vija, ndërsa shtatëdhjetë të tjerët ishin të sigurt për të kundërtën.
- Nuk kuptoj. Unë jam vetëm një njeri.
- Po të ishe një, do të kishe një mendje. A nuk ke thënë ndonjëherë “jam me dy mendje” për diçka? 
- Po.
- Kjo do të thotë se je të paktën dy vetje.
- Por jo njëqind, ama! Pse të mos jem dhjetë, nga të cilët tre ishin të sigurt që ti do të vije?
- Dhjetë ishe. Thjesht nuk doja ta përdorja dhjetën sepse nuk e dua konfromizmin, sistemin tonë dhjetor, me të cilin kaq keq jemi mësuar, si me çdo voli që na bën të harrojmë domethënien. Në të vërtetë, fjala “përqind” është e përbindshme, diktatoriale. Sa herë përmendet ajo, më kujtohen “qindshet e zeza” të literaturës ruse.
- Hm.
- S’e ke menduar ndonjëherë? Sikur baza të mos ish njëqind, por, të themi, nëntëdhjetë e nëntë, dhe ti të ishe 33 për nëntëdhjetë e nëntë i sigurt se unë do të vija…
- Po?
- Atëherë do të ishe vetëm tre vetje, njëri nga të cilët i sigurt për shfaqjen time.
- Të jem tre, sidoqoftë, më pëlqen më shumë. A nuk thonë se gjithë gjërat e mira janë tre?
- Thonë. Për më tepër, si numër tek, ta mundëson vendimin. Në këtë rast, me shumicë votash, dy kundër një, vendimi yt do të ishte se unë nuk do të shfaqesha.
- Por ky do të ishte një vendim i gabuar…
- Vendim i shumicës nuk do të thotë vendim i drejtë.
- Hm.
- A s’të duket kështu… të themi, të paktën, për rastin?
- Po. Por po vras mendjen se ç’na duhet atëherë shumica?
- As unë nuk e di. Por po të them: në qoftëse je i pasigurt, sado pak, sikur një thërrime pasigurie në paç, atëherë je më shumë se një vetje. Dhe, sidoqoftë, nuk mund të jesh assesi më pak se tre vetje. Sepse dy do të ishte në të vërtetë ngrirja jote, “gjysmë për gjysma” e famshme. Barazpesha. “Vet' i dytë” është mbarimi yt. 
- Nuk të kuptoj…
- S’ka gjë. Aq më mirë. Besomë. Kjo na bën më të afërt. Po thosha që sa më i vogël të të bëhet dyshimi, sa më shumë i afrohesh sigurisë, aq më shumë vetje ke në vete. Interesant, apo jo? Si çdo paradoks. Filizi i mëdyshjes së parë kërkon vetje pa fund. Siç dhe siguria pothuaj e plotë, por jo krejt. Për t’u bërë më në fund ti dhe vetëm ti e një i vetëm, vetëm në rastin e pamundur të sigurisë absolute.
- E frikshme.
- Çfarë?
- Kjo mizëri…
- Nuk ke pse të ndihesh keq me shumësinë e vetjeve të tua… Pastaj e për më tepër, ato njëqind vetjet e tua të brendshme kanë, edhe ato, secila njëqind vetje të tyret.
- A?
- Po s’do mend. Pse u dashkërka që ata të jenë ndryshe nga ty?
- Hmm… jo, s’ka pse të jenë… Ke të drejtë.
- Ti je maja e ajsbergut.
- E frikshme. Këta tiranë të brendshëm.
- Nuk janë tiranë, më shumë sesa janë aleatë të heshtur. Pastaj edhe siguria e tyre nuk është aq e sigurt sa duket.
- Ah, a nuk u ngatërrua një çikë si shumë puna? Nuk të duket?
- Kurrkush nuk ka thënë se ka qenë ndonjëherë e thjeshtë.
- Po, por sikur u bë menjëherë një “kallaballëk” vetjesh brenda meje. Me progresion gjeometrik. Njëqind herë njëqind janë dhjetë mijë!
- Oh, mos u kastigo kot. Ata janë virtualisht të pandjeshëm. Ja, ti deri tani nuk i kishe ndjerë, apo jo? Deri tani ti mendoje se ishe vetëm një “unë”.
- Po. E vërtetë.
- Në rregull. A nuk thonë se shpirti shëtit për të bujtur në një tjetër trup?
- Pas vdekjes? Po. Thonë.
- Dihet se të vdekur ka më shumë se të gjallë, të vdekurve nuk u thonë më kot “të shumtit”. Ka një tepri shpirtrash, superprodhim i kapitalizmit të vdekjes. Çka na thotë se më se një shpirt bujt tek i njëjti trup. Tek i yti në këtë rast. 
- Trupi s’është hotel.
- Po pse jo? Tregomë ku ndyshojnë?
- Trupi dhe bujtina? Hmm… Nuk e di… Por, sidoqoftë: edhe?
- Gjithë këta bujtës që sjellin bujtësit e tyre, të cilët edhe ata…
- Oh. Mjaft! Po ndjej një gumëzhimë bletësh brenda meje.
- Një gjasë për mjaltë. Ha ha ha.
- E urrej gjasën. Nuk jam mësuar me të! Më ka folur së brendshmi vetëm një zë, vendimtari, të cilit i besoj më shumë edhe se… vetes… Mirë, e di që nuk bën kuptim kjo që sapo thashë, s’është nevoja të ma shtiesh në sy.
- Zëri që të flet është ai që fitoi nga debati i pazëshëm mes gjithë vetjeve të tua. Mund të ketë qenë i vetëm kundër mizërisë.
- Po më thua se vetjet e mia nuk janë të barabarta? A thua nuk ishte e ndërlikuar mjaftueshëm gjëja edhe kështu? Duke i marrë ata si të barabartë. Mjaft që t’i numëroje dhe…
- Po nuk ka si të jenë. As ti nuk je i barabartë me të tjerët. Pse do të jenë ata mes tyre? 
- Hmm…
- Me veten nuk bën dot kaq shumë hile. Demokracinë kërkoje jashtë vetes. Brenda vetes ti nuk mund të kesh luksin t’i konsiderosh të gjitha të barabarta.
- Po… bën kuptim. Sa më shumë e mendon, aq më shumë kuptim bën.
- Ti me siguri që e ke një vetje të favorizuar.
- Hm… Po sikur…?
- Sikur çfarë?
- Sikur të jetë ajo që më parapëlqen mua më tepër se të tjerat? Pra që unë të mos kem asnjë zgjedhje për unin tim…?
- Pikërisht. Ajo të zgjedh sepse mundet. Si më e fuqishme se të tjerat.
- Pra del se ajo vetje është në fakt uni im. Ai i vërteti.
- Mos harro se edhe ai ka ata të vetët.
- Ndër të cilët po ashtu njëri është më i fuqishmi. A s’e sheh si e gjitha kjo po zbret aq thellë, saqë nuk di nëse mund të kapet dot më? Tani po e kuptoj pse po thosha “e frikshme” pak më parë.
- Është pothuaj fatkeqe: ti kërkon njëshin identitar, ndërsa gjasa, për të cilën po flisnim, e zhduk identitetin, ajo është një mohim i njëshit. Fjala “një” është fjala më e madhe që ka thënë ndonjëherë njeriu, koncepti më i madhërishëm i tij. Zeroja, aq e përfolur, nuk është veç një rrjedhojë, ajo lindi nga njëshi, ose edhe bashkë me njëshin, të dy janë gjendje mendore, sikur çifti mish e thua, kur thua njësh ke menduar edhe zeron, sikurse kur thua dritë, ke menduar errësirën, sepse e para nuk kuptohet pa të dytën, e në këtë këndvështrim, njëshi është vërtet “zero e fyl”, dhe vërtet, kur themi një nënkuptojmë zero dhe kur themi zero, nënkuptojmë një. Nuk është se më josh më aq shumë dialektika e të kundërtave si dikur, jam e rritur tashmë: fjalën e kam që midis njëshit dhe zeros nuk ka vend për asgjë tjetër, pra ata të dy janë të vetmjaftueshëm, njëshi është identitari dhe zeroja është ajo që mundëson ekzistencën e tij duke e bërë atë të perceptueshëm, dhe perceptimi është lloji më i rëndësishëm i realitetit. Gjithë numrat e tjerë janë relacione të njëshit, lidhje të tij, janë njësha të organizuar ushtarakisht; ata janë madje rob deri të njësive tona. Dhe mu aty midis zeros dhe njëshit, ku s’ka vend për gjë, domethënë ka vend për Asgjë, në atë hapësirë vigane, fshihet dhe bën strofkull besimi, dhe, sikurse njësh do të thotë zero, besim do të thotë pasiguri. Ka një arsye pse nuk ekziston (dot) një përkufizim i probabilitetit, siç dhe i çdo ndjenje tjetër. Aty midis zeros dhe njëshit fshihet turma, kolektivi, bashkësia, dhe ajme! Pjestimi! Raporti. E ke menduar ndonjëherë pse pjestimi është i pamundur ose jofunksional me zero dhe një? Sepse pjesëtimi është raja, joelitar, ai nënkupton dhe kërkon turmën…, e imagjinon atë, dhe në thelb kjo imagjinatë përbën besimin. Dhe synimi i tij është njëshi, pra zeroja, ose e anasjellta, dhe një synim nuk mund të bëhet dot mjet.

