Fragment nga romani; Botimet OMBRA GVG

 

Nuk ke telefonuar këtë muaj. Zoti SFR na sjell një lajm të mirë: ti përfiton një shtesë prej gjashtëdhjetë minutash. Muajin e ardhshëm do të kesh gjithsej njëqind e njëzet minuta shtesë.

Telefoni yt është në dhomën e gjumit, mbi një komodinë. Eshtë i zi, ka pamjen e një bubuzheli të madh, të shtrirë në kurriz, ai nuk jeton më. Druaj ta prek, nuk kam dëshirë t’ia fal askujt. Ende e mbaj mend kur më ke telefonuar për herë të fundit. Ndodhesha në Arras, sapo kisha mbaruar paraqitjen në publik të njërit prej librave të mi, kur më ra zilja e celularit, çfarë gëzimi tek lexoja “Silvi” në ekran, ti doje të dije nëse gjithçka kishte shkuar mirë, po, gjithçka kishte shkuar mirë.

Me këtë celular ti më telefonoje për të më qetësuar, për të më thënë që të mos bëhesha merak, që do të ktheheshe pas pak.

Sa duhet të të kem mërzitur me merakun tim të vazhdueshëm. Ti e përmendje këtë nganjëherë, nuk ndiheshe e lirë të bisedoje pesë minuta me dikë, të vonoheshe. Një nga mikeshat e tua më kishte thënë: “Silvi shpesh largohej duke thënë ‘Më duhet të kthehem në shtëpi, Zhan-Lui do të bëhet merak’.” Shpresoj të kesh qenë një çikë krenare për këtë. Shpesh, gjithashtu, kjo gjendje të acaronte, ti nuk ndiheshe më e lirë. Unë isha një barrë për ty. Doja gjithmonë të të shoqëroja, edhe kur dilje nëpër dyqane të blije rroba. Për ta shlyer fajin tim, paguaja unë. Besoj se, shpesh, do të kishte pëlqyer më shumë të paguaje vetë sesa të të ngjitesha nga pas si rrodhe.

Tani nuk kam më merak, përveçse për Salomenë.

 

***

Pushimet po i pres me shumë shqetësim, pyes veten nëse do të kem guximin të shkoj pa ty në shtëpinë tonë të bukur në Sharantë. Të zotët e dyqaneve përreth do të më pyesin për ty, do të më duhet të rifilloj të flas për vdekjen tënde. Do të kem sërish për pjesë vështrime të trishtuara dhe shprehje si “Bëju i fortë” që të bëjnë të ndihesh i dobët.

Atje janë gjithë ato pemë të bukura që kishe zgjedhur ti dhe që janë mbjellë vitin e kaluar. A i kanë hapur sythet të gjitha? Ti jo, nuk i hape sytë. Ti nuk do t’i shohësh të rriten.

Ka diçka që më qetëson në Sharante, është qielli pa fund përmbi det, me trekëndëshat e zogjve që largohen. Mbaj mend që, gjatë xhirimit të një filmi për vdekjen romantike, përdora dis plane me zogj shtegtarë si simbol të largimit të shpirtrave. Nuk ishte një ide shumë origjinale, por kisha thirrur për ndihmë Shumanin, me “Rekuiemin” e tij, doli bukur.

Në trekëndëshin e zogjve do të zgjedh njërin prej atyre dhe nuk do t’ia ndaj sytë derisa ai të zhduket.

Atje është varreza e vjetër ku prehet familja e madhe e tërë atyre që e dinë se ku shkojmë.

Pastaj është plazhi i Sen-Frusë, ai plazh i madh ku çdo mëngjes shkonim e vraponim. Ndalonim në fund të atij, aty ku, në një tabelë, lexohej “Zonë e ndaluar”.

Këtë herë, ti nuk ndalove, ti e vazhdove vrapin, ti hyre në “Zonën e qetësisë për zogj shtegtarë”.

 

Përktheu nga frëngjishtja: Edmond Tupja

* Ilustrimi: Alex Katz, Sunset 5, 2008

2 Komente

sh.bukur!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).