PORSI NJË FËMIJË

Shkallareve dy karriget e vjetra kishin mbetur përfund, ashtu siç i patën nxjerrë atë paradite për të fotografuar gjyshërit.

Pastaj ra shi, pastaj u ngrit një erë e i flaku, njërën andej – tjetrën këndej, mbi rrasat e oborrit.

Nga shtëpia kundruall, i përhënuri ka mënjanuar paksa perden e dritares dhe dredh cigar e sodit këtë skenë.

Dhe kujton atë ditë me diell, ditën kur dhe zogjtë buzëqeshnin në parvaz, ylberin, kërriçin që vraponte i lumtur në sokak, lulet e kumbullave, gjelbërimin e hardhive e, sidomos, fotografen flokëverdhë, me këmishë fanellatë me kuadrata, pantallona kadife dhe sandale të lehta.

Mbyll perden e dritares dhe zë, rishtas, e qan, porsi një fëmijë që i kanë vjedhur kaleidoskopin.

 

 

NË MESHË

Në çastin e epërm të asaj meshe,

diçka t’u kujtua, më duket, dhe qeshe

me një të qeshur si prej priftëreshe.

 

Ishte qetësi dhe qetësia u prish,

të thashë «Pusho!» dhe ti qeshe sërish.

Qesha dhe unë. Përse? Ku ta dish.

 

Na pa prifti dhe qeshi, qeshi edhe psalti,

Besimtarët, shenjtorët në ikonat ngjyrëmjalti,

dhe Krishti zu të qeshte në kryqin prej smalti

në çastin e epërm të asaj meshe.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).