​Në fundin e filmit "The Great Dictator" (Diktatori i madh, 1940) Çarli Çaplin mban një fjalim emocionues ku personazhi u flet audiencave brenda filmit, por që në të vërtetë u drejtohet audiencave që shohin filmin kudo, dhe në çdo kohë. Fjalimi mbetet ende koherent, edhe 75 vjet më vonë, ndoshta sepse filma të tillë frymëzues nuk ka shumë këto kohë, dhe se ato mendje brilante që e kanë kapacitetin t'i bëjnë, nuk duan apo s'kanë kurajën t'i trazojnë ujrat.


 

3 Komente

per mu nje nga skenat me te bukura te chaplin ku nderthuret me bukur dhe muzika mbetet te city lights

Ky film eshte xhiruar shpejt dhe pa ndonje buxhet te madh, biles me nderprerje, -sipas nje dokumentari. Ndoshta eshte ky shkaku qe ky film nuk eshte i atij klasi te madh te dy-tre filmave te tjere te Carli Caplinit! Fjalimi i skenes se mesiperme eshte paksa moralizues dhe sentimental, -mendimi im. Ndoshta me humor mund ta kishte goditur Hitlerin akoma me shume!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).