- Nuk po të ndjek dot më…
- Aq më mirë. Gjithë ç’po të thosha donte të të kumtonte se ti je një probabilitet shëtitës në fund të fundit, një pambarimësi orvatjesh për ngjarje pa u bërë kurrë ngjarje, mirëpo kjo fqinjëron formalisht me fyerjen, e cila është një thyesë shumë e hidhur me numërues idhnak dhe emërues plage, kështuqë…

 

4 Komente

Emo te ky stil te treguari ke shume konkurente. Me pelqejne jashtzakonisht shkrimet dhe pershkrimet e ngjarjeve qe ben me taban folku. Aty je i paarritshem dhe mjaft zbavites.

Jane gjera te ndryshme, kjo nuk eshte letersi artistike; nuk di sa autore shqiptar shkruajn per te tilla gjera. Do isha i interesuar po te kishte. 

E kam filluar kete linje te libri "Memedhembje", dhe e kam vazhduar ne menyre me te artikuluar ne librin "Orvatje per biseda", nga ku eshte shkeputur kjo pjese. Flm! smiley

Po fotoja shoqeruese e Xhelal Mziut eshte....Looool

smiley

eshte foto e shkelqyer ne fakt. nuk e kam vene une. por nuk do gjeja dot foto me te goditur per pjesen.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).