Kur i vunë një shenjë në trung e kuptoi që ishte e caktuar të pritej. Duke qenë se ishte një pemë me trung të drejtë e pa nyje, shpresonte shumë që të mos bëhej dru për zjarr. Mendoi se do të ishte bukur që me drurin e saj të ndërtoheshin ca stola të bukur, për t’u vendosur në ndonjë park me bar të gjelbër e me pemë dekorative, ku do të çlodheshin njerëzit, larg zhurmave të qytetit. Ose të bëhej mobilie për ndonjë vilë të madhe aristokratësh, sigurisht e gdhendur me stil. Ose ndoshta të shndërrohej në korniza fotografish e pikturash. Do të ishte bukur sikur të qëndronte nëpër ato sallonet e mëdhenj të ekspozitave të artistëve të shquar, me një dritë ekskluzive mbi të e përballë syve admirues të njerëzve me shije. Nuk do të dëshironte kurrsesi të bëhej parket i ndonjë shtëpie periferie, ku shtëpiakja do t’i kalonte përsipër me shtupë të lagur e të thatë disa herë në ditë, duke fshirë gjurmët e fëmijëve që shkelnin mbi të me këpucët gjithë baltë. Nuk do të dëshironte aspak as të shkohej në torno, për t’u bërë bisht lopate a sqepari, që të mbahej prej duarve të djersitura e plot kallo të fshatarëve.

Jo pas shumë kohe erdhën dy vetë me sharra motorrike dhe e rrëzuan pa shumë vështirësi. Më pas e ndanë trungun nga degët, si dhe e copëtuan në disa pjesë, që ta bënin të transportueshme. Ajo mendoi se po e nisnin drejt ndonjë fabrike të madhe, ndoshta drejt ndonjë fabrike letre, që më pas mbi të të stamponin libra të bukur, e të qëndronte në raftet metalikë të bibliotekave, për t’u marrë prej aty nga lexuesit e zellshëm e nga nxënësit e detyruar.

Makina që e transportonte mbërriti në një punishte të vogël, në punishten e një marangozi të thyer në moshë e të dobët nga trupi, por me sy akoma të ndritshëm e me gishta akoma të pinctë. U zhgënjye fillimisht. Megjithatë u ngushëllua kur pa se si mjeshtri kishte gdhendur drurët e tjerë.

Gjëja e parë që pa ishte një krevat lëkundës fëmijësh. Mjeshtri e kishte punuar me kujdes e me durim. E kishte bërë të fortë e të bukur e kishte vizatuar mbi të disa yje, hënën dhe një kometë me bisht shkëlqyes. Ëndërroi të ishte një krevat si ai, ku fëmijët të loznin zhurmshëm e të flinin qetë.

Pastaj pa punët e tjera të mjeshtrit: një etazher të vogël, të lyer me të gjelbër e me kafe, një tryezë shkrimi me dy sirtarë e një karrige, një kalë të drunjtë për një fëmijë tekanjoz, një shtëpizë rozë për kukullën e së bijës pesëvjeçare, një karrige lëkundëse për një gjyshe që thur me shtiza, dy shpata për dy binjakë luftëtarë, një kafaz për kanarinën e fqinjit të tij, e cila i prishte gjumin e drekës, një kolibe për një qen jo fort të bukur, shumë statujëza të ndryshme, disa samarë mushkash, disa koshere bletësh. Pema e prerë u habit dhe u magjeps nga mjeshtëria e këtij njeriu të vjetër dhe ëndërroi të ishte secili nga objektet. Pastaj mendoi se me të ndoshta do të ndërtohej një tavolinë e këndshme ngrënieje e disa karrige, për ndonjë familje të lumtur, ose akoma më mirë, një krevat martesor për ndonjë çift të ri të dashuruar.

Atë mëngjes, në fshat vdiq djali i i vetëm i një familjeje, edhe vetë ky baba i një djali. Ishte njëzet e gjashtë vjeç dhe vdiq katër ditë pasi ishte shtypur nga fuçitë e mbushur me rrush, duke u përpjekur të vinte pak rregull në magazinën që i ati kishte ndërtuar pranë vreshtës. I ati shkoi dhe porositi arkivolin tek marangozi, një burrë i thyer në moshë e i dobët nga trupi, por me sy akoma të ndritshëm e me gishta akoma të pinctë. Marangozi dërgoi djemtë e tij në pyll për të prerë një pemë me trung të drejtë e pa nyje, të cilës i kishte vënë një shenjë disa ditë më parë.

 

perkushtim.wordpress.com

facebook.com/perkushtim

2 Komente

u mallengjeva

Ndryshe dhe e lezecme, e gdhendur me detaje si djepi qe kish bere marangozi.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).