Shpejto, pranverë…

Shpejto, pranverë!
Kjo shpresa qenkish tharm që shpirtin bren
më keq se urithi dhenë,
gjersa edhe vegimet
në vaje dirgjen,
sikur kjo borë
që shkrin në currila pa bojë.
Shpejto, pranverë…
Kjo shpresa qenkish tharm që shpirtin bren
më keq se urithi dhenë.
(Hej, dreq!
këto dokrra e përralla,
gjithë këto andralla,
hej, rafshin zhyt-e-mbyt
në pus të pafund:
do t’jemi të lumë, të lume
bum!
Të lumë, të lumë
-bum, bum!)

Shpejto veç ti, pranverë!…

Hej, zemërplasura!

Shuhet me rrahje të rralla, të mekura
kënga kujtuese e kombonëve e
mbyllet me gaz qesti të vajzave
mbetë zemërplasura

Sepse nuk ka kuptim me vdekë
qind herë në ditë
 

Tema e violës
(Ne, djemtë e vajzat e një mature)

Mbasditesh të tuguara,
e ndrojtur, një kitarë
një himn
kërkonte
ndër basa – një piskamë –
hije për ty që rrugësh tona bije
e zgjoje shqetësime
që dukeshin të pakapërcyeshme.

Në bebe të syrit të valavitej
petali i nje vjollce.

Por djemtë
shkapërderdhës
mes të rrugës përflakin kohë
– zafira
që kurrë më s’përtërihen.

E kush s’i gien më dot
e aq më pak qyqari maturant,
me kryet thelluar ndër shpatulla,
ai që asnjëherë s’i pati prekë me dorë.

Prej ballit flakurime
shituese t’vezullonin.

Vajzat pa mëshirë i çarsnin borzilokët;
mbi viza ferr-o-parrizesh litari
ajrin hukatte e pluhurin
e ato, syrreshkura, hynin n’elips
e dilnin të përzhitura.

Flokëve t’u vinte era myshk
me të përqethë.

Një gozhdë

Një gozhdë e ngulur thik në mur, një gozhdë
e ngulur thik në mur, një gozhdë e ngulur…

Një gozhdë e futur thellë në mur, një gozhdë
e futur thellë në mur, një gozhdë e futur.

Një gozhdë e mbetur thatë në mur, një gozhdë
e mbetur thatë në mur, një gozhdë e mbetur.
e ngulur thik…
e futur thellë …
e mbetur thatë…

5 Komente

puro poezi ky greku.

smiley

ve bast qe edhe komshiun e theret jabanxhi ti smiley

gjitonis shoku smiley

Ku fillon "Një gozhdë" është poezi më vete

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).